Al-Qasas القصص

فرعون بر زمین برتری جست و مردم خود را به جناح‌ها تقسیم کرد؛ گروهی از آنان را ناتوان می‌ساخت، پسرانشان را سر می‌برید و به شرم زنانشان دست‌درازی می‌کرد،

إِنَّ فِرْعَوْنَ عَلَا فِے اِ۬لَارْضِ وَجَعَلَ أَهْلَهَا شِيَعاٗ يَسْتَضْعِفُ طَآئِفَةٗ مِّنْهُمْ يُذَبِّحُ أَبْنَآءَهُمْ وَيَسْتَحْيِۦ نِسَآءَهُمُۥٓۖ

و ما به مادر موسی به دل افکندیم: «او را پرستاری کن؛ و چون برای او بترسی، او را در موج بینداز، بی‌ترس و بی‌اندوه،

وَأَوْحَيْنَآ إِلَىٰٓ أُمِّ مُوس۪ىٰٓ أَنَ اَرْضِعِيهِ فَإِذَا خِفْتِ عَلَيْهِ فَأَلْقِيهِ فِے اِ۬لْيَمِّ وَلَا تَخَافِے وَلَا تَحْزَنِےٓۖ

خاندان فرعون او را برگرفت، تا سرانجام برای آنان دشمنی و مایهٔ اندوه شود،

فَالْتَقَطَهُۥٓ ءَالُ فِرْعَوْنَ لِيَكُونَ لَهُمْ عَدُوّاٗ وَحَزَناًۖ

و زن فرعون گفت: «خنکی نگاهی برای من و برای تو؛ او را مکشید؛

وَقَالَتِ اِ۪مْرَأَتُ فِرْعَوْنَ قُرَّتُ عَيْنٖ لِّے وَلَكَ لَا تَقْتُلُوهُۖ

چنین او را به مادرش پس دادیم، تا نگاهش خنک شود، اندوهگین نشود، و بداند که وعدهٔ خدا درست است —

فَرَدَدْنَٰهُ إِلَىٰٓ أُمِّهِۦ كَےْ تَقَرَّ عَيْنُهَا وَلَا تَحْزَنَ وَلِتَعْلَمَ أَنَّ وَعْدَ اَ۬للَّهِ حَقّٞۖ

چون به کمال بلوغ رسید و جا افتاد، به او داوری و دانش دادیم —

وَلَمَّا بَلَغَ أَشُدَّهُۥ وَاسْتَو۪ىٰٓ ءَاتَيْنَٰهُ حُكْماٗ وَعِلْماٗۖ

و در لحظهٔ بی‌توجهی مردم خود به پایتخت درآمد، و در آن دو مرد را یافت که می‌جنگیدند: یکی از جبههٔ خود او، دیگری از دشمنانش.

وَدَخَلَ اَ۬لْمَدِينَةَ عَلَىٰ حِينِ غَفْلَةٖ مِّنَ اَهْلِهَا فَوَجَدَ فِيهَا رَجُلَيْنِ يَقْتَتِلَٰنِ هَٰذَا مِن شِيعَتِهِۦ وَهَٰذَا مِنْ عَدُوِّهِۦۖ

آن که از جبههٔ او بود او را علیه آن که از دشمنانش بود به یاری خواند؛ موسی با مشت او را زد و کارش را تمام کرد.

فَاسْتَغَٰثَهُ اُ۬لذِے مِن شِيعَتِهِۦ عَلَى اَ۬لذِے مِنْ عَدُوِّهِۦ فَوَكَزَهُۥ مُوس۪ىٰ فَقَض۪ىٰ عَلَيْهِۖ

گفت: «این از کار منحرف‌کننده است؛

قَالَ هَٰذَا مِنْ عَمَلِ اِ۬لشَّيْطَٰنِۖ

گفت: «ای سرپرست من، من همانا بر خود ستم کرده‌ام؛ مرا ببخشای.»

