Qaf ق
That return is far-fetched ذلك رجع بعيد
The section and its links
The return judged far-fetched, the sworn Day, then the community (50, then 51-67)
بخش از اینجا آغاز می‌شود
بسم الله الرحمن الرحيم
به نام خدا، بی‌اندازه مهربان، مهربان.
قٓ (قاف).
ق
سوگند به خوانشِ باشکوه! بلکه شگفت‌زده شدند که هشداردهنده‌ای از خودشان به سوی آنان آمده است. انکارکنندگان گفتند: «این چیزی شگفت است. آنگاه که مرده خواهیم بود و خاک خواهیم بود...؟ این بازگشت بس دور است.»
والقران المجيد بل عجبوا ان جاهم منذر منهم فقال الكفرون هذا شي عجيب اذا متنا وكنا ترابا ذلك رجع بعيد
ما می‌دانیم زمین چه چیز از آنان می‌کاهد، و ما دفتری داریم که همه‌چیز را حفظ می‌کند.
قد علمنا ما تنقص الارض منهم وعندنا كتب حفيظ
بلکه حقیقت را چون به آنان آمد دروغ انگاشتند؛ پس در حالتی درهم‌اند.
بل كذبوا بالحق لما جاهم فهم في امر مريج
پس آیا آسمانِ بالای سرشان را ننگریسته‌اند: چگونه آن را ساختیم و آراستیم، بی‌آنکه هیچ شکافی در آن باشد؟
افلم ينظروا الي السما فوقهم كيف بنينها وزينها وما لها من فروج
و زمین را گستراندیم، در آن لنگرگاه‌های استوار افکندیم، و در آن از هر جفتِ شکوهمند رویاندیم — مایهٔ روشن‌بینی و یادآوری برای هر فرمان‌بردار که بی‌وقفه به او روی می‌آورد.
والارض مددنها والقينا فيها روسي وانبتنا فيها من كل زوج بهيج تبصره وذكري لكل عبد منيب
و از آسمان آبی خجسته فرود آوردیم، که به آن باغ‌ها و دانهٔ خرمن را رویاندیم، و نیز نخل‌های بلندقامت با خوشه‌هایی روی هم چیده را، روزی برای فرمان‌برداران.
ونزلنا من السما ما مبركا فانبتنا به جنت وحب الحصيد والنخل باسقت لها طلع نضيد رزقا للعباد
و با آن، سرزمینی مرده را دوباره زندگی دادیم.
واحيينا به بلده ميتا
چنین خواهد بود بیرون‌آمدن.
كذلك الخروج
پیش از آنان قوم نوح دروغ انگاشتند، و نیز یاران رس، ثمود، عاد، فرعون، برادران لوط، یاران بیشه، و قوم تبع.
كذبت قبلهم قوم نوح واصحب الرس وثمود وعاد وفرعون واخون لوط واصحب الايكه وقوم تبع
همه فرستادگان را دروغ انگاشتند، و تهدید من به حقیقت پیوست.
كل كذب الرسل فحق وعيد
پس آیا ما از آفرینش نخست خسته شدیم؟
افعيينا بالخلق الاول
بلکه آنان دربارهٔ آفرینشی نو در آشفتگی‌اند.
بل هم في لبس من خلق جديد
ما همانا انسان را آفریدیم و می‌دانیم خویشتنش به او چه نجوا می‌کند؛ و ما از رگ گردن به او نزدیک‌تریم.
ولقد خلقنا الانسن ونعلم ما توسوس به نفسه ونحن اقرب اليه من حبل الوريد
آنگاه که دو گردآورنده گرد می‌آورند، یکی به راست و دیگری به چپ، نشسته.
اذ يتلقي المتلقيان عن اليمين وعن الشمال قعيد
هیچ سخنی بر زبان نمی‌آورد بی‌آنکه ناظری آماده در کنار او نباشد.
ما يلفظ من قول الا لديه رقيب عتيد
و مستی مرگ با حقیقت آمد:
وجات سكره الموت بالحق
این است آنچه از آن می‌گریختی.
ذلك ما كنت منه تحيد
و در شیپور دمیده خواهد شد:
ونفخ في الصور
این است روز تهدید.
ذلك يوم الوعيد
و هر خویشتن خواهد آمد، در حالی که راننده‌ای و گواهی همراه اوست.
وجات كل نفس معها سايق وشهيد
تو همانا از این در بی‌خیالی بودی؛ پس پردهٔ تو را کنار زدیم، و بینایی تو امروز تیز است.
لقد كنت في غفله من هذا فكشفنا عنك غطاك فبصرك اليوم حديد
و همراهش خواهد گفت: «این است آنچه نزد من آماده است.»
