An-Naml النمل

این‌ها نشانه‌های خوانش و نوشتاری آشکار است،

تلك ءايت القرءان وكتاب مبين

راهنمایی و مژده برای باورمندان، آنان که تماس را پابرجا نگه می‌دارند و گشاده‌دستی ناب را می‌دهند، و دربارهٔ زندگی واپسین به آن یقین دارند.

هدى وبشرى للمومنين الذين يقيمون الصلوة ويوتون الزكوة وهم بالءاخرة هم يوقنون

کسانی که به زندگی واپسین باور ندارند، ما کردارهایشان را برایشان آراسته‌ایم، و اینک کورمال می‌روند.

ان الذين لا يومنون بالءاخرة زينا لهم اعملهم فهم يعمهون

آنان کسانی هستند که کیفر بد برای آنان است، و آنان‌اند که در زندگی واپسین بزرگ‌ترین زیان‌کاران خواهند بود.

اوليك الذين لهم سوء العذاب وهم في الءاخرة هم الاخسرون

و تو بی‌گمان خوانش را از سوی فرزانه‌ای، همه‌چیزدانی دریافت می‌کنی.

وانك لتلقى القرءان من لدن حكيم عليم

آنگاه که موسی به خانواده‌اش گفت: «آتشی دیده‌ام؛ از آن برای شما خبری خواهم آورد، یا برای شما پاره‌آتشی افروخته خواهم آورد، شاید بتوانید گرم شوید.»

اذ قال موسى لاهله اني ءانست نارا ساتيكم منها بخبر او ءاتيكم بشهاب قبس لعلكم تصطلون

و شکوه بر خدا باد، سرپرست همهٔ هستی‌ها!

وسبحن الله رب العلمين

من، فرستادگان نزد من نمی‌ترسند،

اني لا يخاف لدى المرسلون

مگر آنکه ستم کرد، سپس بدی را با نیکی جایگزین کرد؛ آنگاه من، من همانا بسیار بخشاینده و مهربانم.

الا من ظلم ثم بدل حسنا بعد سوء فاني غفور رحيم

زیرا آنان قومی از تجاوزگران بودند.»

انهم كانوا قوما فسقين

چون نشانه‌های ما، به‌روشنی دیدنی، به آنان آمد، گفتند: «این چشم‌بندی آشکار است.»

فلما جاءتهم ءايتنا مبصرة قالوا هذا سحر مبين

پس بنگر که فرجام تباهی‌گران چگونه بود.

فانظر كيف كان عقبة المفسدين

ما همانا به داوود و سلیمان دانشی دادیم؛ و هر دو گفتند: «ستایش از آنِ خدا است، آنکه ما را بر بسیاری از فرمان‌برداران باورمند خود برتری داد.»

ولقد ءاتينا داود وسليمن علما وقالا الحمد لله الذي فضلنا على كثير من عباده المومنين

این بی‌گمان همان لطف آشکار است.»

ان هذا لهو الفضل المبين

و برای سلیمان لشکرهایش گردآوری شدند، از نهانیان و انسان‌ها و پرندگان، و به ستون‌ها تقسیم شدند.

وحشر لسليمن جنوده من الجن والانس والطير فهم يوزعون

تا آنکه چون به درهٔ مورچگان رسیدند، مورچه‌ای گفت: «ای مورچگان، به خانه‌های خود درآیید، مبادا سلیمان و لشکرهایش شما را بی‌آنکه حس کنند لِه کنند.»

حتى اذا اتوا على واد النمل قالت نملة يايها النمل ادخلوا مسكنكم لا يحطمنكم سليمن وجنوده وهم لا يشعرون

از سخن او شادمان شد و لبخند زد، و گفت: «ای سرپرست من، به دل من بیفکن که برای دهش تو که به من و پدر و مادرم ارزانی داشتی سپاس‌گزار باشم، و کرداری شایسته به‌جا آورم که تو را خشنود کند، و مرا به مهر خود در میان فرمان‌برداران شایستهٔ خود درآور.»

فتبسم ضاحكا من قولها وقال رب اوزعني ان اشكر نعمتك التي انعمت على وعلى ولدى وان اعمل صلحا ترضىه وادخلني برحمتك في عبادك الصلحين

و پرندگان را سان دید و گفت: «مرا چه شده که پیشاهنگ را نمی‌بینم؟ یا او از غایبان است؟

وتفقد الطير فقال ما لي لا ارى الهدهد ام كان من الغايبين

او را بی‌گمان به کیفری سخت کیفر خواهم داد، یا او را سر خواهم برید، مگر آنکه برای من اقتداری آشکار بیاورد.»

