At-Tawba التوبة
God Suffices Me حسبي الله
The section and its links
The example of the peoples before, then the messenger's people (7, then 8-9)
What was shown before: The list of the peoples of 7 returns here (9:70). 7
مفاصاحساب، از سوی خدا و فرستادهٔ او، نسبت به آن انبازگیرندگانی که با آنان پیمانی بسته بودید.
براءة من الله ورسوله الى الذين عهدتم من المشركين
پس چهار ماه در زمین آزادانه رفت‌وآمد کنید،
فسيحوا في الارض اربعة اشهر
و بدانید که شما خدا را ناتوان نخواهید ساخت، و اینکه خدا انکارکنندگان را رسوا می‌کند.
واعلموا انكم غير معجزي الله وان الله مخزي الكفرين
و اعلامی از خدا و فرستادهٔ او به انسان‌ها، در روز همگرایی بزرگ حج: خدا از انبازگیرندگان رها است، و فرستادهٔ او نیز.
واذن من الله ورسوله الى الناس يوم الحج الاكبر ان الله بريء من المشركين ورسوله
پس اگر بازگردید، آن برای شما بهتر است؛
فان تبتم فهو خير لكم
اما اگر پشت کنید، بدانید که شما خدا را ناتوان نخواهید ساخت.
وان توليتم فاعلموا انكم غير معجزي الله
و به انکارکنندگان کیفری دردناک مژده بده — مگر آن انبازگیرندگانی که با آنان پیمان بستید، سپس در هیچ چیز به شما کم نگذاشتند و کسی را علیه شما پشتیبانی نکردند: پیمانشان را تا زمان مقررش برای آنان کامل کنید،
وبشر الذين كفروا بعذاب اليم الا الذين عهدتم من المشركين ثم لم ينقصوكم شيا ولم يظهروا عليكم احدا فاتموا اليهم عهدهم الى مدتهم
زیرا خدا محتاطان را دوست دارد.
ان الله يحب المتقين
چون ماه‌های مصون از تعرّض به پایان رسید، انبازگیرندگان را هر کجا یافتید بکشید؛ آنان را بگیرید، محاصره کنید، و برای آنان در هر دیده‌گاهی بایستید.
فاذا انسلخ الاشهر الحرم فاقتلوا المشركين حيث وجدتموهم وخذوهم واحصروهم واقعدوا لهم كل مرصد
اما اگر بازگردند، تماس را پابرجا نگه دارند و گشاده‌دستی ناب بدهند، آنگاه راه را بر آنان آزاد بگذارید،
فان تابوا واقاموا الصلوة وءاتوا الزكوة فخلوا سبيلهم
زیرا خدا بسیار بخشاینده و مهربان است.
ان الله غفور رحيم
و اگر یکی از انبازگیرندگان از تو پناه بخواهد، به او پناه بده، تا کلام خدا را بشنود، سپس او را به جای امنش برسان.
وان احد من المشركين استجارك فاجره حتى يسمع كلم الله ثم ابلغه مامنه
این از آن روست که آنان قومی‌اند که نمی‌دانند.
ذلك بانهم قوم لا يعلمون
چگونه برای انبازگیرندگان پیمانی نزد خدا و نزد فرستادهٔ او باشد — مگر کسانی که با آنان نزد جای پیشانی بر خاک نهادنِ مصون از تعرّض پیمان بستید؟ تا زمانی که نسبت به شما راست می‌ایستند، نسبت به آنان راست بایستید،
كيف يكون للمشركين عهد عند الله وعند رسوله الا الذين عهدتم عند المسجد الحرام فما استقموا لكم فاستقيموا لهم
زیرا خدا محتاطان را دوست دارد.
ان الله يحب المتقين
پس چگونه؟ اگر بر شما غلبه می‌یافتند، در حق شما نه پیوند خویشاوندی را رعایت می‌کردند و نه ضمانتی را.
كيف وان يظهروا عليكم لا يرقبوا فيكم الا ولا ذمة
با دهان‌هایشان شما را خشنود می‌کنند، در حالی که هسته‌هایشان سر باز می‌زنند؛ و بیشترشان تجاوزگران‌اند.
يرضونكم بافوههم وتابى قلوبهم واكثرهم فسقون
با نشانه‌های خدا بهایی ناچیز خریدند، و راه او را بستند.
اشتروا بايت الله ثمنا قليلا فصدوا عن سبيله
چه بد است آنچه می‌کردند!
انهم ساء ما كانوا يعملون
در حق باورمندی نه پیوند خویشاوندی را رعایت می‌کنند و نه ضمانتی را.
لا يرقبون في مومن الا ولا ذمة
و اینانند پرخاشگران.
واوليك هم المعتدون
اگر بازگردند، تماس را پابرجا نگه دارند و گشاده‌دستی ناب بدهند، آنگاه آنان برادران شما در قانون‌اند.
فان تابوا واقاموا الصلوة وءاتوا الزكوة فاخونكم في الدين
و ما نشانه‌ها را برای قومی که می‌داند تفصیل می‌دهیم.