قَالَ رَبِّ إِنِّے ظَلَمْتُ نَفْسِے فَاغْفِرْ لِےۖ

او را بخشود،

فَغَفَرَ لَهُۥٓۖ

در پایتخت ترسان و گوش‌به‌زنگ شد؛ و اینک آنکه روز پیش از او یاری خواسته بود، دوباره او را به یاری می‌خواند.

فَأَصْبَحَ فِے اِ۬لْمَدِينَةِ خَآئِفاٗ يَتَرَقَّبُ فَإِذَا اَ۬لذِے اِ۪سْتَنصَرَهُۥ بِالَامْسِ يَسْتَصْرِخُهُۥۖ

سپس چون خواست بر آن که دشمن هر دو بود چنگ بزند، گفت: «ای موسی، آیا می‌خواهی مرا بکشی چنان‌که دیروز خویشتنی را کشتی؟

فَلَمَّآ أَنَ اَرَادَ أَنْ يَّبْطِشَ بِالذِے هُوَ عَدُوّٞ لَّهُمَا قَالَ يَٰمُوس۪ىٰٓ أَتُرِيدُ أَن تَقْتُلَنِے كَمَا قَتَلْتَ نَفْساَۢ بِالَامْسِۖ

و مردی از دورترین نقطهٔ پایتخت با گامی شتابان آمد.

وَجَآءَ رَجُلٞ مِّنَ اَقْصَا اَ۬لْمَدِينَةِ يَسْع۪ىٰۖ

از آنجا بیرون شد، ترسان و گوش‌به‌زنگ،

فَخَرَجَ مِنْهَا خَآئِفاٗ يَتَرَقَّبُۖ

چون به آب مدین رسید، در آن جامعه‌ای از مردان را یافت که آب می‌دادند، و دور از آنان دو زن را یافت که گلهٔ خود را بازمی‌داشتند.

وَلَمَّا وَرَدَ مَآءَ مَدْيَنَ وَجَدَ عَلَيْهِ أُمَّةٗ مِّنَ اَ۬لنَّاسِ يَسْقُونَ وَوَجَدَ مِن دُونِهِمُ اُ۪مْرَأَتَيْنِ تَذُودَٰنِۖ

گفت: «شما را چه شده است؟»

قَالَ مَا خَطْبُكُمَاۖ

یکی از آن دو، با شرمی بازداشته گام‌زنان، به سوی او آمد.

فَجَآءَتْهُ إِحْد۪يٰهُمَا تَمْشِے عَلَى اَ۪سْتِحْيَآءٖۖ

گفت: «پدرم تو را می‌خواند تا برای آب دادنت برای ما، پاداش تو را به تو بازپرداخت کند.»

قَالَتِ اِنَّ أَبِے يَدْعُوكَ لِيَجْزِيَكَ أَجْرَ مَا سَقَيْتَ لَنَاۖ

یکی از آن دو گفت: «ای پدر من، او را به کار گیر؛

قَالَتِ اِحْد۪يٰهُمَا يَٰٓأَبَتِ اِ۪سْتَٰجِرْهُۖ

گفت: «می‌خواهم تو را به یکی از این دو دخترم به همسری دهم، به این شرط که هشت سال در خدمت من باشی؛

قَالَ إِنِّيَ أُرِيدُ أَنُ ا۟نكِحَكَ إِحْدَى اَ۪بْنَتَيَّ هَٰتَيْنِ عَلَىٰٓ أَن تَاجُرَنِے ثَمَٰنِيَ حِجَجٖۖ

و اگر ده سال را تمام کنی، آن از سوی تو خواهد بود؛

فَإِنَ اَتْمَمْتَ عَشْراٗ فَمِنْ عِندِكَۖ

و نمی‌خواهم بر تو سختی تحمیل کنم —

وَمَآ أُرِيدُ أَنَ اَشُقَّ عَلَيْكَۖ

گفت: «این میان من و تو قرار است؛

قَالَ ذَٰلِكَ بَيْنِے وَبَيْنَكَۖ

هر یک از دو مدت را که تمام کنم، هیچ دشمنی‌ای علیه من نباشد؛

أَيَّمَا اَ۬لَاجَلَيْنِ قَضَيْتُ فَلَا عُدْوَٰنَ عَلَيَّۖ

چون موسی مدت را به پایان برد و با نزدیکان خود رهسپار شد، از دامنهٔ کوه آتشی دید.

