An-Naba النبا

به نام خدا، بی‌اندازه مهربان، مهربان. دربارهٔ چه؟

بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ عَمَّ

آنان از یکدیگر دربارهٔ اطلاعِ سترگ می‌پرسند، همان که دربارهٔ آن اختلاف دارند.

يَتَسَآءَلُونَ عَنِ ٱلنَّبَإِ ٱلۡعَظِيمِ ٱلَّذِي هُمۡ فِيهِ مُخۡتَلِفُونَ

نه چنین! به‌زودی خواهند دانست. سپس، نه چنین! به‌زودی خواهند دانست.

كَلَّا سَيَعۡلَمُونَ ثُمَّ كَلَّا سَيَعۡلَمُونَ

آیا زمین را گسترهٔ آماده‌شده نساخته‌ایم، و کوه‌ها را میخ‌ها؟ آیا شما را جفت‌جفت نیافریده‌ایم، و خواب شما را آسایشی نساخته‌ایم؟ آیا شب را لباسی، و روز را وسیلهٔ هستی نساخته‌ایم؟ آیا بالای سر شما هفت استوار نساخته‌ایم، و چراغی فروزان ننهاده‌ایم؟ و از فشارندگان آبی فراوان فرود نیاورده‌ایم، تا با آن دانه و رستنی و باغ‌های درهم‌پیچیده بیرون آوریم؟

أَلَمۡ نَجۡعَلِ ٱلۡأَرۡضَ مِهَٰدٗا وَٱلۡجِبَالَ أَوۡتَادٗا وَخَلَقۡنَٰكُمۡ أَزۡوَٰجٗا وَجَعَلۡنَا نَوۡمَكُمۡ سُبَاتٗا وَجَعَلۡنَا ٱلَّيۡلَ لِبَاسٗا وَجَعَلۡنَا ٱلنَّهَارَ مَعَاشٗا وَبَنَيۡنَا فَوۡقَكُمۡ سَبۡعٗا شِدَادٗا وَجَعَلۡنَا سِرَاجٗا وَهَّاجٗا وَأَنزَلۡنَا مِنَ ٱلۡمُعۡصِرَٰتِ مَآءٗ ثَجَّاجٗا لِّنُخۡرِجَ بِهِۦ حَبّٗا وَنَبَاتٗا وَجَنَّٰتٍ أَلۡفَافًا

روز جدایی همانا وعده‌گاهی معین است — روزی که در شیپور دمیده خواهد شد، و شما گروه‌گروه خواهید آمد، و آسمان گشوده خواهد شد و درها خواهد گشت، و کوه‌ها به جنبش درآورده خواهند شد و سراب خواهند گشت.

إِنَّ يَوۡمَ ٱلۡفَصۡلِ كَانَ مِيقَٰتٗا يَوۡمَ يُنفَخُ فِي ٱلصُّورِ فَتَأۡتُونَ أَفۡوَاجٗا وَفُتِحَتِ ٱلسَّمَآءُ فَكَانَتۡ أَبۡوَٰبٗا وَسُيِّرَتِ ٱلۡجِبَالُ فَكَانَتۡ سَرَابًا

جهنم همانا دیده‌بانگاهی است، جایگاه بازگشت کسانی که از هر حدی می‌گذرند، که روزگارانی دراز در آن خواهند گذراند.

إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتۡ مِرۡصَادٗا لِّلطَّٰغِينَ مَـَٔابٗا لَّٰبِثِينَ فِيهَآ أَحۡقَابٗا

در آنجا نه خنکی خواهند چشید و نه نوشابه‌ای، به استثنای آبی جوشان و مایعی گندیده — بازپرداختی دقیقاً متناسب.

لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرۡدٗا وَلَا شَرَابًا إِلَّا حَمِيمٗا وَغَسَاقٗا جَزَآءٗ وِفَاقًا

آنان هیچ حسابی امید نمی‌داشتند، و نشانه‌های ما را با پافشاری دروغ انگاشتند.

إِنَّهُمۡ كَانُواْ لَا يَرۡجُونَ حِسَابٗا وَكَذَّبُواْ بِـَٔايَٰتِنَا كِذَّابٗا

حال آنکه ما هر چیز را در دفتری برشمرده‌ایم.

وَكُلَّ شَيۡءٍ أَحۡصَيۡنَٰهُ كِتَٰبٗا

پس بچشید! ما فقط کیفر شما را افزون خواهیم کرد.

فَذُوقُواْ فَلَن نَّزِيدَكُمۡ إِلَّا عَذَابًا

برای کسانی که محتاط بوده‌اند همانا پیروزی‌ای هست: باغ‌هایی دربسته و تاک‌ها، همراهانی سرشار از زندگی، بارور و هم‌تبار، و جامی لبریز. در آنجا نه بیهودگی خواهند شنید و نه دروغ —

إِنَّ لِلۡمُتَّقِينَ مَفَازًا حَدَآئِقَ وَأَعۡنَٰبٗا وَكَوَاعِبَ أَتۡرَابٗا وَكَأۡسٗا دِهَاقٗا لَّا يَسۡمَعُونَ فِيهَا لَغۡوٗا وَلَا كِذَّٰبٗا

بازپرداختی از سرپرستت، مقرری‌ای که به‌درستی حساب شده است،

جَزَآءٗ مِّن رَّبِّكَ عَطَآءً حِسَابٗا

بی‌اندازه مهربان؛ آنان توانِ مخاطب قرار دادن او را ندارند،

ٱلرَّحۡمَٰنِۖ لَا يَمۡلِكُونَ مِنۡهُ خِطَابٗا

روزی که جریان و کارگزاران به صف خواهند ایستاد، و هیچ‌کس سخن نخواهد گفت مگر کسی که بی‌اندازه مهربان به او اجازه داده باشد، و سخنِ درست بگوید.

يَوۡمَ يَقُومُ ٱلرُّوحُ وَٱلۡمَلَٰٓئِكَةُ صَفّٗاۖ لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنۡ أَذِنَ لَهُ ٱلرَّحۡمَٰنُ وَقَالَ صَوَابٗا

پس هر که می‌خواهد، به سوی سرپرستش جایی برای بازگشت برگیرد.

فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ مَـَٔابًا

ما شما را همانا از کیفری نزدیک هشدار داده‌ایم، روزی که مرد آنچه را دستانش پیش بردند خواهد نگریست، و آن‌که انکار می‌کند خواهد گفت: «ای کاش خاک بودم!»

إِنَّآ أَنذَرۡنَٰكُمۡ عَذَابٗا قَرِيبٗا يَوۡمَ يَنظُرُ ٱلۡمَرۡءُ مَا قَدَّمَتۡ يَدَاهُ وَيَقُولُ ٱلۡكَافِرُ يَٰلَيۡتَنِي كُنتُ تُرَٰبَۢا