وقال قرينه هذا ما لدي عتيد
هر دو، هر که انکار می‌کند، لجوج، بازدارندهٔ نیکی، از مرزها گذرنده، پراکنندهٔ تردید، آن که با خدا ایزدی دیگر نهاده است را در جهنم بیفکنید — پس او را در کیفری سخت بیفکنید.
القيا في جهنم كل كفار عنيد مناع للخير معتد مريب الذي جعل مع الله الها اخر فالقياه في العذاب الشديد
همراهش خواهد گفت: «ای سرپرست ما، من او را به گذشتن از هر حدی وانداشتم، بلکه او در گمراهی دور بود.»
قال قرينه ربنا ما اطغيته ولكن كان في ضلل بعيد
او خواهد گفت: «نزد من ستیزه نکنید، در حالی که من از پیش تهدید را برای شما پیش فرستاده بودم.
قال لا تختصموا لدي وقد قدمت اليكم بالوعيد
سخن نزد من دگرگون نمی‌شود، و من به هیچ روی در حق فرمان‌برداران تحت اجبار ستم نمی‌کنم.»
ما يبدل القول لدي وما انا بظلم للعبيد
روزی که به جهنم خواهیم گفت: «آیا پر شده‌ای؟» و او خواهد گفت: «آیا بیشتر هست؟»
يوم نقول لجهنم هل امتلات وتقول هل من مزيد
و باغ برای کسانی که محتاط‌اند نزدیک آورده خواهد شد، نه دور.
وازلفت الجنه للمتقين غير بعيد
این است آنچه به شما وعده داده می‌شود، به هر که بی‌وقفه بازمی‌گردد، در حالی که پاسدار است.
هذا ما توعدون لكل اواب حفيظ
هر که از بی‌اندازه مهربان، هرچند از حواس او بیرون باشد، بیم داشت، و با هسته‌ای آمد که بی‌وقفه به او روی می‌آورد: «به آرامش در آن وارد شوید.»
من خشي الرحمن بالغيب وجا بقلب منيب ادخلوها بسلم
این است روز جاودانگی.
ذلك يوم الخلود
در آن آنچه را پسندشان افتد خواهند داشت،
لهم ما يشاون فيها
و نزد ما بیشتر از آن هم هست.
ولدينا مزيد
چه بسیار نسل‌ها که پیش از آنان نابود کردیم، که از آنان در چنگ‌اندازی هولناک‌تر بودند و سرزمین‌ها را پیموده بودند!
وكم اهلكنا قبلهم من قرن هم اشد منهم بطشا فنقبوا في البلد
آیا گریزگاهی بود؟
هل من محيص
در این بی‌گمان یادآوری‌ای است برای هر که هسته‌ای دارد، یا گوش می‌سپارد در حالی که گواه است.
ان في ذلك لذكري لمن كان له قلب او القي السمع وهو شهيد
ما همانا آسمان‌ها و زمین و آنچه میان آن‌هاست را در شش روز آفریدیم، بی‌آنکه هیچ فرسودگی‌ای به ما برسد.
ولقد خلقنا السموت والارض وما بينهما في سته ايام وما مسنا من لغوب
پس بر آنچه می‌گویند شکیبا باش،
فاصبر علي ما يقولون
و با ستایش، شکوهِ سرپرست خود را بسرای، پیش از برآمدن خورشید و پیش از غروب آن،
وسبح بحمد ربك قبل طلوع الشمس وقبل الغروب
و شکوهِ او را بسرای بخشی از شب، و نیز در پایان پیشانی بر خاک نهادن‌ها.
ومن اليل فسبحه وادبر السجود
و گوش فرا ده، روزی که ندادهنده از جایی نزدیک ندا خواهد داد، روزی که فریاد را به حقیقت خواهند شنید —
واستمع يوم يناد المناد من مكان قريب يوم يسمعون الصيحه بالحق
این است روز بیرون‌آمدن.
ذلك يوم الخروج
این ماییم که زنده می‌کنیم و می‌میرانیم، و مقصد به سوی ماست.
انا نحن نحي ونميت والينا المصير
روزی که زمین بر فراز آنان خواهد شکافت، شتابان —
يوم تشقق الارض عنهم سراعا
این است گردآوری‌ای که برای ما آسان است.
ذلك حشر علينا يسير
ما به آنچه می‌گویند داناتریم،
نحن اعلم بما يقولون
و تو در برابر آنان خودکامه نیستی.
وما انت عليهم بجبار
پس با خوانش، هر که از تهدید من می‌ترسد را یادآوری کن.
فذكر بالقران من يخاف وعيد