Al-Ankabut العنكبوت

ما پیش‌تر کسانی را که پیش از آنان بودند به آزمون گذاشتیم،

وَلَقَدْ فَتَنَّا اَ۬لذِينَ مِن قَبْلِهِمْۖ

یا آنان که بدی می‌کنند می‌پندارند که از ما پیشی خواهند گرفت؟

أَمْ حَسِبَ اَ۬لذِينَ يَعْمَلُونَ اَ۬لسَّيِّـَٔاتِ أَنْ يَّسْبِقُونَاۖ

هر که امید به روبه‌رویی با خدا دارد — مدت مقرر خدا بی‌گمان خواهد آمد؛

مَن كَانَ يَرْجُواْ لِقَآءَ اَ۬للَّهِ فَإِنَّ أَجَلَ اَ۬للَّهِ لَأٓتٖۖ

و هر که مبارزه کند، تنها برای خود مبارزه می‌کند،

وَمَن جَٰهَدَ فَإِنَّمَا يُجَٰهِدُ لِنَفْسِهِۦٓۖ

و ما به انسان دربارهٔ پدر و مادرش رفتاری نیکو سفارش کردیم؛

۞ وَوَصَّيْنَا اَ۬لِانسَٰنَ بِوَٰلِدَيْهِ حُسْناٗۖ

اما اگر با تو مبارزه کنند تا چیزی را که دربارهٔ آن هیچ دانشی نداری با من انباز گیری، به آنان گردن منه؛

وَإِن جَٰهَدَٰكَ لِتُشْرِكَ بِے مَا لَيْسَ لَكَ بِهِۦ عِلْمٞ فَلَا تُطِعْهُمَآۖ

و در میان انسان‌ها کسانی‌اند که می‌گویند: «به خدا باور آوردیم»؛ سپس همین که در راه خدا آزارشان داده شود، آزمونی را که مردم بر آنان روا داشتند با کیفر خدا یکسان می‌گیرند.

وَمِنَ اَ۬لنَّاسِ مَنْ يَّقُولُ ءَامَنَّا بِاللَّهِ فَإِذَآ أُوذِيَ فِے اِ۬للَّهِ جَعَلَ فِتْنَةَ اَ۬لنَّاسِ كَعَذَابِ اِ۬للَّهِۖ

و اگر یاری‌ای از سرپرست تو بیاید، بی‌گمان خواهند گفت: «ما همانا با شما بودیم.»

وَلَئِن جَآءَ نَصْرٞ مِّن رَّبِّكَ لَيَقُولُنَّ إِنَّا كُنَّا مَعَكُمُۥٓۖ

و انکارکنندگان به باورآورندگان گفتند: «از راه ما پیروی کنید، و ما لغزش‌های شما را بر دوش خواهیم کشید» —

وَقَالَ اَ۬لذِينَ كَفَرُواْ لِلذِينَ ءَامَنُواْ اُ۪تَّبِعُواْ سَبِيلَنَا وَلْنَحْمِلْ خَطَٰيٰ۪كُمْۖ

حال آنکه از لغزش‌های اینان هیچ بر دوش نخواهند کشید؛

وَمَا هُم بِحَٰمِلِينَ مِنْ خَطَٰيٰ۪هُم مِّن شَےْءٍۖ

و بی‌گمان بارهای خود را بر دوش خواهند کشید، و بارهایی افزون بر بارهای خود؛

وَلَيَحْمِلُنَّ أَثْقَالَهُمْ وَأَثْقَالاٗ مَّعَ أَثْقَالِهِمْۖ

او را نجات دادیم، و همراهان کشتی را،

فَأَنجَيْنَٰهُ وَأَصْحَٰبَ اَ۬لسَّفِينَةِۖ

و ابراهیم، آنگاه که به قوم خود گفت: «از خدا فرمان برید و در برابر او محتاط باشید؛

وَإِبْرَٰهِيمَ إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِ اِ۟عْبُدُواْ اُ۬للَّهَ وَاتَّقُوهُۖ

شما غیر از خدا تنها از پیکره‌ها فرمان می‌برید، و وانمودی می‌آفرینید؛

۞ إِنَّمَا تَعْبُدُونَ مِن دُونِ اِ۬للَّهِ أَوْثَٰناٗ وَتَخْلُقُونَ إِفْكاًۖ

آنان که غیر از خدا از آنان فرمان می‌برید برای شما همانا هیچ روزی‌ای در اختیار ندارند —

