Al-Isra الاسراء
To What Is Most Upright للتي هي أقوم
The section and its links
The messengers and their peoples, then the blessings and the commandments (10-15, then 16-18)
What was shown before: Iblis and “My obedient ones” come from 15. 15
به نام خدا، بی‌اندازه مهربان، مهربان. شکوه بر کسی باد که فرمان‌بردار خود را شبانه از جای پیشانی بر خاک نهادن مصون از تعرّض تا دورترین جای پیشانی بر خاک نهادن روان ساخت، که پیرامونش را خجسته گرداندیم، تا برخی از نشانه‌های ما را به او نشان دهد؛
بِسْمِ اِ۬للَّهِ اِ۬لرَّحْمَٰنِ اِ۬لرَّحِيمِ سُبْحَٰنَ اَ۬لذِے أَسْرَىٰ بِعَبْدِهِۦ لَيْلاٗ مِّنَ اَ۬لْمَسْجِدِ اِ۬لْحَرَامِ إِلَى اَ۬لْمَسْجِدِ اِ۬لْأَقْصَا اَ۬لذِے بَٰرَكْنَا حَوْلَهُۥ لِنُرِيَهُۥ مِنْ ءَايَٰتِنَاۖ
زیرا اوست شنوا، بینا.
إِنَّهُۥ هُوَ اَ۬لسَّمِيعُ اُ۬لْبَصِيرُۖ
و به موسی نوشتار دادیم، و آن را راهنمایی برای پسران اسرائیل قرار دادیم: «غیر از من هیچ‌کس را وکیل مگیرید» — اعقاب کسانی که با نوح برداشتیم؛
وَءَاتَيْنَا مُوسَى اَ۬لْكِتَٰبَ وَجَعَلْنَٰهُ هُدىٗ لِّبَنِے إِسْرَآءِيلَ أَلَّا تَتَّخِذُواْ مِن دُونِے وَكِيلاٗ ذُرِّيَّةَ مَنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوحٍۖ
زیرا او فرمان‌برداری سپاس‌گزار بود.
إِنَّهُۥ كَانَ عَبْداٗ شَكُوراٗۖ
و برای پسران اسرائیل، در نوشتار، مقرر کردیم: «شما بی‌گمان دو بار بر زمین فساد خواهید پراکند، و بی‌گمان با بلندی‌ای بزرگ بالا خواهید رفت.»
وَقَضَيْنَا إِلَىٰ بَنِے إِسْرَآءِيلَ فِے اِ۬لْكِتَٰبِ لَتُفْسِدُنَّ فِے اِ۬لْأَرْضِ مَرَّتَيْنِ وَلَتَعْلُنَّ عُلُوّاٗ كَبِيراٗۖ
چون وعدهٔ نخستین این دو بار آمد، ما بر شما فرمان‌برداران خود را که دارای سخت‌گیری‌ای سخت بودند برانگیختیم، که سراها را از این سو تا آن سو درنوردیدند —
فَإِذَا جَآءَ وَعْدُ أُولَيٰهُمَا بَعَثْنَا عَلَيْكُمْ عِبَاداٗ لَّنَا أُوْلِے بَأْسٖ شَدِيدٖ فَجَاسُواْ خِلَٰلَ اَ۬لدِّيَارِۖ
و این وعده‌ای بود، انجام‌شده.
وَكَانَ وَعْداٗ مَّفْعُولاٗۖ
سپس ما نوبت پیروزی بر آنان را به شما بازگرداندیم، و شما را با دارایی‌ها و پسران نیرو بخشیدیم، و شما را در شمار پرشمارترین کردیم.
ثُمَّ رَدَدْنَا لَكُمُ اُ۬لْكَرَّةَ عَلَيْهِمْ وَأَمْدَدْنَٰكُم بِأَمْوَٰلٖ وَبَنِينَ وَجَعَلْنَٰكُمْ أَكْثَرَ نَفِيراًۖ
اگر نیکو عمل کنید، برای خودتان نیکو عمل می‌کنید،
إِنْ أَحْسَنتُمْ أَحْسَنتُمْ لِأَنفُسِكُمْۖ
و اگر بد عمل کنید، به زیان خودتان است.
وَإِنْ أَسَأْتُمْ فَلَهَاۖ
سپس، چون وعدهٔ بار دوم بیاید، تا ناخوشایندی را بر چهره‌های شما نقش زنند، و به جای پیشانی بر خاک نهادن درآیند همان‌گونه که بار نخست درآمدند، و آنچه را بر آن چیره شده باشند به‌کلی ویران کنند.
فَإِذَا جَآءَ وَعْدُ اُ۬لْأٓخِرَةِ لِيَسُـُٔواْ وُجُوهَكُمْ وَلِيَدْخُلُواْ اُ۬لْمَسْجِدَ كَمَا دَخَلُوهُ أَوَّلَ مَرَّةٖ وَلِيُتَبِّرُواْ مَا عَلَوْاْ تَتْبِيراًۖ
شاید سرپرست شما بر شما مهر ورزد؛
عَسَىٰ رَبُّكُمْ أَنْ يَّرْحَمَكُمْۖ
اما اگر تکرار کنید، ما تکرار خواهیم کرد.
وَإِنْ عُدتُّمْ عُدْنَاۖ
و جهنم را برای انکارکنندگان حصاری قرار دادیم.
وَجَعَلْنَا جَهَنَّمَ لِلْكَٰفِرِينَ حَصِيراًۖ
این خوانش همانا به آنچه راست‌تر است راه می‌نماید، و به باورمندانی که کردارهای شایسته به‌جا می‌آورند مژده می‌دهد که پاداشی بزرگ خواهند داشت، و که کسانی که به زندگی واپسین باور نمی‌آورند — برایشان کیفری دردناک آماده کرده‌ایم.
إِنَّ هَٰذَا اَ۬لْقُرْءَانَ يَهْدِے لِلتِے هِيَ أَقْوَمُ وَيُبَشِّرُ اُ۬لْمُؤْمِنِينَ اَ۬لذِينَ يَعْمَلُونَ اَ۬لصَّٰلِحَٰتِ أَنَّ لَهُمْ أَجْراٗ كَبِيراٗ وَأَنَّ اَ۬لذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْأٓخِرَةِ أَعْتَدْنَا لَهُمْ عَذَاباً أَلِيماٗۖ
و انسان بدی را فرا می‌خواند همان‌گونه که نیکی را فرا می‌خواند،
۞ وَيَدْعُ اُ۬لْإِنسَٰنُ بِالشَّرِّ دُعَآءَهُۥ بِالْخَيْرِۖ
زیرا انسان شتاب‌زده است.
وَكَانَ اَ۬لْإِنسَٰنُ عَجُولاٗۖ
و شب و روز را دو نشانه قرار دادیم؛ نشانهٔ شب را محو کردیم و نشانهٔ روز را روشن‌بین ساختیم، تا از لطفی از سرپرستتان بجویید و شمار سال‌های خورشیدی و حساب را بدانید.
وَجَعَلْنَا اَ۬ليْلَ وَالنَّهَارَ ءَايَتَيْنِ فَمَحَوْنَا ءَايَةَ اَ۬ليْلِ وَجَعَلْنَا ءَايَةَ اَ۬لنَّهَارِ مُبْصِرَةٗ لِّتَبْتَغُواْ فَضْلاٗ مِّن رَّبِّكُمْ وَلِتَعْلَمُواْ عَدَدَ اَ۬لسِّنِينَ وَالْحِسَابَۖ
و هر چیز را، به تفصیلی تفصیل دادیم.
