Al-Anbiya الانبياء
We Answered Him فاستجبنا له
The section and its links
The All-Benevolent and His obedient ones (19-20, then 21-25)
What was shown before: The gallery of 19 returns here, and each call receives its answer. 19
به نام خدا، بی‌اندازه مهربان، مهربان. حساب انسان‌ها نزدیک شده است، در حالی که در بی‌خبری‌اند و روی برمی‌تابند.
بِسۡمِ اِ۬للَّهِ اِ۬لرَّحۡمَٰنِ اِ۬لرَّحِيمِ اِ۪قۡتَرَبَ لِلنّ۪اسِ حِسَابُهُمۡ وَهُمۡ فِي غَفۡلَةٖ مُّعۡرِضُونَ
هیچ یادآوری تازه‌ای از سرپرست‌شان به آنان نمی‌رسد، بی‌آنکه آن را در حال بازی بشنوند، با هسته‌ای پریشان.
مَا يَأۡتِيهِم مِّن ذِكۡرٖ مِّن رَّبِّهِم مُّحۡدَثٍ إِلَّا اَ۪سۡتَمَعُوهُ وَهُمۡ يَلۡعَبُونَ لَاهِيَةٗ قُلُوبُهُمۡۗ
و کسانی که ستم کردند رازگویی خود را پنهان داشتند: «آیا این جز آدمی‌ای مانند شما است؟
وَأَسَرُّواْ اُ۬لنَّجۡوَى اَ۬لَّذِينَ ظَلَمُواْ هَلۡ هَٰذَآ إِلَّا بَشَرٞ مِّثۡلُكُمۡۖ
آیا پس به چشم‌بندی می‌آیید، در حالی که آشکارا می‌بینید؟»
أَفَتَأۡتُونَ اَ۬لسِّحۡرَ وَأَنتُمۡ تُبۡصِرُونَ
بگو: «سرپرست من سخن را در آسمان و بر زمین می‌داند،
قُل رَّبِّي يَعۡلَمُ اُ۬لۡقَوۡلَ فِي اِ۬لسَّمَآءِ وَاَلۡأَرۡضِۖ
و او شنوا، همه‌چیزدان است.»
وَهۡوَ اَ۬لسَّمِيعُ اُ۬لۡعَلِيمُ
بلکه گفتند: «انبوهی از خواب‌های آشفته! بلکه آن را برساخته است! بلکه او سخنوری دلفریب است!
بَلۡ قَالُوٓاْ أَضۡغَٰثُ أَحۡلَٰمِۢ بَلِ اِ۪فۡتَر۪ىٰهُ بَلۡ هُوَ شَاعِرٞ
پس برای ما نشانه‌ای بیاورد، چنان‌که نخستین‌ها فرستاده شدند!»
فَلۡيَأۡتِنَا بِـَٔايَةٖ كَمَآ أُرۡسِلَ اَ۬لۡأَوَّلُونَ
هیچ شهری که پیش از آنان نابود کردیم باور نیاورد.
مَآ ءَامَنَتۡ قَبۡلَهُم مِّن قَرۡيَةٍ أَهۡلَكۡنَٰهَآۖ
آیا پس اینان باور خواهند آورد؟
أَفَهُمۡ يُؤۡمِنُونَ
و پیش از تو جز انسان‌هایی نفرستادیم که به آنان پرده برمی‌داشتیم: پس از دارندگان یادآوری بپرسید، اگر نمی‌دانید.
وَمَآ أَرۡسَلۡنَا قَبۡلَكَ إِلَّا رِجَالٗا يُوحَىٰٓ إِلَيۡهِمۡۖ فَسۡـَٔلُوٓاْ أَهۡلَ اَ۬لذِّكۡرِ إِن كُنتُمۡ لَا تَعۡلَمُونَ
ما آنان را پیکرهایی نساختیم که خوراک نمی‌خوردند،
وَمَا جَعَلۡنَٰهُمۡ جَسَدٗا لَّا يَأۡكُلُونَ اَ۬لطَّعَامَ
و جاودانه نبودند.
وَمَا كَانُواْ خَٰلِدِينَ
سپس وعده را برایشان به جا آوردیم: آنان را و هر که را ما را پسند افتاد نجات دادیم، و زیاده‌روان را نابود کردیم.
ثُمَّ صَدَقۡنَٰهُمُ اُ۬لۡوَعۡدَ فَأَنجَيۡنَٰهُمۡ وَمَن نَّشَآءُ وَأَهۡلَكۡنَا اَ۬لۡمُسۡرِفِينَ
ما همانا به سوی شما نوشتاری فرود آوردیم که یادآوری شما در آن است.
لَقَدۡ أَنزَلۡنَآ إِلَيۡكُمۡ كِتَٰبٗا فِيهِ ذِكۡرُكُمۡۖ
آیا پس خرد نمی‌ورزید؟
أَفَلَا تَعۡقِلُونَ
چه بسیار شهرها را شکستیم که ستم می‌کردند، و پس از آن‌ها قومی دیگر پدید آوردیم!
وَكَمۡ قَصَمۡنَا مِن قَرۡيَةٖ كَانَت ظَّالِمَةٗ وَأَنشَأۡنَا بَعۡدَهَا قَوۡمًا ءَاخَرِينَ
سپس چون سختگیری ما را احساس کردند، ناگاه از آن گریزان شدند.
فَلَمَّآ أَحَسُّواْ بَأۡسَنَآ إِذَا هُم مِّنۡهَا يَرۡكُضُونَ
«مگریزید، و به آنچه در آن در ناز می‌زیستید و به خانه‌هایتان بازگردید — شاید از شما پرسیده شود!»
لَا تَرۡكُضُواْ وَاَرۡجِعُوٓاْ إِلَىٰ مَآ أُتۡرِفۡتُمۡ فِيهِ وَمَسَٰكِنِكُمۡ لَعَلَّكُمۡ تُسۡـَٔلُونَ
گفتند: «وای بر ما، ما همانا ستمگر بودیم!»