۞ فَلَمَّا قَض۪ىٰ مُوسَى اَ۬لَاجَلَ وَسَارَ بِأَهْلِهِۦٓ ءَانَسَ مِن جَانِبِ اِ۬لطُّورِ نَاراٗۖ

چون به آن رسید، از کنار راست دره، در جایگاه خجسته، از درخت، ندا داده شد: «ای موسی، همانا منم، خدا، سرپرست همهٔ هستی‌ها! و عصای خود را بیفکن.»

فَلَمَّآ أَت۪يٰهَا نُودِيَ مِن شَٰطِےِٕ اِ۬لْوَادِ اِ۬لَايْمَنِ فِے اِ۬لْبُقْعَةِ اِ۬لْمُبَٰرَكَةِ مِنَ اَ۬لشَّجَرَةِ أَنْ يَّٰمُوس۪ىٰٓ إِنِّيَ أَنَا اَ۬للَّهُ رَبُّ اُ۬لْعَٰلَمِينَ وَأَنَ اَلْقِ عَصَاكَۖ

چون دید که آن مانند یکی از نهانیان می‌لرزد، پشت کرد و گریخت و بر جای قدم‌های خود بازنگشت.

فَلَمَّا ر۪ء۪اهَا تَهْتَزُّ كَأَنَّهَا جَآنّٞ وَلّ۪ىٰ مُدْبِراٗ وَلَمْ يُعَقِّبْۖ

«ای موسی، روبه‌رو شو و مترس؛

يَٰمُوس۪ىٰٓ أَقْبِلْ وَلَا تَخَفِۖ

دست خود را در گریبانت فروبر، سپید و بی‌هیچ بدی بیرون خواهد آمد؛

اَ۟سْلُكْ يَدَكَ فِے جَيْبِكَ تَخْرُجْ بَيْضَآءَ مِنْ غَيْرِ سُوٓءٖۖ

و بال خود را به خود بفشار، در برابر حرمت.

وَاضْمُمِ اِلَيْكَ جَنَاحَكَ مِنَ اَ۬لرَّهَبِۖ

پس این دو برهان از سرپرست تو است، برای فرعون و دربار او؛

فَذَٰنِكَ بُرْهَٰنَٰنِ مِن رَّبِّكَ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ وَمَلَإِيْهِۦٓۖ

گفت: «ای سرپرست من، من همانا خویشتنی را از میان آنان کشته‌ام و می‌ترسم مرا بکشند؛ اما برادرم هارون زبانی روشن‌تر از من دارد — او را با من به‌عنوان پشتوانه‌ای بفرست که مرا راست‌گو بشمارد؛

قَالَ رَبِّ إِنِّے قَتَلْتُ مِنْهُمْ نَفْساٗ فَأَخَافُ أَنْ يَّقْتُلُونِ وَأَخِے هَٰرُونُ هُوَ أَفْصَحُ مِنِّے لِسَاناٗ فَأَرْسِلْهُ مَعِے رِداٗ يُصَدِّقْنِےٓۖ

گفت: «بازوی تو را با برادرت استوار خواهیم کرد، و برای هر دوی شما اقتداری قرار خواهیم داد، چنان‌که به شما دست نمی‌یابند — به‌سبب نشانه‌های ما،

قَالَ سَنَشُدُّ عَضُدَكَ بِأَخِيكَ وَنَجْعَلُ لَكُمَا سُلْطَٰناٗ فَلَا يَصِلُونَ إِلَيْكُمَا بِـَٔايَٰتِنَآۖ