اِنَّ اَ۬لذِينَ تَعْبُدُونَ مِن دُونِ اِ۬للَّهِ لَا يَمْلِكُونَ لَكُمْ رِزْقاٗۖ

پس روزی را نزد خدا بجویید،

فَابْتَغُواْ عِندَ اَ۬للَّهِ اِ۬لرِّزْقَۖ

از او فرمان برید،

وَاعْبُدُوهُۖ

و برای او سپاس‌گزار باشید؛

وَاشْكُرُواْ لَهُۥٓۖ

و اگر دروغ انگارید، جامعه‌هایی پیش از شما دروغ انگاشته‌اند؛

وَإِن تُكَذِّبُواْ فَقَدْ كَذَّبَ أُمَمٞ مِّن قَبْلِكُمْۖ

آیا نمی‌بینند که خدا چگونه آفرینش را آغاز می‌کند،

أَوَلَمْ يَرَوْاْ كَيْفَ يُبْدِۓُ اُ۬للَّهُ اُ۬لْخَلْقَۖ

سپس آن را دوباره می‌سازد؟

ثُمَّ يُعِيدُهُۥٓۖ

بگو: «در زمین بگردید و بنگرید که چگونه آفرینش را آغاز کرده است؛

قُلْ سِيرُواْ فِے اِ۬لَارْضِ فَانظُرُواْ كَيْفَ بَدَأَ اَ۬لْخَلْقَۖ

سپس خدا پیدایش پایانی را پدید خواهد آورد؛

ثُمَّ اَ۬للَّهُ يُنشِۓُ اُ۬لنَّشْأَةَ اَ۬لَاخِرَةَۖ

هر که را او را پسند افتد کیفر می‌دهد و بر هر که او را پسند افتد مهر می‌کند؛

يُعَذِّبُ مَنْ يَّشَآءُ وَيَرْحَمُ مَنْ يَّشَآءُۖ

شما نمی‌توانید او را ناتوان سازید، نه بر زمین و نه در آسمان؛

وَمَآ أَنتُم بِمُعْجِزِينَ فِے اِ۬لَارْضِ وَلَا فِے اِ۬لسَّمَآءِۖ

و کسانی که نشانه‌های خدا و روبه‌رویی با او را انکار می‌کنند، آنان از مهر من نومید شده‌اند،

وَالذِينَ كَفَرُواْ بِـَٔايَٰتِ اِ۬للَّهِ وَلِقَآئِهِۦٓ أُوْلَٰٓئِكَ يَئِسُواْ مِن رَّحْمَتِےۖ

پاسخ قومش تنها این بود که گفتند: «او را بکشید، یا بسوزانیدش!»

فَمَا كَانَ جَوَابَ قَوْمِهِۦٓ إِلَّآ أَن قَالُواْ اُ۟قْتُلُوهُ أَوْ حَرِّقُوهُۖ

اما خدا او را از آتش نجات داد؛

فَأَنج۪يٰهُ اُ۬للَّهُ مِنَ اَ۬لنّ۪ارِۖ

و گفت: «شما غیر از خدا پیکره‌ها را تنها از سر دلبستگی متقابل میان خودتان در زندگی نزدیک گرفته‌اید؛

وَقَالَ إِنَّمَا اَ۪تَّخَذتُّم مِّن دُونِ اِ۬للَّهِ أَوْثَٰناٗ مَّوَدَّةَۢ بَيْنَكُمْ فِے اِ۬لْحَيَوٰةِ اِ۬لدُّنْي۪اۖ

سپس در روز حضور یکدیگر را انکار خواهید کرد و یکدیگر را نفرین خواهید کرد،

ثُمَّ يَوْمَ اَ۬لْقِيَٰمَةِ يَكْفُرُ بَعْضُكُم بِبَعْضٖ وَيَلْعَنُ بَعْضُكُم بَعْضاٗۖ

