Adh-Dhariyat الذاريات
So Flee to God ففرّوا إلى الله
The section and its links
The return judged far-fetched, the sworn Day, then the community (50, then 51-67)
What was shown before: The return judged far-fetched is set out in 50. 50
بسم الله الرحمن الرحيم
به نام خدا، بی‌اندازه مهربان، مهربان.
سوگند به پراکندگان پراکنده‌کننده، حمل‌کنندگان بارِ سنگین، روندگان آسان‌رو، بخش‌کنندگان یک دستور: آنچه به شما وعده داده می‌شود واقعاً راست‌گوست، و سررسید بی‌گمان خواهد رسید.
والذريت ذروا فالحملت وقرا فالجريت يسرا فالمقسمت امرا انما توعدون لصادق وان الدين لوقع
سوگند به آسمانِ دارای راه‌های درهم‌تنیده! شما بی‌گمان در سخنی ناهمسویید: از آن به بیراهه برده می‌شود هر که به بیراهه برده می‌شود.
والسماء ذات الحبك انكم لفي قول مختلف يوفك عنه من افك
نابود باد حدس‌زنندگان، آنان که در ورطه‌ای فرو برده شده‌اند، با ذهنی غایب!
قتل الخرصون الذين هم في غمرة ساهون
می‌پرسند: «روز سررسید کی خواهد بود؟» — روزی که بر آتش آزموده خواهند شد.
يسلون ايان يوم الدين يوم هم على النار يفتنون
«آزمون خود را بچشید.
ذوقوا فتنتكم
این است آنچه در پی شتاب دادن به آن بودید.»
هذا الذي كنتم به تستعجلون
محتاطان همانا در باغ‌ها و چشمه‌ها هستند، آنچه را سرپرستشان به آنان داده است می‌گیرند،
ان المتقين في جنت وعيون ءاخذين ما ءاتىهم ربهم
زیرا پیش از آن از کسانی بودند که نیکی می‌کردند.
انهم كانوا قبل ذلك محسنين
جز اندکی واگذار نمی‌کردند
كانوا قليلا
از شب به خواب،
من اليل ما يهجعون
و در ساعت‌های پایانی شب، بخشایش می‌خواستند.
وبالاسحار هم يستغفرون
و در دارایی‌هایشان حقی بود برای کسی که می‌خواهد و کسی که محروم شده است.
وفي امولهم حق للسايل والمحروم
و بر زمین نشانه‌هایی هست برای کسانی که یقین دارند،
وفي الارض ءايت للموقنين
و نیز در خودتان.
وفي انفسكم
آیا پس روشن نمی‌بینید؟
افلا تبصرون
و در آسمان روزی شماست،
وفي السماء رزقكم
و نیز آنچه به شما وعده داده می‌شود. سوگند به سرپرست آسمان و زمین، این بی‌گمان حقیقت است، همان‌گونه که درست است که شما بر زبان می‌آورید.
وما توعدون فورب السماء والارض انه لحق مثل ما انكم تنطقون
آیا گفتار مربوط به مهمانان گرامی‌داشته‌شدهٔ ابراهیم به تو رسیده است؟ آنگاه که بر او وارد شدند و گفتند: «آرامش!»
هل اتىك حديث ضيف ابرهيم المكرمين اذ دخلوا عليه فقالوا سلما
او گفت: «آرامش.
قال سلم
مردمانی که برای من ناشناخته‌اند.»
قوم منكرون
او به سوی نزدیکانش خزید، سپس گوساله‌ای فربه آورد و آن را به آنان نزدیک کرد، گفت: «آیا نمی‌خورید؟»
فراغ الى اهله فجاء بعجل سمين فقربه اليهم قال الا تاكلون
آنگاه از آنان ترسی احساس کرد.
فاوجس منهم خيفة
گفتند: «نترس.»
قالوا لا تخف
و او را به پسری دانا مژده دادند.
وبشروه بغلم عليم
آنگاه همسرش رو کرد، فریادزنان، به صورت خود زد و گفت: «پیرزنی نازا؟!»
فاقبلت امراته في صرة فصكت وجهها وقالت عجوز عقيم
گفتند: «چنین گفت سرپرست تو.
قالوا كذلك قال ربك
او همانا فرزانه و همه‌چیزدان است.»
انه هو الحكيم العليم
او گفت: «پس حال شما چیست، ای فرستاده‌شدگان؟»
قال فما خطبكم ايها المرسلون
گفتند: «به سوی قومی کنارگذاشته‌شده فرستاده شده‌ایم، تا بر آنان سنگ‌هایی از گل بفرستیم، که نزد سرپرست تو برای زیاده‌روان نشان‌گذاری شده‌اند.»
