Ar-Rahman الرحمن
Which then of the blessings? فبأيّ آلاء ربّكما
Summary and links in the frieze
In the frieze With the Occulted, he is set before every blessing and every threat, then asked which one he denies.
Read just before, 56 leads here: It is a noble Recitation, a descent from the Guardian of all beings (56:77-80); the next sura opens: the All-Benevolent taught the Recitation. 56
It leads to 54: When the sky splits open, still to come (55:37); the next sura opens on an accomplished fact: the moon has split. 54
Closes on “By the glorious Recitation”
به نام خدا، بی‌اندازه مهربان، مهربان. بی‌اندازه مهربان خوانش را آموخت.
بِسْمِ اِ۬للَّهِ اِ۬لرَّحْمَٰنِ اِ۬لرَّحِيمِ اِ۬لرَّحْمَٰنُ عَلَّمَ اَ۬لْقُرْءَانَۖ
انسان را آفرید، به او بیانِ روشن آموخت.
خَلَقَ اَ۬لِانسَٰنَ عَلَّمَهُ اُ۬لْبَيَانَۖ
خورشید و ماه، بر پایهٔ حسابی دقیق.
اَ۬لشَّمْسُ وَالْقَمَرُ بِحُسْبَانٖۖ
و گیاهِ بی‌ساقه و درخت پیشانی بر خاک می‌نهند.
وَالنَّجْمُ وَالشَّجَرُ يَسْجُدَٰنِۖ
و آسمان را او برافراشت، و ترازو را نهاد، تا شما در ترازو حدشکنی نکنید: وزن را با برابری‌ورزی پابرجا نگه دارید و به ترازو زیان نرسانید.
وَالسَّمَآءَ رَفَعَهَا وَوَضَعَ اَ۬لْمِيزَانَ أَلَّا تَطْغَوْاْ فِے اِ۬لْمِيزَانِ وَأَقِيمُواْ اُ۬لْوَزْنَ بِالْقِسْطِ وَلَا تُخْسِرُواْ اُ۬لْمِيزَانَۖ
و زمین را برای آفریدگان نهاد؛ در آن خوشخوراکی‌هاست، نخل با خوشه‌های پوشیده، دانه‌ای دارای پوشش، و گیاه خوشبو.
وَالَارْضَ وَضَعَهَا لِلَانَامِ فِيهَا فَٰكِهَةٞ وَالنَّخْلُ ذَاتُ اُ۬لَاكْمَامِ وَالْحَبُّ ذُو اُ۬لْعَصْفِ وَالرَّيْحَانُۖ
پس کدام یک از دهش‌های سرپرستتان را شما دو تن دروغ می‌انگارید؟
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِۖ
انسان را از گلی طنین‌انداز همچون سفال آفرید، و نهانیان را از شعلهٔ آتشِ ناب آفرید.
خَلَقَ اَ۬لِانسَٰنَ مِن صَلْصَٰلٖ كَالْفَخّ۪ارِ وَخَلَقَ اَ۬لْجَآنَّ مِن مَّارِجٖ مِّن نّ۪ارٖۖ
پس کدام یک از دهش‌های سرپرستتان را شما دو تن دروغ می‌انگارید؟
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِۖ
سرپرست دو خاور و سرپرست دو باختر.
رَبُّ اُ۬لْمَشْرِقَيْنِ وَرَبُّ اُ۬لْمَغْرِبَيْنِۖ
پس کدام یک از دهش‌های سرپرستتان را شما دو تن دروغ می‌انگارید؟
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِۖ
دو دریا را که به هم می‌رسند درآمیخت؛ میان آن‌ها مانعی است: به یکدیگر دست‌اندازی نمی‌کنند.
مَرَجَ اَ۬لْبَحْرَيْنِ يَلْتَقِيَٰنِ بَيْنَهُمَا بَرْزَخٞ لَّا يَبْغِيَٰنِۖ
پس کدام یک از دهش‌های سرپرستتان را شما دو تن دروغ می‌انگارید؟
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِۖ
از آن دو مروارید و مرجان بیرون کشیده می‌شود.
يُخْرَجُ مِنْهُمَا اَ۬للُّؤْلُؤُاْ وَالْمَرْجَانُۖ
پس کدام یک از دهش‌های سرپرستتان را شما دو تن دروغ می‌انگارید؟
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِۖ
و کشتی‌های برافراشته در دریا، همچون شاخص‌هایی برپاشده، از آنِ اویند.
وَلَهُ اُ۬لْجَوَارِ اِ۬لْمُنشَأَٰتُ فِے اِ۬لْبَحْرِ كَالَاعْلَٰمِۖ
پس کدام یک از دهش‌های سرپرستتان را شما دو تن دروغ می‌انگارید؟
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِۖ
هر آنچه بر آن است گذراست، و تنها سوی سرپرست تو، دارندهٔ شوکت و بزرگواری، باقی می‌ماند.