قَالُواْ يَٰوَيۡلَنَآ إِنَّا كُنَّا ظَٰلِمِينَ
این فریاد باز نایستاد تا آنکه از آنان خرمنی سازیم، خاموش.
۞ فَمَا زَالَت تِّلۡكَ دَعۡوۭىٰهُمۡ حَتَّىٰ جَعَلۡنَٰهُمۡ حَصِيدًا خَٰمِدِينَ
آسمان، زمین و آنچه را میان آن‌ها است در حال بازی نیافریدیم.
وَمَا خَلَقۡنَا اَ۬لسَّمَآءَ وَاَلۡأَرۡضَ وَمَا بَيۡنَهُمَا لَٰعِبِينَ
اگر می‌خواستیم سرگرمی‌ای بگیریم، آن را از نزد خود می‌گرفتیم،
لَوۡ أَرَدۡنَآ أَن نَّتَّخِذَ لَهۡوٗا لَّاَتَّخَذۡنَٰهُ مِن لَّدُنَّآ
اگر می‌بایست چنین کنیم.
إِن كُنَّا فَٰعِلِينَ
بلکه حقیقت را بر ناراست می‌افکنیم: آن را درهم می‌کوبد، و ناگاه نابود می‌شود.
بَلۡ نَقۡذِفُ بِالۡحَقِّ عَلَى اَ۬لۡبَٰطِلِ فَيَدۡمَغُهُۥ فَإِذَا هُوَ زَاهِقٞۚ
و وای بر شما برای آنچه وصف می‌کنید!
وَلَكُمُ اُ۬لۡوَيۡلُ مِمَّا تَصِفُونَ
و هر که در آسمان‌ها و زمین است از آنِ او است.
وَلَهُۥ مَن فِي اِ۬لسَّمَٰوَٰتِ وَاَلۡأَرۡضِۚ
و کسانی که نزد او هستند از خودبزرگ‌بینی روی برنمی‌تابند تا از فرمان بردن از او سر باز زنند، و خسته نمی‌شوند.
وَمَنۡ عِندَهُۥ لَا يَسۡتَكۡبِرُونَ عَنۡ عِبَادَتِهِۦ وَلَا يَسۡتَحۡسِرُونَ
شب و روز او را شکوه می‌سرایند، بی‌آنکه هرگز سست شوند.
يُسَبِّحُونَ اَ۬لَّيۡلَ وَاَلنَّهَارَ لَا يَفۡتُرُونَ
یا از زمین ایزدانی برگرفته‌اند که خود گسترش را به‌انجام می‌رسانند؟
أَمِ اِ۪تَّخَذُوٓاْ ءَالِهَةٗ مِّنَ اَ۬لۡأَرۡضِ هُمۡ يُنشِرُونَ
اگر در آسمان‌ها و زمین ایزدانی غیر از خدا می‌بودند، هر دو تباه می‌شدند.
لَوۡ كَانَ فِيهِمَآ ءَالِهَةٌ إِلَّا اَ۬للَّهُ لَفَسَدَتَاۚ
پس شکوه بر خدا باد، سرپرست بنا، بالاتر از آنچه وصف می‌کنند!
فَسُبۡحَٰنَ اَ۬للَّهِ رَبِّ اِ۬لۡعَرۡشِ عَمَّا يَصِفُونَ
او دربارهٔ آنچه می‌کند پرسیده نمی‌شود،
لَا يُسۡـَٔلُ عَمَّا يَفۡعَلُ
در حالی که آنان پرسیده خواهند شد.
وَهُمۡ يُسۡـَٔلُونَ
یا غیر از او ایزدانی برگرفته‌اند؟
أَمِ اِ۪تَّخَذُواْ مِن دُونِهِۦٓ ءَالِهَةٗۖ
بگو: «برهان خود را بیاورید!
قُلۡ هَاتُواْ بُرۡهَٰنَكُمۡۖ
این است یادآوری آنکه با من است، و یادآوری آنکه پیش از من بود.»
هَٰذَا ذِكۡرُ مَن مَّعِي وَذِكۡرُ مَن قَبۡلِيۗ
اما بیشترشان حقیقت را نمی‌شناسند، و از آن روی برمی‌تابند.
بَلۡ أَكۡثَرُهُمۡ لَا يَعۡلَمُونَ اَ۬لۡحَقَّۖ فَهُم مُّعۡرِضُونَ
پیش از تو هیچ فرستاده‌ای نفرستادیم مگر آنکه به او پرده برمی‌داشتیم: «هیچ ایزدی نیست مگر من، پس از من فرمان برید.»
وَمَآ أَرۡسَلۡنَا مِن قَبۡلِكَ مِن رَّسُولٍ إِلَّا يُوحَىٰٓ إِلَيۡهِ أَنَّهُۥ لَآ إِلَٰهَ إِلَّآ أَنَا۠ فَاَعۡبُدُونِ
و گفتند: «بی‌اندازه مهربان فرزندی برای خود برگرفته است.»
وَقَالُواْ اُ۪تَّخَذَ اَ۬لرَّحۡمَٰنُ وَلَدٗاۗ
شکوه بر او باد!
سُبۡحَٰنَهُۥۚ
بلکه فرمان‌برداران گرامی‌اند،
بَلۡ عِبَادٞ مُّكۡرَمُونَ
که از سخن او پیشی نمی‌گیرند، و به دستور او عمل می‌کنند.
لَا يَسۡبِقُونَهُۥ بِالۡقَوۡلِ وَهُم بِأَمۡرِهِۦ يَعۡمَلُونَ
او می‌داند آنچه پیش روی آنان است و آنچه پشت سر آنان است،
يَعۡلَمُ مَا بَيۡنَ أَيۡدِيهِمۡ وَمَا خَلۡفَهُمۡ
و جز برای کسی که او می‌پسندد میانجی‌گری نمی‌کنند، در حالی که خود، از او بیم دارند و سرشار از دلهره‌اند.