لاعذبنه عذابا شديدا او لااذبحنه او لياتيني بسلطن مبين

و گفت: «به آنچه تو بدان احاطه نیافتی احاطه یافتم، و از سبا برای تو اطلاعی یقینی آورده‌ام.

فقال احطت بما لم تحط به وجيتك من سبا بنبا يقين

و او بنایی سترگ دارد.

ولها عرش عظيم

و او و قومش را یافتم که غیر از خدا برای خورشید پیشانی بر خاک می‌نهند؛ و منحرف‌کننده کردارهایشان را برایشان آراسته و بدین‌سان راه را بر آنان بسته است، چنان‌که راهنمایی نمی‌پذیرند، تا آنکه برای خدا پیشانی بر خاک ننهند، آنکه نهفته در آسمان‌ها و زمین را بیرون می‌آورد و آنچه را پنهان می‌کنند و آنچه را فاش می‌کنند می‌داند.

وجدتها وقومها يسجدون للشمس من دون الله وزين لهم الشيطن اعملهم فصدهم عن السبيل فهم لا يهتدون الا يسجدوا لله الذي يخرج الخبء في السموت والارض ويعلم ما تخفون وما تعلنون

خدا، هیچ ایزدی نیست مگر او، سرپرست بنای سترگ.»

الله لا اله الا هو رب العرش العظيم

گفت: «خواهیم نگریست آیا راست گفتی یا از دروغ‌گویانی.

قال سننظر اصدقت ام كنت من الكذبين

با این نامه از سوی من برو، آن را به سوی آنان بیفکن، سپس از آنان دور شو، و بنگر که چه بازخواهند گرداند.»

اذهب بكتبي هذا فالقه اليهم ثم تول عنهم فانظر ماذا يرجعون

گفت: «ای دربار، نامه‌ای ارجمند به سوی من افکنده شد. از سلیمان است، و اینک: «به نام خدا، بی‌اندازه مهربان، مهربان؛ بر من برتری مجویید و بی‌خدشه نزد خدا به سوی من بیایید.»»

قالت يايها الملوا اني القي الى كتب كريم انه من سليمن وانه بسم الله الرحمن الرحيم الا تعلوا على واتوني مسلمين

گفت: «ای دربار، دربارهٔ کار من به من نظر دهید؛ من هیچ تصمیمی نمی‌گیرم بی‌آنکه شما گواه آن باشید.»

قالت يايها الملوا افتوني في امري ما كنت قاطعة امرا حتى تشهدون

گفتند: «ما دارندگان نیرو و دارندگان سختگیری شدیدیم، اما کار با تو است؛ پس بنگر که چه دستور می‌دهی.»

قالوا نحن اولوا قوة واولوا باس شديد والامر اليك فانظري ماذا تامرين

و این‌گونه رفتار می‌کنند.

وكذلك يفعلون

اما من ارمغانی برای آنان خواهم فرستاد، و خواهم نگریست که فرستادگان با چه بازمی‌گردند.»

واني مرسلة اليهم بهدية فناظرة بم يرجع المرسلون

چون نزد سلیمان آمد، گفت: «آیا می‌خواهید مرا با مال مجهز کنید؟ آنچه خدا به من داده است بهتر است از آنچه به شما داده است؛ این شمایید که بلکه از ارمغان خود شادمان می‌شوید.

فلما جاء سليمن قال اتمدونن بمال فما ءاتىن الله خير مما ءاتىكم بل انتم بهديتكم تفرحون

به سوی آنان بازگرد: ما بی‌گمان با لشکرهایی بر آنان خواهیم آمد که توان ایستادگی در برابر آن‌ها را ندارند، و آنان را بی‌گمان از آن، خوار و پست‌شده، بیرون خواهیم کرد.»

ارجع اليهم فلناتينهم بجنود لا قبل لهم بها ولنخرجنهم منها اذلة وهم صغرون

گفت: «ای دربار، کدام یک از شما بنای او را برای من خواهد آورد، پیش از آنکه بی‌خدشه به سوی من بیایند؟»

قال يايها الملوا ايكم ياتيني بعرشها قبل ان ياتوني مسلمين

عفریتی از نهانیان گفت: «من آن را برای تو خواهم آورد پیش از آنکه از نشست خود برخیزی؛ و من برای این بی‌گمان زورمند و مورد اعتمادم.»

قال عفريت من الجن انا ءاتيك به قبل ان تقوم من مقامك واني عليه لقوي امين

و هر که انکار کند، سرپرست من همانا توانگر، بزرگوار است.»