قالوا انا ارسلنا الى قوم مجرمين لنرسل عليهم حجارة من طين مسومة عند ربك للمسرفين
کسانی را که باور داشتند از آن بیرون آوردیم، اما در آن جز یک خانه از بی‌خدشگان نزد خدا نیافتیم؛ و در آن نشانه‌ای برای کسانی که از کیفر دردناک می‌ترسند باقی گذاشتیم.
فاخرجنا من كان فيها من المومنين فما وجدنا فيها غير بيت من المسلمين وتركنا فيها ءاية للذين يخافون العذاب الاليم
و در موسی: آنگاه که او را با سلطه‌ای آشکار به سوی فرعون فرستادیم، او با تکیه‌گاه خود پشت کرد و گفت: «چشم‌بند یا دچار اختلال.»
وفي موسى اذ ارسلنه الى فرعون بسلطن مبين فتولى بركنه وقال سحر او مجنون
او و لشکریانش را گرفتیم و آنان را در موج افکندیم، در حالی که او سزاوار سرزنش بود.
فاخذنه وجنوده فنبذنهم في اليم وهو مليم
و در عاد: آنگاه که باد نازا را بر آنان فرستادیم، که هیچ چیز از آنچه بر آن می‌گذشت را رها نمی‌کرد بی‌آنکه آن را به غبار درآورد.
وفي عاد اذ ارسلنا عليهم الريح العقيم ما تذر من شىء اتت عليه الا جعلته كالرميم
و در ثمود: آنگاه که به آنان گفته شد: «تا زمانی بهره ببرید»، اما آنان با گستاخی از دستور سرپرستشان سرپیچی کردند، و صاعقه آنان را گرفت در حالی که می‌نگریستند.
وفي ثمود اذ قيل لهم تمتعوا حتى حين فعتوا عن امر ربهم فاخذتهم الصعقة وهم ينظرون
نه توانستند برخیزند و نه یاری‌ای بیابند.
فما استطعوا من قيام وما كانوا منتصرين
و قوم نوح، پیش‌تر —
وقوم نوح من قبل
زیرا آنان قومی از تجاوزگران بودند.
انهم كانوا قوما فسقين
و آسمان را با نیرو ساختیم،
والسماء بنينها باييد
و ما بی‌گمان فراخ‌کنندگانیم.
وانا لموسعون
و زمین را بستر ساختیم:
والارض فرشنها
چه نیکو سامان‌دهندگانی!
فنعم المهدون
و از هر چیز جفتی آفریدیم، شاید به یاد آورید.
ومن كل شىء خلقنا زوجين لعلكم تذكرون
پس به سوی خدا بگریزید: من همانا از جانب او برای شما هشداردهنده‌ای صریح‌ام.
ففروا الى الله اني لكم منه نذير مبين
و با خدا ایزد دیگری قرار ندهید، زیرا من از جانب او برای شما هشداردهنده‌ای صریح‌ام.
ولا تجعلوا مع الله الها ءاخر اني لكم منه نذير مبين
چنین بود:
كذلك
هیچ فرستاده‌ای نزد کسان پیش از آنان نیامد بی‌آنکه گفته باشند: «چشم‌بند یا دچار اختلال.»
ما اتى الذين من قبلهم من رسول الا قالوا ساحر او مجنون
آیا یکدیگر را به این سفارش کرده‌اند؟
اتواصوا به
بلکه آنان قومی‌اند که از هر حدی می‌گذرند.
بل هم قوم طاغون
پس به آنان پشت کن — تو در این باره هیچ سرزنش نخواهی شد — و یادآوری کن،
فتول عنهم فما انت بملوم وذكر
زیرا یادآوری به باورمندان سود می‌رساند.
فان الذكرى تنفع المومنين
من نهانیان و انسان‌ها را نیافریدم مگر تا مرا فرمان برند.
وما خلقت الجن والانس الا ليعبدون
من از آنان هیچ روزی نمی‌خواهم، و نمی‌خواهم که مرا خوراک دهند.
ما اريد منهم من رزق وما اريد ان يطعمون
خدا روزی‌دهنده است، دارندهٔ نیرو، تزلزل‌ناپذیر.
ان الله هو الرزاق ذو القوة المتين
کسانی که ستم کرده‌اند همانا سهمی همانند سهم یارانشان خواهند داشت: پس از من نخواهند که آن را شتاب دهم.
فان للذين ظلموا ذنوبا مثل ذنوب اصحبهم فلا يستعجلون
پس وای بر انکارکنندگان، از روزشان که به آنان وعده داده شده است.
فويل للذين كفروا من يومهم الذي يوعدون