وَكُلَّ شَےْءٖ فَصَّلْنَٰهُ تَفْصِيلاٗۖ
و هر انسان را، فال خودش را پای‌بند گردنش ساختیم؛ و برای او، در روز حضور، دفتری بیرون خواهیم آورد که آن را گسترده ملاقات خواهد کرد:
وَكُلَّ إِنسَٰنٍ أَلْزَمْنَٰهُ طَٰٓئِرَهُۥ فِے عُنُقِهِۦ وَنُخْرِجُ لَهُۥ يَوْمَ اَ۬لْقِيَٰمَةِ كِتَٰباٗ يَلْقَيٰهُ مَنشُوراًۖ
«دفتر خود را بخوان: امروز بس است که خودت حسابدار خود باشی.»
اِ۪قْرَأْ كِتَٰبَكَ كَفَىٰ بِنَفْسِكَ اَ۬لْيَوْمَ عَلَيْكَ حَسِيباٗۖ
هر که راهنمایی بپذیرد، جز برای خود راهنمایی نمی‌پذیرد،
مَّنِ اِ۪هْتَدَىٰ فَإِنَّمَا يَهْتَدِے لِنَفْسِهِۦۖ
و هر که گمراه می‌شود، جز به زیان خود گمراه نمی‌شود.
وَمَن ضَلَّ فَإِنَّمَا يَضِلُّ عَلَيْهَاۖ
و هیچ بار‌برنده‌ای بار دیگری را برنخواهد داشت.
وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٞ وِزْرَ أُخْرَىٰۖ
و ما هرگز کیفر نمی‌دهیم پیش از آنکه فرستاده‌ای برانگیخته باشیم.
وَمَا كُنَّا مُعَذِّبِينَ حَتَّىٰ نَبْعَثَ رَسُولاٗۖ
و چون بخواهیم شهری را نابود کنیم، دستورهای خود را به مرفهانش می‌فرستیم، اما در آن تجاوز می‌کنند؛ آنگاه سخن بر آن به حقیقت می‌پیوندد، و آن را به نابودی تمام ویران می‌کنیم.
وَإِذَا أَرَدْنَا أَن نُّهْلِكَ قَرْيَةً أَمَرْنَا مُتْرَفِيهَا فَفَسَقُواْ فِيهَا فَحَقَّ عَلَيْهَا اَ۬لْقَوْلُ فَدَمَّرْنَٰهَا تَدْمِيراٗۖ
چه بسیار نسل‌ها پس از نوح نابود کردیم!
وَكَمْ أَهْلَكْنَا مِنَ اَ۬لْقُرُونِ مِنۢ بَعْدِ نُوحٖۖ
و سرپرست تو به‌عنوان باخبر و بینا نسبت به تقصیرهای فرمان‌برداران خود بس است.
وَكَفَىٰ بِرَبِّكَ بِذُنُوبِ عِبَادِهِۦ خَبِيراَۢ بَصِيراٗۖ
هر که زندگی فوری را بخواهد، ما در آن برای او آنچه را بخواهیم، برای هر که بخواهیم، شتاب می‌بخشیم؛ سپس برایش جهنم را قرار می‌دهیم، که در آن خواهد سوخت، نکوهیده، برکنار.
مَّن كَانَ يُرِيدُ اُ۬لْعَاجِلَةَ عَجَّلْنَا لَهُۥ فِيهَا مَا نَشَآءُ لِمَن نُّرِيدُ ثُمَّ جَعَلْنَا لَهُۥ جَهَنَّمَ يَصْلَيٰهَا مَذْمُوماٗ مَّدْحُوراٗۖ
و هر که زندگی واپسین را بخواهد و برای آن، همان‌گونه که باید، بکوشد، در حالی که باورمند است — اینان کسانی‌اند که کوشش‌شان شناخته خواهد شد.
وَمَنْ أَرَادَ اَ۬لْأٓخِرَةَ وَسَعَىٰ لَهَا سَعْيَهَا وَهْوَ مُؤْمِنٞ فَأُوْلَٰٓئِكَ كَانَ سَعْيُهُم مَّشْكُوراٗۖ
همه را، ما مجهز می‌کنیم —
كُلّاٗ نُّمِدُّۖ
اینان را همچون آنان — از مقرری سرپرست تو،
هَٰؤُلَآءِ وَهَٰؤُلَآءِ مِنْ عَطَآءِ رَبِّكَۖ
و مقرری سرپرست تو هرگز محدود نیست.
وَمَا كَانَ عَطَآءُ رَبِّكَ مَحْظُوراًۖ
بنگر که چگونه برخی را بر برخی برتری دادیم؛
اُ۟نظُرْ كَيْفَ فَضَّلْنَا بَعْضَهُمْ عَلَىٰ بَعْضٖۖ
و زندگی واپسین همانا در درجه‌ها بزرگ‌تر است، و در لطف بزرگ‌تر.
وَلَلْأٓخِرَةُ أَكْبَرُ دَرَجَٰتٖ وَأَكْبَرُ تَفْضِيلاٗۖ
با خدا ایزدی دیگر قرار مده، وگرنه خود را نکوهیده، رهاشده می‌یافتی.
لَّا تَجْعَلْ مَعَ اَ۬للَّهِ إِلَٰهاً ءَاخَرَ فَتَقْعُدَ مَذْمُوماٗ مَّخْذُولاٗۖ
و سرپرست تو مقرر کرده است که جز از او فرمان نبرید،
۞ وَقَضَىٰ رَبُّكَ أَلَّا تَعْبُدُواْ إِلَّا إِيَّاهُۖ
و نیکوکاری نسبت به پدر و مادر.
وَبِالْوَٰلِدَيْنِ إِحْسَٰناًۖ
اگر یکی از آنان یا هر دو نزد تو به سالخوردگی برسند، به آنان «اف!» مگو و با آنان تندی مکن،
إِمَّا يَبْلُغَنَّ عِندَكَ اَ۬لْكِبَرَ أَحَدُهُمَا أَوْ كِلَاهُمَا فَلَا تَقُل لَّهُمَا أُفّٖ وَلَا تَنْهَرْهُمَاۖ
اما سخنی بزرگوارانه به آنان بگو.
وَقُل لَّهُمَا قَوْلاٗ كَرِيماٗۖ
و بال رام‌پذیری را برای آنان فرو آر، از سر مهر،
وَاخْفِضْ لَهُمَا جَنَاحَ اَ۬لذُّلِّ مِنَ اَ۬لرَّحْمَةِۖ
و بگو: «ای سرپرست من، بر آنان مهر ورز چنان‌که مرا خردسال بزرگ کردند.»
وَقُل رَّبِّ اِ۪رْحَمْهُمَا كَمَا رَبَّيَٰنِے صَغِيراٗۖ
سرپرست شما بهتر می‌شناسد آنچه را در خویشتن شما است.
رَّبُّكُمْ أَعْلَمُ بِمَا فِے نُفُوسِكُمْۖ
اگر شایسته باشید، او همانا نسبت به کسانی که پیوسته به او بازمی‌گردند بسیار بخشاینده است.
إِن تَكُونُواْ صَٰلِحِينَ فَإِنَّهُۥ كَانَ لِلْأَوَّٰبِينَ غَفُوراٗۖ
و به خویشاوند حقش را بده، و نیز به تنگ‌دست و به مسافر در راه‌مانده،
وَءَاتِ ذَا اَ۬لْقُرْبَىٰ حَقَّهُۥ وَالْمِسْكِينَ وَابْنَ اَ۬لسَّبِيلِۖ
و بدون اندازه هدر مده،
وَلَا تُبَذِّرْ تَبْذِيراًۖ
زیرا هدردهندگان برادران منحرف‌کنندگانند،
إِنَّ اَ۬لْمُبَذِّرِينَ كَانُواْ إِخْوَٰنَ اَ۬لشَّيَٰطِينِۖ
و منحرف‌کننده نسبت به سرپرستش انکارگری بزرگ است.
