Qaf ق
That return is far-fetched ذلك رجع بعيد
The section and its links
The return judged far-fetched, the sworn Day, then the community (50, then 51-67)
بخش از اینجا آغاز می‌شود
به نام خدا، بی‌اندازه مهربان، مهربان. قٓ (قاف).
بِسۡمِ اِ۬للَّهِ اِ۬لرَّحۡمَٰنِ اِ۬لرَّحِيمِ قٓۚ
سوگند به خوانشِ باشکوه! بلکه شگفت‌زده شدند که هشداردهنده‌ای از خودشان به سوی آنان آمده است. انکارکنندگان گفتند: «این چیزی شگفت است. آنگاه که مرده خواهیم بود و خاک خواهیم بود...؟ این بازگشت بس دور است.»
وَاَلۡقُرۡءَانِ اِ۬لۡمَجِيدِ بَلۡ عَجِبُوٓاْ أَن جَآءَهُم مُّنذِرٞ مِّنۡهُمۡ فَقَالَ اَ۬لۡكَٰفِرُونَ هَٰذَا شَيۡءٌ عَجِيبٌ أَٰ۟ذَا مُتۡنَا وَكُنَّا تُرَابٗاۖ ذَٰلِكَ رَجۡعُۢ بَعِيدٞ
ما می‌دانیم زمین چه چیز از آنان می‌کاهد، و ما دفتری داریم که همه‌چیز را حفظ می‌کند.
قَدۡ عَلِمۡنَا مَا تَنقُصُ اُ۬لۡأَرۡضُ مِنۡهُمۡۖ وَعِندَنَا كِتَٰبٌ حَفِيظُۢ
بلکه حقیقت را چون به آنان آمد دروغ انگاشتند؛ پس در حالتی درهم‌اند.
بَلۡ كَذَّبُواْ بِالۡحَقِّ لَمَّا جَآءَهُمۡ فَهُمۡ فِيٓ أَمۡرٖ مَّرِيجٍ
پس آیا آسمانِ بالای سرشان را ننگریسته‌اند: چگونه آن را ساختیم و آراستیم، بی‌آنکه هیچ شکافی در آن باشد؟
أَفَلَمۡ يَنظُرُوٓاْ إِلَى اَ۬لسَّمَآءِ فَوۡقَهُمۡ كَيۡفَ بَنَيۡنَٰهَا وَزَيَّنَّٰهَا وَمَا لَهَا مِن فُرُوجٖ
و زمین را گستراندیم، در آن لنگرگاه‌های استوار افکندیم، و در آن از هر جفتِ شکوهمند رویاندیم — مایهٔ روشن‌بینی و یادآوری برای هر فرمان‌بردار که بی‌وقفه به او روی می‌آورد.
وَاَلۡأَرۡضَ مَدَدۡنَٰهَا وَأَلۡقَيۡنَا فِيهَا رَوَٰسِيَ وَأَنۢبَتۡنَا فِيهَا مِن كُلِّ زَوۡجِۢ بَهِيجٖ تَبۡصِرَةٗ وَذِكۡر۪يٰ لِكُلِّ عَبۡدٖ مُّنِيبٖ
و از آسمان آبی خجسته فرود آوردیم، که به آن باغ‌ها و دانهٔ خرمن را رویاندیم، و نیز نخل‌های بلندقامت با خوشه‌هایی روی هم چیده را، روزی برای فرمان‌برداران.
۞ وَنَزَّلۡنَا مِنَ اَ۬لسَّمَآءِ مَآءٗ مُّبَٰرَكٗا فَأَنۢبَتۡنَا بِهِۦ جَنَّٰتٖ وَحَبَّ اَ۬لۡحَصِيدِ وَاَلنَّخۡلَ بَاسِقَٰتٖ لَّهَا طَلۡعٞ نَّضِيدٞ رِّزۡقٗا لِّلۡعِبَادِۖ
و با آن، سرزمینی مرده را دوباره زندگی دادیم.
وَأَحۡيَيۡنَا بِهِۦ بَلۡدَةٗ مَّيۡتٗاۚ
چنین خواهد بود بیرون‌آمدن.
كَذَٰلِكَ اَ۬لۡخُرُوجُ
پیش از آنان قوم نوح دروغ انگاشتند، و نیز یاران رس، ثمود، عاد، فرعون، برادران لوط، یاران بیشه، و قوم تبع.
كَذَّبَتۡ قَبۡلَهُمۡ قَوۡمُ نُوحٖ وَأَصۡحَٰبُ اُ۬لرَّسِّ وَثَمُودُ وَعَادٞ وَفِرۡعَوۡنُ وَإِخۡوَٰنُ لُوطٖ وَأَصۡحَٰبُ اُ۬لۡأَيۡكَةِ وَقَوۡمُ تُبَّعٖۚ
همه فرستادگان را دروغ انگاشتند، و تهدید من به حقیقت پیوست.
كُلّٞ كَذَّبَ اَ۬لرُّسُلَ فَحَقَّ وَعِيدِ
پس آیا ما از آفرینش نخست خسته شدیم؟
أَفَعَيِينَا بِالۡخَلۡقِ اِ۬لۡأَوَّلِۚ
بلکه آنان دربارهٔ آفرینشی نو در آشفتگی‌اند.