وَلَا يَشۡفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ اِ۪رۡتَضَىٰ وَهُم مِّنۡ خَشۡيَتِهِۦ مُشۡفِقُونَ
و هر که از میان آنان می‌گفت: «من ایزدی غیر از او هستم»، او را ما با جهنم بازپرداخت می‌کردیم —
۞ وَمَن يَقُلۡ مِنۡهُمۡ إِنِّيَ إِلَٰهٞ مِّن دُونِهِۦ فَذَٰلِكَ نَجۡزِيهِ جَهَنَّمَۚ
چنین ستمگران را بازپرداخت می‌کنیم.
كَذَٰلِكَ نَجۡزِي اِ۬لظَّٰلِمِينَ
آیا انکارکنندگان ندیده‌اند که آسمان‌ها و زمین توده‌ای فشرده بودند، و ما آن‌ها را از هم جدا کردیم؟
أَوَلَمۡ يَرَ اَ۬لَّذِينَ كَفَرُوٓاْ أَنَّ اَ۬لسَّمَٰوَٰتِ وَاَلۡأَرۡضَ كَانَتَا رَتۡقٗا فَفَتَقۡنَٰهُمَاۖ
و از آب هر چیز زنده را ساختیم.
وَجَعَلۡنَا مِنَ اَ۬لۡمَآءِ كُلَّ شَيۡءٍ حَيٍّۚ
آیا پس باور نخواهند آورد؟
أَفَلَا يُؤۡمِنُونَ
و بر زمین لنگرهای استوار نهادیم، تا با آنان نلرزد،
وَجَعَلۡنَا فِي اِ۬لۡأَرۡضِ رَوَٰسِيَ أَن تَمِيدَ بِهِمۡ
و در آن گذرگاه‌ها، راه‌ها نهادیم، شاید راهنمایی پذیرند.
وَجَعَلۡنَا فِيهَا فِجَاجٗا سُبُلٗا لَّعَلَّهُمۡ يَهۡتَدُونَ
و آسمان را سقفی نگاه‌داشته‌شده گردانیدیم،
وَجَعَلۡنَا اَ۬لسَّمَآءَ سَقۡفٗا مَّحۡفُوظٗاۖ
در حالی که از نشانه‌های آن روی برمی‌تابند.
وَهُمۡ عَنۡ ءَايَٰتِهَا مُعۡرِضُونَ
اوست که شب و روز، خورشید و ماه را آفرید:
وَهۡوَ اَ۬لَّذِي خَلَقَ اَ۬لَّيۡلَ وَاَلنَّهَارَ وَاَلشَّمۡسَ وَاَلۡقَمَرَۖ
هر یک در مداری شناور است.
كُلّٞ فِي فَلَكٖ يَسۡبَحُونَ
پیش از تو به هیچ آدمی جاودانگی عطا نکردیم.
وَمَا جَعَلۡنَا لِبَشَرٖ مِّن قَبۡلِكَ اَ۬لۡخُلۡدَۖ
پس اگر تو می‌مردی، آیا آنان جاودانه می‌بودند؟
أَفَإِيْن مُّتَّ فَهُمُ اُ۬لۡخَٰلِدُونَ
هر خویشتن مرگ را خواهد چشید،
كُلُّ نَفۡسٖ ذَآئِقَةُ اُ۬لۡمَوۡتِۗ
و شما را به بدی و به نیکی می‌آزماییم، به‌عنوان آزمون؛
وَنَبۡلُوكُم بِالشَّرِّ وَاَلۡخَيۡرِ فِتۡنَةٗۖ
و به سوی ما بازگردانده خواهید شد.
وَإِلَيۡنَا تُرۡجَعُونَ
و چون انکارکنندگان تو را می‌بینند، تو را جز به مسخره نمی‌گیرند:
وَإِذَا رَء۪اكَ اَ۬لَّذِينَ كَفَرُوٓاْ إِن يَتَّخِذُونَكَ إِلَّا هُزُؤًا
«آیا پس این است آنکه ایزدان شما را یاد می‌کند؟» — در حالی که خود یادآوری بی‌اندازه مهربان را انکار می‌کنند.
أَهَٰذَا اَ۬لَّذِي يَذۡكُرُ ءَالِهَتَكُمۡ وَهُم بِذِكۡرِ اِ۬لرَّحۡمَٰنِ هُمۡ كَٰفِرُونَ
انسان از شتاب آفریده شده است.
خُلِقَ اَ۬لۡإِنسَٰنُ مِنۡ عَجَلٖۚ
نشانه‌های خود را به شما نشان خواهم داد؛ پس از من مخواهید که آن‌ها را شتاب دهم.
سَأُوْرِيكُمۡ ءَايَٰتِي فَلَا تَسۡتَعۡجِلُونِ
و می‌گویند: «این وعده کی خواهد بود، اگر راست‌گویید؟»
وَيَقُولُونَ مَتَىٰ هَٰذَا اَ۬لۡوَعۡدُ إِن كُنتُمۡ صَٰدِقِينَ
ای کاش انکارکنندگان می‌دانستند، در لحظه‌ای که نتوانند آتش را از چهره‌هایشان و از پشت‌هایشان بازدارند، و یاری نخواهند شد...
لَوۡ يَعۡلَمُ اُ۬لَّذِينَ كَفَرُواْ حِينَ لَا يَكُفُّونَ عَن وُجُوهِهِمِ اِ۬لنَّارَ وَلَا عَن ظُهُورِهِمۡ وَلَا هُمۡ يُنصَرُونَ
بلکه ناگهانی بر آنان خواهد آمد و حیرت‌زده‌شان خواهد کرد؛ نخواهند توانست آن را بازگردانند، و به آنان هیچ مهلتی داده نخواهد شد.
بَلۡ تَأۡتِيهِم بَغۡتَةٗ فَتَبۡهَتُهُمۡ فَلَا يَسۡتَطِيعُونَ رَدَّهَا وَلَا هُمۡ يُنظَرُونَ
فرستادگانی پیش از تو همانا به مسخره گرفته شدند؛ آنگاه آنچه به مسخره می‌گرفتند بر کسانی از آنان که ریشخند می‌کردند به حقیقت پیوست.