وَكَانَ اَ۬لشَّيْطَٰنُ لِرَبِّهِۦ كَفُوراٗۖ
و اگر ناگزیر شوی از آنان کناره بگیری، در طلب مهری از سرپرستت که به آن امید داری، آنگاه به آنان سخنی آسان بگو.
وَإِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ اُ۪بْتِغَآءَ رَحْمَةٖ مِّن رَّبِّكَ تَرْجُوهَا فَقُل لَّهُمْ قَوْلاٗ مَّيْسُوراٗۖ
و دستت را به گردنت بسته مگردان، و آن را کاملاً نیز مگشا، وگرنه نکوهیده، تهی از حسرت خود را می‌یافتی؛
وَلَا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُولَةً إِلَىٰ عُنُقِكَ وَلَا تَبْسُطْهَا كُلَّ اَ۬لْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُوماٗ مَّحْسُوراًۖ
زیرا سرپرست تو روزی را به هر که پسند او افتد می‌گستراند، و اندازه می‌کند؛
إِنَّ رَبَّكَ يَبْسُطُ اُ۬لرِّزْقَ لِمَنْ يَّشَآءُ وَيَقْدِرُۖ
زیرا او نسبت به فرمان‌برداران خود باخبر و بینا است.
إِنَّهُۥ كَانَ بِعِبَادِهِۦ خَبِيراَۢ بَصِيراٗۖ
و فرزندانتان را از بیم کمبود مکشید:
وَلَا تَقْتُلُواْ أَوْلَٰدَكُمْ خَشْيَةَ إِمْلَٰقٖۖ
ما هستیم که آنان و شما را روزی می‌دهیم،
نَّحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَإِيَّاكُمْۖ
زیرا کشتن آنان خطایی بزرگ است.
إِنَّ قَتْلَهُمْ كَانَ خِطْـٔاٗ كَبِيراٗۖ
و به زنا نزدیک مشوید، زیرا آن زشتکاری است، و چه بد راهی!
وَلَا تَقْرَبُواْ اُ۬لزِّنَىٰ إِنَّهُۥ كَانَ فَٰحِشَةٗ وَسَآءَ سَبِيلاٗۖ
و خویشتنی را که خدا مصون از تعرّض ساخته است مکشید، مگر به حق.
وَلَا تَقْتُلُواْ اُ۬لنَّفْسَ اَ۬لتِے حَرَّمَ اَ۬للَّهُ إِلَّا بِالْحَقِّۖ
و هر که به ستم کشته شود، ما برای مسئول قانونی او اقتداری قرار داده‌ایم؛ اما در کشتن زیاده‌رو نباشد،
وَمَن قُتِلَ مَظْلُوماٗ فَقَدْ جَعَلْنَا لِوَلِيِّهِۦ سُلْطَٰناٗ فَلَا يُسْرِف فِّے اِ۬لْقَتْلِۖ
زیرا یاری رسانده خواهد شد.
إِنَّهُۥ كَانَ مَنصُوراٗۖ
و به دارایی یتیم نزدیک مشوید، مگر به زیباترین شیوه، تا آنگاه که به کمال رشد خود برسد،
وَلَا تَقْرَبُواْ مَالَ اَ۬لْيَتِيمِ إِلَّا بِالتِے هِيَ أَحْسَنُ حَتَّىٰ يَبْلُغَ أَشُدَّهُۥۖ
و به پیمان وفادار باشید،
وَأَوْفُواْ بِالْعَهْدِۖ
زیرا از پیمان پرسیده خواهد شد.
إِنَّ اَ۬لْعَهْدَ كَانَ مَسْـُٔولاٗۖ
و چون پیمانه می‌کنید، پیمانه را وفادارانه بدهید، و با قپان راست وزن کنید:
وَأَوْفُواْ اُ۬لْكَيْلَ إِذَا كِلْتُمْ وَزِنُواْ بِالْقُسْطَاسِ اِ۬لْمُسْتَقِيمِۖ
این بهتر است، و دارای تعبیری زیبا‌تر.
ذَٰلِكَ خَيْرٞ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلاٗۖ
و در پی آنچه هیچ دانشی از آن نداری مرو،
۞ وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِۦ عِلْمٌۖ
زیرا شنوایی، بینایی و آگاهی — از هر یک از آنان پرسیده خواهد شد.
إِنَّ اَ۬لسَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ أُوْلَٰٓئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْـُٔولاٗۖ
و بر زمین با خودنمایی راه مرو،
وَلَا تَمْشِ فِے اِ۬لْأَرْضِ مَرَحاًۖ
زیرا هرگز زمین را سوراخ نخواهی کرد، و نه از نظر بلندی به کوه‌ها خواهی رسید.
إِنَّكَ لَن تَخْرِقَ اَ۬لْأَرْضَ وَلَن تَبْلُغَ اَ۬لْجِبَالَ طُولاٗۖ
همهٔ اینها، بدی‌اش نزد سرپرست تو منفور است.
كُلُّ ذَٰلِكَ كَانَ سَيِّئَةً عِندَ رَبِّكَ مَكْرُوهاٗۖ
این است آنچه سرپرست تو از فرزانگی به تو پرده برداشته است.
ذَٰلِكَ مِمَّا أَوْحَىٰ إِلَيْكَ رَبُّكَ مِنَ اَ۬لْحِكْمَةِۖ
و با خدا ایزدی دیگر قرار مده، وگرنه در جهنم افکنده می‌شدی، نکوهیده، برکنار.
وَلَا تَجْعَلْ مَعَ اَ۬للَّهِ إِلَٰهاً ءَاخَرَ فَتُلْقَىٰ فِے جَهَنَّمَ مَلُوماٗ مَّدْحُوراًۖ
آیا پس سرپرست شما پسران را برای شما ویژه می‌ساخت، و از کارگزاران دخترانی می‌گرفت؟
أَفَأَصْفَيٰكُمْ رَبُّكُم بِالْبَنِينَ وَاتَّخَذَ مِنَ اَ۬لْمَلَٰٓئِكَةِ إِنَٰثاًۖ
شما بی‌گمان سخنی سترگ می‌گویید.
إِنَّكُمْ لَتَقُولُونَ قَوْلاً عَظِيماٗۖ
ما همانا مثال‌ها را در این خوانش گوناگون ساختیم، تا به یاد آورند؛ اما این جز بر نفرتشان نمی‌افزاید.
وَلَقَدْ صَرَّفْنَا فِے هَٰذَا اَ۬لْقُرْءَانِ لِيَذَّكَّرُواْ وَمَا يَزِيدُهُمْ إِلَّا نُفُوراٗۖ
بگو: «اگر با او ایزدانی می‌بودند، چنان‌که می‌گویند، آنگاه راهی به سوی دارندهٔ بنا می‌جستند.»
قُل لَّوْ كَانَ مَعَهُۥ ءَالِهَةٞ كَمَا تَقُولُونَ إِذاٗ لَّابْتَغَوْاْ إِلَىٰ ذِے اِ۬لْعَرْشِ سَبِيلاٗۖ
شکوه بر او باد، و او بسی بالاتر از آنچه می‌گویند است، با بلندی‌ای بزرگ.