ونفصل الءايت لقوم يعلمون
اما اگر پس از پیمانشان سوگندهای خود را نقض کنند، و به قانون شما حمله کنند، آنگاه با پیشوایان انکار بجنگید،
وان نكثوا ايمنهم من بعد عهدهم وطعنوا في دينكم فقتلوا ايمة الكفر
زیرا سوگندهای معتبر ندارند — شاید دست بکشند.
انهم لا ايمن لهم لعلهم ينتهون
پس آیا با قومی که سوگندهای خود را نقض کرده، آهنگ اخراج فرستاده کرده، و نخستین بار به شما حمله کرده است نخواهید جنگید؟ آیا از آنان بیم دارید؟
الا تقتلون قوما نكثوا ايمنهم وهموا باخراج الرسول وهم بدءوكم اول مرة اتخشونهم
خدا سزاوارتر است که از او بیم داشته باشید، اگر باورمندید.
فالله احق ان تخشوه ان كنتم مومنين
با آنان بجنگید: خدا آنان را به دست‌های شما کیفر خواهد داد، رسوایشان خواهد کرد، شما را بر آنان یاری خواهد رساند، سینه‌های قومی باورمند را شفا خواهد داد، و شور خشم را از هسته‌هایشان خواهد برد.
قتلوهم يعذبهم الله بايديكم ويخزهم وينصركم عليهم ويشف صدور قوم مومنين ويذهب غيظ قلوبهم
و خدا با لطف به سوی هر که او را پسند افتد بازمی‌گردد.
ويتوب الله على من يشاء
و خدا همه‌چیزدان و فرزانه است.
والله عليم حكيم
یا پنداشتید که رها گذاشته می‌شدید، بی‌آنکه خدا هنوز کسانی از شما را که مبارزه کردند و غیر از خدا، فرستادهٔ او و باورمندان هیچ محرمی نگرفتند تمیز داده باشد؟
ام حسبتم ان تتركوا ولما يعلم الله الذين جهدوا منكم ولم يتخذوا من دون الله ولا رسوله ولا المومنين وليجة
و خدا بر آنچه می‌کنید باخبر است.
والله خبير بما تعملون
انبازگیرندگان را نشاید که جای‌های پیشانی بر خاک نهادنِ خدا را آباد کنند، در حالی که بر ضد خود به انکار گواهی می‌دهند.
ما كان للمشركين ان يعمروا مسجد الله شهدين على انفسهم بالكفر
اینانند که کردارهایشان فروریخته است، و در آتش جاودانه می‌مانند.
اوليك حبطت اعملهم وفي النار هم خلدون
جای‌های پیشانی بر خاک نهادنِ خدا را تنها کسی آباد می‌کند که به خدا و روز واپسین باور آورده، تماس را پابرجا نگه داشته، گشاده‌دستی ناب داده، و تنها از خدا بیم داشته است — اینان، ممکن است از راهنمایی‌پذیرندگان باشند.
انما يعمر مسجد الله من ءامن بالله واليوم الءاخر واقام الصلوة وءاتى الزكوة ولم يخش الا الله فعسى اوليك ان يكونوا من المهتدين
آیا آب‌رسانی به کسانی که حج می‌کنند و آباد کردن جای پیشانی بر خاک نهادنِ مصون از تعرّض را همانند کسی ساخته‌اید که به خدا و روز واپسین باور آورده و در راه خدا مبارزه کرده است؟
اجعلتم سقاية الحاج وعمارة المسجد الحرام كمن ءامن بالله واليوم الءاخر وجهد في سبيل الله
نزد خدا برابر نیستند.
لا يستون عند الله
و خدا قوم ستمگر را راه نمی‌نماید.
والله لا يهدي القوم الظلمين
کسانی که باور آوردند، مهاجرت کردند و در راه خدا با دارایی‌ها و خویشتن خود مبارزه کردند، نزد خدا درجه‌ای سترگ‌تر دارند،
الذين ءامنوا وهاجروا وجهدوا في سبيل الله بامولهم وانفسهم اعظم درجة عند الله
و اینانند ظفرمندان.
واوليك هم الفايزون
سرپرستشان آنان را مژده می‌دهد: مهری از سوی خود، رضایت، و باغ‌هایی که در آن دهشی پایدار خواهند داشت، تا در آن جاودانه بمانند، همیشه؛
يبشرهم ربهم برحمة منه ورضون وجنت لهم فيها نعيم مقيم خلدين فيها ابدا
زیرا نزد خدا پاداشی سترگ است.
ان الله عنده اجر عظيم
ای کسانی که باور آوردید! پدران و برادران خود را متحد مگیرید، اگر انکار را بیش از باور دوست دارند.
يايها الذين ءامنوا لا تتخذوا ءاباءكم واخونكم اولياء ان استحبوا الكفر على الايمن
و هر که از شما آنان را متحد گیرد، اینانند ستمگران.
