جست‌وجو در متن

و به‌واسطهٔ آن فقط تجاوزگران را گمراه می‌کند، آنان که پیمان خدا را پس از پیمان استواری که آن را می‌بندد می‌شکنند، آنچه را خدا دستور داده است که پیوند داده شود قطع می‌کنند، و بر زمین فساد می‌پراکنند.

و بازشناسی را، شاید راهنمایی بپذیرید.

و فقط تجاوزگران آن‌ها را انکار می‌کنند.

و خدا دارندهٔ لطفِ سترگ است.

بی‌گمان در آفرینش آسمان‌ها و زمین، در پی‌درپی آمدن شب و روز، در کشتی‌ای که با آنچه به انسان‌ها سود می‌رساند بر دریا روان است، در آبی که خدا از آسمان فرود می‌آورد و با آن زمین را پس از مرگش دوباره زنده می‌کند، و در آن هر جنبنده‌ای را پراکنده می‌سازد، در گوناگونی بادها، و در ابر رام‌شده میان آسمان و زمین — نشانه‌هایی است برای قومی که خرد می‌ورزد.

او شما را فقط به بدی و زشتکاری دستور می‌دهد، و به اینکه بر خدا چیزی بگویید که نمی‌دانید.

ماه طراوت، آنکه در آن این خوانش فرود آورده شد، راهنمایی برای انسان‌ها، و دلایل روشن از راهنمایی و بازشناسی.

و بخورید و بنوشید تا آنگاه که نخ سپید از نخ سیاه سپیده‌دم برای شما تمایز یابد،

آزمون سخت‌تر از قتل است.

خدا فساد را دوست نمی‌دارد.

و آزمون از قتل سنگین‌تر است.

و لطف را میان خود فراموش نکنید،

منحرف‌کننده به شما بینوایی وعده می‌دهد، و به شما زشتکاری دستور می‌دهد،

و اگر آن‌ها را پنهان کنید و به بینوایان بدهید، آن برای شما بهتر است، و ما بخشی از کارهای بد شما را خواهیم پوشاند.

و پیش‌تر تورات و انجیل را فرود آورد، راهنمایی برای انسان‌ها، و بازشناسی را فرود آورد.

اما کسانی که هسته‌هایشان انحرافی دارد، از آنچه در نوشتار در معرض شباهت است پیروی می‌کنند، در جست‌وجوی آزمون و در جست‌وجوی تعبیر آن؛

دوستیِ خواهش‌ها برای انسان‌ها آراسته شده است: زنان، پسران، قنطارهای انباشته از زر و سیم، اسبان نشان‌دار، دام و شخم‌زار.

بگو: «لطف در دست خدا است،

و خدا دارندهٔ لطفِ سترگ است.

هر که پس از این پشت کند — اینان‌اند تجاوزگران.

اما بیشتر آنان تجاوزگرانند.

و این است پیروزی سترگ.

و آن زنان شما که زشتکاری می‌کنند، بر ضد آنان گواهی چهار تن از خودتان را بخواهید؛

و بر شما نکوهشی نیست در آنچه پس از تعیین آن تعهد با یکدیگر بپسندید،

این لطفی است از جانب خدا،

دیگرانی را خواهید یافت که می‌خواهند با شما در امنیت باشند و با قوم خود در امنیت؛ هر بار که به آزمون بازگردانده شوند، در آن فرو می‌افتند.

پس ما را از قوم تجاوزگران جدا کن.»

پس برای قوم تجاوزگران دلتنگ مباش.»

و کسانی که بدانچه خدا فرود آورده است داوری نمی‌کنند — اینان تجاوزگران‌اند.

شاید آنگاه خدا گشایش را بیاورد، یا دستوری از جانب خود، و آنان از آنچه در خودشان نهان می‌داشتند، پر از حسرت شوند.

و خدا قوم تجاوزگران را راه نمی‌نماید.

این است پیروزی سترگ.

و این است پیروزی آشکار.

و او بهترین جداکنندگان است.»