سُبْحَٰنَهُۥ وَتَعَٰلَىٰ عَمَّا يَقُولُونَ عُلُوّاٗ كَبِيراٗۖ
آسمان‌های هفتگانه او را شکوه می‌سرایند، و نیز زمین و کسانی که در آن‌اند؛
يُسَبِّحُ لَهُ اُ۬لسَّمَٰوَٰتُ اُ۬لسَّبْعُ وَالْأَرْضُ وَمَن فِيهِنَّۖ
چیزی نیست که او را با ستودن او شکوه نسراید،
وَإِن مِّن شَےْءٍ إِلَّا يُسَبِّحُ بِحَمْدِهِۦۖ
اما شما شکوه‌سرایی آنان را درنمی‌یابید،
وَلَٰكِن لَّا تَفْقَهُونَ تَسْبِيحَهُمْۖ
زیرا او بردبار است، بسیار بخشاینده.
إِنَّهُۥ كَانَ حَلِيماً غَفُوراٗۖ
و چون خوانش را می‌خوانی، میان تو و کسانی که به زندگی واپسین باور نمی‌آورند پرده‌ای پوشیده قرار می‌دهیم،
وَإِذَا قَرَأْتَ اَ۬لْقُرْءَانَ جَعَلْنَا بَيْنَكَ وَبَيْنَ اَ۬لذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْأٓخِرَةِ حِجَاباٗ مَّسْتُوراٗۖ
و بر هسته‌هایشان پوشش‌هایی قرار می‌دهیم تا آن را درنیابند، و در گوش‌هایشان ناشنوایی.
وَجَعَلْنَا عَلَىٰ قُلُوبِهِمْ أَكِنَّةً أَنْ يَّفْقَهُوهُ وَفِے ءَاذَانِهِمْ وَقْراٗۖ
و چون سرپرست خود را در خوانش یاد می‌کنی، تنها او را، با نفرت پشت می‌کنند.
وَإِذَا ذَكَرْتَ رَبَّكَ فِے اِ۬لْقُرْءَانِ وَحْدَهُۥ وَلَّوْاْ عَلَىٰ أَدْبَٰرِهِمْ نُفُوراٗۖ
ما بهتر می‌شناسیم آنچه را به آن گوش می‌دهند، آنگاه که به تو گوش می‌دهند، و آنگاه که در نجوایند، آنگاه که ستمگران می‌گویند: «شما جز از مردی که چشم‌بندی فریفته است پیروی نمی‌کنید.»
نَّحْنُ أَعْلَمُ بِمَا يَسْتَمِعُونَ بِهِۦ إِذْ يَسْتَمِعُونَ إِلَيْكَ وَإِذْ هُمْ نَجْوَىٰ إِذْ يَقُولُ اُ۬لظَّٰلِمُونَ إِن تَتَّبِعُونَ إِلَّا رَجُلاٗ مَّسْحُوراًۖ
بنگر که چگونه دربارهٔ تو مثال‌ها را چند برابر کردند، و بدین‌سان گمراه شدند:
اُ۟نظُرْ كَيْفَ ضَرَبُواْ لَكَ اَ۬لْأَمْثَالَ فَضَلُّواْۖ
پس نمی‌توانند راهی بیابند.
فَلَا يَسْتَطِيعُونَ سَبِيلاٗۖ
و گفتند: «آیا چون استخوان‌ها و خرده‌ریزها خواهیم شد، به‌راستی در آفرینشی نو برانگیخته خواهیم شد؟»
وَقَالُواْ أَٰ۟ذَا كُنَّا عِظَٰماٗ وَرُفَٰتاً إِنَّا لَمَبْعُوثُونَ خَلْقاٗ جَدِيداٗۖ
بگو: «سنگ باشید، یا آهن، یا هر آفرینشی که در سینه‌های شما بزرگ می‌نماید.»
۞ قُلْ كُونُواْ حِجَارَةً أَوْ حَدِيداً أَوْ خَلْقاٗ مِّمَّا يَكْبُرُ فِے صُدُورِكُمْۖ
آنگاه خواهند گفت: «چه کسی ما را بازمی‌گرداند؟»
فَسَيَقُولُونَ مَنْ يُّعِيدُنَاۖ
بگو: «آنکه شما را نخستین بار از نخست آفرید.»
قُلِ اِ۬لذِے فَطَرَكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٖۖ
آنگاه سر به سوی تو تکان خواهند داد و خواهند گفت: «این کی خواهد بود؟»
فَسَيُنْغِضُونَ إِلَيْكَ رُءُوسَهُمْ وَيَقُولُونَ مَتَىٰ هُوَۖ
بگو: «شاید نزدیک باشد.
قُلْ عَسَىٰ أَنْ يَّكُونَ قَرِيباٗۖ
روزی که شما را فرا خواند، در حالی که او را می‌ستایید پاسخ خواهید داد، و خواهید پنداشت که جز اندک زمانی نگذرانده‌اید.»
يَوْمَ يَدْعُوكُمْ فَتَسْتَجِيبُونَ بِحَمْدِهِۦ وَتَظُنُّونَ إِن لَّبِثْتُمْ إِلَّا قَلِيلاٗۖ
و به فرمان‌برداران من بگو که زیباترین را بگویند:
وَقُل لِّعِبَادِے يَقُولُواْ اُ۬لتِے هِيَ أَحْسَنُۖ
منحرف‌کننده میان آنان ناسازگاری می‌پراکند؛
إِنَّ اَ۬لشَّيْطَٰنَ يَنزَغُ بَيْنَهُمْۖ
زیرا منحرف‌کننده برای انسان دشمنی آشکار است.
إِنَّ اَ۬لشَّيْطَٰنَ كَانَ لِلْإِنسَٰنِ عَدُوّاٗ مُّبِيناٗۖ
سرپرست شما شما را بهتر می‌شناسد؛ اگر او را پسند افتد، بر شما مهر می‌ورزد، و اگر او را پسند افتد، شما را کیفر می‌دهد.
رَّبُّكُمْ أَعْلَمُ بِكُمْ إِنْ يَّشَأْ يَرْحَمْكُمْ أَوْ إِنْ يَّشَأْ يُعَذِّبْكُمْۖ
ما تو را نفرستادیم تا وکیل آنان باشی.
وَمَا أَرْسَلْنَٰكَ عَلَيْهِمْ وَكِيلاٗۖ
سرپرست تو بهتر می‌شناسد کسانی را که در آسمان‌ها و بر زمین‌اند.
وَرَبُّكَ أَعْلَمُ بِمَن فِے اِ۬لسَّمَٰوَٰتِ وَالْأَرْضِۖ
ما همانا برخی اطلاع‌دهندگان را بر برخی دیگر برتری دادیم، و به داوود فرمی دادیم.
وَلَقَدْ فَضَّلْنَا بَعْضَ اَ۬لنَّبِيٓـِٕۧنَ عَلَىٰ بَعْضٖ وَءَاتَيْنَا دَاوُۥدَ زَبُوراٗۖ
بگو: «آنان را که ادعا می‌کنید، غیر از او، به یاری بخوانید: آنان هیچ توانی ندارند که آسیب را از شما سبک کنند، و نه آن را جابه‌جا کنند.»