و موسی گفت: «سرپرست من بهتر می‌داند که چه کسی راهنمایی را از سوی او می‌آورد، و فرجام جایگاه از آنِ چه کسی خواهد بود،

وَقَالَ مُوس۪ىٰ رَبِّيَ أَعْلَمُ بِمَن جَآءَ بِالْهُد۪ىٰ مِنْ عِندِهِۦ وَمَن تَكُونُ لَهُۥ عَٰقِبَةُ اُ۬لدّ۪ارِۖ

او و لشکرهایش را فروگرفتیم و آنان را به موج افکندیم —

فَأَخَذْنَٰهُ وَجُنُودَهُۥ فَنَبَذْنَٰهُمْ فِے اِ۬لْيَمِّۖ

و ما از آنان راهنمایانی ساختیم که به سوی آتش فرامی‌خوانند،

وَجَعَلْنَٰهُمُۥٓ أَئِمَّةٗ يَدْعُونَ إِلَى اَ۬لنّ۪ارِۖ

و ما در این زندگی نزدیک نفرینی از پی آنان روانه کردیم،

وَأَتْبَعْنَٰهُمْ فِے هَٰذِهِ اِ۬لدُّنْي۪ا لَعْنَةٗۖ

تو بر دامنهٔ باختری نبودی هنگامی که ما دستور را برای موسی تصویب کردیم،

وَمَا كُنتَ بِجَانِبِ اِ۬لْغَرْبِيِّ إِذْ قَضَيْنَآ إِلَىٰ مُوسَى اَ۬لَامْرَۖ

بلکه ما نسل‌هایی پدید آوردیم، و زندگی برای آنان دراز شد؛

وَلَٰكِنَّآ أَنشَأْنَا قُرُوناٗ فَتَطَاوَلَ عَلَيْهِمُ اُ۬لْعُمُرُۖ

و تو در میان مردمِ مدین اقامت نداشتی که نشانه‌های ما را بر آنان برخوانی،

وَمَا كُنتَ ثَاوِياٗ فِےٓ أَهْلِ مَدْيَنَ تَتْلُواْ عَلَيْهِمُۥٓ ءَايَٰتِنَاۖ

و تو نیز بر دامنهٔ کوه نبودی هنگامی که ما او را ندا دادیم؛

وَمَا كُنتَ بِجَانِبِ اِ۬لطُّورِ إِذْ نَادَيْنَاۖ

چون حقیقت از سوی ما به آنان آمد، گفتند: «چرا همانند آنچه به موسی داده شد به او داده نشد!»

فَلَمَّا جَآءَهُمُ اُ۬لْحَقُّ مِنْ عِندِنَا قَالُواْ لَوْلَآ أُوتِيَ مِثْلَ مَآ أُوتِيَ مُوس۪ىٰٓۖ

آیا آنچه را پیش‌تر به موسی داده شده بود انکار نکرده‌اند؟

أَوَلَمْ يَكْفُرُواْ بِمَآ أُوتِيَ مُوس۪ىٰ مِن قَبْلُۖ

گفتند: «دو چشم‌بندی که یکدیگر را پشتیبانی می‌کنند!»

قَالُواْ سَٰحِرَٰنِ تَظَٰهَرَاۖ

اگر تو را پاسخ ندادند، بدان که آنان تنها از هیجان‌های خود پیروی می‌کنند —

فَإِن لَّمْ يَسْتَجِيبُواْ لَكَ فَاعْلَمَ اَنَّمَا يَتَّبِعُونَ أَهْوَآءَهُمْۖ

و گمراه‌تر از آنکه بی‌راهنمایی از جانب خدا از هیجان خود پیروی می‌کند کیست؟

وَمَنَ اَضَلُّ مِمَّنِ اِ۪تَّبَعَ هَو۪يٰهُ بِغَيْرِ هُدىٗ مِّنَ اَ۬للَّهِۖ

تو همانا هر که را دوست داری راه نمی‌نمایی؛

إِنَّكَ لَا تَهْدِے مَنَ اَحْبَبْتَۖ

بلکه خدا هر که را پسند او افتد راه می‌نماید،

وَلَٰكِنَّ اَ۬للَّهَ يَهْدِے مَنْ يَّشَآءُۖ

و گفتند: «اگر با تو راهنمایی را پذیریم، از زمین خود ربوده خواهیم شد.»