پس کدام یک از دو گروه به امنیت سزاوارتر است، اگر می‌دانید؟»

و به زشتی‌ها، آشکار یا درونی، نزدیک نشوید؛

بگو: «خدا همانا به زشتی دستور نمی‌دهد.

بگو: «سرپرست من تنها زشتی‌ها را، آشکار یا درونی، تعدی، زورگویی بی‌حق، اینکه به خدا انباز بگیرید آنچه او هیچ اقتداری بر آن فرود نیاورده است، و اینکه دربارهٔ خدا آنچه نمی‌دانید بگویید، ممنوع کرده است.»

آنان او را دروغ انگاشتند؛ ما او و کسانی را که با او در کشتی بودند نجات دادیم،

و لوط، چون به قوم خود گفت: «آیا زشتی‌ای را مرتکب می‌شوید که هیچ‌کس از میان همهٔ هستی‌ها در آن بر شما پیشی نگرفته است؟

تو بهترین گشایندگانی.»

جایگاه تجاوزگران را به شما نشان خواهم داد.

اگر گشایش می‌جستید، گشایش از پیش به شما آمده است؛

و خدا دارندهٔ لطفِ سترگ است.

و بدانید که از هر آنچه به غنیمت می‌گیرید، یک پنجم آن به خدا، فرستاده، نزدیکان، یتیمان، تنگ‌دستان، و مسافر در راه‌مانده بازمی‌گردد — اگر به خدا و به آنچه بر فرمان‌بردار ما فرود آوردیم باور دارید، در روز بازشناسی، روزی که دو دسته با یکدیگر روبه‌رو شدند.

اما چون دو گردان یکدیگر را دیدند، بر پاشنه‌هایش عقب نشست، و گفت: «من همانا از شما رها هستم؛ آنچه شما نمی‌بینید می‌بینم؛ من از خدا می‌ترسم.»

و اینانند ظفرمندان.

و خدا قوم تجاوزگران را راه نمی‌نماید.

و کسانی که زر و سیم را گنج می‌کنند و آن را در راه خدا هزینه نمی‌کنند — به آنان کیفری دردناک مژده بده،

اگر در میان شما بیرون آمده بودند، تنها بر آشفتگی شما می‌افزودند، و در میان شما این سو و آن سو می‌دویدند، می‌کوشیدند شما را به آزمون بسپارند — و در میان شما کسانی هستند که به آنان گوش می‌دهند.

آنان همانا پیش‌تر آزمون جسته بودند، و کارها را برای تو از هر سو وارونه کرده بودند، تا آنکه حقیقت آمد و دستور خدا آشکار شد، به رغم نفرتشان.

آیا پیش‌تر در آزمون نیفتاده‌اند؟

دورویان همانا تجاوزگران‌اند.

این است پیروزی سترگ.

و خدا قوم تجاوزگران را راه نمی‌نماید.

پس با واپس‌ماندگان بنشینید.»

خشنود شدند که با واپس‌ماندگان باشند،

این است پیروزی سترگ.

خشنود شدند که با واپس‌ماندگان باشند،

برای شما سوگند می‌خورند، تا از آنان خشنود باشید؛ اما حتی اگر از آنان خشنود می‌بودید، خدا همانا از قوم تجاوزگران خشنود نمی‌بود.

این است پیروزی سترگ.

و این است ظفر سترگ.

تا آنجا که چون در کشتی هستید و با آنان با بادی خوب روان می‌شود، و از آن شادمان می‌شوند، بادی سخت بر آن می‌تازد، خیزاب از همه سو به آنان می‌آید، و فرض می‌کنند که احاطه شده‌اند — آنگاه خدا را فرا می‌خوانند، در حالی که قانون را تنها ویژهٔ او ساخته‌اند: «اگر ما را از این نجات دهی، بی‌گمان از سپاس‌گزاران خواهیم بود.»

این است پیروزی سترگ.

