Luqman لقمان

آنان بر راهنمایی‌ای از سرپرست خود هستند،

اوليك على هدى من ربهم

و در میان انسان‌ها کسی است که گفتار سرگرم‌کننده می‌خرد، تا بی‌دانش از راه خدا گمراه کند، و آن را به مسخره می‌گیرد؛

ومن الناس من يشتري لهو الحديث ليضل عن سبيل الله بغير علم ويتخذها هزوا

و چون نشانه‌های ما بر او برخوانده شود، خودبزرگ‌بین پشت می‌کند، گویی آن‌ها را نشنیده است، گویی در گوش‌هایش کری‌ای است:

واذا تتلى عليه ءايتنا ولى مستكبرا كان لم يسمعها كان في اذنيه وقرا

کسانی که باور آوردند و کردارهای شایسته به‌جا آوردند همانا باغ‌های دهش دارند، که در آن جاودانه می‌مانند —

ان الذين ءامنوا وعملوا الصلحت لهم جنت النعيم خلدين فيها

وعدهٔ خدا، به حقیقت؛

وعد الله حقا

آسمان‌ها را بی‌ستون آفرید

خلق السموت بغير عمد

که بتوانید آن‌ها را ببینید؛

ترونها

و بر زمین لنگرهایی استوار افکند، تا با شما نلرزد، و در آن هر گونه جنبنده را پراکند؛

والقى في الارض روسي ان تميد بكم وبث فيها من كل دابة

این است آفرینش خدا:

هذا خلق الله

پس به من نشان دهید آنچه را کسانی که غیر از او هستند آفریده‌اند.

فاروني ماذا خلق الذين من دونه

و ما به لقمان همانا فرزانگی دادیم: «برای خدا سپاس‌گزار باش»؛

ولقد ءاتينا لقمن الحكمة ان اشكر لله

و هر که سپاس‌گزار است تنها برای خود سپاس‌گزار است،

ومن يشكر فانما يشكر لنفسه

و چون لقمان به پسر خود گفت، در حالی که او را اندرز می‌داد: «ای پسرک من، برای خدا انباز مگیر؛

واذ قال لقمن لابنه وهو يعظه يبنى لا تشرك بالله

و ما به انسان دربارهٔ پدر و مادرش سفارش کردیم —

ووصينا الانسن بولديه

مادرش او را حمل کرد، سستی بر سستی،

حملته امه وهنا على وهن

و از شیر گرفتن او در دو سالی که پس از آن می‌آید به پایان می‌رسد —:

وفصله في عامين

«نسبت به من و نسبت به پدر و مادرت سپاس‌گزار باش؛

ان اشكر لي ولولديك

و اگر با تو مبارزه کنند تا چیزی را که دربارهٔ آن هیچ دانشی نداری با من انباز گیری، به آنان گردن منه؛

وان جهداك على ان تشرك بي ما ليس لك به علم فلا تطعهما

اما در زندگی نزدیک به شیوه‌ای شناخته‌شده با آنان همراهی کن،

وصاحبهما في الدنيا معروفا

و راه آن را که به من روی می‌آورد پیروی کن؛

واتبع سبيل من اناب الى

«ای پسرک من، اگر آن به سنگینی دانهٔ خردل می‌بود، و در صخره یا در آسمان‌ها یا بر زمین می‌بود، خدا آن را می‌آورد،

يبنى انها ان تك مثقال حبة من خردل فتكن في صخرة او في السموت او في الارض يات بها الله

ای پسرک من، تماس را پابرجا نگه دار،

يبنى اقم الصلوة

و آنچه را شناخته‌شده است دستور بده،

وامر بالمعروف

و آنچه را مردود است ممنوع کن،

وانه عن المنكر

و در برابر آنچه به تو می‌رسد شکیبایی کن،

واصبر على ما اصابك

و رخسار خود را برای انسان‌ها کج مکن،

ولا تصعر خدك للناس

و بر زمین با ناز راه مرو،

ولا تمش في الارض مرحا

و در گام‌برداشتن میانه‌رو باش،

واقصد في مشيك

و صدایت را پایین بیاور:

واغضض من صوتك

آیا ندیده‌اید که خدا آنچه را در آسمان‌هاست و آنچه را بر زمین است برای شما رام کرد، و دهش‌های خود را، آشکار و درونی، بر شما سرشار ساخت؟

الم تروا ان الله سخر لكم ما في السموت وما في الارض واسبغ عليكم نعمه ظهرة وباطنة

و چون به آنان گفته شود: «از آنچه خدا فرود آورده است پیروی کنید»،

واذا قيل لهم اتبعوا ما انزل الله

می‌گویند: «ما بلکه از آنچه نیاکان خود را بر آن یافتیم پیروی می‌کنیم.»

قالوا بل نتبع ما وجدنا عليه ءاباءنا

و هر که سوی خود را برای خدا بی‌خدشه کند، در حالی که نیکی می‌کند، به استوارترین دستگیره محکم چسبیده است؛

ومن يسلم وجهه الى الله وهو محسن فقد استمسك بالعروة الوثقى

و هر که انکار کند، انکارش تو را اندوهگین نکند:

ومن كفر فلا يحزنك كفره

بازگشت آنان به سوی ماست، و ما آنگاه از آنچه می‌کردند آنان را اطلاع خواهیم داد،

الينا مرجعهم فننبيهم بما عملوا

و اگر از آنان بپرسی چه کسی آسمان‌ها و زمین را آفرید، بی‌گمان خواهند گفت: «خدا»؛

ولين سالتهم من خلق السموت والارض ليقولن الله

بگو: «ستایش از آنِ خدا است!»

قل الحمد لله

آنچه در آسمان‌ها و بر زمین است از آنِ خدا است؛

لله ما في السموت والارض

و اگر همهٔ درختان زمین قلم می‌بودند، و دریا پس از آن با هفت دریا تغذیه می‌شد، سخنان خدا پایان نمی‌یافت،

ولو انما في الارض من شجرة اقلم والبحر يمده من بعده سبعة ابحر ما نفدت كلمت الله

آفرینش شما و برانگیخته شدن شما تنها چون یک خویشتن است؛

ما خلقكم ولا بعثكم الا كنفس وحدة

آیا ندیده‌ای که ناوها در دریا به دهش خدا روانند، تا برخی از نشانه‌های خود را به شما بنمایاند؟

الم تر ان الفلك تجري في البحر بنعمت الله ليريكم من ءايته

و چون موجی چون سایبان‌ها آنان را فراگیرد، خدا را فرامی‌خوانند، قانون را ویژهٔ او می‌گردانند؛

واذا غشيهم موج كالظلل دعوا الله مخلصين له الدين

سپس چون آنان را به خشکی نجات دهد، برخی از آنان میانه‌رو می‌مانند؛

فلما نجىهم الى البر فمنهم مقتصد

ای انسان‌ها، در برابر سرپرست خود محتاط باشید، و از روزی بیم دارید که هیچ والدی در چیزی جایگزین فرزند خود نخواهد شد، و هیچ فرزندی نیز جایگزین والد خود نخواهد شد؛

يايها الناس اتقوا ربكم واخشوا يوما لا يجزي والد عن ولده ولا مولود هو جاز عن والده شيا

زیرا وعدهٔ خدا حقیقت است:

ان وعد الله حق

پس مبادا زندگی نزدیک شما را بفریبد،

فلا تغرنكم الحيوة الدنيا

خدا همانا نزد خود دانش آن لحظه را دارد،

ان الله عنده علم الساعة

و باران نجات‌بخش را فرود می‌آورد،

وينزل الغيث

و آنچه را در زهدان‌هاست می‌داند؛

ويعلم ما في الارحام

و هیچ خویشتنی از آنچه فردا به دست خواهد آورد آگاهی ندارد،

وما تدري نفس ماذا تكسب غدا

و هیچ خویشتنی از زمینی که در آن خواهد مرد آگاهی ندارد؛

وما تدري نفس باى ارض تموت