Al-Hijr الحجر

اینها نشانه‌های نوشتار است، و خوانشی روشن.

تِلْكَ ءَايَٰتُ ٱلْكِتَٰبِ وَقُرْءَانٍۢ مُّبِينٍۢ

بارها کسانی که انکار می‌کنند می‌خواستند که بی‌خدشه نزد خدا بوده باشند.

رُّبَمَا يَوَدُّ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ لَوْ كَانُوا۟ مُسْلِمِينَ

به‌زودی خواهند دانست.

فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ

هیچ شهری را نابود نکردیم، بی‌آن‌که دربارهٔ آن دفتری شناخته‌شده باشد.

وَمَآ أَهْلَكْنَا مِن قَرْيَةٍ إِلَّا وَلَهَا كِتَابٌۭ مَّعْلُومٌۭ

هیچ جامعه‌ای نه از سرآمد خود پیشی می‌گیرد و نه آن را به تأخیر می‌اندازد.

مَّا تَسْبِقُ مِنْ أُمَّةٍ أَجَلَهَا وَمَا يَسْتَـْٔخِرُونَ

و گفتند: «ای که یادآوری بر او فرود آورده شده است، تو بی‌گمان دچار اختلالی! چرا کارگزاران را نزد ما نمی‌آوری، اگر از راست‌گویانی؟»

وَقَالُوا۟ يَٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِى نُزِّلَ عَلَيْهِ ٱلذِّكْرُ إِنَّكَ لَمَجْنُونٌۭ لَّوْ مَا تَأْتِينَا بِٱلْمَلَٰٓئِكَةِ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّٰدِقِينَ

و آنگاه به آنان هیچ مهلتی داده نمی‌شد.

وَمَا كَانُوٓا۟ إِذًۭا مُّنظَرِينَ

و ما بی‌گمان پاسداران آن هستیم.

وَإِنَّا لَهُۥ لَحَٰفِظُونَ

ما همانا پیش از تو فرستادگانی فرستادیم، در میان دسته‌های پیشینیان،

وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا مِن قَبْلِكَ فِى شِيَعِ ٱلْأَوَّلِينَ

و هیچ فرستاده‌ای به آنان نمی‌آمد مگر آن‌که او را به مسخره می‌گرفتند.

وَمَا يَأْتِيهِم مِّن رَّسُولٍ إِلَّا كَانُوا۟ بِهِۦ يَسْتَهْزِءُونَ

بدین‌سان آن را در هسته‌های کنارگذاشته‌شدگان می‌گنجانیم: به آن باور نمی‌آورند، در حالی که هنجار پیشینیان پیش‌تر گذشته است.

كَذَٰلِكَ نَسْلُكُهُۥ فِى قُلُوبِ ٱلْمُجْرِمِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِهِۦ وَقَدْ خَلَتْ سُنَّةُ ٱلْأَوَّلِينَ

و حتی اگر دری از آسمان بر آنان می‌گشودیم، که از آن همچنان بالا می‌رفتند، می‌گفتند: «بینایی‌های ما تنها تار شده است؛ ما بلکه قومی هستیم که چشم‌بندی ما را فریفته است.»

وَلَوْ فَتَحْنَا عَلَيْهِم بَابًۭا مِّنَ ٱلسَّمَآءِ فَظَلُّوا۟ فِيهِ يَعْرُجُونَ لَقَالُوٓا۟ إِنَّمَا سُكِّرَتْ أَبْصَٰرُنَا بَلْ نَحْنُ قَوْمٌۭ مَّسْحُورُونَ

ما همانا در آسمان صورت‌های فلکی نهادیم، و آن‌ها را برای نگرندگان آراستیم، و آن‌ها را از هر منحرف‌کنندهٔ رانده‌شده پاس داشتیم — مگر کسی که گوش‌دزدی می‌کند، و آنگاه تیری شعله‌ور آشکار او را دنبال می‌کند.

وَلَقَدْ جَعَلْنَا فِى ٱلسَّمَآءِ بُرُوجًۭا وَزَيَّنَّٰهَا لِلنَّٰظِرِينَ وَحَفِظْنَٰهَا مِن كُلِّ شَيْطَٰنٍۢ رَّجِيمٍ إِلَّا مَنِ ٱسْتَرَقَ ٱلسَّمْعَ فَأَتْبَعَهُۥ شِهَابٌۭ مُّبِينٌۭ

و نیز برای کسانی که شما روزی‌دهندهٔ آنان نیستید.

وَمَن لَّسْتُمْ لَهُۥ بِرَٰزِقِينَ

و ما آن را جز بر پایهٔ اندازه‌ای شناخته فرود نمی‌آوریم.

وَمَا نُنَزِّلُهُۥٓ إِلَّا بِقَدَرٍۢ مَّعْلُومٍۢ

و بادهای بارورکننده را فرستادیم، و آنگاه از آسمان آبی فرود آوردیم که شما را با آن سیراب کردیم، و شما آن را ذخیره نمی‌کنید.

وَأَرْسَلْنَا ٱلرِّيَٰحَ لَوَٰقِحَ فَأَنزَلْنَا مِنَ ٱلسَّمَآءِ مَآءًۭ فَأَسْقَيْنَٰكُمُوهُ وَمَآ أَنتُمْ لَهُۥ بِخَٰزِنِينَ

و ماییم بی‌گمان که زنده می‌کنیم و می‌میرانیم، و ماییم وارثان.

وَإِنَّا لَنَحْنُ نُحْىِۦ وَنُمِيتُ وَنَحْنُ ٱلْوَٰرِثُونَ

ما همانا کسانی از شما را که پیش می‌روند می‌شناسیم، و همانا کسانی را که درنگ می‌کنند می‌شناسیم.

وَلَقَدْ عَلِمْنَا ٱلْمُسْتَقْدِمِينَ مِنكُمْ وَلَقَدْ عَلِمْنَا ٱلْمُسْتَـْٔخِرِينَ

زیرا او فرزانه و همه‌چیزدان است.

إِنَّهُۥ حَكِيمٌ عَلِيمٌۭ

ما همانا انسان را از گل طنین‌انداز، از لجنی شکل‌یافته آفریدیم،

وَلَقَدْ خَلَقْنَا ٱلْإِنسَٰنَ مِن صَلْصَٰلٍۢ مِّنْ حَمَإٍۢ مَّسْنُونٍۢ

و نهانیان را، ما پیش‌تر آنان را از آتش باد سوزان آفریده بودیم.

وَٱلْجَآنَّ خَلَقْنَٰهُ مِن قَبْلُ مِن نَّارِ ٱلسَّمُومِ

و آن‌گاه که سرپرستت به کارگزاران گفت: «من همانا آدمی را از گل طنین‌انداز، از لجنی شکل‌یافته خواهم آفرید؛ چون او را سامان داده باشم و از جریان من در او دمیده باشم، سر فرود آورید، در برابر او پیشانی بر خاک نهاده.»

وَإِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلَٰٓئِكَةِ إِنِّى خَٰلِقٌۢ بَشَرًۭا مِّن صَلْصَٰلٍۢ مِّنْ حَمَإٍۢ مَّسْنُونٍۢ فَإِذَا سَوَّيْتُهُۥ وَنَفَخْتُ فِيهِ مِن رُّوحِى فَقَعُوا۟ لَهُۥ سَٰجِدِينَ

کارگزاران آنگاه همه با هم پیشانی بر خاک نهادند، مگر ابلیس: از این‌که از پیشانی‌برخاک‌نهندگان باشد سر باز زد.

فَسَجَدَ ٱلْمَلَٰٓئِكَةُ كُلُّهُمْ أَجْمَعُونَ إِلَّآ إِبْلِيسَ أَبَىٰٓ أَن يَكُونَ مَعَ ٱلسَّٰجِدِينَ

او گفت: «ای ابلیس، تو را چه شده است که از پیشانی‌برخاک‌نهندگان نیستی؟»

قَالَ يَٰٓإِبْلِيسُ مَا لَكَ أَلَّا تَكُونَ مَعَ ٱلسَّٰجِدِينَ

او گفت: «مرا نشاید که در برابر آدمی که تو او را از گل طنین‌انداز، از لجنی شکل‌یافته آفریده‌ای پیشانی بر خاک نهم.»

قَالَ لَمْ أَكُن لِّأَسْجُدَ لِبَشَرٍ خَلَقْتَهُۥ مِن صَلْصَٰلٍۢ مِّنْ حَمَإٍۢ مَّسْنُونٍۢ

او گفت: «پس از اینجا بیرون رو، زیرا اینک رانده شده‌ای، و نفرین همانا بر تو است تا روز سررسید.»

قَالَ فَٱخْرُجْ مِنْهَا فَإِنَّكَ رَجِيمٌۭ وَإِنَّ عَلَيْكَ ٱللَّعْنَةَ إِلَىٰ يَوْمِ ٱلدِّينِ

او گفت: «ای سرپرست من، پس مرا مهلت ده تا روزی که برانگیخته شوند.»

قَالَ رَبِّ فَأَنظِرْنِىٓ إِلَىٰ يَوْمِ يُبْعَثُونَ

او گفت: «تو از کسانی هستی که به آنان مهلت داده شده است، تا روز هنگام شناخته‌شده.»

قَالَ فَإِنَّكَ مِنَ ٱلْمُنظَرِينَ إِلَىٰ يَوْمِ ٱلْوَقْتِ ٱلْمَعْلُومِ

او گفت: «ای سرپرست من، چون مرا سرگردان کردی، من بی‌گمان برای آنان آنچه بر زمین است را خواهم آراست، و بی‌گمان همهٔ آنان را سرگردان خواهم کرد، مگر فرمان‌برداران پیراستهٔ تو از میان آنان.»

قَالَ رَبِّ بِمَآ أَغْوَيْتَنِى لَأُزَيِّنَنَّ لَهُمْ فِى ٱلْأَرْضِ وَلَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ إِلَّا عِبَادَكَ مِنْهُمُ ٱلْمُخْلَصِينَ

او گفت: «این جاده‌ای است که بر عهدهٔ من است، جاده‌ای راست.

قَالَ هَٰذَا صِرَٰطٌ عَلَىَّ مُسْتَقِيمٌ

بر فرمان‌برداران من، تو همانا هیچ اقتداری نداری، مگر بر کسی که از میان سرگردانان از تو پیروی کند.»

إِنَّ عِبَادِى لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطَٰنٌ إِلَّا مَنِ ٱتَّبَعَكَ مِنَ ٱلْغَاوِينَ

از آنِ هر در بخشی معین از آنان است.

لِّكُلِّ بَابٍۢ مِّنْهُمْ جُزْءٌۭ مَّقْسُومٌ

کسانی که محتاط بوده‌اند همانا در باغ‌ها و چشمه‌ها خواهند بود: «در آن‌ها با آرامش، در امنیت وارد شوید.»

إِنَّ ٱلْمُتَّقِينَ فِى جَنَّٰتٍۢ وَعُيُونٍ ٱدْخُلُوهَا بِسَلَٰمٍ ءَامِنِينَ

برادرانه، بر سکوها، روبه‌روی یکدیگر.

إِخْوَٰنًا عَلَىٰ سُرُرٍۢ مُّتَقَٰبِلِينَ

و هرگز از آن بیرون رانده نخواهند شد.

وَمَا هُم مِّنْهَا بِمُخْرَجِينَ

به فرمان‌برداران من اطلاع بده که منم، بسیار بخشاینده و مهربان، و که کیفر من همان کیفر دردناک است.

نَبِّئْ عِبَادِىٓ أَنِّىٓ أَنَا ٱلْغَفُورُ ٱلرَّحِيمُ وَأَنَّ عَذَابِى هُوَ ٱلْعَذَابُ ٱلْأَلِيمُ

او گفت: «ما از شما همانا می‌لرزیم.»

قَالَ إِنَّا مِنكُمْ وَجِلُونَ

گفتند: «نلرز، زیرا ما تو را به پسری دانا مژده می‌دهیم.»

قَالُوا۟ لَا تَوْجَلْ إِنَّا نُبَشِّرُكَ بِغُلَٰمٍ عَلِيمٍۢ

او گفت: «آیا مرا به این مژده می‌دهید، در حالی که سالخوردگی به من رسیده است؟ پس به چه مرا مژده می‌دهید؟»

قَالَ أَبَشَّرْتُمُونِى عَلَىٰٓ أَن مَّسَّنِىَ ٱلْكِبَرُ فَبِمَ تُبَشِّرُونَ

گفتند: «ما تو را به این به حقیقت مژده می‌دهیم: پس از دل‌باختگان مباش.»

قَالُوا۟ بَشَّرْنَٰكَ بِٱلْحَقِّ فَلَا تَكُن مِّنَ ٱلْقَٰنِطِينَ

او گفت: «و چه کسی پس از مهر سرپرستش دل می‌بازد، مگر گمراه‌شدگان؟»

قَالَ وَمَن يَقْنَطُ مِن رَّحْمَةِ رَبِّهِۦٓ إِلَّا ٱلضَّآلُّونَ

او گفت: «پس حال شما چیست، ای فرستاده‌شدگان؟»

قَالَ فَمَا خَطْبُكُمْ أَيُّهَا ٱلْمُرْسَلُونَ

گفتند: «ما به سوی قومی کنارگذاشته‌شده فرستاده شده‌ایم، مگر تبار لوط.

قَالُوٓا۟ إِنَّآ أُرْسِلْنَآ إِلَىٰ قَوْمٍۢ مُّجْرِمِينَ إِلَّآ ءَالَ لُوطٍ

همهٔ آنان را بی‌گمان نجات خواهیم داد، مگر زنش: تعیین کرده‌ایم که او بی‌گمان از درنگ‌کنندگان است.»

إِنَّا لَمُنَجُّوهُمْ أَجْمَعِينَ إِلَّا ٱمْرَأَتَهُۥ قَدَّرْنَآ إِنَّهَا لَمِنَ ٱلْغَٰبِرِينَ

و چون فرستاده‌شدگان نزد تبار لوط آمدند، گفت: «شما مردمی هستید که نمی‌شناسم.»

فَلَمَّا جَآءَ ءَالَ لُوطٍ ٱلْمُرْسَلُونَ قَالَ إِنَّكُمْ قَوْمٌۭ مُّنكَرُونَ

گفتند: «بلکه آنچه را دربارهٔ آن به جدال می‌پرداختند برایت آورده‌ایم. با حقیقت نزد تو آمده‌ایم، و ما بی‌گمان راست‌گوییم.

قَالُوا۟ بَلْ جِئْنَٰكَ بِمَا كَانُوا۟ فِيهِ يَمْتَرُونَ وَأَتَيْنَٰكَ بِٱلْحَقِّ وَإِنَّا لَصَٰدِقُونَ

پس با خانواده‌ات، در پاره‌ای از شب، رهسپار شو، و از پی واپسین‌های آنان برو، و هیچ‌یک از شما روی برنگرداند، و به آنجا که به شما دستور داده شده است بروید.»

فَأَسْرِ بِأَهْلِكَ بِقِطْعٍۢ مِّنَ ٱلَّيْلِ وَٱتَّبِعْ أَدْبَٰرَهُمْ وَلَا يَلْتَفِتْ مِنكُمْ أَحَدٌۭ وَٱمْضُوا۟ حَيْثُ تُؤْمَرُونَ

و این دستور را برای او مقرر کردیم: واپسین بازماندهٔ اینان بامداد قطع می‌شد.

وَقَضَيْنَآ إِلَيْهِ ذَٰلِكَ ٱلْأَمْرَ أَنَّ دَابِرَ هَٰٓؤُلَآءِ مَقْطُوعٌۭ مُّصْبِحِينَ

و مردمِ پایتخت شادی‌کنان آمدند.

وَجَآءَ أَهْلُ ٱلْمَدِينَةِ يَسْتَبْشِرُونَ

او گفت: «اینان میهمانان منند: مرا بی‌آبرو مکنید،

قَالَ إِنَّ هَٰٓؤُلَآءِ ضَيْفِى فَلَا تَفْضَحُونِ

و در برابر خدا محتاط باشید، و مرا شرمسار مکنید.»

وَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَلَا تُخْزُونِ

گفتند: «آیا تو را از همگان نهی نکرده بودیم؟»

قَالُوٓا۟ أَوَلَمْ نَنْهَكَ عَنِ ٱلْعَٰلَمِينَ

او گفت: «اینان دختران منند، اگر ناگزیر از کاری هستید.»

قَالَ هَٰٓؤُلَآءِ بَنَاتِىٓ إِن كُنتُمْ فَٰعِلِينَ

به زندگی تو، آنان بی‌گمان در مستی خود کورمال می‌رفتند.

لَعَمْرُكَ إِنَّهُمْ لَفِى سَكْرَتِهِمْ يَعْمَهُونَ

بانگ آنان را آنگاه در سپیده‌دم فرا گرفت، و بالای آن را پایین آن ساختیم، و بر آنان سنگ‌هایی از گل شکل‌یافته باراندیم.

فَأَخَذَتْهُمُ ٱلصَّيْحَةُ مُشْرِقِينَ فَجَعَلْنَا عَٰلِيَهَا سَافِلَهَا وَأَمْطَرْنَا عَلَيْهِمْ حِجَارَةًۭ مِّن سِجِّيلٍ

در این بی‌گمان نشانه‌هایی است برای کسانی که سیماها را رمزگشایی می‌کنند.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَءَايَٰتٍۢ لِّلْمُتَوَسِّمِينَ

و آن بی‌گمان بر راهی است که برجا می‌ماند.

وَإِنَّهَا لَبِسَبِيلٍۢ مُّقِيمٍ

در این بی‌گمان نشانه‌ای است برای باورمندان.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَءَايَةًۭ لِّلْمُؤْمِنِينَ

و همراهان بیشه بی‌گمان ستمگر بودند،

وَإِن كَانَ أَصْحَٰبُ ٱلْأَيْكَةِ لَظَٰلِمِينَ

و هر دو بی‌گمان بر مرجعی آشکارند.

وَإِنَّهُمَا لَبِإِمَامٍۢ مُّبِينٍۢ

همراهان حجر فرستاده‌شدگان را همانا دروغ انگاشتند،

وَلَقَدْ كَذَّبَ أَصْحَٰبُ ٱلْحِجْرِ ٱلْمُرْسَلِينَ

و نشانه‌های خود را به آنان دادیم، اما آنان از آن‌ها پهلو تهی کردند.

وَءَاتَيْنَٰهُمْ ءَايَٰتِنَا فَكَانُوا۟ عَنْهَا مُعْرِضِينَ

و در کوه‌ها خانه‌هایی می‌تراشیدند، در امنیت.

وَكَانُوا۟ يَنْحِتُونَ مِنَ ٱلْجِبَالِ بُيُوتًا ءَامِنِينَ

بانگ آنان را آنگاه بامداد فرا گرفت،

فَأَخَذَتْهُمُ ٱلصَّيْحَةُ مُصْبِحِينَ

و آنچه کسب کرده بودند به کارشان نیامد.

فَمَآ أَغْنَىٰ عَنْهُم مَّا كَانُوا۟ يَكْسِبُونَ

پس صفحه را بگردان، با حرکتی در خور،

فَٱصْفَحِ ٱلصَّفْحَ ٱلْجَمِيلَ

زیرا سرپرست تو بزرگ‌آفریننده است، همه‌چیزدان.

إِنَّ رَبَّكَ هُوَ ٱلْخَلَّٰقُ ٱلْعَلِيمُ

ما همانا هفت تا از دوتایی‌ها و خوانشی سترگ به تو دادیم.

وَلَقَدْ ءَاتَيْنَٰكَ سَبْعًۭا مِّنَ ٱلْمَثَانِى وَٱلْقُرْءَانَ ٱلْعَظِيمَ

و بال خود را برای باورمندان فرو آر.

وَٱخْفِضْ جَنَاحَكَ لِلْمُؤْمِنِينَ

و بگو: «من همانا، خود، هشداردهندهٔ روشنم» — چنان‌که آن را بر کسانی که آن را میان خود تقسیم کردند، کسانی که این خوانش را پاره‌هایی ناهمگون ساختند، فرود آوردیم.

وَقُلْ إِنِّىٓ أَنَا ٱلنَّذِيرُ ٱلْمُبِينُ كَمَآ أَنزَلْنَا عَلَى ٱلْمُقْتَسِمِينَ ٱلَّذِينَ جَعَلُوا۟ ٱلْقُرْءَانَ عِضِينَ

به سرپرست تو، ما همه‌شان را بی‌گمان دربارهٔ آنچه می‌کردند خواهیم پرسید.

فَوَرَبِّكَ لَنَسْـَٔلَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ عَمَّا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ

و از انبازگیرندگان کناره بگیر،

وَأَعْرِضْ عَنِ ٱلْمُشْرِكِينَ

به‌زودی خواهند دانست.

فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ

ما همانا خواهیم دانست که سینه‌ات از آنچه می‌گویند تنگ می‌شود:

وَلَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّكَ يَضِيقُ صَدْرُكَ بِمَا يَقُولُونَ

پس با ستایش، سرپرست خود را شکوه بسرای، و از پیشانی‌برخاک‌نهندگان باش،

فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَكُن مِّنَ ٱلسَّٰجِدِينَ

و از سرپرست خود فرمان ببر تا آن‌گاه که یقین به تو برسد.

وَٱعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّىٰ يَأْتِيَكَ ٱلْيَقِينُ