اما او را دروغ انگاشتند؛ ما او و کسانی را که با او در کشتی بودند نجات دادیم، و آنان را جانشینان ساختیم،

مثال این دو پاره همچون نابینا و ناشنوا است، و بینا و شنوا:

و کشتی را زیر چشمان ما و بر پایهٔ پرده‌برداری ما بساز،

و کشتی را می‌ساخت؛ و هر بار که دربار از میان قومش از کنار او می‌گذشت، او را ریشخند می‌کرد.

و نمی‌خواهم با شما مخالفت کنم تا خود آنچه را شما را از آن نهی می‌کنم انجام دهم:

آیا در نسل‌های پیش از شما دارندگان بازمانده‌ای نبودند که از فساد بر زمین نهی می‌کردند، مگر اندکی از کسانی که ما نجات دادیم؟

چنین بود تا بدی و زشتکاری را از او دور کنیم،

خدا آن است که آسمان‌ها و زمین را آفرید، و از آسمان آبی فرود آورد، که با آن میوه‌هایی را همچون روزی برای شما بیرون آورد، و کشتی را برای شما رام کرد، تا به دستور او بر دریا روان شود،

و کشتی‌ها را می‌بینی که در آن امواج را می‌شکافند، تا از لطف او بجویید، و شاید سپاس‌گزار شوید.

و از زشتکاری، آنچه مردود است و زورگویی نهی می‌کند:

زیرا شنوایی، بینایی و آگاهی — از هر یک از آنان پرسیده خواهد شد.

سرپرست شما اوست که کشتی را برای شما بر دریا روان می‌سازد، تا از لطف او بجویید،

تماس را از زوال خورشید تا تاریکی شب پابرجا نگه دار، و نیز خوانش سپیده‌دم را،

زیرا خوانش سپیده‌دم گواهی‌شده است.

آنگاه که آن جوانان به غار پناه بردند و گفتند: «ای سرپرست ما، از سوی خود مهربانی‌ای به ما عطا کن و برای ما در کارمان راه راستی فراهم آور.»

کسانی که باور آوردند و کردارهای شایسته به‌جا آوردند، همانا باغ‌های فردوس را به‌عنوان پذیرایی خواهند داشت، که در آن جاودانه خواهند ماند، بی‌آنکه بخواهند از آن جابه‌جا شوند.

و چون نشانه‌های روشن ما بر آنان برخوانده می‌شود، انکارکنندگان به باورمندان می‌گویند: «کدام‌یک از دو گروه جایگاه بهتر و مجلس زیباتر دارد؟»

ما همانا به موسی و هارون بازشناسی دادیم، روشنایی و یادآوری برای محتاطان، که از سرپرست خود بیم دارند هرچند از حواس او بیرون باشد، و از آن لحظه هراسان‌اند.

هراس بزرگ آنان را اندوهگین نخواهد کرد،

پس از آن‌ها بخورید، و تنگ‌دست، بینوا را از آن‌ها بخورانید.

آیا ندیده‌ای که خدا آنچه را بر زمین است برای شما رام کرد، و ناوی را که به دستور او در دریا روان است؟

و کسانی که تماس‌های خود را پیوسته نگه می‌دارند — اینان وارثانند، که فردوس را به ارث خواهند برد،

و در آن‌ها سودهای بسیار دارید، و از آن‌ها می‌خورید، و بر آن‌ها و بر ناوها حمل می‌شوید.

پس به او پرده برداشتیم: «ناو را زیر چشمان ما و بر پایهٔ پرده‌برداری ما بساز.

و چون در ناو جا گرفته باشی، تو و کسانی که با تو هستند، بگو: «ستایش از آنِ خدا است که ما را از قوم ستمگران نجات داد.»

من امروز آنان را به‌سبب شکیبایی‌شان همانا بازپرداخت کرده‌ام: ایشانند پیروزمندان.

و دیگر هرگز گواهی‌شان را نپذیرید — اینانند تجاوزگران، مگر کسانی که پس از این بازگشتند و خود را شایسته گردانیدند، زیرا خدا بسیار بخشاینده و مهربان است.