بَلۡ هُمۡ فِي لَبۡسٖ مِّنۡ خَلۡقٖ جَدِيدٖ
ما همانا انسان را آفریدیم و می‌دانیم خویشتنش به او چه نجوا می‌کند؛ و ما از رگ گردن به او نزدیک‌تریم.
وَلَقَدۡ خَلَقۡنَا اَ۬لۡإِنسَٰنَ وَنَعۡلَمُ مَا تُوَسۡوِسُ بِهِۦ نَفۡسُهُۥۖ وَنَحۡنُ أَقۡرَبُ إِلَيۡهِ مِنۡ حَبۡلِ اِ۬لۡوَرِيدِ
آنگاه که دو گردآورنده گرد می‌آورند، یکی به راست و دیگری به چپ، نشسته.
إِذۡ يَتَلَقَّى اَ۬لۡمُتَلَقِّيَانِ عَنِ اِ۬لۡيَمِينِ وَعَنِ اِ۬لشِّمَالِ قَعِيدٞ
هیچ سخنی بر زبان نمی‌آورد بی‌آنکه ناظری آماده در کنار او نباشد.
مَّا يَلۡفِظُ مِن قَوۡلٍ إِلَّا لَدَيۡهِ رَقِيبٌ عَتِيدٞ
و مستی مرگ با حقیقت آمد:
وَجَآءَت سَّكۡرَةُ اُ۬لۡمَوۡتِ بِالۡحَقِّۖ
این است آنچه از آن می‌گریختی.
ذَٰلِكَ مَا كُنتَ مِنۡهُ تَحِيدُ
و در شیپور دمیده خواهد شد:
وَنُفِخَ فِي اِ۬لصُّورِۚ
این است روز تهدید.
ذَٰلِكَ يَوۡمُ اُ۬لۡوَعِيدِ
و هر خویشتن خواهد آمد، در حالی که راننده‌ای و گواهی همراه اوست.
وَجَآءَتۡ كُلُّ نَفۡسٖ مَّعَهَا سَآئِقٞ وَشَهِيدٞ
تو همانا از این در بی‌خیالی بودی؛ پس پردهٔ تو را کنار زدیم، و بینایی تو امروز تیز است.
لَّقَدۡ كُنتَ فِي غَفۡلَةٖ مِّنۡ هَٰذَا فَكَشَفۡنَا عَنكَ غِطَآءَكَ فَبَصَرُكَ اَ۬لۡيَوۡمَ حَدِيدٞ
و همراهش خواهد گفت: «این است آنچه نزد من آماده است.»
وَقَالَ قَرِينُهُۥ هَٰذَا مَا لَدَيَّ عَتِيدٌ
هر دو، هر که انکار می‌کند، لجوج، بازدارندهٔ نیکی، از مرزها گذرنده، پراکنندهٔ تردید، آن که با خدا ایزدی دیگر نهاده است را در جهنم بیفکنید — پس او را در کیفری سخت بیفکنید.
أَلۡقِيَا فِي جَهَنَّمَ كُلَّ كَفّ۪ارٍ عَنِيدٖ مَّنَّاعٖ لِّلۡخَيۡرِ مُعۡتَدٖ مُّرِيبٍ اِ۬لَّذِي جَعَلَ مَعَ اَ۬للَّهِ إِلَٰهًا ءَاخَرَ فَأَلۡقِيَاهُ فِي اِ۬لۡعَذَابِ اِ۬لشَّدِيدِ
همراهش خواهد گفت: «ای سرپرست ما، من او را به گذشتن از هر حدی وانداشتم، بلکه او در گمراهی دور بود.»
۞ قَالَ قَرِينُهُۥ رَبَّنَا مَآ أَطۡغَيۡتُهُۥ وَلَٰكِن كَانَ فِي ضَلَٰلِۢ بَعِيدٖ
او خواهد گفت: «نزد من ستیزه نکنید، در حالی که من از پیش تهدید را برای شما پیش فرستاده بودم.
قَالَ لَا تَخۡتَصِمُواْ لَدَيَّ وَقَدۡ قَدَّمۡتُ إِلَيۡكُم بِالۡوَعِيدِ
سخن نزد من دگرگون نمی‌شود، و من به هیچ روی در حق فرمان‌برداران تحت اجبار ستم نمی‌کنم.»
مَا يُبَدَّلُ اُ۬لۡقَوۡلُ لَدَيَّ وَمَآ أَنَا۠ بِظَلَّٰمٖ لِّلۡعَبِيدِ
روزی که به جهنم خواهیم گفت: «آیا پر شده‌ای؟» و او خواهد گفت: «آیا بیشتر هست؟»
يَوۡمَ نَقُولُ لِجَهَنَّمَ هَلِ اِ۪مۡتَلَأۡتِ وَتَقُولُ هَلۡ مِن مَّزِيدٖ
و باغ برای کسانی که محتاط‌اند نزدیک آورده خواهد شد، نه دور.