لوط به او اعتماد کرد،

۞ فَـَٔامَنَ لَهُۥ لُوطٞۖ

و گفت: «به سوی سرپرست خود مهاجرت می‌کنم؛

وَقَالَ إِنِّے مُهَاجِرٌ اِلَىٰ رَبِّيَۖ

و ما اسحاق و یعقوب را به او عطا کردیم،

وَوَهَبْنَا لَهُۥٓ إِسْحَٰقَ وَيَعْقُوبَۖ

و در نوادگان او کار اطلاع‌دهی و نوشتار را نهادیم؛

وَجَعَلْنَا فِے ذُرِّيَّتِهِ اِ۬لنُّبُوٓءَةَ وَالْكِتَٰبَۖ

و پاداش او را در زندگی نزدیک به او دادیم،

وَءَاتَيْنَٰهُ أَجْرَهُۥ فِے اِ۬لدُّنْي۪اۖ

و لوط، آنگاه که به قوم خود گفت: «شما بی‌گمان زشتکاری را مرتکب می‌شوید، که هیچ‌کس از میان همهٔ هستی‌ها بر شما در آن پیشی نگرفته است؛ آیا به‌راستی به سوی مردان می‌آیید، راه را قطع می‌کنید، و در محفل‌های خود آنچه را مردود است مرتکب می‌شوید؟»

وَلُوطاً اِذْ قَالَ لِقَوْمِهِۦٓ إِنَّكُمْ لَتَاتُونَ اَ۬لْفَٰحِشَةَ مَا سَبَقَكُم بِهَا مِنَ اَحَدٖ مِّنَ اَ۬لْعَٰلَمِينَ أَئِنَّكُمْ لَتَاتُونَ اَ۬لرِّجَالَ وَتَقْطَعُونَ اَ۬لسَّبِيلَ وَتَاتُونَ فِے نَادِيكُمُ اُ۬لْمُنكَرَۖ

گفت: «لوط همانا در آن است.»

قَالَ إِنَّ فِيهَا لُوطاٗۖ

گفتند: «ما بهتر می‌دانیم چه کسی در آن است؛

قَالُواْ نَحْنُ أَعْلَمُ بِمَن فِيهَاۖ

چون فرستادگان ما نزد لوط آمدند، آمدنشان او را ناخوش آمد و دربارهٔ آنان درمانده شد؛

وَلَمَّآ أَن جَآءَتْ رُسُلُنَا لُوطاٗ س۬ےٓءَ بِهِمْ وَضَاقَ بِهِمْ ذَرْعاٗۖ

و قارون، فرعون و هامان —

وَقَارُونَ وَفِرْعَوْنَ وَهَامَٰنَۖ

هر یک از آنان را به‌سبب تقصیرش فروگرفتیم؛

فَكُلّاً اَخَذْنَا بِذَنۢبِهِۦۖ

بر برخی از آنان تندبادی از سنگ‌ریزه فرستادیم،

فَمِنْهُم مَّنَ اَرْسَلْنَا عَلَيْهِ حَاصِباٗۖ

برخی را فریاد فروگرفت،

وَمِنْهُم مَّنَ اَخَذَتْهُ اُ۬لصَّيْحَةُۖ

برخی را وادار کردیم که زمین ببلعدشان،

وَمِنْهُم مَّنْ خَسَفْنَا بِهِ اِ۬لَارْضَۖ

و برخی دیگر را غرق کردیم.

وَمِنْهُم مَّنَ اَغْرَقْنَاۖ

خدا نمی‌خواست بر آنان ستم کند؛

وَمَا كَانَ اَ۬للَّهُ لِيَظْلِمَهُمْۖ

مثال کسانی که غیر از خدا متحدانی می‌گیرند، مثال عنکبوتی است که برای خود خانه‌ای می‌گیرد؛

مَثَلُ اُ۬لذِينَ اَ۪تَّخَذُواْ مِن دُونِ اِ۬للَّهِ أَوْلِيَآءَ كَمَثَلِ اِ۬لْعَنكَبُوتِ اِ۪تَّخَذَتْ بَيْتاٗۖ