کسانی که دوست دارند زشتکاری میان باورآوردگان پخش شود، همانا کیفری دردناک خواهند داشت، در زندگی نزدیک و زندگی واپسین،

و هر که گام‌های منحرف‌کننده را پیروی کند — او همانا زشتکاری و مردود را دستور می‌دهد.

و آنان که از میان شما فضل و گشایش دارند سوگند نخورند که دیگر به نزدیکان، تنگ‌دستان و کسانی که در راه خدا مهاجرت کردند ندهند،

و هر که به خدا و فرستادهٔ او گردن نهد، از خدا بیم داشته باشد و در برابر او محتاط باشد — اینانند پیروزمندان.

و هر که پس از این انکار کند — اینانند تجاوزگران.

ای کسانی که باور آوردید! بسته‌شدگان به سوگند و کسانی از شما که هنوز به سنِ سنجیدگی نرسیده‌اند در سه هنگام از شما اجازه بخواهند: پیش از تماس بامداد، آنگاه که در میانهٔ روز جامه‌های خود را برمی‌نهید، و پس از تماس شامگاه —

کسانی که از دستور او سرپیچی می‌کنند هشیار باشند، مبادا آزمونی به آنان برسد، یا کیفری دردناک به آنان برسد.

به نام خدا، بی‌اندازه مهربان، مهربان. خجسته باد آن‌که بازشناسی را بر فرمان‌بردار خود فرود آورد، تا برای همهٔ هستی‌ها هشداردهنده باشد،

پس او و آنان را که با او بودند در ناوی بارگرفته نجات دادیم.

این بی‌گمان همان لطف آشکار است.»

و لوط، آنگاه که به قوم خود گفت: «آیا زشتکاری را مرتکب می‌شوید، حال آنکه بینایید؟

قومش آنگاه به او گفتند: «ذوق‌زده مباش، زیرا خدا ذوق‌زدگان را دوست ندارد؛

و در زمین فساد مجوی؛

و لوط، آنگاه که به قوم خود گفت: «شما بی‌گمان زشتکاری را مرتکب می‌شوید، که هیچ‌کس از میان همهٔ هستی‌ها بر شما در آن پیشی نگرفته است؛ آیا به‌راستی به سوی مردان می‌آیید، راه را قطع می‌کنید، و در محفل‌های خود آنچه را مردود است مرتکب می‌شوید؟»

زیرا تماس زشتکاری و آنچه را مردود است ممنوع می‌کند؛

چون سوار ناو می‌شوند، خدا را فرامی‌خوانند، قانون را ویژهٔ او می‌گردانند؛

فساد بر خشکی و دریا آشکار شد، به‌سبب آنچه دستان انسان‌ها به دست آوردند، تا او بخشی از آنچه کردند به آنان بچشاند، شاید بازگردند.

و از نشانه‌های او این است که بادها را می‌فرستد، مژده‌دهنده، تا از مهر او به شما بچشاند، تا ناوها به دستور او روان شوند، تا از لطف او بجویید، و شاید سپاس‌گزار شوید.

آیا ندیده‌ای که ناوها در دریا به دهش خدا روانند، تا برخی از نشانه‌های خود را به شما بنمایاند؟

و می‌گویند: «این گشایش کی خواهد بود، اگر راست‌گویید؟»

بگو: «در روز گشایش، باور دیگر برای کسانی که انکار کردند سود نخواهد رساند، و هیچ مهلتی نخواهند داشت.»

و اگر از همه سو بر آن درآمده می‌شد، سپس از آنان آزمون خواسته می‌شد، آن را می‌پذیرفتند، و در آن تنها اندکی درنگ می‌کردند.

بگو: «گریز برای شما سودی نخواهد داشت اگر از مرگ یا از کشته شدن بگریزید،

و او گشاینده، همه‌چیزدان است.»

و کشتی‌ها را می‌بینی که در آن امواج را می‌شکافند، تا از لطف او بجویید، و شاید سپاس‌گزار شوید.

