Al-Ahqaf الاحقاف

ما آسمان‌ها و زمین و آنچه را میان آن‌ها است جز به حقیقت و برای سرآمدی نام‌برده نیافریدیم.

مَا خَلَقْنَا اَ۬لسَّمَٰوَٰتِ وَالَارْضَ وَمَا بَيْنَهُمَآ إِلَّا بِالْحَقِّ وَأَجَلٖ مُّسَمّىٗۖ

بگو: «آیا آنچه را غیر از خدا فرامی‌خوانید دیده‌اید؟ به من نشان دهید آنان چه از زمین آفریده‌اند، یا در آسمان‌ها سهمی دارند؟

قُلَ اَرَٰٓيْتُم مَّا تَدْعُونَ مِن دُونِ اِ۬للَّهِ أَرُونِے مَاذَا خَلَقُواْ مِنَ اَ۬لَارْضِ أَمْ لَهُمْ شِرْكٞ فِے اِ۬لسَّمَٰوَٰتِۖ

یا خواهند گفت: «او آن را ساخته است»؟

اَمْ يَقُولُونَ اَ۪فْتَر۪يٰهُۖ

بگو: «اگر من آن را ساخته‌ام، شما در برابر خدا هیچ چیز برای من در اختیار ندارید.

قُلِ اِنِ اِ۪فْتَرَيْتُهُۥ فَلَا تَمْلِكُونَ لِے مِنَ اَ۬للَّهِ شَئْاًۖ

او داناتر است به آنچه در آن فرو می‌روید.

هُوَ أَعْلَمُ بِمَا تُفِيضُونَ فِيهِۖ

او به عنوان گواه میان من و شما بس است.

كَف۪ىٰ بِهِۦ شَهِيداَۢ بَيْنِے وَبَيْنَكُمْۖ

بگو: «من در میان فرستادگان چیزی تازه نیستم، و نمی‌دانم با من چه کرده خواهد شد، نه با من و نه با شما.

قُلْ مَا كُنتُ بِدْعاٗ مِّنَ اَ۬لرُّسُلِ وَمَآ أَدْرِے مَا يُفْعَلُ بِے وَلَا بِكُمُۥٓۖ

من جز از آنچه به من پرده برداشته می‌شود پیروی نمی‌کنم.

إِنَ اَتَّبِعُ إِلَّا مَا يُوح۪ىٰٓ إِلَيَّۖ

بگو: «آیا دیده‌اید: اگر این از جانب خدا است و شما آن را انکار کنید، در حالی که گواهی از فرزندان اسرائیل بر همسانی آن گواهی داد و باور آورد، و شما خودبزرگ‌بینی می‌کنید...

قُلَ اَرَٰٓيْتُمُۥٓ إِن كَانَ مِنْ عِندِ اِ۬للَّهِ وَكَفَرْتُم بِهِۦ وَشَهِدَ شَاهِدٞ مِّنۢ بَنِےٓ إِسْرَآءِيلَ عَلَىٰ مِثْلِهِۦ فَـَٔامَنَ وَاسْتَكْبَرْتُمُۥٓۖ

و کسانی که انکار می‌کنند به کسانی که باور می‌آورند می‌گویند: «اگر آن نیکی می‌بود، آنان در آن بر ما پیشی نمی‌گرفتند.»

وَقَالَ اَ۬لذِينَ كَفَرُواْ لِلذِينَ ءَامَنُواْ لَوْ كَانَ خَيْراٗ مَّا سَبَقُونَآ إِلَيْهِۖ

و پیش از او، نوشتار موسی، به‌عنوان مرجع و مهر.

وَمِن قَبْلِهِۦ كِتَٰبُ مُوس۪ىٰٓ إِمَاماٗ وَرَحْمَةٗۖ

اینانند همراهان باغ، که در آن جاودانه می‌مانند،

أُوْلَٰٓئِكَ أَصْحَٰبُ اُ۬لْجَنَّةِ خَٰلِدِينَ فِيهَاۖ

و ما به انسان نیکوکاری با دو والدینش را سفارش کردیم.

۞ وَوَصَّيْنَا اَ۬لِانسَٰنَ بِوَٰلِدَيْهِ حُسْناًۖ

مادرش او را با رنج برداشت و با رنج زایید.

حَمَلَتْهُ أُمُّهُۥ كَرْهاٗ وَوَضَعَتْهُ كَرْهاٗۖ

و آبستنی او و از شیر گرفتنش سی ماه است.