كُلُّ مَنْ عَلَيْهَا فَانٖ وَيَبْق۪ىٰ وَجْهُ رَبِّكَ ذُو اُ۬لْجَلَٰلِ وَالِاكْرَامِۖ
پس کدام یک از دهش‌های سرپرستتان را شما دو تن دروغ می‌انگارید؟
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِۖ
کسانی که در آسمان‌ها و بر زمین‌اند از او می‌خواهند؛ هر روز او به کاری مشغول است.
يَسْـَٔلُهُۥ مَن فِے اِ۬لسَّمَٰوَٰتِ وَالَارْضِ كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِے شَأْنٖۖ
پس کدام یک از دهش‌های سرپرستتان را شما دو تن دروغ می‌انگارید؟
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِۖ
او به شما خواهد پرداخت، ای شما دو تن، دو موجودِ مسئولیت‌دار.
سَنَفْرُغُ لَكُمُۥٓ أَيُّهَ اَ۬لثَّقَلَٰنِۖ
پس کدام یک از دهش‌های سرپرستتان را شما دو تن دروغ می‌انگارید؟
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِۖ
ای گروه نهانیان و انسان‌ها، اگر می‌توانید کرانه‌های آسمان‌ها و زمین را سوراخ کنید، پس سوراخ کنید.
يَٰمَعْشَرَ اَ۬لْجِنِّ وَالِانسِ إِنِ اِ۪سْتَطَعْتُمُۥٓ أَن تَنفُذُواْ مِنَ اَقْط۪ارِ اِ۬لسَّمَٰوَٰتِ وَالَارْضِ فَانفُذُواْۖ
آن‌ها را جز با سلطه سوراخ نخواهید کرد.
لَا تَنفُذُونَ إِلَّا بِسُلْطَٰنٖۖ
پس کدام یک از دهش‌های سرپرستتان را شما دو تن دروغ می‌انگارید؟
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِۖ
بر شما دو تن زبانه‌ای از آتش و مسِ گداخته فرستاده خواهد شد، و نخواهید توانست یکدیگر را یاری دهید.
يُرْسَلُ عَلَيْكُمَا شُوَاظٞ مِّن نّ۪ارٖ وَنُحَاسٞ فَلَا تَنتَصِرَٰنِۖ
پس کدام یک از دهش‌های سرپرستتان را شما دو تن دروغ می‌انگارید؟
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِۖ
و آنگاه که آسمان بشکافد و همچون چرم رنگین گلگون شود — پس کدام یک از دهش‌های سرپرستتان را شما دو تن دروغ می‌انگارید؟ — در آن روز نه انسانی و نه نهانی دربارهٔ تقصیر خود پرسیده خواهد شد.
فَإِذَا اَ۪نشَقَّتِ اِ۬لسَّمَآءُ فَكَانَتْ وَرْدَةٗ كَالدِّهَانِ فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ فَيَوْمَئِذٖ لَّا يُسْـَٔلُ عَن ذَنۢبِهِۦٓ إِنسٞ وَلَا جَآنّٞۖ
پس کدام یک از دهش‌های سرپرستتان را شما دو تن دروغ می‌انگارید؟
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِۖ
کنارگذاشته‌شدگان از نشان‌هایشان شناخته خواهند شد، و از کاکل‌ها و پاها گرفته خواهند شد.
۞ يُعْرَفُ اُ۬لْمُجْرِمُونَ بِسِيمٰ۪هُمْ فَيُوخَذُ بِالنَّوَٰصِے وَالَاقْدَامِۖ
پس کدام یک از دهش‌های سرپرستتان را شما دو تن دروغ می‌انگارید؟
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِۖ
این است جهنم که کنارگذاشته‌شدگان آن را دروغ می‌انگاشتند؛ میان آن و آبی جوشان که به نهایت رسانده شده است رفت‌وآمد خواهند کرد.
هَٰذِهِۦ جَهَنَّمُ اُ۬لتِے يُكَذِّبُ بِهَا اَ۬لْمُجْرِمُونَ يَطُوفُونَ بَيْنَهَا وَبَيْنَ حَمِيمٍ اٰنٖۖ
پس کدام یک از دهش‌های سرپرستتان را شما دو تن دروغ می‌انگارید؟
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِۖ
و برای کسی که از ایستادن در برابر سرپرست خود ترسید، دو باغ — پس کدام یک از دهش‌های سرپرستتان را شما دو تن دروغ می‌انگارید؟ — با شاخه‌های بسیار.
وَلِمَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِۦ جَنَّتَٰنِ فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ذَوَاتَآ أَفْنَانٖۖ
پس کدام یک از دهش‌های سرپرستتان را شما دو تن دروغ می‌انگارید؟
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِۖ
در آن دو، دو چشمه روان است.