ای انسان‌ها، این شمایید که نزد خدا بینوایانید،

این است لطف بزرگ.

و نشانه‌ای برای آنان: ما نسل‌های آنان را در ناو بارگیری‌شده بردیم، و برای آنان از مانند آن آنچه سوارش می‌شوند آفریدیم.

«این است روز جداسازی، که دروغ می‌انگاشتید.»

این است بی‌گمان کامیابی سترگ!

و یونس بی‌گمان از فرستادگان بود، آنگاه که به ناو بارگیری‌شده گریخت؛ در قرعه‌کشی شرکت کرد و از کسانی بود که رد شدند؛ ماهی او را بلعید در حالی که سرزنش‌پذیر بود.

یا محتاطان را چون بدکاران قرار می‌دادیم؟

و این است کامیابی سترگ.»

و فرعون گفت: «بگذارید موسی را بکشم، و او سرپرست خود را بخواند، زیرا می‌ترسم که قانون شما را دگرگون کند و تباهی را در زمین آشکار سازد.»

و بر آن‌ها و نیز بر کشتی‌ها حمل می‌شوید.

و اگر سخن جداسازی نبود، میان آنان فصل شده بود؛

این است لطف بزرگ.

و برای کسانی که از سرپیچی‌های بزرگ و پلیدی‌ها دوری می‌کنند، و چون خشمگین می‌شوند، می‌بخشایند؛

و همهٔ جفت‌ها را آفرید، و برای شما از کشتی‌ها و دام‌ها آنچه سوارش می‌شوید قرار داد، تا بر پشت آن‌ها استقرار یابید، سپس چون بر آن‌ها استقرار یافتید دهش سرپرست خود را به یاد آورید، و بگویید: «شکوه بر آنکه این را برای ما رام کرد باد، در حالی که ما خود بر آن توانا نبودیم؛ و ما بی‌گمان به سوی سرپرست خود بازخواهیم گشت.»

روز جداسازی همانا وعده‌گاه همهٔ آنان است، روزی که متحدی به متحدی هیچ سودی نخواهد رساند، و یاری نخواهند شد — مگر کسی که خدا به او مهر ورزد،

این است پیروزی سترگ.

خدا است که دریا را برای شما رام کرد، تا کشتی‌ها به دستور او در آن روان شوند، و تا از لطف او بجویید، و شاید سپاس‌گزار باشید.

این است کامیابی آشکار.

حال، چه کسی مگر قوم تجاوزگران نابود خواهد شد؟

حال آنکه شما بینوایان هستید.

اما خدا باور را برایتان دوست‌داشتنی ساخت و آن را در هسته‌هایتان آراست، و انکار، تجاوز و نافرمانی را برایتان ناخوش ساخت.

چه ویژگی زشتی است تجاوز، پس از باور!

آگاهی در آنچه دید دروغ نگفت.

کسانی که از تخطی‌های بزرگ و زشتکاری‌ها دوری می‌کنند، مگر لغزش‌های سبک،

انسان را از گلی طنین‌انداز همچون سفال آفرید، و نهانیان را از شعلهٔ آتشِ ناب آفرید.

از میان شما برابر نیست کسی که پیش از گشایش خرج کرد و پیکار کرد:

این است پیروزی سترگ.

و خدا دارندهٔ لطفِ سترگ است.

و خدا بسیار بخشاینده و مهربان است — تا دارندگان نوشتار بدانند که بر هیچ‌چیز از لطف خدا توانی ندارند، و لطف در دست خداست، که به هر که پسند او افتد می‌دهد.

و خدا دارندهٔ لطفِ سترگ است.

هر شیوهٔ نیکو که قطع کردید یا بر بنیادهایش سرپا گذاشتید، به اجازهٔ خدا بود، و برای آنکه تجاوزگران را شرمسار کند.

آنان تجاوزگرانند.

یاران باغ پیروزمندانند.

و خدا قوم تجاوزگران را راه نمی‌نماید.

این است پیروزی سترگ.

و خدا دارندهٔ لطفِ سترگ است.