وَحَمْلُهُۥ وَفِصَٰلُهُۥ ثَلَٰثُونَ شَهْراًۖ

تا آنگاه که به بلوغ کامل خود رسید و به چهل سال رسید، گفت: «ای سرپرست من، به دلم بیفکن که برای دهشی که مرا و والدینم را با آن نواختی سپاس‌گزار باشم، و کرداری شایسته به‌جا آورم که تو را خشنود کند.

حَتَّىٰٓ إِذَا بَلَغَ أَشُدَّهُۥ وَبَلَغَ أَرْبَعِينَ سَنَةٗ قَالَ رَبِّ أَوْزِعْنِيَ أَنَ اَشْكُرَ نِعْمَتَكَ اَ۬لتِےٓ أَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَعَلَىٰ وَٰلِدَيَّ وَأَنَ اَعْمَلَ صَٰلِحاٗ تَرْض۪يٰهُۖ

و فرزندان مرا برایم شایسته گردان.

وَأَصْلِحْ لِے فِے ذُرِّيَّتِےٓۖ

اینانند که زیباترین آنچه کرده‌اند را از آنان می‌پذیریم و از کارهای بدشان چشم می‌پوشیم، در میان همراهان باغ،

أُوْلَٰٓئِكَ اَ۬لذِينَ يُتَقَبَّلُ عَنْهُمُۥٓ أَحْسَنُ مَا عَمِلُواْ وَيُتَجَاوَزُ عَن سَيِّـَٔاتِهِمْ فِےٓ أَصْحَٰبِ اِ۬لْجَنَّةِۖ

اینانند که سخن بر آنان، در میان جامعه‌هایی که پیش از ایشان گذشته بودند، از نهانیان و انسان‌ها، به حقیقت پیوسته است،

أُوْلَٰٓئِكَ اَ۬لذِينَ حَقَّ عَلَيْهِمُ اُ۬لْقَوْلُ فِےٓ أُمَمٖ قَدْ خَلَتْ مِن قَبْلِهِم مِّنَ اَ۬لْجِنِّ وَالِانسِۖ

و برای هر یک پایه‌هایی است، بر حسب آنچه کرده‌اند،

وَلِكُلّٖ دَرَجَٰتٞ مِّمَّا عَمِلُواْۖ

و روزی که کسانی که انکار می‌کنند بر آتش عرضه خواهند شد: «چیزهای نیکوی خود را در زندگی نزدیک خود بردید و از آن‌ها بهره بردید.

وَيَوْمَ يُعْرَضُ اُ۬لذِينَ كَفَرُواْ عَلَى اَ۬لنّ۪ارِ أَذْهَبْتُمْ طَيِّبَٰتِكُمْ فِے حَيَاتِكُمُ اُ۬لدُّنْي۪ا وَاسْتَمْتَعْتُم بِهَاۖ

و برادر عاد را به یاد آور، آنگاه که قوم خود را در احقاف هشدار داد — هشداردهندگانی از پیش روی آن قوم و از پشت سرش گذشته بودند: «جز از خدا فرمان نبرید،

۞ وَاذْكُرَ اَخَا عَادٍ اِذَ اَنذَرَ قَوْمَهُۥ بِالَاحْقَافِ وَقَدْ خَلَتِ اِ۬لنُّذُرُ مِنۢ بَيْنِ يَدَيْهِ وَمِنْ خَلْفِهِۦٓ أَلَّا تَعْبُدُوٓاْ إِلَّا اَ۬للَّهَۖ

سپس چون آن را همچون ابری دیدند که به سوی دره‌هایشان می‌آید، گفتند: «این ابری است که برای ما باران می‌آورد.»

فَلَمَّا رَأَوْهُ عَارِضاٗ مُّسْتَقْبِلَ أَوْدِيَتِهِمْ قَالُواْ هَٰذَا عَارِضٞ مُّمْطِرُنَاۖ

نه، بلکه آن است که شتاب آن را می‌جستید،

بَلْ هُوَ مَا اَ۪سْتَعْجَلْتُم بِهِۦۖ

که هر چیز را به دستور سرپرستش ویران می‌کند.

تُدَمِّرُ كُلَّ شَےْءِۢ بِأَمْرِ رَبِّهَاۖ

و بامداد، جز سکونتگاه‌هایشان چیزی نمی‌دیدی.