ومن كفر فان ربي غني كريم

گفت: «بنای او را برای او ناشناختنی کنید؛ خواهیم نگریست آیا راهنمایی می‌پذیرد یا از کسانی است که راهنمایی نمی‌پذیرند.»

قال نكروا لها عرشها ننظر اتهتدي ام تكون من الذين لا يهتدون

«و دانش پیش از او به ما داده شده بود، و ما بی‌خدشه نزد خدا بودیم.»

واوتينا العلم من قبلها وكنا مسلمين

زیرا او از قومی بود که انکار می‌کنند.

انها كانت من قوم كفرين

گفت: «ای سرپرست من، من همانا بر خود ستم کرده‌ام، و با سلیمان، بی‌خدشه نزد خدا، سرپرست همهٔ هستی‌ها، هستم.»

قالت رب اني ظلمت نفسي واسلمت مع سليمن لله رب العلمين

ما همانا برادرشان صالح را به سوی ثمود فرستادیم: «از خدا فرمان برید»؛ و اینک دو دسته که با هم نزاع می‌کنند.

ولقد ارسلنا الى ثمود اخاهم صلحا ان اعبدوا الله فاذا هم فريقان يختصمون

گفت: «ای قوم من، چرا بدی را پیش از نیکی شتاب می‌جویید؟ آیا از خدا بخشایش نمی‌خواهید، به این امید که به شما مهربانی خواهد کرد؟»

قال يقوم لم تستعجلون بالسيية قبل الحسنة لولا تستغفرون الله لعلكم ترحمون

شما بلکه قومی هستید که به آزمون گذاشته می‌شوند.»

بل انتم قوم تفتنون

و در پایتخت نه تن بودند که در زمین فساد می‌پراکندند و هیچ چیز را سامان نمی‌دادند.

وكان في المدينة تسعة رهط يفسدون في الارض ولا يصلحون

گفتند: «با یکدیگر به خدا سوگند یاد کنید که بی‌گمان شبانه بر او و خانواده‌اش حمله خواهیم کرد، سپس به مسئول قانونی او بی‌گمان خواهیم گفت: «ما بر ریشه‌کنی خانواده‌اش حاضر نبودیم، و ما بی‌گمان راست‌گوییم.»»

قالوا تقاسموا بالله لنبيتنه واهله ثم لنقولن لوليه ما شهدنا مهلك اهله وانا لصدقون

و توطئه‌ای توطئه کردند، و ما توطئه‌ای توطئه کردیم، بی‌آنکه حس کنند.

ومكروا مكرا ومكرنا مكرا وهم لا يشعرون

ما آنان و قومشان را، همگی با هم، نابود کردیم.

انا دمرنهم وقومهم اجمعين

بی‌گمان در این نشانه‌ای است برای قومی که می‌دانند.

ان في ذلك لءاية لقوم يعلمون

و ما آنان را که باور آورده بودند و محتاط بودند نجات دادیم.

وانجينا الذين ءامنوا وكانوا يتقون

و لوط، آنگاه که به قوم خود گفت: «آیا زشتکاری را مرتکب می‌شوید، حال آنکه بینایید؟

ولوطا اذ قال لقومه اتاتون الفحشة وانتم تبصرون

شما بلکه قومی نادان هستید.»

بل انتم قوم تجهلون

زیرا آنان مردمی‌اند که می‌خواهند پاک شوند.»

انهم اناس يتطهرون

پس او و خانواده‌اش را نجات دادیم، مگر زنش؛ ما مقرر کرده بودیم که از واپس‌ماندگان باشد.

فانجينه واهله الا امراته قدرنها من الغبرين

چه باران بدی، باران آنان که هشدار داده شده بودند!

فساء مطر المنذرين

آیا خدا بهتر است، یا آنچه انباز می‌گیرید؟»

ءالله خير اما يشركون

آنان بلکه قومی هستند که برای او وزنه‌های متقابل قرار می‌دهند.

بل هم قوم يعدلون

اما بیشترشان نمی‌دانند.

بل اكثرهم لا يعلمون

چه اندک به یاد می‌آورید!

قليلا ما تذكرون

خدا بسی بالاتر است از آنچه برای او انباز می‌گیرند!

تعلى الله عما يشركون

بگو: «برهان خود را بیاورید، اگر راست‌گویید.»

قل هاتوا برهنكم ان كنتم صدقين

و حس نمی‌کنند چه زمانی برانگیخته خواهند شد.»

وما يشعرون ايان يبعثون

بلکه در این باره در حیرانی‌اند، بلکه در این باره کورند.