وَقَالُوٓاْ إِن نَّتَّبِعِ اِ۬لْهُد۪ىٰ مَعَكَ نُتَخَطَّفْ مِنَ اَرْضِنَآۖ

آیا ما آنان را در جایگاهی مصون از تعرّض و امن استوار جای نداده‌ایم، که میوه‌های هر چیز به سوی آن سرازیر می‌شود، به‌عنوان روزی از جانب خود ما؟

أَوَلَمْ نُمَكِّن لَّهُمْ حَرَماً اٰمِناٗ تُجْب۪ىٰٓ إِلَيْهِ ثَمَرَٰتُ كُلِّ شَےْءٖ رِّزْقاٗ مِّن لَّدُنَّاۖ

چه بسیار شهرها که ما ریشه‌کن کردیم، که از زیست خود سرمست شده بودند!

وَكَمَ اَهْلَكْنَا مِن قَرْيَةِۢ بَطِرَتْ مَعِيشَتَهَاۖ

سرپرست تو هرگز شهرها را ریشه‌کن نمی‌کند پیش از آنکه در شهر مرکزی آن‌ها فرستاده‌ای برانگیزد که نشانه‌های ما را بر آنان برخواند؛

وَمَا كَانَ رَبُّكَ مُهْلِكَ اَ۬لْقُر۪ىٰ حَتَّىٰ يَبْعَثَ فِےٓ أُمِّهَا رَسُولاٗ يَتْلُواْ عَلَيْهِمُۥٓ ءَايَٰتِنَاۖ

هر آنچه به شما داده شده است تنها برخورداری زندگی نزدیک و آرایهٔ آن است؛

وَمَآ أُوتِيتُم مِّن شَےْءٖ فَمَتَٰعُ اُ۬لْحَيَوٰةِ اِ۬لدُّنْي۪ا وَزِينَتُهَاۖ

آنچه نزد خدا است بهتر و پایدارتر است.

وَمَا عِندَ اَ۬للَّهِ خَيْرٞ وَأَبْق۪ىٰٓۖ

آنان که سخن بر ایشان به حقیقت پیوسته باشد خواهند گفت: «ای سرپرست ما، اینان، که سرگشته‌شان کردیم، آنان را سرگشته کردیم چنان‌که خود سرگشته شدیم؛

۞ قَالَ اَ۬لذِينَ حَقَّ عَلَيْهِمُ اُ۬لْقَوْلُ رَبَّنَا هَٰٓؤُلَآءِ اِ۬لذِينَ أَغْوَيْنَآ أَغْوَيْنَٰهُمْ كَمَا غَوَيْنَاۖ

خود را نزد تو بی‌تعهد اعلام خواهیم کرد؛

تَبَرَّأْنَآ إِلَيْكَۖ

سرپرست تو هرچه را او را پسند افتد می‌آفریند و برمی‌گزیند؛

وَرَبُّكَ يَخْلُقُ مَا يَشَآءُ وَيَخْتَارُۖ

گزینش از آنِ آنان نیست.