وَلَقَدِ اِ۟سۡتُهۡزِئَ بِرُسُلٖ مِّن قَبۡلِكَ فَحَاقَ بِالَّذِينَ سَخِرُواْ مِنۡهُم مَّا كَانُواْ بِهِۦ يَسۡتَهۡزِءُونَ
بگو: «کیست که شما را شب و روز در برابر بی‌اندازه مهربان نگه می‌دارد؟»
۞ قُلۡ مَن يَكۡلَؤُكُم بِالَّيۡلِ وَاَلنَّه۪ارِ مِنَ اَ۬لرَّحۡمَٰنِۗ
بلکه آنان از یادآوری سرپرست خود روی برمی‌تابند.
بَلۡ هُمۡ عَن ذِكۡرِ رَبِّهِم مُّعۡرِضُونَ
یا ایزدانی دارند که آنان را از ما بازمی‌دارند؟
أَمۡ لَهُمۡ ءَالِهَةٞ تَمۡنَعُهُم مِّن دُونِنَاۚ
آن‌ها نمی‌توانند خود را یاری کنند، و هیچ پشتیبانی از سوی ما به آنان نمی‌رسد.
لَا يَسۡتَطِيعُونَ نَصۡرَ أَنفُسِهِمۡ وَلَا هُم مِّنَّا يُصۡحَبُونَ
بلکه به اینان و به نیاکان‌شان بهره دادیم، تا آنکه زندگی برایشان دراز شد.
بَلۡ مَتَّعۡنَا هَٰٓؤُلَآءِ وَءَابَآءَهُمۡ حَتَّىٰ طَالَ عَلَيۡهِمِ اِ۬لۡعُمُرُۗ
آیا پس نمی‌بینند که ما به سوی زمین می‌آییم، آن را از کناره‌هایش می‌کاهیم؟
أَفَلَا يَرَوۡنَ أَنَّا نَأۡتِي اِ۬لۡأَرۡضَ نَنقُصُهَا مِنۡ أَطۡرَافِهَآۚ
آیا پس اینان پیروزمندند؟
أَفَهُمُ اُ۬لۡغَٰلِبُونَ
بگو: «من شما را جز به پرده‌برداری هشدار نمی‌دهم.»
قُلۡ إِنَّمَآ أُنذِرُكُم بِالۡوَحۡيِۚ
اما کران چون هشدار داده شوند، ندا را نمی‌شنوند.
وَلَا يَسۡمَعُ اُ۬لصُّمُّ اُ۬لدُّعَآءَ ا۪ذَا مَا يُنذَرُونَ
و اگر دمی از کیفر سرپرست تو به آنان می‌رسید، بی‌گمان می‌گفتند: «وای بر ما، ما همانا ستمگر بودیم!»
وَلَئِن مَّسَّتۡهُمۡ نَفۡحَةٞ مِّنۡ عَذَابِ رَبِّكَ لَيَقُولُنَّ يَٰوَيۡلَنَآ إِنَّا كُنَّا ظَٰلِمِينَ
و ترازوهای برابری را برای روز حضور خواهیم نهاد؛ هیچ خویشتنی کمترین ستمی نخواهد دید،
وَنَضَعُ اُ۬لۡمَوَٰزِينَ اَ۬لۡقِسۡطَ لِيَوۡمِ اِ۬لۡقِيَٰمَةِ فَلَا تُظۡلَمُ نَفۡسٞ شَيۡـٔٗاۖ
و اگر به وزن دانه‌ای از خردل بود، آن را می‌آوردیم؛ و ما به‌عنوان حسابدار بس هستیم.
وَإِن كَانَ مِثۡقَالَ حَبَّةٖ مِّنۡ خَرۡدَلٍ أَتَيۡنَا بِهَاۗ وَكَفَىٰ بِنَا حَٰسِبِينَ
ما همانا به موسی و هارون بازشناسی دادیم، روشنایی و یادآوری برای محتاطان، که از سرپرست خود بیم دارند هرچند از حواس او بیرون باشد، و از آن لحظه هراسان‌اند.
وَلَقَدۡ ءَاتَيۡنَا مُوسۭيٰ وَهَٰرُونَ اَ۬لۡفُرۡقَانَ وَضِيَآءٗ وَذِكۡرٗا لِّلۡمُتَّقِينَ اَ۬لَّذِينَ يَخۡشَوۡنَ رَبَّهُم بِالۡغَيۡبِ وَهُم مِّنَ اَ۬لسَّاعَةِ مُشۡفِقُونَ
و این یادآوری‌ای خجسته است که فرود آوردیم.
وَهَٰذَا ذِكۡرٞ مُّبَارَكٌ أَنزَلۡنَٰهُۚ
آیا پس آن را مردود می‌شمارید؟
أَفَأَنتُمۡ لَهُۥ مُنكِرُونَ
ما همانا پیش‌تر به ابراهیم راستی او را دادیم، و او را نیک می‌شناختیم.
۞ وَلَقَدۡ ءَاتَيۡنَآ إِبۡرَٰهِيمَ رُشۡدَهُۥ مِن قَبۡلُ وَكُنَّا بِهِۦ عَٰلِمِينَ
آنگاه که به پدر و قوم خود گفت: «این تندیس‌ها چیست که در برابرشان ایستاده‌اید؟»
إِذۡ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوۡمِهِۦ مَا هَٰذِهِ اِ۬لتَّمَاثِيلُ اُ۬لَّتِيٓ أَنتُمۡ لَهَا عَٰكِفُونَ
گفتند: «نیاکان خود را یافتیم که از آن‌ها فرمان می‌بردند.»
قَالُواْ وَجَدۡنَآ ءَابَآءَنَا لَهَا عَٰبِدِينَ
گفت: «شما و نیاکان‌تان همانا در گمراهی آشکار بوده‌اید.»