قُلُ اُ۟دْعُواْ اُ۬لذِينَ زَعَمْتُم مِّن دُونِهِۦ فَلَا يَمْلِكُونَ كَشْفَ اَ۬لضُّرِّ عَنكُمْ وَلَا تَحْوِيلاًۖ
همان‌هایی که به یاری می‌خوانند، نزد سرپرستشان، وسیلهٔ نزدیکی می‌جویند — که کدام‌یک از آنان نزدیک‌تر باشد — و به مهر او امید دارند و از کیفر او می‌ترسند،
أُوْلَٰٓئِكَ اَ۬لذِينَ يَدْعُونَ يَبْتَغُونَ إِلَىٰ رَبِّهِمُ اُ۬لْوَسِيلَةَ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ وَيَرْجُونَ رَحْمَتَهُۥ وَيَخَافُونَ عَذَابَهُۥۖ
زیرا کیفر سرپرست تو از آن‌هایی است که باید نسبت به آن هشیار بود.
إِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ كَانَ مَحْذُوراٗۖ
و هیچ شهری نیست که ما پیش از روز حضور آن را نابود نکنیم، یا به کیفری سخت کیفر ندهیم:
وَإِن مِّن قَرْيَةٍ إِلَّا نَحْنُ مُهْلِكُوهَا قَبْلَ يَوْمِ اِ۬لْقِيَٰمَةِ أَوْ مُعَذِّبُوهَا عَذَاباٗ شَدِيداٗۖ
این در دفتر ثبت شده است.
كَانَ ذَٰلِكَ فِے اِ۬لْكِتَٰبِ مَسْطُوراٗۖ
چیزی ما را از فرستادن نشانه‌ها بازنداشت، مگر آنکه پیشینیان آن‌ها را دروغ انگاشتند.
وَمَا مَنَعَنَا أَن نُّرْسِلَ بِالْأٓيَٰتِ إِلَّا أَن كَذَّبَ بِهَا اَ۬لْأَوَّلُونَۖ
و ماده‌شتر را به ثمود، همچون امری بدیهی، دادیم، اما به آن ستم کردند.
وَءَاتَيْنَا ثَمُودَ اَ۬لنَّاقَةَ مُبْصِرَةٗ فَظَلَمُواْ بِهَاۖ
و ما نشانه‌ها را جز برای ترساندن نمی‌فرستیم.
وَمَا نُرْسِلُ بِالْأٓيَٰتِ إِلَّا تَخْوِيفاٗۖ
و آنگاه که به تو گفتیم که سرپرست تو انسان‌ها را در بر می‌گیرد —
وَإِذْ قُلْنَا لَكَ إِنَّ رَبَّكَ أَحَاطَ بِالنَّاسِۖ
ما رؤیایی را که به تو نشان دادیم جز آزمونی برای انسان‌ها نساختیم، و نیز درخت نفرین‌شده را در این خوانش.
وَمَا جَعَلْنَا اَ۬لرُّءْيَا اَ۬لتِے أَرَيْنَٰكَ إِلَّا فِتْنَةٗ لِّلنَّاسِ وَالشَّجَرَةَ اَ۬لْمَلْعُونَةَ فِے اِ۬لْقُرْءَانِۖ
و آنان را می‌ترسانیم، اما این جز بر حدشکنی بزرگشان نمی‌افزاید.
وَنُخَوِّفُهُمْ فَمَا يَزِيدُهُمْ إِلَّا طُغْيَٰناٗ كَبِيراٗۖ
و چون به کارگزاران گفتیم: «در برابر آدم پیشانی بر خاک نهید»، پیشانی بر خاک نهادند،
۞ وَإِذْ قُلْنَا لِلْمَلَٰٓئِكَةِ اِ۟سْجُدُواْ لِأٓدَمَ فَسَجَدُواْۖ
مگر ابلیس: او گفت: «آیا در برابر کسی که او را از گل آفریده‌ای پیشانی بر خاک نهم؟»
إِلَّا إِبْلِيسَ قَالَ ءَٰا۬سْجُدُ لِمَنْ خَلَقْتَ طِيناٗۖ
او گفت: «آیا این را می‌بینی، که او را بر من گرامی داشتی؟ اگر مرا تا روز حضور مهلت دهی، من بی‌گمان اعقاب او را به چنگ خواهم آورد، مگر اندکی از آنان.»
قَالْ أَرَٰ۬يْتَكَ هَٰذَا اَ۬لذِے كَرَّمْتَ عَلَيَّ لَئِنْ أَخَّرْتَنِۦ إِلَىٰ يَوْمِ اِ۬لْقِيَٰمَةِ لَأَحْتَنِكَنَّ ذُرِّيَّتَهُۥ إِلَّا قَلِيلاٗۖ
او گفت: «برو! هر که از میان آنان از تو پیروی کند — جهنم همانا بازپرداخت شما است، بازپرداختی فراوان.
قَالَ اَ۪ذْهَبْ فَمَن تَبِعَكَ مِنْهُمْ فَإِنَّ جَهَنَّمَ جَزَآؤُكُمْ جَزَآءٗ مَّوْفُوراٗۖ
و هر که را می‌توانی از میان آنان با صدای خود بجنبان؛ سواران و پیادگانت را بر ضد آنان فراخوان؛ در دارایی‌ها و فرزندان با آنان انباز شو؛ و به آنان وعده بده —
وَاسْتَفْزِزْ مَنِ اِ۪سْتَطَعْتَ مِنْهُم بِصَوْتِكَ وَأَجْلِبْ عَلَيْهِم بِخَيْلِكَ وَرَجْلِكَ وَشَارِكْهُمْ فِے اِ۬لْأَمْوَٰلِ وَالْأَوْلَٰدِ وَعِدْهُمْۖ
حال آنکه منحرف‌کننده به آنان جز سراب وعده نمی‌دهد.
وَمَا يَعِدُهُمُ اُ۬لشَّيْطَٰنُ إِلَّا غُرُوراًۖ
بر فرمان‌برداران من تو همانا هیچ اقتداری نداری؛
إِنَّ عِبَادِے لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطَٰنٞۖ
و سرپرست تو به‌عنوان وکیل بس است.»
وَكَفَىٰ بِرَبِّكَ وَكِيلاٗۖ
سرپرست شما اوست که کشتی را برای شما بر دریا روان می‌سازد، تا از لطف او بجویید،
رَّبُّكُمُ اُ۬لذِے يُزْجِے لَكُمُ اُ۬لْفُلْكَ فِے اِ۬لْبَحْرِ لِتَبْتَغُواْ مِن فَضْلِهِۦۖ
زیرا او نسبت به شما مهربان است.
إِنَّهُۥ كَانَ بِكُمْ رَحِيماٗۖ
و چون آسیب در دریا به شما برسد، آنان که به یاری می‌خوانید گم می‌شوند، مگر او.
وَإِذَا مَسَّكُمُ اُ۬لضُّرُّ فِے اِ۬لْبَحْرِ ضَلَّ مَن تَدْعُونَ إِلَّا إِيَّاهُۖ
سپس چون شما را به خشکی نجات دهد، پهلو تهی می‌کنید:
فَلَمَّا نَجَّيٰكُمْ إِلَى اَ۬لْبَرِّ أَعْرَضْتُمْۖ
انسان انکارگری بزرگ است.