مَا كَانَ لَهُمُ اُ۬لْخِيَرَةُۖ

اوست خدا؛ هیچ ایزدی نیست مگر او؛

وَهُوَ اَ۬للَّهُ لَآ إِلَٰهَ إِلَّا هُوَۖ

ستایش از آنِ او است، در نخستین و در واپسین؛

لَهُ اُ۬لْحَمْدُ فِے اِ۬لُاول۪ىٰ وَالَاخِرَةِۖ

و داوری از آنِ اوست،

وَلَهُ اُ۬لْحُكْمُۖ

بگو: «دیده‌اید: اگر خدا برای شما شب را تا روز حضور همیشگی می‌کرد، کدام ایزد، غیر از خدا، برای شما روشنایی می‌آورد؟

قُلَ اَرَٰٓيْتُمُۥٓ إِن جَعَلَ اَ۬للَّهُ عَلَيْكُمُ اُ۬ليْلَ سَرْمَداً اِلَىٰ يَوْمِ اِ۬لْقِيَٰمَةِ مَنِ اِلَٰهٌ غَيْرُ اُ۬للَّهِ يَاتِيكُم بِضِيَآءٍۖ

بگو: «دیده‌اید: اگر خدا برای شما روز را تا روز حضور همیشگی می‌کرد، کدام ایزد، غیر از خدا، برای شما شبی می‌آورد که در آن بیاسایید؟

قُلَ اَرَٰٓيْتُمُۥٓ إِن جَعَلَ اَ۬للَّهُ عَلَيْكُمُ اُ۬لنَّهَارَ سَرْمَداً اِلَىٰ يَوْمِ اِ۬لْقِيَٰمَةِ مَنِ اِلَٰهٌ غَيْرُ اُ۬للَّهِ يَاتِيكُم بِلَيْلٖ تَسْكُنُونَ فِيهِۖ

قارون از قوم موسی بود؛ بر آنان زورگویی کرد —

۞ إِنَّ قَارُونَ كَانَ مِن قَوْمِ مُوس۪ىٰ فَبَغ۪ىٰ عَلَيْهِمْۖ

و ما در میان گنج‌ها آن‌قدر به او داده بودیم که کلیدهای آن به‌تنهایی بر اتحادیه‌ای از مردان دارای نیرو بی‌گمان سنگین بود.

وَءَاتَيْنَٰهُ مِنَ اَ۬لْكُنُوزِ مَآ إِنَّ مَفَاتِحَهُۥ لَتَنُوٓأُ بِالْعُصْبَةِ أُوْلِے اِ۬لْقُوَّةِۖ

بلکه در آنچه خدا به تو داده است جایگاه واپسین را بجوی،

وَابْتَغِ فِيمَآ ءَات۪يٰكَ اَ۬للَّهُ اُ۬لدَّارَ اَ۬لَاخِرَةَۖ

بی‌آنکه بهرهٔ خود را از زندگی نزدیک فراموش کنی؛

وَلَا تَنسَ نَصِيبَكَ مِنَ اَ۬لدُّنْي۪اۖ

و نیکی کن چنان‌که خدا به تو نیکی کرد،

وَأَحْسِن كَمَآ أَحْسَنَ اَ۬للَّهُ إِلَيْكَۖ

و در زمین فساد مجوی؛

وَلَا تَبْغِ اِ۬لْفَسَادَ فِے اِ۬لَارْضِۖ

گفت: «این به من تنها به‌سبب دانشی که از آنِ من است داده شد.»

قَالَ إِنَّمَآ أُوتِيتُهُۥ عَلَىٰ عِلْمٍ عِندِيَۖ

آیا نمی‌دانست که خدا پیش از او نسل‌هایی را ریشه‌کن کرده بود که از او در نیرو برتر بودند و بیشتر می‌اندوختند؟

أَوَلَمْ يَعْلَمَ اَنَّ اَ۬للَّهَ قَدَ اَهْلَكَ مِن قَبْلِهِۦ مِنَ اَ۬لْقُرُونِ مَنْ هُوَ أَشَدُّ مِنْهُ قُوَّةٗ وَأَكْثَرُ جَمْعاٗۖ

با همهٔ آرایهٔ خود بر قوم خود بیرون آمد.