قَالَ لَقَدۡ كُنتُمۡ أَنتُمۡ وَءَابَآؤُكُمۡ فِي ضَلَٰلٖ مُّبِينٖ
گفتند: «آیا با حقیقت نزد ما آمده‌ای، یا از شمار بازی‌کنندگانی؟»
قَالُوٓاْ أَجِئۡتَنَا بِالۡحَقِّ أَمۡ أَنتَ مِنَ اَ۬للَّٰعِبِينَ
گفت: «بلکه سرپرست شما سرپرست آسمان‌ها و زمین است، که آن‌ها را از آغاز آفریده است،
قَالَ بَل رَّبُّكُمۡ رَبُّ اُ۬لسَّمَٰوَٰتِ وَاَلۡأَرۡضِ اِ۬لَّذِي فَطَرَهُنَّ
و من بر این از گواهانم.»
وَأَنَا۠ عَلَىٰ ذَٰلِكُم مِّنَ اَ۬لشَّٰهِدِينَ
و به خدا سوگند، پس از آنکه پشت کردید و رفتید، بی‌گمان در برابر بت‌های شما نیرنگی خواهم اندیشید.
وَتَاَللَّهِ لَأَكِيدَنَّ أَصۡنَٰمَكُم بَعۡدَ أَن تُوَلُّواْ مُدۡبِرِينَ
آن‌ها را خرده‌ها کرد، مگر یکی بزرگ که از آنِ ایشان بود، شاید به سوی آن بازگردند.
فَجَعَلَهُمۡ جُذَٰذًا إِلَّا كَبِيرٗا لَّهُمۡ لَعَلَّهُمۡ إِلَيۡهِ يَرۡجِعُونَ
گفتند: «چه کسی با ایزدان ما چنین کرد؟ او بی‌گمان از ستمگران است!»
قَالُواْ مَن فَعَلَ هَٰذَا بِـَٔالِهَتِنَآ إِنَّهُۥ لَمِنَ اَ۬لظَّٰلِمِينَ
گفتند: «جوانی را شنیدیم که از آن‌ها یاد می‌کرد؛ او را ابراهیم می‌نامند.»
قَالُواْ سَمِعۡنَا فَتٗى يَذۡكُرُهُمۡ يُقَالُ لَهُۥٓ إِبۡرَٰهِيمُ
گفتند: «پس او را پیش چشم مردم بیاورید، شاید گواهی دهند.»
قَالُواْ فَأۡتُواْ بِهِۦ عَلَىٰٓ أَعۡيُنِ اِ۬لنّ۪اسِ لَعَلَّهُمۡ يَشۡهَدُونَ
گفتند: «ای ابراهیم، آیا تو با ایزدان ما چنین کردی؟»
قَالُوٓاْ ءَٰا۬نتَ فَعَلۡتَ هَٰذَا بِـَٔالِهَتِنَا يَٰٓإِبۡرَٰهِيمُ
گفت: «بلکه بزرگِ آن‌ها، این یکی، آن را کرده است؛ پس از آن‌ها بپرسید، اگر می‌توانند چیزی بگویند.»
قَالَ بَلۡ فَعَلَهُۥ كَبِيرُهُمۡ هَٰذَا فَسۡـَٔلُوهُمۡ إِن كَانُواْ يَنطِقُونَ
پس به خود بازگشتند و گفتند: «شما، همانا، ستمگرانید.»
فَرَجَعُوٓاْ إِلَىٰٓ أَنفُسِهِمۡ فَقَالُوٓاْ إِنَّكُمۡ أَنتُمُ اُ۬لظَّٰلِمُونَ
سپس بر سرهای خود افتادند:
ثُمَّ نُكِسُواْ عَلَىٰ رُءُوسِهِمۡ
«تو همانا می‌دانی که اینان چیزی نمی‌گویند!»
لَقَدۡ عَلِمۡتَ مَا هَٰٓؤُلَآءِ يَنطِقُونَ
گفت: «آیا پس غیر از خدا از چیزی فرمان می‌برید که هیچ سودی به شما نمی‌رساند و آسیبی نمی‌رساند؟
قَالَ أَفَتَعۡبُدُونَ مِن دُونِ اِ۬للَّهِ مَا لَا يَنفَعُكُمۡ شَيۡـٔٗا وَلَا يَضُرُّكُمۡۚ
اف بر شما و بر آنچه غیر از خدا از آن فرمان می‌برید!
أُفِّ لَكُمۡ وَلِمَا تَعۡبُدُونَ مِن دُونِ اِ۬للَّهِۚ
پس آیا خرد نمی‌ورزید؟»
أَفَلَا تَعۡقِلُونَ
گفتند: «او را بسوزانید، و ایزدان خود را یاری کنید، اگر باید کاری بکنید!»
قَالُواْ حَرِّقُوهُ وَاَنصُرُوٓاْ ءَالِهَتَكُمۡ إِن كُنتُمۡ فَٰعِلِينَ
گفتیم: «ای آتش، برای ابراهیم خنکی و آرامش باش!»
۞ قُلۡنَا يَٰنَارُ كُونِي بَرۡدٗا وَسَلَٰمًا عَلَىٰٓ إِبۡرَٰهِيمَ
و خواستند با او نیرنگ کنند، اما ما آنان را بزرگ‌ترین زیان‌کاران گردانیدیم.
وَأَرَادُواْ بِهِۦ كَيۡدٗا فَجَعَلۡنَٰهُمُ اُ۬لۡأَخۡسَرِينَ
و او و لوط را به زمینی که برای همهٔ هستی‌ها خجسته گردانیده‌ایم نجات دادیم.
وَنَجَّيۡنَٰهُ وَلُوطًا إِلَى اَ۬لۡأَرۡضِ اِ۬لَّتِي بَٰرَكۡنَا فِيهَا لِلۡعَٰلَمِينَ
و اسحاق را به او عطا کردیم،
وَوَهَبۡنَا لَهُۥٓ إِسۡحَٰقَ
و یعقوب را، افزون بر آن.
وَيَعۡقُوبَ نَافِلَةٗۖ
و همه را شایسته گردانیدیم.
وَكُلّٗا جَعَلۡنَا صَٰلِحِينَ
و آنان را راهنمایانی گردانیدیم که به دستور ما راه می‌نمایند،
وَجَعَلۡنَٰهُمۡ أَى۪مَّةٗ يَهۡدُونَ بِأَمۡرِنَا
و به آنان پرده برداشتیم که بهترین را به‌جا آورند، تماس را پابرجا نگه دارند و گشاده‌دستی ناب را بدهند.