وَأُزۡلِفَتِ اِ۬لۡجَنَّةُ لِلۡمُتَّقِينَ غَيۡرَ بَعِيدٍ
این است آنچه به شما وعده داده می‌شود، به هر که بی‌وقفه بازمی‌گردد، در حالی که پاسدار است.
هَٰذَا مَا تُوعَدُونَ لِكُلِّ أَوَّابٍ حَفِيظٖ
هر که از بی‌اندازه مهربان، هرچند از حواس او بیرون باشد، بیم داشت، و با هسته‌ای آمد که بی‌وقفه به او روی می‌آورد: «به آرامش در آن وارد شوید.»
مَّنۡ خَشِيَ اَ۬لرَّحۡمَٰنَ بِالۡغَيۡبِ وَجَآءَ بِقَلۡبٖ مُّنِيبٍ اِ۟دۡخُلُوهَا بِسَلَٰمٖۖ
این است روز جاودانگی.
ذَٰلِكَ يَوۡمُ اُ۬لۡخُلُودِ
در آن آنچه را پسندشان افتد خواهند داشت،
لَهُم مَّا يَشَآءُونَ فِيهَا
و نزد ما بیشتر از آن هم هست.
وَلَدَيۡنَا مَزِيدٞ
چه بسیار نسل‌ها که پیش از آنان نابود کردیم، که از آنان در چنگ‌اندازی هولناک‌تر بودند و سرزمین‌ها را پیموده بودند!
وَكَمۡ أَهۡلَكۡنَا قَبۡلَهُم مِّن قَرۡنٍ هُمۡ أَشَدُّ مِنۡهُم بَطۡشٗا فَنَقَّبُواْ فِي اِ۬لۡبِلَٰدِ
آیا گریزگاهی بود؟
هَلۡ مِن مَّحِيصٍ
در این بی‌گمان یادآوری‌ای است برای هر که هسته‌ای دارد، یا گوش می‌سپارد در حالی که گواه است.
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَذِكۡر۪يٰ لِمَن كَانَ لَهُۥ قَلۡبٌ أَوۡ أَلۡقَى اَ۬لسَّمۡعَ وَهۡوَ شَهِيدٞ
ما همانا آسمان‌ها و زمین و آنچه میان آن‌هاست را در شش روز آفریدیم، بی‌آنکه هیچ فرسودگی‌ای به ما برسد.
وَلَقَدۡ خَلَقۡنَا اَ۬لسَّمَٰوَٰتِ وَاَلۡأَرۡضَ وَمَا بَيۡنَهُمَا فِي سِتَّةِ أَيَّامٖ وَمَا مَسَّنَا مِن لُّغُوبٖ
پس بر آنچه می‌گویند شکیبا باش،
فَاَصۡبِرۡ عَلَىٰ مَا يَقُولُونَ
و با ستایش، شکوهِ سرپرست خود را بسرای، پیش از برآمدن خورشید و پیش از غروب آن،
وَسَبِّحۡ بِحَمۡدِ رَبِّكَ قَبۡلَ طُلُوعِ اِ۬لشَّمۡسِ وَقَبۡلَ اَ۬لۡغُرُوبِ
و شکوهِ او را بسرای بخشی از شب، و نیز در پایان پیشانی بر خاک نهادن‌ها.
وَمِنَ اَ۬لَّيۡلِ فَسَبِّحۡهُ وَأَدۡبَٰرَ اَ۬لسُّجُودِ
و گوش فرا ده، روزی که ندادهنده از جایی نزدیک ندا خواهد داد، روزی که فریاد را به حقیقت خواهند شنید —
وَاَسۡتَمِعۡ يَوۡمَ يُنَادِ اِ۬لۡمُنَادِۦ مِن مَّكَانٖ قَرِيبٖ يَوۡمَ يَسۡمَعُونَ اَ۬لصَّيۡحَةَ بِالۡحَقِّۚ
این است روز بیرون‌آمدن.
ذَٰلِكَ يَوۡمُ اُ۬لۡخُرُوجِ
این ماییم که زنده می‌کنیم و می‌میرانیم، و مقصد به سوی ماست.
إِنَّا نَحۡنُ نُحۡيِۦ وَنُمِيتُ وَإِلَيۡنَا اَ۬لۡمَصِيرُ
روزی که زمین بر فراز آنان خواهد شکافت، شتابان —
يَوۡمَ تَشَقَّقُ اُ۬لۡأَرۡضُ عَنۡهُمۡ سِرَاعٗاۚ
این است گردآوری‌ای که برای ما آسان است.
ذَٰلِكَ حَشۡرٌ عَلَيۡنَا يَسِيرٞ
ما به آنچه می‌گویند داناتریم،
نَّحۡنُ أَعۡلَمُ بِمَا يَقُولُونَۖ
و تو در برابر آنان خودکامه نیستی.
وَمَآ أَنتَ عَلَيۡهِم بِجَبّ۪ارٖۚ
پس با خوانش، هر که از تهدید من می‌ترسد را یادآوری کن.
فَذَكِّرۡ بِالۡقُرۡءَانِ مَن يَخَافُ وَعِيدِ