خدا همانا هر آنچه را غیر از او فرامی‌خوانند می‌داند؛

إِنَّ اَ۬للَّهَ يَعْلَمُ مَا تَدْعُونَ مِن دُونِهِۦ مِن شَےْءٖۖ

و این مثال‌ها را ما برای انسان‌ها چند برابر می‌کنیم،

وَتِلْكَ اَ۬لَامْثَٰلُ نَضْرِبُهَا لِلنَّاسِۖ

خدا آسمان‌ها و زمین را به حقیقت آفرید؛

خَلَقَ اَ۬للَّهُ اُ۬لسَّمَٰوَٰتِ وَالَارْضَ بِالْحَقِّۖ

آنچه را از نوشتار به تو پرده‌برداری شده است برخوان، و تماس را پابرجا نگه دار؛

اَ۟تْلُ مَآ أُوحِيَ إِلَيْكَ مِنَ اَ۬لْكِتَٰبِ وَأَقِمِ اِ۬لصَّلَوٰةَۖ

زیرا تماس زشتکاری و آنچه را مردود است ممنوع می‌کند؛

إِنَّ اَ۬لصَّلَوٰةَ تَنْه۪ىٰ عَنِ اِ۬لْفَحْشَآءِ وَالْمُنكَرِۖ

و یادآوری خدا بزرگ‌تر است؛

وَلَذِكْرُ اُ۬للَّهِ أَكْبَرُۖ

و با دارندگان نوشتار مباحثه مکنید مگر به زیباترین شیوه،

۞ وَلَا تُجَٰدِلُوٓاْ أَهْلَ اَ۬لْكِتَٰبِ إِلَّا بِالتِے هِيَ أَحْسَنُۖ

مگر با آنان از ایشان که ستم می‌کنند؛

إِلَّا اَ۬لذِينَ ظَلَمُواْ مِنْهُمْۖ

بدین‌سان نوشتار را بر تو فرود آوردیم؛

وَكَذَٰلِكَ أَنزَلْنَآ إِلَيْكَ اَ۬لْكِتَٰبَۖ

آنان که به ایشان نوشتار دادیم به آن باور دارند، و از میان اینان نیز برخی به آن باور دارند؛

فَالذِينَ ءَاتَيْنَٰهُمُ اُ۬لْكِتَٰبَ يُومِنُونَ بِهِۦ وَمِنْ هَٰٓؤُلَآءِ مَنْ يُّومِنُ بِهِۦۖ

تو پیش از آن هیچ نوشتاری برنمی‌خواندی، و با دست راست خود چیزی نمی‌نگاشتی؛

وَمَا كُنتَ تَتْلُواْ مِن قَبْلِهِۦ مِن كِتَٰبٖ وَلَا تَخُطُّهُۥ بِيَمِينِكَۖ

اینها بلکه نشانه‌هایی روشن‌اند، در سینه‌های کسانی که به آنان دانش داده شده است؛

بَلْ هُوَ ءَايَٰتُۢ بَيِّنَٰتٞ فِے صُدُورِ اِ۬لذِينَ أُوتُواْ اُ۬لْعِلْمَۖ

و گفتند: «چرا نشانه‌هایی از سرپرست او بر او فرود آورده نشد!»

وَقَالُواْ لَوْلَآ أُنزِلَ عَلَيْهِ ءَايَٰتٞ مِّن رَّبِّهِۦۖ

آیا برای آنان کافی نیست که ما نوشتار را بر تو فرود آوردیم، که بر آنان برخوانده می‌شود؟

اَوَلَمْ يَكْفِهِمُۥٓ أَنَّآ أَنزَلْنَا عَلَيْكَ اَ۬لْكِتَٰبَ يُتْل۪ىٰ عَلَيْهِمُۥٓۖ

بگو: «خدا به‌عنوان گواه میان من و شما کافی است؛

قُلْ كَف۪ىٰ بِاللَّهِ بَيْنِے وَبَيْنَكُمْ شَهِيداٗۖ

او آنچه را در آسمان‌ها و بر زمین است می‌داند؛

يَعْلَمُ مَا فِے اِ۬لسَّمَٰوَٰتِ وَالَارْضِۖ

و از تو می‌خواهند که کیفر را شتاب دهی؛

وَيَسْتَعْجِلُونَكَ بِالْعَذَابِۖ

از تو می‌خواهند که کیفر را شتاب دهی،

يَسْتَعْجِلُونَكَ بِالْعَذَابِۖ

هر خویشتن مرگ را خواهد چشید،

كُلُّ نَفْسٖ ذَآئِقَةُ اُ۬لْمَوْتِۖ

و آنان که باور آوردند و کردارهای شایسته به‌جا آوردند، ما آنان را بی‌گمان در غرفه‌های بلند باغ جای خواهیم داد، که رودها از زیر آن‌ها جاری است، که در آن جاودانه خواهند ماند؛

وَالذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ اُ۬لصَّٰلِحَٰتِ لَنُبَوِّئَنَّهُم مِّنَ اَ۬لْجَنَّةِ غُرَفاٗ تَجْرِے مِن تَحْتِهَا اَ۬لَانْهَٰرُ خَٰلِدِينَ فِيهَاۖ

چه بسیار جنبنده‌هایی که روزی خود را حمل نمی‌کنند! خدا است که به آنان روزی می‌دهد، و به شما همراه آنان،

۞ وَكَأَيِّن مِّن دَآبَّةٖ لَّا تَحْمِلُ رِزْقَهَا اَ۬للَّهُ يَرْزُقُهَا وَإِيَّاكُمْۖ

و اگر از آنان بپرسی چه کسی آسمان‌ها و زمین را آفرید و خورشید و ماه را رام کرد، بی‌گمان خواهند گفت: «خدا»؛

وَلَئِن سَأَلْتَهُم مَّنْ خَلَقَ اَ۬لسَّمَٰوَٰتِ وَالَارْضَ وَسَخَّرَ اَ۬لشَّمْسَ وَالْقَمَرَ لَيَقُولُنَّ اَ۬للَّهُۖ

خدا روزی را برای هر که از فرمان‌برداران خود او را پسند افتد می‌گستراند، و برای او اندازه می‌کند؛

اَ۬للَّهُ يَبْسُطُ اُ۬لرِّزْقَ لِمَنْ يَّشَآءُ مِنْ عِبَادِهِۦ وَيَقْدِرُ لَهُۥٓۖ

و اگر از آنان بپرسی چه کسی از آسمان آبی فرود می‌آورد و زمین را پس از مرگش به‌وسیلهٔ آن دوباره زنده می‌سازد، بی‌گمان خواهند گفت: «خدا»؛

وَلَئِن سَأَلْتَهُم مَّن نَّزَّلَ مِنَ اَ۬لسَّمَآءِ مَآءٗ فَأَحْي۪ا بِهِ اِ۬لَارْضَ مِنۢ بَعْدِ مَوْتِهَا لَيَقُولُنَّ اَ۬للَّهُۖ

بگو: «ستایش از آنِ خدا است!»

قُلِ اِ۬لْحَمْدُ لِلهِۖ

این زندگی نزدیک تنها سرگرمی و بازی است؛

وَمَا هَٰذِهِ اِ۬لْحَيَوٰةُ اُ۬لدُّنْي۪آ إِلَّا لَهْوٞ وَلَعِبٞۖ

اما چون او آنان را به خشکی نجات می‌دهد، اینک انباز می‌گیرند، تا آنچه را به آنان دادیم انکار کنند،

فَلَمَّا نَجّ۪يٰهُمُۥٓ إِلَى اَ۬لْبَرِّ إِذَا هُمْ يُشْرِكُونَ لِيَكْفُرُواْ بِمَآ ءَاتَيْنَٰهُمْۖ

آیا نمی‌بینند که ما جایگاهی مصون از تعرّض و امن قرار دادیم، حال آنکه پیرامون آنان مردم ربوده می‌شوند؟

أَوَلَمْ يَرَوَاْ اَنَّا جَعَلْنَا حَرَماً اٰمِناٗ وَيُتَخَطَّفُ اُ۬لنَّاسُ مِنْ حَوْلِهِمُۥٓۖ

و کیست پس ستمگرتر از آنکه دربارهٔ خدا دروغی بر ضد او برسازد، یا حقیقت را چون به او رسید دروغ انگارد؟

وَمَنَ اَظْلَمُ مِمَّنِ اِ۪فْتَر۪ىٰ عَلَى اَ۬للَّهِ كَذِباً اَوْ كَذَّبَ بِالْحَقِّ لَمَّا جَآءَهُۥٓۖ

و آنان که برای ما مبارزه کردند، ما آنان را بی‌گمان بر راه‌های خود راه خواهیم نمود؛

وَالذِينَ جَٰهَدُواْ فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَاۖ