Adh-Dhariyat الذاريات

سوگند به پراکندگان پراکنده‌کننده، حمل‌کنندگان بارِ سنگین، روندگان آسان‌رو، بخش‌کنندگان یک دستور: آنچه به شما وعده داده می‌شود واقعاً راست‌گوست، و سررسید بی‌گمان خواهد رسید.

وَٱلذَّٰرِيَٰتِ ذَرْوًۭا فَٱلْحَٰمِلَٰتِ وِقْرًۭا فَٱلْجَٰرِيَٰتِ يُسْرًۭا فَٱلْمُقَسِّمَٰتِ أَمْرًا إِنَّمَا تُوعَدُونَ لَصَادِقٌۭ وَإِنَّ ٱلدِّينَ لَوَٰقِعٌۭ

سوگند به آسمانِ دارای راه‌های درهم‌تنیده! شما بی‌گمان در سخنی ناهمسویید: از آن به بیراهه برده می‌شود هر که به بیراهه برده می‌شود.

وَٱلسَّمَآءِ ذَاتِ ٱلْحُبُكِ إِنَّكُمْ لَفِى قَوْلٍۢ مُّخْتَلِفٍۢ يُؤْفَكُ عَنْهُ مَنْ أُفِكَ

نابود باد حدس‌زنندگان، آنان که در ورطه‌ای فرو برده شده‌اند، با ذهنی غایب!

قُتِلَ ٱلْخَرَّٰصُونَ ٱلَّذِينَ هُمْ فِى غَمْرَةٍۢ سَاهُونَ

می‌پرسند: «روز سررسید کی خواهد بود؟» — روزی که بر آتش آزموده خواهند شد.

يَسْـَٔلُونَ أَيَّانَ يَوْمُ ٱلدِّينِ يَوْمَ هُمْ عَلَى ٱلنَّارِ يُفْتَنُونَ

این است آنچه در پی شتاب دادن به آن بودید.»

هَٰذَا ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تَسْتَعْجِلُونَ

زیرا پیش از آن از کسانی بودند که نیکی می‌کردند.

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ قَبْلَ ذَٰلِكَ مُحْسِنِينَ

از شب به خواب،

مِّنَ ٱلَّيْلِ مَا يَهْجَعُونَ

و در ساعت‌های پایانی شب، بخشایش می‌خواستند.

وَبِٱلْأَسْحَارِ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ

و در دارایی‌هایشان حقی بود برای کسی که می‌خواهد و کسی که محروم شده است.

وَفِىٓ أَمْوَٰلِهِمْ حَقٌّۭ لِّلسَّآئِلِ وَٱلْمَحْرُومِ

و بر زمین نشانه‌هایی هست برای کسانی که یقین دارند،

وَفِى ٱلْأَرْضِ ءَايَٰتٌۭ لِّلْمُوقِنِينَ

آیا پس روشن نمی‌بینید؟

أَفَلَا تُبْصِرُونَ

و در آسمان روزی شماست،

وَفِى ٱلسَّمَآءِ رِزْقُكُمْ

و نیز آنچه به شما وعده داده می‌شود. سوگند به سرپرست آسمان و زمین، این بی‌گمان حقیقت است، همان‌گونه که درست است که شما بر زبان می‌آورید.

وَمَا تُوعَدُونَ فَوَرَبِّ ٱلسَّمَآءِ وَٱلْأَرْضِ إِنَّهُۥ لَحَقٌّۭ مِّثْلَ مَآ أَنَّكُمْ تَنطِقُونَ

مردمانی که برای من ناشناخته‌اند.»

قَوْمٌۭ مُّنكَرُونَ

او به سوی نزدیکانش خزید، سپس گوساله‌ای فربه آورد و آن را به آنان نزدیک کرد، گفت: «آیا نمی‌خورید؟»

فَرَاغَ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ فَجَآءَ بِعِجْلٍۢ سَمِينٍۢ فَقَرَّبَهُۥٓ إِلَيْهِمْ قَالَ أَلَا تَأْكُلُونَ

و او را به پسری دانا مژده دادند.

وَبَشَّرُوهُ بِغُلَٰمٍ عَلِيمٍۢ

آنگاه همسرش رو کرد، فریادزنان، به صورت خود زد و گفت: «پیرزنی نازا؟!»

فَأَقْبَلَتِ ٱمْرَأَتُهُۥ فِى صَرَّةٍۢ فَصَكَّتْ وَجْهَهَا وَقَالَتْ عَجُوزٌ عَقِيمٌۭ

او همانا فرزانه و همه‌چیزدان است.»

إِنَّهُۥ هُوَ ٱلْحَكِيمُ ٱلْعَلِيمُ

او گفت: «پس حال شما چیست، ای فرستاده‌شدگان؟»

قَالَ فَمَا خَطْبُكُمْ أَيُّهَا ٱلْمُرْسَلُونَ

گفتند: «به سوی قومی کنارگذاشته‌شده فرستاده شده‌ایم، تا بر آنان سنگ‌هایی از گل بفرستیم، که نزد سرپرست تو برای زیاده‌روان نشان‌گذاری شده‌اند.»

قَالُوٓا۟ إِنَّآ أُرْسِلْنَآ إِلَىٰ قَوْمٍۢ مُّجْرِمِينَ لِنُرْسِلَ عَلَيْهِمْ حِجَارَةًۭ مِّن طِينٍۢ مُّسَوَّمَةً عِندَ رَبِّكَ لِلْمُسْرِفِينَ

کسانی را که باور داشتند از آن بیرون آوردیم، اما در آن جز یک خانه از بی‌خدشگان نزد خدا نیافتیم؛ و در آن نشانه‌ای برای کسانی که از کیفر دردناک می‌ترسند باقی گذاشتیم.

فَأَخْرَجْنَا مَن كَانَ فِيهَا مِنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ فَمَا وَجَدْنَا فِيهَا غَيْرَ بَيْتٍۢ مِّنَ ٱلْمُسْلِمِينَ وَتَرَكْنَا فِيهَآ ءَايَةًۭ لِّلَّذِينَ يَخَافُونَ ٱلْعَذَابَ ٱلْأَلِيمَ

و در موسی: آنگاه که او را با سلطه‌ای آشکار به سوی فرعون فرستادیم، او با تکیه‌گاه خود پشت کرد و گفت: «چشم‌بند یا دچار اختلال.»

وَفِى مُوسَىٰٓ إِذْ أَرْسَلْنَٰهُ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ بِسُلْطَٰنٍۢ مُّبِينٍۢ فَتَوَلَّىٰ بِرُكْنِهِۦ وَقَالَ سَٰحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌۭ

او و لشکریانش را گرفتیم و آنان را در موج افکندیم، در حالی که او سزاوار سرزنش بود.

فَأَخَذْنَٰهُ وَجُنُودَهُۥ فَنَبَذْنَٰهُمْ فِى ٱلْيَمِّ وَهُوَ مُلِيمٌۭ

و در عاد: آنگاه که باد نازا را بر آنان فرستادیم، که هیچ چیز از آنچه بر آن می‌گذشت را رها نمی‌کرد بی‌آنکه آن را به غبار درآورد.

وَفِى عَادٍ إِذْ أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمُ ٱلرِّيحَ ٱلْعَقِيمَ مَا تَذَرُ مِن شَىْءٍ أَتَتْ عَلَيْهِ إِلَّا جَعَلَتْهُ كَٱلرَّمِيمِ

و در ثمود: آنگاه که به آنان گفته شد: «تا زمانی بهره ببرید»، اما آنان با گستاخی از دستور سرپرستشان سرپیچی کردند، و صاعقه آنان را گرفت در حالی که می‌نگریستند.

وَفِى ثَمُودَ إِذْ قِيلَ لَهُمْ تَمَتَّعُوا۟ حَتَّىٰ حِينٍۢ فَعَتَوْا۟ عَنْ أَمْرِ رَبِّهِمْ فَأَخَذَتْهُمُ ٱلصَّٰعِقَةُ وَهُمْ يَنظُرُونَ

نه توانستند برخیزند و نه یاری‌ای بیابند.

فَمَا ٱسْتَطَٰعُوا۟ مِن قِيَامٍۢ وَمَا كَانُوا۟ مُنتَصِرِينَ

زیرا آنان قومی از تجاوزگران بودند.

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ قَوْمًۭا فَٰسِقِينَ

و ما بی‌گمان فراخ‌کنندگانیم.

وَإِنَّا لَمُوسِعُونَ

چه نیکو سامان‌دهندگانی!

فَنِعْمَ ٱلْمَٰهِدُونَ

و از هر چیز جفتی آفریدیم، شاید به یاد آورید.

وَمِن كُلِّ شَىْءٍ خَلَقْنَا زَوْجَيْنِ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ

پس به سوی خدا بگریزید: من همانا از جانب او برای شما هشداردهنده‌ای صریح‌ام.

فَفِرُّوٓا۟ إِلَى ٱللَّهِ إِنِّى لَكُم مِّنْهُ نَذِيرٌۭ مُّبِينٌۭ

و با خدا ایزد دیگری قرار ندهید، زیرا من از جانب او برای شما هشداردهنده‌ای صریح‌ام.

وَلَا تَجْعَلُوا۟ مَعَ ٱللَّهِ إِلَٰهًا ءَاخَرَ إِنِّى لَكُم مِّنْهُ نَذِيرٌۭ مُّبِينٌۭ

هیچ فرستاده‌ای نزد کسان پیش از آنان نیامد بی‌آنکه گفته باشند: «چشم‌بند یا دچار اختلال.»

مَآ أَتَى ٱلَّذِينَ مِن قَبْلِهِم مِّن رَّسُولٍ إِلَّا قَالُوا۟ سَاحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ

بلکه آنان قومی‌اند که از هر حدی می‌گذرند.

بَلْ هُمْ قَوْمٌۭ طَاغُونَ

زیرا یادآوری به باورمندان سود می‌رساند.

فَإِنَّ ٱلذِّكْرَىٰ تَنفَعُ ٱلْمُؤْمِنِينَ

من نهانیان و انسان‌ها را نیافریدم مگر تا مرا فرمان برند.

وَمَا خَلَقْتُ ٱلْجِنَّ وَٱلْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ

من از آنان هیچ روزی نمی‌خواهم، و نمی‌خواهم که مرا خوراک دهند.

مَآ أُرِيدُ مِنْهُم مِّن رِّزْقٍۢ وَمَآ أُرِيدُ أَن يُطْعِمُونِ

خدا روزی‌دهنده است، دارندهٔ نیرو، تزلزل‌ناپذیر.

إِنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلرَّزَّاقُ ذُو ٱلْقُوَّةِ ٱلْمَتِينُ

کسانی که ستم کرده‌اند همانا سهمی همانند سهم یارانشان خواهند داشت: پس از من نخواهند که آن را شتاب دهم.

فَإِنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا۟ ذَنُوبًۭا مِّثْلَ ذَنُوبِ أَصْحَٰبِهِمْ فَلَا يَسْتَعْجِلُونِ

پس وای بر انکارکنندگان، از روزشان که به آنان وعده داده شده است.

فَوَيْلٌۭ لِّلَّذِينَ كَفَرُوا۟ مِن يَوْمِهِمُ ٱلَّذِى يُوعَدُونَ