وَكَانَ اَ۬لْإِنسَٰنُ كَفُوراًۖ
آیا پس ایمن‌اید که ما شما را با پاره‌ای از خشکی نبلعانیم، یا بر شما تندبادی از سنگ‌ریزه نفرستیم، بی‌آن‌که آنگاه وکیلی بیابید؟ یا ایمن‌اید که ما شما را بار دیگر بدان بازنگردانیم، تا بر شما بادی درهم‌شکن بفرستیم که شما را به سبب انکارتان غرق کند، بی‌آن‌که آنگاه کسی را بیابید که برای شما از ما بازخواست کند؟
أَفَأَمِنتُمْ أَنْ يَّخْسِفَ بِكُمْ جَانِبَ اَ۬لْبَرِّ أَوْ يُرْسِلَ عَلَيْكُمْ حَاصِباٗ ثُمَّ لَا تَجِدُواْ لَكُمْ وَكِيلاً أَمْ أَمِنتُمْ أَنْ يُّعِيدَكُمْ فِيهِ تَارَةً أُخْرَىٰ فَيُرْسِلَ عَلَيْكُمْ قَاصِفاٗ مِّنَ اَ۬لرِّيحِ فَيُغْرِقَكُم بِمَا كَفَرْتُمْ ثُمَّ لَا تَجِدُواْ لَكُمْ عَلَيْنَا بِهِۦ تَبِيعاٗۖ
ما همانا پسران آدم را گرامی داشتیم، آنان را بر خشکی و دریا برداشتیم، از چیزهای نیک روزی‌شان دادیم، و آنان را آشکارا بر بسیاری از آنچه آفریدیم برتری دادیم.
۞ وَلَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِے ءَادَمَ وَحَمَلْنَٰهُمْ فِے اِ۬لْبَرِّ وَالْبَحْرِ وَرَزَقْنَٰهُم مِّنَ اَ۬لطَّيِّبَٰتِ وَفَضَّلْنَٰهُمْ عَلَىٰ كَثِيرٖ مِّمَّنْ خَلَقْنَا تَفْضِيلاٗۖ
روزی که هر گروه از انسان‌ها را با مرجعشان فرا خوانیم،
يَوْمَ نَدْعُواْ كُلَّ أُنَاسِۢ بِإِمَٰمِهِمْۖ
کسی که دفترش در دست راستش به او داده شود — اینان دفتر خود را خواهند خواند، و ستم نخواهند دید، حتی به اندازهٔ نخینه‌ای.
فَمَنْ أُوتِيَ كِتَٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ فَأُوْلَٰٓئِكَ يَقْرَءُونَ كِتَٰبَهُمْ وَلَا يُظْلَمُونَ فَتِيلاٗۖ
و هر که در این زندگی نابینا باشد، در زندگی واپسین نابینا خواهد بود، و در راه گمراه‌تر.
وَمَن كَانَ فِے هَٰذِهِۦ أَعْمَىٰ فَهْوَ فِے اِ۬لْأٓخِرَةِ أَعْمَىٰ وَأَضَلُّ سَبِيلاٗۖ
و آنان بی‌گمان نزدیک بود که تو را با آزمون از آنچه به تو پرده برداشتیم برگردانند، تا بر ما چیزی دیگر برسازی؛
وَإِن كَادُواْ لَيَفْتِنُونَكَ عَنِ اِ۬لذِے أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ لِتَفْتَرِيَ عَلَيْنَا غَيْرَهُۥۖ
آنگاه تو را دوست صمیمی می‌گرفتند.
وَإِذاٗ لَّاتَّخَذُوكَ خَلِيلاٗۖ
و اگر تو را استوار نساخته بودیم، تو همانا نزدیک بود اندکی بر آنان تکیه کنی.
وَلَوْلَا أَن ثَبَّتْنَٰكَ لَقَدْ كِدتَّ تَرْكَنُ إِلَيْهِمْ شَئْاٗ قَلِيلاًۖ
آنگاه دو برابر زندگی و دو برابر مرگ را به تو می‌چشاندیم؛ سپس در برابر ما هیچ یاری‌ای نمی‌یافتی.
إِذاٗ لَّأَذَقْنَٰكَ ضِعْفَ اَ۬لْحَيَوٰةِ وَضِعْفَ اَ۬لْمَمَاتِ ثُمَّ لَا تَجِدُ لَكَ عَلَيْنَا نَصِيراٗۖ
و آنان بی‌گمان نزدیک بود که تو را از این زمین بجنبانند، تا تو را از آن بیرون کنند —
وَإِن كَادُواْ لَيَسْتَفِزُّونَكَ مِنَ اَ۬لْأَرْضِ لِيُخْرِجُوكَ مِنْهَاۖ
و آنگاه، پس از تو، جز اندک زمانی در آن نمی‌ماندند.
وَإِذاٗ لَّا يَلْبَثُونَ خَلْفَكَ إِلَّا قَلِيلاٗۖ
چنین است هنجار دربارهٔ کسانی که پیش از تو از فرستادگان خود فرستادیم،
سُنَّةَ مَن قَدْ أَرْسَلْنَا قَبْلَكَ مِن رُّسُلِنَاۖ
و برای هنجار ما هیچ جابه‌جایی نخواهی یافت.
وَلَا تَجِدُ لِسُنَّتِنَا تَحْوِيلاًۖ
تماس را از زوال خورشید تا تاریکی شب پابرجا نگه دار، و نیز خوانش سپیده‌دم را،
أَقِمِ اِ۬لصَّلَوٰةَ لِدُلُوكِ اِ۬لشَّمْسِ إِلَىٰ غَسَقِ اِ۬ليْلِ وَقُرْءَانَ اَ۬لْفَجْرِۖ
زیرا خوانش سپیده‌دم گواهی‌شده است.
إِنَّ قُرْءَانَ اَ۬لْفَجْرِ كَانَ مَشْهُوداٗۖ
و پاره‌ای از شب را، با آن بیدار بمان، به‌عنوان افزونی برای تو: شاید سرپرست تو تو را به جایگاهی ستوده برانگیزد.
وَمِنَ اَ۬ليْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِۦ نَافِلَةٗ لَّكَ عَسَىٰ أَنْ يَّبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقَاماٗ مَّحْمُوداٗۖ
و بگو: «ای سرپرست من، مرا با ورودی راست‌گو وارد کن، و مرا با خروجی راست‌گو بیرون آور، و برای من، از جانب خود، اقتداری یاری‌رسان قرار ده.»
وَقُلْ رَّبِّ أَدْخِلْنِے مُدْخَلَ صِدْقٖ وَأَخْرِجْنِے مُخْرَجَ صِدْقٖ وَاجْعَل لِّے مِن لَّدُنكَ سُلْطَٰناٗ نَّصِيراٗۖ
و بگو: «حقیقت آمد، و ناراست از میان رفت:
وَقُلْ جَآءَ اَ۬لْحَقُّ وَزَهَقَ اَ۬لْبَٰطِلُۖ
ناراست همانا محکوم به از میان رفتن است.»
إِنَّ اَ۬لْبَٰطِلَ كَانَ زَهُوقاٗۖ
و ما از این خوانش آنچه را درمان و مهر است برای باورمندان فرود می‌آوریم،
وَنُنَزِّلُ مِنَ اَ۬لْقُرْءَانِ مَا هُوَ شِفَآءٞ وَرَحْمَةٞ لِّلْمُؤْمِنِينَۖ
اما این بر ستمگران جز زیان نمی‌افزاید.
وَلَا يَزِيدُ اُ۬لظَّٰلِمِينَ إِلَّا خَسَاراٗۖ
و چون انسان را از دهش‌ها سرشار سازیم، پهلو تهی می‌کند و از جانب خود دور می‌شود؛
وَإِذَا أَنْعَمْنَا عَلَى اَ۬لْإِنسَٰنِ أَعْرَضَ وَنَـَٔا بِجَانِبِهِۦۖ
و چون بدی به او برسد، نومید است.
وَإِذَا مَسَّهُ اُ۬لشَّرُّ كَانَ يَـُٔوساٗۖ
بگو: «هر کس بر پایهٔ شیوهٔ خود عمل می‌کند؛ سرپرست شما بهتر می‌شناسد که کدام‌یک در راه راهنمایی‌پذیرفته‌تر است.»