وَأَوۡحَيۡنَآ إِلَيۡهِمۡ فِعۡلَ اَ۬لۡخَيۡرَٰتِ وَإِقَامَ اَ۬لصَّلَوٰةِ وَإِيتَآءَ اَ۬لزَّكَوٰةِۖ
و برای ما فرمان‌بردار بودند.
وَكَانُواْ لَنَا عَٰبِدِينَ
و به لوط داوری و دانش دادیم،
وَلُوطًا ءَاتَيۡنَٰهُ حُكۡمٗا وَعِلۡمٗا
و او را از شهری که کارهای پلید می‌کرد نجات دادیم،
وَنَجَّيۡنَٰهُ مِنَ اَ۬لۡقَرۡيَةِ اِ۬لَّتِي كَانَت تَّعۡمَلُ اُ۬لۡخَبَٰٓئِثَۚ
زیرا قومی بد بودند، تجاوزگران.
إِنَّهُمۡ كَانُواْ قَوۡمَ سَوۡءٖ فَٰسِقِينَ
و او را در مهربانی خود درآوردیم،
وَأَدۡخَلۡنَٰهُ فِي رَحۡمَتِنَآۖ
زیرا او از شمار کسانی بود که شایسته‌اند.
إِنَّهُۥ مِنَ اَ۬لصَّٰلِحِينَ
و نوح، آنگاه که پیش‌تر ندا کرد: او را پاسخ دادیم، و او و کسانش را از تنگنای سترگ نجات دادیم.
وَنُوحًا إِذۡ نَادَىٰ مِن قَبۡلُ فَاَسۡتَجَبۡنَا لَهُۥ فَنَجَّيۡنَٰهُ وَأَهۡلَهُۥ مِنَ اَ۬لۡكَرۡبِ اِ۬لۡعَظِيمِ
و او را بر قومی که نشانه‌های ما را دروغ می‌انگاشتند یاری دادیم؛
وَنَصَرۡنَٰهُ مِنَ اَ۬لۡقَوۡمِ اِ۬لَّذِينَ كَذَّبُواْ بِـَٔايَٰتِنَآۚ
زیرا قومی بد بودند، پس همهٔ آنان را با هم غرق کردیم.
إِنَّهُمۡ كَانُواْ قَوۡمَ سَوۡءٖ فَأَغۡرَقۡنَٰهُمۡ أَجۡمَعِينَ
و داوود و سلیمان، آنگاه که دربارهٔ کشتزار داوری می‌کردند، که گوسفندان قوم شبانه در آن درآمده بودند،
وَدَاوُۥدَ وَسُلَيۡمَٰنَ إِذۡ يَحۡكُمَانِ فِي اِ۬لۡحَرۡثِ إِذۡ نَفَشَتۡ فِيهِ غَنَمُ اُ۬لۡقَوۡمِ
و ما گواه داوری آنان بودیم.
وَكُنَّا لِحُكۡمِهِمۡ شَٰهِدِينَ
درک آن را به سلیمان دادیم،
فَفَهَّمۡنَٰهَا سُلَيۡمَٰنَۚ
و به هر یک از آن دو داوری و دانش دادیم.
وَكُلًّا ءَاتَيۡنَا حُكۡمٗا وَعِلۡمٗاۚ
و کوه‌ها را رام کردیم تا با داوود شکوه بسرایند، و پرندگان را نیز؛
وَسَخَّرۡنَا مَعَ دَاوُۥدَ اَ۬لۡجِبَالَ يُسَبِّحۡنَ وَاَلطَّيۡرَۚ
و این ما بودیم که چنین می‌کردیم.
وَكُنَّا فَٰعِلِينَ
و ساختن زره را برای شما به او آموختیم، تا شما را از خشونت خودتان محافظت کند —
وَعَلَّمۡنَٰهُ صَنۡعَةَ لَبُوسٖ لَّكُمۡ لِيُحۡصِنَكُم مِّنۢ بَأۡسِكُمۡۖ
آیا پس سپاس‌گزار خواهید بود؟
فَهَلۡ أَنتُمۡ شَٰكِرُونَ
و برای سلیمان، باد تند، که به دستور او به سوی زمینی که خجسته گردانیده‌ایم روان بود،
وَلِسُلَيۡمَٰنَ اَ۬لرِّيحَ عَاصِفَةٗ تَجۡرِي بِأَمۡرِهِۦٓ إِلَى اَ۬لۡأَرۡضِ اِ۬لَّتِي بَٰرَكۡنَا فِيهَاۚ
و ما همه‌چیز را می‌دانستیم.
وَكُنَّا بِكُلِّ شَيۡءٍ عَٰلِمِينَ
و از میان منحرف‌کنندگان کسانی بودند که برای او غوطه می‌خوردند و کارهای دیگر نیز می‌کردند؛
وَمِنَ اَ۬لشَّيَٰطِينِ مَن يَغُوصُونَ لَهُۥ وَيَعۡمَلُونَ عَمَلٗا دُونَ ذَٰلِكَۖ
و ما نگاهبان آنان بودیم.
وَكُنَّا لَهُمۡ حَٰفِظِينَ
و ایوب، آنگاه که سرپرست خود را ندا کرد: «آسیب به من رسیده است، و تو مهربان‌ترین مهربانانی!»
۞ وَأَيُّوبَ إِذۡ نَادَىٰ رَبَّهُۥٓ أَنِّي مَسَّنِيَ اَ۬لضُّرُّ وَأَنتَ أَرۡحَمُ اُ۬لرَّٰحِمِينَ
او را پاسخ دادیم و آسیبی را که بر او بود از او برداشتیم،
فَاَسۡتَجَبۡنَا لَهُۥ فَكَشَفۡنَا مَا بِهِۦ مِن ضُرّٖۖ
و کسانش را به او بازگرداندیم، و همان‌قدر دیگر با آنان، از مهربانی‌ای از سوی ما، و به‌عنوان یادآوری برای فرمان‌برداران.
