Al-Alaq العلق

بخوان، به نام سرپرستت که آفرید!

اقرا باسم ربك الذي خلق

انسان را از چسبندگی آفرید.

خلق الانسن من علق

بخوان! و سرپرستت بسیار گشاده‌دست است، آن‌که با قلم آموخت، به انسان آنچه را نمی‌دانست آموخت.

اقرا وربك الاكرم الذي علم بالقلم علم الانسن ما لم يعلم

نه چنین! انسان بی‌گمان از هر حدی می‌گذرد، چون خود را توانگر می‌بیند.

كلا ان الانسن ليطغي ان راه استغني

بازگشت به سوی سرپرستت است.

ان الي ربك الرجعي

آیا دیده‌ای کسی را که فرمان‌برداری را از بستن تماس منع می‌کند؟

اريت الذي ينهي عبدا اذا صلي

ببین آیا او بر راهنمایی است، یا به احتیاط دستور می‌دهد؟

اريت ان كان علي الهدي او امر بالتقوي

ببین آیا دروغ می‌انگارد و پشت می‌کند؟ آیا نمی‌داند که خدا می‌بیند؟

اريت ان كذب وتولي الم يعلم بان الله يري

نه چنین! اگر بازنایستد، بی‌گمان ما او را سخت از کاکُل خواهیم گرفت، کاکُلی دروغ‌گو و خطاکار!

كلا لين لم ينته لنسفعا بالناصيه ناصيه كذبه خاطيه

پس او حلقهٔ خود را فراخواند؛ ما کسان ما را فراخواهیم خواند.

فليدع ناديه سندع الزبانيه

نه چنین! به او گردن نِه، اما پیشانی بر خاک بنه و نزدیک شو.

كلا لا تطعه واسجد واقترب