Al-Alaq العلق

بخوان، به نام سرپرستت که آفرید!

اقرا باسم ربك الذي خلق

انسان را از چسبندگی آفرید.

خلق الانسن من علق

بخوان! و سرپرستت بسیار گشاده‌دست است، آن‌که با قلم آموخت، به انسان آنچه را نمی‌دانست آموخت.

اقرا وربك الاكرم الذي علم بالقلم علم الانسن ما لم يعلم

نه چنین! انسان بی‌گمان از هر حدی می‌گذرد، چون خود را توانگر می‌بیند.

كلا ان الانسن ليطغى ان رءاه استغنى

بازگشت به سوی سرپرستت است.

ان الى ربك الرجعى

آیا دیده‌ای کسی را که فرمان‌برداری را از بستن تماس منع می‌کند؟

ارءيت الذي ينهى عبدا اذا صلى

ببین آیا او بر راهنمایی است، یا به احتیاط دستور می‌دهد؟

ارءيت ان كان على الهدى او امر بالتقوى

ببین آیا دروغ می‌انگارد و پشت می‌کند؟ آیا نمی‌داند که خدا می‌بیند؟

ارءيت ان كذب وتولى الم يعلم بان الله يرى

نه چنین! اگر بازنایستد، بی‌گمان ما او را سخت از کاکُل خواهیم گرفت، کاکُلی دروغ‌گو و خطاکار!

كلا لين لم ينته لنسفعا بالناصية ناصية كذبة خاطية

پس او حلقهٔ خود را فراخواند؛ ما کسان ما را فراخواهیم خواند.

فليدع ناديه سندع الزبانية

نه چنین! به او گردن نِه، اما پیشانی بر خاک بنه و نزدیک شو.

كلا لا تطعه واسجد واقترب