وَءَاتَيۡنَٰهُ أَهۡلَهُۥ وَمِثۡلَهُم مَّعَهُمۡ رَحۡمَةٗ مِّنۡ عِندِنَا وَذِكۡر۪يٰ لِلۡعَٰبِدِينَ
و اسماعیل، و ادریس، و ذوالکفل:
وَإِسۡمَٰعِيلَ وَإِدۡرِيسَ وَذَا اَ۬لۡكِفۡلِۖ
هر یک از شکیبایان بود.
كُلّٞ مِّنَ اَ۬لصَّٰبِرِينَ
و آنان را در مهربانی خود درآوردیم،
وَأَدۡخَلۡنَٰهُمۡ فِي رَحۡمَتِنَآۖ
زیرا از شمار کسانی بودند که شایسته‌اند.
إِنَّهُم مِّنَ اَ۬لصَّٰلِحِينَ
و ذوالنون، آنگاه که خشمگین رفت و پنداشت که ما بر او هیچ توانی نمی‌داشتیم: در تاریکی‌ها ندا کرد: «هیچ ایزدی نیست مگر تو! شکوه بر تو باد! من همانا از ستمگران بودم!»
وَذَا اَ۬لنُّونِ إِذ ذَّهَبَ مُغَٰضِبٗا فَظَنَّ أَن لَّن نَّقۡدِرَ عَلَيۡهِ فَنَادَىٰ فِي اِ۬لظُّلُمَٰتِ أَن لَّآ إِلَٰهَ إِلَّآ أَنتَ سُبۡحَٰنَكَ إِنِّي كُنتُ مِنَ اَ۬لظَّٰلِمِينَ
او را پاسخ دادیم و از دلهره نجاتش دادیم؛
فَاَسۡتَجَبۡنَا لَهُۥ وَنَجَّيۡنَٰهُ مِنَ اَ۬لۡغَمِّۚ
و چنین باورمندان را نجات می‌دهیم.
وَكَذَٰلِكَ نُـۨجِي اِ۬لۡمُؤۡمِنِينَ
و زکریا، آنگاه که سرپرست خود را ندا کرد: «ای سرپرست من، مرا تنها وامگذار، در حالی که تو بهترین وارثانی!»
وَزَكَرِيَّآءَ ا۪ذۡ نَادَىٰ رَبَّهُۥ رَبِّ لَا تَذَرۡنِي فَرۡدٗا وَأَنتَ خَيۡرُ اُ۬لۡوَٰرِثِينَ
او را پاسخ دادیم، یحیی را به او عطا کردیم، و همسرش را برای او شایسته گردانیدیم؛
فَاَسۡتَجَبۡنَا لَهُۥ وَوَهَبۡنَا لَهُۥ يَحۡيۭيٰ وَأَصۡلَحۡنَا لَهُۥ زَوۡجَهُۥٓۚ
زیرا آنان به سوی بهترین می‌شتافتند، ما را با اشتیاق و با حرمت می‌خواندند، و در برابر ما فروتن بودند.
إِنَّهُمۡ كَانُواْ يُسَٰرِعُونَ فِي اِ۬لۡخَيۡرَٰتِ وَيَدۡعُونَنَا رَغَبٗا وَرَهَبٗاۖ وَكَانُواْ لَنَا خَٰشِعِينَ
و مریم، که پاکدامنی خود را نگه داشت: از جریان خود در او دمیدیم، و او و پسرش را نشانه‌ای برای همهٔ هستی‌ها گردانیدیم.
وَاَلَّتِيٓ أَحۡصَنَتۡ فَرۡجَهَا فَنَفَخۡنَا فِيهَا مِن رُّوحِنَا وَجَعَلۡنَٰهَا وَاَبۡنَهَآ ءَايَةٗ لِّلۡعَٰلَمِينَ
این جامعهٔ شما همانا جامعه‌ای یگانه است، و من سرپرست شما هستم: پس مرا فرمان برید.
إِنَّ هَٰذِهِۦٓ أُمَّتُكُمۡ أُمَّةٗ وَٰحِدَةٗ وَأَنَا۠ رَبُّكُمۡ فَاَعۡبُدُونِ
اما کار خود را میان خود شکافتند:
وَتَقَطَّعُوٓاْ أَمۡرَهُم بَيۡنَهُمۡۖ
همه به سوی ما بازخواهند گشت.
كُلٌّ إِلَيۡنَا رَٰجِعُونَ
هر که کردارهای شایسته به‌جا آورد، در حالی که باورمند است، کوشش او هرگز انکار نخواهد شد؛
فَمَن يَعۡمَلۡ مِنَ اَ۬لصَّٰلِحَٰتِ وَهۡوَ مُؤۡمِنٞ فَلَا كُفۡرَانَ لِسَعۡيِهِۦ
زیرا ما آن را برایش می‌نگاریم.
وَإِنَّا لَهُۥ كَٰتِبُونَ
و بر شهری که نابود کردیم ممنوع است که آنان بازنگردند —
وَحَرَٰمٌ عَلَىٰ قَرۡيَةٍ أَهۡلَكۡنَٰهَآ أَنَّهُمۡ لَا يَرۡجِعُونَ
تا آنگاه که یاجوج و ماجوج گشوده شوند، از هر بلندی شتابان، و وعدهٔ راستین نزدیک شود؛ آنگاه بینایی‌های انکارکنندگان خیره ماند: «وای بر ما! در این باره در بی‌خبری بودیم؛ بلکه ما ستمگر بودیم!»
حَتَّىٰٓ إِذَا فُتِحَتۡ يَاجُوجُ وَمَاجُوجُ وَهُم مِّن كُلِّ حَدَبٖ يَنسِلُونَ ۞ وَاَقۡتَرَبَ اَ۬لۡوَعۡدُ اُ۬لۡحَقُّ فَإِذَا هِيَ شَٰخِصَةٌ أَبۡصَٰرُ اُ۬لَّذِينَ كَفَرُواْ يَٰوَيۡلَنَا قَدۡ كُنَّا فِي غَفۡلَةٖ مِّنۡ هَٰذَا بَلۡ كُنَّا ظَٰلِمِينَ
شما و آنچه غیر از خدا از آن فرمان می‌برید همانا هیمهٔ جهنم‌اید؛ شما بر آن وارد خواهید شد.
