Al-Qiyama القيامة

به نام خدا، بی‌اندازه مهربان، مهربان. نه! سوگند به روز حضور؛ و نه! سوگند به خویشتنی که خود را سرزنش می‌کند.

بِسۡمِ اِ۬للَّهِ اِ۬لرَّحۡمَٰنِ اِ۬لرَّحِيمِ لَا أُقۡسِم بِيَوۡمِ اِ۬لۡقِيَٰمَةِ وَلَا أُقۡسِم بِالنَّفۡسِ اِ۬للَّوَّامَةِ

ما توانایم حتی بند انگشتانش را متعادل سازیم.

قَٰدِرِينَ عَلَىٰ أَن نُّسَوِّيَ بَنَانَهُۥ

بلکه انسان می‌خواهد در نابکاری پافشاری کند، همان‌جا پیش روی خود.

بَلۡ يُرِيدُ اُ۬لۡإِنسَٰنُ لِيَفۡجُرَ أَمَامَهُۥ

می‌پرسد: «روز حضور کی خواهد بود؟»

يَسۡـَٔلُ أَيَّانَ يَوۡمُ اُ۬لۡقِيَٰمَةِ

چون بینایی از درخشش کور شود، ماه بگیرد، و خورشید و ماه فراهم آورده شوند، انسان در آن روز خواهد گفت: «کجا بگریزم؟»

فَإِذَا بَرِقَ اَ۬لۡبَصَرُ وَخَسَفَ اَ۬لۡقَمَرُ وَجُمِعَ اَ۬لشَّمۡسُ وَاَلۡقَمَرُ يَقُولُ اُ۬لۡإِنسَٰنُ يَوۡمَئِذٍ أَيۡنَ اَ۬لۡمَفَرُّ

نه چنین! هیچ سنگری نیست.

كَلَّا لَا وَزَرَ

به سوی سرپرست توست، آن روز، جایگاه پایدار.

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوۡمَئِذٍ اِ۬لۡمُسۡتَقَرُّ

انسان، آن روز، از آنچه پیش فرستاده و پس انداخته است اطلاع داده خواهد شد.

يُنَبَّؤُاْ اُ۬لۡإِنسَٰنُ يَوۡمَئِذِۢ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ

بلکه انسان بر خویشتن خود بیناست، هرچند بهانه‌های خود را پیش افکند.

بَلِ اِ۬لۡإِنسَٰنُ عَلَىٰ نَفۡسِهِۦ بَصِيرَةٞ وَلَوۡ أَلۡقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ

زبانت را برای شتاب دادن به آن مجنبان؛

لَا تُحَرِّكۡ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعۡجَلَ بِهِۦ

زیرا گردآوردن آن و خواندنش بر عهدهٔ ماست.

إِنَّ عَلَيۡنَا جَمۡعَهُۥ وَقُرۡءَانَهُۥ

سپس چون آن را می‌خوانیم، از خواندنش پیروی کن؛ آنگاه بر عهدهٔ ماست که همانا آن را توضیح دهیم.

فَإِذَا قَرَانَٰهُ فَاَتَّبِعۡ قُرۡءَانَهُۥ ثُمَّ إِنَّ عَلَيۡنَا بَيَانَهُۥ

نه چنین! بلکه آنان زندگی بی‌درنگ را دوست دارند، و زندگی واپسین را وامی‌گذارند.

كَلَّا بَلۡ يُحِبُّونَ اَ۬لۡعَاجِلَةَ وَيَذَرُونَ اَ۬لۡأٓخِرَةَ

چهره‌هایی، آن روز، درخشان خواهند بود، به سوی سرپرستشان می‌نگرند.

وُجُوهٞ يَوۡمَئِذٖ نَّاضِرَةٌ إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٞ

و چهره‌هایی، آن روز، تیره خواهند بود، می‌پندارند که فاجعه‌ای بر آنان خواهد افتاد.

وَوُجُوهٞ يَوۡمَئِذِۢ بَاسِرَةٞ تَظُنُّ أَن يُفۡعَلَ بِهَا فَاقِرَةٞ

نه چنین! چون به ترقوه‌ها برسد، و گفته شود: «چه کسی بالا خواهد برد؟»، و او بپندارد که این جدایی است، و ساق به ساق درهم پیچد: به سوی سرپرست توست، آن روز، راندن.

كَلَّا إِذَا بَلَغَتِ اِ۬لتَّرَاقِيَ وَقِيلَ مَن رَّاقٖ وَظَنَّ أَنَّهُ اُ۬لۡفِرَاقُ وَاَلۡتَفَّتِ اِ۬لسَّاقُ بِالسَّاقِ إِلَىٰ رَبِّكَ يَوۡمَئِذٍ اِ۬لۡمَسَاقُ

نه راست‌گو اعلام کرد و نه تماس برقرار کرد،

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلّۭيٰ

بلکه دروغ انگاشت و پشت کرد،

وَلَٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلّۭيٰ

سپس به سوی نزدیکانش رفت، با خودنمایی.

ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰ أَهۡلِهِۦ يَتَمَطّۭيٰ

نزدیک‌تر به تو، و نزدیک‌تر! سپس باز هم نزدیک‌تر به تو، و نزدیک‌تر!

أَوۡلَىٰ لَكَ فَأَوۡلۭيٰ ثُمَّ أَوۡلَىٰ لَكَ فَأَوۡلۭيٰ

آیا انسان می‌پندارد که بی‌هدف رها خواهد شد؟

أَيَحۡسِبُ اُ۬لۡإِنسَٰنُ أَن يُتۡرَكَ سُدًى

مگر قطره‌ای از منی نبود که ریخته می‌شد؟ سپس چسبندگی‌ای شد؛ آنگاه او را آفرید و شکل داد، و از او دو عنصر جفت ساخت، نر و ماده.

أَلَمۡ يَكُ نُطۡفَةٗ مِّن مَّنِيّٖ تُمۡنۭيٰ ثُمَّ كَانَ عَلَقَةٗ فَخَلَقَ فَسَوّۭيٰ فَجَعَلَ مِنۡهُ اُ۬لزَّوۡجَيۡنِ اِ۬لذَّكَرَ وَاَلۡأُنثۭيٰ

آیا آن‌که چنین است توانا نیست که مردگان را دوباره زندگی دهد؟

أَلَيۡسَ ذَٰلِكَ بِقَٰدِرٍ عَلَىٰ أَن يُحۡـِۧيَ اَ۬لۡمَوۡتۭيٰ