فَخَرَجَ عَلَىٰ قَوْمِهِۦ فِے زِينَتِهِۦۖ

اما کسانی که به آنان دانش داده شده بود گفتند: «وای بر شما! عوض خدا برای آنکه باور آورد و کرداری شایسته به‌جا آورد بهتر است؛

وَقَالَ اَ۬لذِينَ أُوتُواْ اُ۬لْعِلْمَ وَيْلَكُمْ ثَوَابُ اُ۬للَّهِ خَيْرٞ لِّمَنَ اٰمَنَ وَعَمِلَ صَٰلِحاٗۖ

ما زمین را وادار کردیم که او و جایگاهش را ببلعد؛

فَخَسَفْنَا بِهِۦ وَبِد۪ارِهِ اِ۬لَارْضَۖ

او هیچ گروهانی نداشت که غیر از خدا یاری‌اش رساند،

فَمَا كَانَ لَهُۥ مِن فِئَةٖ يَنصُرُونَهُۥ مِن دُونِ اِ۬للَّهِۖ

و آنان که روز پیش جای او را آرزو کرده بودند، شروع کردند به گفتن: «آه! پس خدا روزی را برای هر که از فرمان‌برداران خود او را پسند افتد می‌گستراند، و اندازه می‌کند!

وَأَصْبَحَ اَ۬لذِينَ تَمَنَّوْاْ مَكَانَهُۥ بِالَامْسِ يَقُولُونَ وَيْكَأَنَّ اَ۬للَّهَ يَبْسُطُ اُ۬لرِّزْقَ لِمَنْ يَّشَآءُ مِنْ عِبَادِهِۦ وَيَقْدِرُۖ

اگر خدا بر ما لطف نکرده بود، ما را نیز می‌بلعید.

لَوْلَآ أَن مَّنَّ اَ۬للَّهُ عَلَيْنَا لَخُسِفَ بِنَاۖ

آن جایگاه واپسین را برای کسانی اختصاص می‌دهیم که در زمین نه برتری‌جویی بر دیگران می‌خواهند و نه فساد؛

۞ تِلْكَ اَ۬لدَّارُ اُ۬لَاخِرَةُ نَجْعَلُهَا لِلذِينَ لَا يُرِيدُونَ عُلُوّاٗ فِے اِ۬لَارْضِ وَلَا فَسَاداٗۖ

هر که با نیکی بیاید، بهتر از آن را خواهد داشت؛

مَن جَآءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُۥ خَيْرٞ مِّنْهَاۖ

آنکه خوانش را برای تو الزامی ساخت، تو را بی‌گمان به وعده‌گاهی از پیش مقرر بازخواهد گرداند.

إِنَّ اَ۬لذِے فَرَضَ عَلَيْكَ اَ۬لْقُرْءَانَ لَرَآدُّكَ إِلَىٰ مَعَادٖۖ

تو امید نداشتی که نوشتار به تو رسانده شود؛ این تنها به مهر سرپرست تو است —

وَمَا كُنتَ تَرْجُوٓاْ أَنْ يُّلْق۪ىٰٓ إِلَيْكَ اَ۬لْكِتَٰبُ إِلَّا رَحْمَةٗ مِّن رَّبِّكَۖ

و مبادا راه نشانه‌های خدا را بر تو ببندند، پس از آنکه بر تو فرود آورده شد؛

وَلَا يَصُدُّنَّكَ عَنَ اٰيَٰتِ اِ۬للَّهِ بَعْدَ إِذُ ا۟نزِلَتِ اِلَيْكَۖ

و به سوی سرپرست خود فراخوان،

وَادْعُ إِلَىٰ رَبِّكَۖ

و با خدا ایزد دیگری را فرامخوان؛

وَلَا تَدْعُ مَعَ اَ۬للَّهِ إِلَٰهاً اٰخَرَۖ

هیچ ایزدی نیست مگر او.

لَآ إِلَٰهَ إِلَّا هُوَۖ

همه‌چیز نابود می‌شود، مگر سوی او.

كُلُّ شَےْءٍ هَالِكٌ اِلَّا وَجْهَهُۥۖ

داوری از آنِ اوست،

لَهُ اُ۬لْحُكْمُۖ