قُلْ كُلّٞ يَعْمَلُ عَلَىٰ شَاكِلَتِهِۦ فَرَبُّكُمْ أَعْلَمُ بِمَنْ هُوَ أَهْدَىٰ سَبِيلاٗۖ
و از تو دربارهٔ جریان می‌پرسند.
۞ وَيَسْـَٔلُونَكَ عَنِ اِ۬لرُّوحِۖ
بگو: «جریان از دستور سرپرست من است؛ و به شما از دانش جز بسیار اندکی داده نشده است.»
قُلِ اِ۬لرُّوحُ مِنْ أَمْرِ رَبِّے وَمَا أُوتِيتُم مِّنَ اَ۬لْعِلْمِ إِلَّا قَلِيلاٗۖ
و اگر ما را پسند می‌افتاد، آنچه را به تو پرده برداشتیم بی‌گمان می‌بردیم؛ آنگاه در برابر ما هیچ وکیلی برای آن نمی‌یافتی — مگر مهری از سرپرستت؛
وَلَئِن شِئْنَا لَنَذْهَبَنَّ بِالذِے أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ ثُمَّ لَا تَجِدُ لَكَ بِهِۦ عَلَيْنَا وَكِيلاً إِلَّا رَحْمَةٗ مِّن رَّبِّكَۖ
زیرا لطف او بر تو بزرگ است.
إِنَّ فَضْلَهُۥ كَانَ عَلَيْكَ كَبِيراٗۖ
بگو: «اگر انسان‌ها و نهانیان برای آوردن همانند این خوانش متحد می‌شدند، همانند آن را نمی‌آوردند، هرچند پشتیبان یکدیگر می‌بودند.»
قُل لَّئِنِ اِ۪جْتَمَعَتِ اِ۬لْإِنسُ وَالْجِنُّ عَلَىٰ أَنْ يَّأْتُواْ بِمِثْلِ هَٰذَا اَ۬لْقُرْءَانِ لَا يَأْتُونَ بِمِثْلِهِۦ وَلَوْ كَانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٖ ظَهِيراٗۖ
ما همانا برای انسان‌ها، در این خوانش، هر گونه مثال را گوناگون ساختیم؛ اما بیشتر انسان‌ها همه چیز را رد کردند، مگر انکار.
وَلَقَدْ صَرَّفْنَا لِلنَّاسِ فِے هَٰذَا اَ۬لْقُرْءَانِ مِن كُلِّ مَثَلٖ فَأَبَىٰ أَكْثَرُ اُ۬لنَّاسِ إِلَّا كُفُوراٗۖ
و گفتند: «ما به تو اعتماد نخواهیم کرد تا آنکه برای ما از زمین چشمه‌ای بجوشانی، یا باغی از نخل و تاک داشته باشی که در آن رودها را به فراوانی بجوشانی، یا آسمان را، چنان‌که ادعا می‌کنی، پاره‌پاره بر ما فرود افکنی، یا خدا و کارگزاران را در برابر ما بیاوری، یا خانه‌ای از زرنگار داشته باشی، یا به آسمان بالا روی — و ما حتی به بالا رفتن تو اعتماد نخواهیم کرد تا آنکه نوشتاری بر ما فرود آوری که بتوانیم بخوانیم.»
وَقَالُواْ لَن نُّؤْمِنَ لَكَ حَتَّىٰ تُفَجِّرَ لَنَا مِنَ اَ۬لْأَرْضِ يَنۢبُوعاً أَوْ تَكُونَ لَكَ جَنَّةٞ مِّن نَّخِيلٖ وَعِنَبٖ فَتُفَجِّرَ اَ۬لْأَنْهَٰرَ خِلَٰلَهَا تَفْجِيراً أَوْ تُسْقِطَ اَ۬لسَّمَآءَ كَمَا زَعَمْتَ عَلَيْنَا كِسَفاً أَوْ تَأْتِيَ بِاللَّهِ وَالْمَلَٰٓئِكَةِ قَبِيلاً أَوْ يَكُونَ لَكَ بَيْتٞ مِّن زُخْرُفٍ أَوْ تَرْقَىٰ فِے اِ۬لسَّمَآءِ وَلَن نُّؤْمِنَ لِرُقِيِّكَ حَتَّىٰ تُنَزِّلَ عَلَيْنَا كِتَٰباٗ نَّقْرَؤُهُۥۖ
بگو: «شکوه بر سرپرست من باد! آیا من جز آدمی‌ای، فرستاده‌ای هستم؟»
قُلْ سُبْحَٰنَ رَبِّے هَلْ كُنتُ إِلَّا بَشَراٗ رَّسُولاٗۖ
و آدمیان را چیزی از باور آوردن بازنداشت، آنگاه که راهنمایی به سویشان آمد، مگر اینکه گفتند: «آیا خدا آدمی‌ای را به‌عنوان فرستاده برمی‌انگیخت؟»
وَمَا مَنَعَ اَ۬لنَّاسَ أَنْ يُّؤْمِنُواْ إِذْ جَآءَهُمُ اُ۬لْهُدَىٰ إِلَّا أَن قَالُواْ أَبَعَثَ اَ۬للَّهُ بَشَراٗ رَّسُولاٗۖ
بگو: «اگر بر زمین کارگزارانی بودند که با آسودگی کامل راه می‌رفتند، ما از آسمان کارگزاری را به‌عنوان فرستاده بر آنان فرود می‌آوردیم.»
قُل لَّوْ كَانَ فِے اِ۬لْأَرْضِ مَلَٰٓئِكَةٞ يَمْشُونَ مُطْمَئِنِّينَ لَنَزَّلْنَا عَلَيْهِم مِّنَ اَ۬لسَّمَآءِ مَلَكاٗ رَّسُولاٗۖ
بگو: «خدا به‌عنوان گواه میان من و شما بس است،
قُلْ كَفَىٰ بِاللَّهِ شَهِيداَۢ بَيْنِے وَبَيْنَكُمْۖ
زیرا او نسبت به فرمان‌برداران خود باخبر و بینا است.»
إِنَّهُۥ كَانَ بِعِبَادِهِۦ خَبِيراَۢ بَصِيراٗۖ
و کسی را که خدا راه نماید، او راهنمایی می‌پذیرد،
وَمَنْ يَّهْدِ اِ۬للَّهُ فَهْوَ اَ۬لْمُهْتَدِۦۖ
و کسی را که او گمراه کند، هرگز برایشان متحدانی غیر از او نخواهی یافت.
وَمَنْ يُّضْلِلْ فَلَن تَجِدَ لَهُمْ أَوْلِيَآءَ مِن دُونِهِۦۖ
و ما آنان را در روز حضور، بر چهره‌هایشان، نابینا و لال و کر گرد خواهیم آورد:
وَنَحْشُرُهُمْ يَوْمَ اَ۬لْقِيَٰمَةِ عَلَىٰ وُجُوهِهِمْ عُمْياٗ وَبُكْماٗ وَصُمّاٗۖ
جایگاه‌شان جهنم خواهد بود:
مَّأْوَيٰهُمْ جَهَنَّمُۖ
هرگاه فروکش کند، اخگرِ افروخته را برایشان می‌افزاییم.