إِنَّكُمۡ وَمَا تَعۡبُدُونَ مِن دُونِ اِ۬للَّهِ حَصَبُ جَهَنَّمَ أَنتُمۡ لَهَا وَٰرِدُونَ
اگر اینان ایزد می‌بودند، بر آن وارد نمی‌شدند؛
لَوۡ كَانَ هَٰٓؤُلَآءِ اَ۬لِهَةٗ مَّا وَرَدُوهَاۖ
و همه در آن جاودانه خواهند ماند.
وَكُلّٞ فِيهَا خَٰلِدُونَ
در آن ناله خواهند کشید، و در آن چیزی نخواهند شنید.
لَهُمۡ فِيهَا زَفِيرٞ وَهُمۡ فِيهَا لَا يَسۡمَعُونَ
اما کسانی که پیش‌تر نیکوترین بهره را به آنان عطا کردیم، اینان همانا از آن دور نگه داشته خواهند شد:
إِنَّ اَ۬لَّذِينَ سَبَقَتۡ لَهُم مِّنَّا اَ۬لۡحُسۡنۭيٰٓ أُوْلَٰٓئِكَ عَنۡهَا مُبۡعَدُونَ
کمترین وزوزی از آن نخواهند شنید، و در آنچه خویشتن‌شان می‌خواهد جاودانه خواهند ماند.
لَا يَسۡمَعُونَ حَسِيسَهَاۖ وَهُمۡ فِي مَا اَ۪شۡتَهَتۡ أَنفُسُهُمۡ خَٰلِدُونَ
هراس بزرگ آنان را اندوهگین نخواهد کرد،
لَا يَحۡزُنُهُمُ اُ۬لۡفَزَعُ اُ۬لۡأَكۡبَرُ
و کارگزاران به پیشوازشان خواهند آمد: «این است روز شما، آنکه به شما وعده داده شده بود.»
وَتَتَلَقَّىٰهُمُ اُ۬لۡمَلَٰٓئِكَةُ هَٰذَا يَوۡمُكُمُ اُ۬لَّذِي كُنتُمۡ تُوعَدُونَ
روزی که آسمان را درنوردیم، چنان‌که کلاسور بر نوشته‌هایی که در بر دارد بسته می‌شود،
يَوۡمَ نَطۡوِي اِ۬لسَّمَآءَ كَطَيِّ اِ۬لسِّجِلِّ لِلۡكِتَٰبِۚ
همان‌گونه که نخستین آفرینش را آغاز کردیم، آن را دوباره خواهیم کرد —
كَمَا بَدَأۡنَآ أَوَّلَ خَلۡقٖ نُّعِيدُهُۥۚ
وعده‌ای است که بر عهدهٔ ما است:
وَعۡدًا عَلَيۡنَآۚ
ما آن را همانا خواهیم کرد.
إِنَّا كُنَّا فَٰعِلِينَ
ما همانا در فرم، پس از یادآوری، نگاشته‌ایم که زمین به ارث به فرمان‌برداران شایستهٔ من خواهد رسید.
وَلَقَدۡ كَتَبۡنَا فِي اِ۬لزَّبُورِ مِنۢ بَعۡدِ اِ۬لذِّكۡرِ أَنَّ اَ۬لۡأَرۡضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ اَ۬لصَّٰلِحُونَ
در این بی‌گمان انتقالی است برای قومی از فرمان‌برداران.
إِنَّ فِي هَٰذَا لَبَلَٰغٗا لِّقَوۡمٍ عَٰبِدِينَ
و تو را جز مهربانی برای همهٔ هستی‌ها نفرستادیم.
وَمَآ أَرۡسَلۡنَٰكَ إِلَّا رَحۡمَةٗ لِّلۡعَٰلَمِينَ
بگو: «فقط به من پرده برداشته می‌شود که ایزد شما ایزدی یگانه است.
قُلۡ إِنَّمَا يُوحَىٰٓ إِلَيَّ أَنَّمَآ إِلَٰهُكُمۡ إِلَٰهٞ وَٰحِدٞۖ
آیا پس بی‌خدشه نزد او خواهید بود؟»
فَهَلۡ أَنتُم مُّسۡلِمُونَ
اگر پشت کنند، پس بگو: «همهٔ شما را یکسان اطلاع دادم،
فَإِن تَوَلَّوۡاْ فَقُلۡ ءَاذَنتُكُمۡ عَلَىٰ سَوَآءٖۖ
و هیچ برآوردی ندارم که آنچه به شما وعده داده شده است نزدیک است یا دور.
وَإِنۡ أَدۡرِيٓ أَقَرِيبٌ أَم بَعِيدٞ مَّا تُوعَدُونَ
او همانا آنچه را بلند گفته می‌شود می‌داند، و آنچه را پنهان می‌دارید می‌داند.
إِنَّهُۥ يَعۡلَمُ اُ۬لۡجَهۡرَ مِنَ اَ۬لۡقَوۡلِ وَيَعۡلَمُ مَا تَكۡتُمُونَ
و برآوردی ندارم: شاید آن آزمونی برای شما باشد، و بهره‌ای برای مدتی.»
وَإِنۡ أَدۡرِي لَعَلَّهُۥ فِتۡنَةٞ لَّكُمۡ وَمَتَٰعٌ إِلَىٰ حِينٖ
بگو: «ای سرپرست من، به حقیقت داوری کن؛
قُل رَّبِّ اِ۟حۡكُم بِالۡحَقِّۗ
و سرپرست ما بی‌اندازه مهربان است، که در برابر آنچه وصف می‌کنید از او یاری خواسته می‌شود.»
وَرَبُّنَا اَ۬لرَّحۡمَٰنُ اُ۬لۡمُسۡتَعَانُ عَلَىٰ مَا تَصِفُونَ