فَأَصْبَحُواْ لَا تَر۪ىٰٓ إِلَّا مَسَٰكِنَهُمْۖ

و ما آنان را همانا در جایی استوار کرده بودیم که شما را در آن استوار نکرده‌ایم، و برایشان شنوایی، بینایی‌ها و آگاهی‌ها نهاده بودیم،

وَلَقَدْ مَكَّنَّٰهُمْ فِيمَآ إِن مَّكَّنَّٰكُمْ فِيهِ وَجَعَلْنَا لَهُمْ سَمْعاٗ وَأَبْصَٰراٗ وَأَفْـِٕدَةٗۖ

اما نه شنوایی‌شان، نه بینایی‌هایشان و نه آگاهی‌هایشان آنان را به کاری نیامد، چون نشانه‌های خدا را سرسختانه نفی می‌کردند،

فَمَآ أَغْن۪ىٰ عَنْهُمْ سَمْعُهُمْ وَلَآ أَبْصَٰرُهُمْ وَلَآ أَفْـِٕدَتُهُم مِّن شَےْءٍ اِذْ كَانُواْ يَجْحَدُونَ بِـَٔايَٰتِ اِ۬للَّهِۖ

پس چرا آنان که غیر از خدا به عنوان هدیه، ایزدانی گرفته بودند، آنان را یاری نکردند؟

فَلَوْلَا نَصَرَهُمُ اُ۬لذِينَ اَ۪تَّخَذُواْ مِن دُونِ اِ۬للَّهِ قُرْبَاناً اٰلِهَةَۢۖ

بلکه از آنان دور گمراه شدند،

بَلْ ضَلُّواْ عَنْهُمْۖ

و چون گروهی از نهانیان را به سوی تو روانه کردیم که به خوانش گوش می‌دادند؛ چون در آن حاضر شدند، گفتند: «خاموش باشید.»

وَإِذْ صَرَفْنَآ إِلَيْكَ نَفَراٗ مِّنَ اَ۬لْجِنِّ يَسْتَمِعُونَ اَ۬لْقُرْءَانَ فَلَمَّا حَضَرُوهُ قَالُوٓاْ أَنصِتُواْۖ

و هر که فراخوانندهٔ خدا را پاسخ ندهد، نمی‌تواند او را در زمین ناتوان کند، و غیر از او هیچ متحدی نخواهد داشت.

وَمَن لَّا يُجِبْ دَاعِيَ اَ۬للَّهِ فَلَيْسَ بِمُعْجِزٖ فِے اِ۬لَارْضِ وَلَيْسَ لَهُۥ مِن دُونِهِۦٓ أَوْلِيَآءُۖ

آیا نمی‌بینند که خدا، که آسمان‌ها و زمین را آفرید و در آفرینش آن‌ها فرسوده نشد، بر دوباره زندگی دادن به مردگان توانا است؟ چرا!

۞ اَوَلَمْ يَرَوَاْ اَنَّ اَ۬للَّهَ اَ۬لذِے خَلَقَ اَ۬لسَّمَٰوَٰتِ وَالَارْضَ وَلَمْ يَعْيَ بِخَلْقِهِنَّ بِقَٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَنْ يُّحْـِۧيَ اَ۬لْمَوْت۪ىٰ بَل۪ىٰٓۖ

و روزی که کسانی که انکار می‌کنند بر آتش عرضه خواهند شد: «آیا این حقیقت نیست؟»

وَيَوْمَ يُعْرَضُ اُ۬لذِينَ كَفَرُواْ عَلَى اَ۬لنّ۪ارِ أَلَيْسَ هَٰذَا بِالْحَقِّۖ

خواهند گفت: «چرا، به سرپرست ما!»

قَالُواْ بَل۪ىٰ وَرَبِّنَاۖ

پس شکیبایی کن، چنان که دارندگان عزم از میان فرستادگان شکیبایی کردند، و شتاب مکن.

فَاصْبِرْ كَمَا صَبَرَ أُوْلُواْ اُ۬لْعَزْمِ مِنَ اَ۬لرُّسُلِ وَلَا تَسْتَعْجِلۖ

برای آنان: «گویی، روزی که آنچه را به آنان وعده داده شده است می‌بینند، جز ساعتی از روز درنگ نکرده‌اند» — این ابلاغ است.

لَّهُمْ كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَ مَا يُوعَدُونَ لَمْ يَلْبَثُوٓاْ إِلَّا سَاعَةٗ مِّن نَّه۪ارِۢ بَلَٰغٞۖ