بل هم في شك منها بل هم منها عمون

و انکارکنندگان گفتند: «آیا چون ما و نیاکان ما خاک شویم، به‌راستی بیرون آورده خواهیم شد؟

وقال الذين كفروا اءذا كنا تربا وءاباونا اينا لمخرجون

این‌ها تنها افسانه‌های پیشینیان‌اند.»

ان هذا الا اسطير الاولين

بگو: «در زمین بگردید، و بنگرید که فرجام کنارگذاشته‌شدگان چگونه بود.»

قل سيروا في الارض فانظروا كيف كان عقبة المجرمين

و برای آنان اندوهگین مباش، و از آنچه توطئه می‌کنند در تنگنا مباش.

ولا تحزن عليهم ولا تكن في ضيق مما يمكرون

و می‌گویند: «این وعده کی خواهد بود، اگر راست‌گویید؟»

ويقولون متى هذا الوعد ان كنتم صدقين

بگو: «شاید بخشی از آنچه شتاب می‌جویید هم‌اکنون در پی شما باشد.»

قل عسى ان يكون ردف لكم بعض الذي تستعجلون

اما بیشترشان سپاس‌گزار نیستند.

ولكن اكثرهم لا يشكرون

و سرپرست تو بی‌گمان آنچه را سینه‌هایشان در خود می‌پوشانند و آنچه را فاش می‌کنند می‌داند.

وان ربك ليعلم ما تكن صدورهم وما يعلنون

و در آسمان و زمین چیزی نیست که فراتر از حواس باشد بی‌آنکه در دفتری آشکار باشد.

وما من غايبة في السماء والارض الا في كتب مبين

این خوانش بیشتر آنچه را که پسران اسرائیل در آن اختلاف دارند برای آنان بازمی‌گوید.

ان هذا القرءان يقص على بني اسرءيل اكثر الذي هم فيه يختلفون

و آن بی‌گمان راهنمایی و مهر است برای باورمندان.

وانه لهدى ورحمة للمومنين

و اوست نیرومند، همه‌چیزدان.

وهو العزيز العليم

زیرا تو بر حقیقتی آشکاری.

انك على الحق المبين

تو مردگان را نمی‌شنوانی، و کران را فراخوان نمی‌شنوانی، چون پشت می‌کنند و بازمی‌روند.

انك لا تسمع الموتى ولا تسمع الصم الدعاء اذا ولوا مدبرين

تو تنها کسی را می‌شنوانی که به نشانه‌های ما باور دارد، و آنان بی‌خدشه نزد خدایند.

ان تسمع الا من يومن بايتنا فهم مسلمون

زیرا انسان‌ها به نشانه‌های ما یقین نداشتند.

ان الناس كانوا بايتنا لا يوقنون

و روزی که از هر جامعه گروهی از کسانی را که نشانه‌های ما را دروغ می‌انگارند گردآوری کنیم، به ستون‌ها تقسیم خواهند شد،

ويوم نحشر من كل امة فوجا ممن يكذب بايتنا فهم يوزعون

یا آنکه چه می‌کردید؟»

اماذا كنتم تعملون

و سخن بر آنان به‌سبب ستمشان تحقق خواهد یافت، و چیزی بر زبان نخواهند آورد.

ووقع القول عليهم بما ظلموا فهم لا ينطقون

بی‌گمان در این نشانه‌هایی است برای قومی که باور دارد.

ان في ذلك لءايت لقوم يومنون

و همه پیشانی بر خاک نهاده نزد او خواهند آمد.

وكل اتوه دخرين

زیرا او بر آنچه می‌کنید باخبر است.

انه خبير بما تفعلون

هر که با نیکی بیاید، بهتر از آن را خواهد داشت، و آنان در آن روز در امان از هراس خواهند بود.

من جاء بالحسنة فله خير منها وهم من فزع يوميذ ءامنون

آیا به چیزی غیر از آنچه می‌کردید بازپرداخت خواهید شد؟

هل تجزون الا ما كنتم تعملون

«به من تنها دستور داده شده است که از سرپرست این سرزمین فرمان ببرم، آنکه آن را مصون از تعرّض گردانده است، و همه‌چیز از آنِ اوست؛

انما امرت ان اعبد رب هذه البلدة الذي حرمها وله كل شىء

و هر که گمراه شود، آنگاه بگو: «من تنها یکی از هشداردهندگانم.»

ومن ضل فقل انما انا من المنذرين

و سرپرست تو از آنچه می‌کنید بی‌اعتنا نیست.

وما ربك بغفل عما تعملون