زیرا خدا قوم تجاوزگران را راه نمی‌نماید.

این است پیروزی سترگ.

نه چنین! چون به ترقوه‌ها برسد، و گفته شود: «چه کسی بالا خواهد برد؟»، و او بپندارد که این جدایی است، و ساق به ساق درهم پیچد: به سوی سرپرست توست، آن روز، راندن.

به نام خدا، بی‌اندازه مهربان، مهربان. سوگند به آنان که پیاپی فرستاده می‌شوند، سوگند به آنان که با خشونت پراکنده می‌کنند، سوگند به آنان که به‌گستردگی گسترش می‌دهند، سوگند به آنان که به‌روشنی جدا می‌کنند، سوگند به آنان که یادآوری می‌رسانند، برای عذر یا هشدار: آنچه به شما وعده داده شده است بی‌گمان رخ خواهد داد.

چون ستارگان محو خواهند شد، چون آسمان شکافته خواهد شد، چون کوه‌ها خرد خواهند شد، چون فرستادگان وعده‌گاه خود را دریافت کرده باشند — برای چه روزی به تأخیر انداخته شده‌اند؟ برای روز جدایی.

و چه کسی تو را آگاه خواهد کرد که روز جدایی چیست؟

این روز جدایی است؛ ما شما و پیشینیان را گرد آورده‌ایم. اگر نیرنگی دارید، پس آن را بر ضد من به کار بندید!

روز جدایی همانا وعده‌گاهی معین است — روزی که در شیپور دمیده خواهد شد، و شما گروه‌گروه خواهید آمد، و آسمان گشوده خواهد شد و درها خواهد گشت، و کوه‌ها به جنبش درآورده خواهند شد و سراب خواهند گشت.

اینان آنانی‌اند که انکار می‌کنند، تبهکاران.

و بی‌گمان تبهکاران در کوره‌ای خواهند بود؛ در روز سررسید در آن خواهند سوخت، و نخواهند توانست از آن غایب شوند.

نه چنین! دفتر تبهکاران بی‌گمان در سجین است.

این است پیروزی بزرگ.

به نام خدا، بی‌اندازه مهربان، مهربان. سوگند به سپیده‌دم! سوگند به ده شب! سوگند به میانجی‌گری و به ناکامی! سوگند به شب چون می‌گذرد! آیا در این سوگندی نیست برای کسی که خویشتن‌داری دارد؟

آیا ندیده‌ای که سرپرستت با عاد چگونه رفتار کرد، ارم دارای ستون‌ها، که مانندش هرگز در سرزمین‌ها آفریده نشده بود؟ و با ثمود که صخره را در دره می‌تراشیدند؟ و با فرعون، مرد میخ‌ها؟ آنان که در سرزمین‌ها از هر حدی گذشته بودند، و در آن‌ها فساد را فراوان کرده بودند. پس سرپرستت تازیانهٔ کیفر را بر آنان ریخت.

آن آرامش است، تا پدیدار شدن سپیده‌دم.

روزی که مردم چون پروانه‌هایی پراکنده خواهند بود، و کوه‌ها چون پشم حلاجی‌شده خواهند بود.

به نام خدا، بی‌اندازه مهربان، مهربان. آیا ندیده‌ای که سرپرستت با یاران بی‌خردی چگونه رفتار کرد؟

به نام خدا، بی‌اندازه مهربان، مهربان. چون یاری خدا می‌آید، و گشایش، و تو مردم را می‌بینی که گروه‌گروه به قانون خدا وارد می‌شوند، پس با ستایش، سرپرستت را شکوه بسرا، و از او بخشایش بخواه،

به نام خدا، بی‌اندازه مهربان، مهربان. بگو: «من خود را در پناه سرپرستِ شکافتن می‌گذارم، از بدی آنچه آفریده است، و از بدی تاریکی‌ای چون درآید، و از بدی آنان که در گره‌ها می‌دمند و دوباره می‌دمند، و از بدی رشک‌ورزی چون رشک می‌ورزد.»