كُلَّمَا خَبَتْ زِدْنَٰهُمْ سَعِيراٗۖ
این است بازپرداخت آنان، برای آنکه نشانه‌های ما را انکار کردند و گفتند: «آیا چون استخوان‌ها و خرده‌ریزها خواهیم شد، به‌راستی در آفرینشی نو برانگیخته خواهیم شد؟»
ذَٰلِكَ جَزَآؤُهُم بِأَنَّهُمْ كَفَرُواْ بِـَٔايَٰتِنَا وَقَالُواْ أَٰ۟ذَا كُنَّا عِظَٰماٗ وَرُفَٰتاً إِنَّا لَمَبْعُوثُونَ خَلْقاٗ جَدِيداًۖ
آیا ندیده‌اند که خدا، که آسمان‌ها و زمین را آفرید، بر آفریدن مانند آنان توانا است و برایشان سرآمدی نهاده است که هیچ تردیدی در آن نیست؟
۞ أَوَلَمْ يَرَوْاْ أَنَّ اَ۬للَّهَ اَ۬لذِے خَلَقَ اَ۬لسَّمَٰوَٰتِ وَالْأَرْضَ قَادِرٌ عَلَىٰ أَنْ يَّخْلُقَ مِثْلَهُمْ وَجَعَلَ لَهُمْ أَجَلاٗ لَّا رَيْبَ فِيهِۖ
اما ستمگران همه‌چیز را رد کردند، مگر انکار.
فَأَبَى اَ۬لظَّٰلِمُونَ إِلَّا كُفُوراٗۖ
بگو: «اگر شما گنجینه‌های مهربانی سرپرست من را در اختیار داشتید، آنگاه آن‌ها را نگه می‌داشتید، از بیم خرج کردن.»
قُل لَّوْ أَنتُمْ تَمْلِكُونَ خَزَآئِنَ رَحْمَةِ رَبِّيَ إِذاٗ لَّأَمْسَكْتُمْ خَشْيَةَ اَ۬لْإِنفَاقِۖ
انسان بخیل است.
وَكَانَ اَ۬لْإِنسَٰنُ قَتُوراٗۖ
همانا به موسی نه نشانهٔ روشن دادیم:
وَلَقَدْ ءَاتَيْنَا مُوسَىٰ تِسْعَ ءَايَٰتِۢ بَيِّنَٰتٖۖ
پس از فرزندان اسرائیل بپرس: آنگاه که نزد آنان آمد، فرعون به او گفت: «بی‌گمان تو را چشم‌بندی‌شده می‌پندارم، ای موسی.»
فَسْـَٔلْ بَنِے إِسْرَآءِيلَ إِذْ جَآءَهُمْ فَقَالَ لَهُۥ فِرْعَوْنُ إِنِّے لَأَظُنُّكَ يَٰمُوسَىٰ مَسْحُوراٗۖ
گفت: «همانا تو می‌دانی که جز سرپرست آسمان‌ها و زمین کسی این دلیل‌های روشنگر را فرود نیاورده است،
قَالَ لَقَدْ عَلِمْتَ مَا أَنزَلَ هَٰؤُلَآ۟ إِلَّا رَبُّ اُ۬لسَّمَٰوَٰتِ وَالْأَرْضِ بَصَآئِرَۖ
و من بی‌گمان تو را زیان‌دیده می‌پندارم، ای فرعون.»
وَإِنِّے لَأَظُنُّكَ يَٰفِرْعَوْنُ مَثْبُوراٗۖ
پس خواست آنان را از این زمین برکَند؛ اما ما او را و همهٔ کسانی را که با او بودند غرق کردیم.
فَأَرَادَ أَنْ يَّسْتَفِزَّهُم مِّنَ اَ۬لْأَرْضِ فَأَغْرَقْنَٰهُ وَمَن مَّعَهُۥ جَمِيعاٗۖ
و پس از او به فرزندان اسرائیل گفتیم: «بر این زمین ساکن شوید،
وَقُلْنَا مِنۢ بَعْدِهِۦ لِبَنِے إِسْرَآءِيلَ اَ۟سْكُنُواْ اُ۬لْأَرْضَۖ
سپس چون وعدهٔ بار دوم فرا رسد، همهٔ شما را درهم‌پیچیده باز خواهیم آورد.»
فَإِذَا جَآءَ وَعْدُ اُ۬لْأٓخِرَةِ جِئْنَا بِكُمْ لَفِيفاٗۖ
و با حقیقت آن را فرود آوردیم،
وَبِالْحَقِّ أَنزَلْنَٰهُۖ
و با حقیقت فرود آمد؛
وَبِالْحَقِّ نَزَلَۖ
و تو را جز مژده‌دهنده و هشداردهنده نفرستادیم.
وَمَا أَرْسَلْنَٰكَ إِلَّا مُبَشِّراٗ وَنَذِيراٗۖ
و خوانشی که آن را پاره‌پاره کردیم، تا آن را بر انسان‌ها با درنگ بخوانی،
وَقُرْءَاناٗ فَرَقْنَٰهُ لِتَقْرَأَهُۥ عَلَى اَ۬لنَّاسِ عَلَىٰ مُكْثٖۖ
و آن را به فرودهای پیاپی فرود آوردیم.
وَنَزَّلْنَٰهُ تَنزِيلاٗۖ
بگو: «به آن باور آورید یا باور نیاورید:
قُلْ ءَامِنُواْ بِهِۦ أَوْ لَا تُؤْمِنُواْۖ
کسانی که پیش از آن به ایشان دانش داده شده است، چون بر آنان برخوانده شود، پیشانی بر خاک نهاده بر چانه می‌افتند، و می‌گویند: ‹شکوه بر سرپرست ما باد! وعدهٔ سرپرست ما بی‌گمان انجام‌شدنی است.›
إِنَّ اَ۬لذِينَ أُوتُواْ اُ۬لْعِلْمَ مِن قَبْلِهِۦ إِذَا يُتْلَىٰ عَلَيْهِمْ يَخِرُّونَ لِلْأَذْقَانِ سُجَّداٗ وَيَقُولُونَ سُبْحَٰنَ رَبِّنَا إِن كَانَ وَعْدُ رَبِّنَا لَمَفْعُولاٗۖ
و بر چانه می‌افتند، گریان، و این فروتنی‌شان را می‌افزاید.»
وَيَخِرُّونَ لِلْأَذْقَانِ يَبْكُونَ وَيَزِيدُهُمْ خُشُوعاٗۖ۩
بگو: «خدا را بخوانید یا بی‌اندازه مهربان را بخوانید:
قُلُ اُ۟دْعُواْ اُ۬للَّهَ أَوُ اُ۟دْعُواْ اُ۬لرَّحْمَٰنَۖ
هر که را بخوانید، زیباترین ویژگی‌ها از آنِ او است.»
أَيّاٗ مَّا تَدْعُواْ فَلَهُ اُ۬لْأَسْمَآءُ اُ۬لْحُسْنَىٰۖ
و تماس خود را بلند مخوان، و آن را نیز آهسته مگو: میان این دو راهی بجوی.
وَلَا تَجْهَرْ بِصَلَاتِكَ وَلَا تُخَافِتْ بِهَا وَابْتَغِ بَيْنَ ذَٰلِكَ سَبِيلاٗۖ
و بگو: «ستایش از آنِ خدا است، که فرزندی برای خود برنگرفته است، و در پادشاهی انبازی ندارد، و از خواری حامی‌ای ندارد»،
وَقُلِ اِ۬لْحَمْدُ لِلهِ اِ۬لذِے لَمْ يَتَّخِذْ وَلَداٗ وَلَمْ يَكُن لَّهُۥ شَرِيكٞ فِے اِ۬لْمُلْكِ وَلَمْ يَكُن لَّهُۥ وَلِيّٞ مِّنَ اَ۬لذُّلِّۖ
و بزرگی او را به‌تمامی اعلام کن.
وَكَبِّرْهُ تَكْبِيراَۢۖ