فِيهِمَا عَيْنَٰنِ تَجْرِيَٰنِۖ
پس کدام یک از دهش‌های سرپرستتان را شما دو تن دروغ می‌انگارید؟
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِۖ
در آن دو، از هر خوشخوراکی، جفتی.
فِيهِمَا مِن كُلِّ فَٰكِهَةٖ زَوْجَٰنِۖ
پس کدام یک از دهش‌های سرپرستتان را شما دو تن دروغ می‌انگارید؟
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِۖ
تکیه‌زده بر بسترهایی که آستر آن از دیبای ستبر است، و چیدنیِ آن دو باغ در دسترس.
مُتَّكِـِٕينَ عَلَىٰ فُرُشِۢ بَطَآئِنُهَا مِنِ اِسْتَبْرَقٖ وَجَنَا اَ۬لْجَنَّتَيْنِ دَانٖۖ
پس کدام یک از دهش‌های سرپرستتان را شما دو تن دروغ می‌انگارید؟
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِۖ
در آن دو موجوداتی هستند با پلک‌های نگه‌داشته، که پیش از آنان نه انسانی و نه نهانی آنان را لمس نکرده است.
فِيهِنَّ قَٰصِرَٰتُ اُ۬لطَّرْفِ لَمْ يَطْمِثْهُنَّ إِنسٞ قَبْلَهُمْ وَلَا جَآنّٞۖ
پس کدام یک از دهش‌های سرپرستتان را شما دو تن دروغ می‌انگارید؟
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِۖ
گویی که یاقوت و مرجان‌اند.
كَأَنَّهُنَّ اَ۬لْيَاقُوتُ وَالْمَرْجَانُۖ
پس کدام یک از دهش‌های سرپرستتان را شما دو تن دروغ می‌انگارید؟
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِۖ
آیا بازپرداختِ نیک‌کرداری جز نیک‌کرداری است؟
هَلْ جَزَآءُ اُ۬لِاحْسَٰنِ إِلَّا اَ۬لِاحْسَٰنُۖ
پس کدام یک از دهش‌های سرپرستتان را شما دو تن دروغ می‌انگارید؟
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِۖ
و فروتر از آن دو، دو باغ دیگر — پس کدام یک از دهش‌های سرپرستتان را شما دو تن دروغ می‌انگارید؟ — به سبزِ تیره.
وَمِن دُونِهِمَا جَنَّتَٰنِ فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ مُدْهَآمَّتَٰنِۖ
پس کدام یک از دهش‌های سرپرستتان را شما دو تن دروغ می‌انگارید؟
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِۖ
در آن دو، دو چشمهٔ جوشان.
فِيهِمَا عَيْنَٰنِ نَضَّاخَتَٰنِۖ
پس کدام یک از دهش‌های سرپرستتان را شما دو تن دروغ می‌انگارید؟
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِۖ
در آن دو، خوشخوراکی‌ها، نخل‌ها و انارها.
فِيهِمَا فَٰكِهَةٞ وَنَخْلٞ وَرُمَّانٞۖ
پس کدام یک از دهش‌های سرپرستتان را شما دو تن دروغ می‌انگارید؟
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِۖ
در آن‌ها موجوداتی نیکو و زیبا هستند.
فِيهِنَّ خَيْرَٰتٌ حِسَانٞۖ
پس کدام یک از دهش‌های سرپرستتان را شما دو تن دروغ می‌انگارید؟
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِۖ
همدمانی، نگه‌داشته‌شده در خیمه‌ها.
حُورٞ مَّقْصُورَٰتٞ فِے اِ۬لْخِيَامِۖ
پس کدام یک از دهش‌های سرپرستتان را شما دو تن دروغ می‌انگارید؟
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِۖ
که پیش از آنان نه انسانی و نه نهانی آنان را لمس نکرده است.
لَمْ يَطْمِثْهُنَّ إِنسٞ قَبْلَهُمْ وَلَا جَآنّٞۖ
پس کدام یک از دهش‌های سرپرستتان را شما دو تن دروغ می‌انگارید؟
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِۖ
تکیه‌زده بر پارچه‌های سبز و فرش‌های ممتاز، زیبا.
مُتَّكِـِٕينَ عَلَىٰ رَفْرَفٍ خُضْرٖ وَعَبْقَرِيٍّ حِسَانٖۖ
پس کدام یک از دهش‌های سرپرستتان را شما دو تن دروغ می‌انگارید؟
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِۖ
خجسته باد نام سرپرست تو، دارندهٔ شوکت و بزرگواری.
تَبَٰرَكَ اَ۪سْمُ رَبِّكَ ذِے اِ۬لْجَلَٰلِ وَالِاكْرَامِۖ