ومن يتولهم منكم فاوليك هم الظلمون
بگو: «اگر پدرانتان، پسرانتان، برادرانتان، همسرانتان، اطرافیانتان، دارایی‌هایی که کسب کرده‌اید، تجارتی که از کسادش بیم دارید، و سکونتگاه‌هایی که از آن‌ها خشنودید، نزد شما از خدا، از فرستادهٔ او، و از مبارزه در راه او دوست‌داشتنی‌ترند، آنگاه چشم‌به‌راه بمانید، تا خدا دستور خود را بیاورد.»
قل ان كان ءاباوكم وابناوكم واخونكم وازوجكم وعشيرتكم وامول اقترفتموها وتجرة تخشون كسادها ومسكن ترضونها احب اليكم من الله ورسوله وجهاد في سبيله فتربصوا حتى ياتي الله بامره
و خدا قوم تجاوزگران را راه نمی‌نماید.
والله لا يهدي القوم الفسقين
خدا شما را همانا در جایگاه‌های بسیار، و در روز حنین، یاری رساند، آنگاه که فراوانی‌تان شما را خیره کرد، اما سودی به شما نرساند، و زمین، با همهٔ گستردگی‌اش، بر شما تنگ شد؛ سپس پشت کردید، گریزان.
لقد نصركم الله في مواطن كثيرة ويوم حنين اذ اعجبتكم كثرتكم فلم تغن عنكم شيا وضاقت عليكم الارض بما رحبت ثم وليتم مدبرين
سپس خدا آرامش خود را بر فرستادهٔ خود و بر باورمندان فرود آورد، و سپاه‌هایی که نمی‌دیدید فرود آورد، و کسانی را که انکار کرده بودند کیفر داد.
ثم انزل الله سكينته على رسوله وعلى المومنين وانزل جنودا لم تروها وعذب الذين كفروا
و این است بازپرداخت انکارکنندگان.
وذلك جزاء الكفرين
سپس خدا پس از آن با لطف به سوی هر که او را پسند افتد بازمی‌گردد.
ثم يتوب الله من بعد ذلك على من يشاء
و خدا بسیار بخشاینده و مهربان است.
والله غفور رحيم
ای کسانی که باور آوردید! انبازگیرندگان تنها ناپاکی‌اند: پس پس از این سال دیگر به جای پیشانی بر خاک نهادنِ مصون از تعرّض نزدیک نشوند.
يايها الذين ءامنوا انما المشركون نجس فلا يقربوا المسجد الحرام بعد عامهم هذا
و اگر از تنگنا می‌ترسید، خدا شما را از عنایت خود توانگر خواهد کرد، اگر او را پسند افتد،
وان خفتم عيلة فسوف يغنيكم الله من فضله ان شاء
زیرا خدا همه‌چیزدان و فرزانه است.
ان الله عليم حكيم
با کسانی بجنگید که نه به خدا و نه به روز واپسین باور می‌آورند، آنچه را خدا و فرستادهٔ او ممنوع کرده‌اند ممنوع نمی‌انگارند، و خود را با قانون حقیقت منطبق نمی‌سازند، از میان کسانی که نوشتار به آنان داده شده است — تا آنکه غرامت جنگی را، با دست خود، در حالی که خوارشده‌اند، بپردازند.
قتلوا الذين لا يومنون بالله ولا باليوم الءاخر ولا يحرمون ما حرم الله ورسوله ولا يدينون دين الحق من الذين اوتوا الكتب حتى يعطوا الجزية عن يد وهم صغرون
و بازگرایان گفتند: «عزیر پسر خدا است»؛
وقالت اليهود عزير ابن الله
و یاری‌رسانان گفتند: «مسیح پسر خدا است.»
وقالت النصرى المسيح ابن الله
این است سخنشان، از دهان‌هایشان؛ آنان سخن کسانی را که پیش از آنان انکار کرده بودند تقلید می‌کنند.
ذلك قولهم بافوههم يضهون قول الذين كفروا من قبل
خدا با آنان بجنگد!
قتلهم الله
پس چگونه به بیراهه برده می‌شوند؟
انى يوفكون
فرهیختگان خود و حرمت‌یافتگان خود را، غیر از خدا، و مسیح پسر مریم را، سروران گرفتند،
اتخذوا احبارهم ورهبنهم اربابا من دون الله والمسيح ابن مريم
حال آنکه به آنان تنها دستور داده شده بود که از ایزدی یگانه فرمان ببرند.
وما امروا الا ليعبدوا الها وحدا
هیچ ایزدی نیست مگر او.
لا اله الا هو
شکوه بر او باد، بالاتر از آنچه با او انباز می‌گیرند!
سبحنه عما يشركون
می‌خواهند نور خدا را با دهان‌هایشان خاموش کنند، اما خدا همه چیز را رد می‌کند، مگر کامل کردن نور خود، هرچند انکارکنندگان بیزار باشند.
يريدون ان يطفوا نور الله بافوههم ويابى الله الا ان يتم نوره ولو كره الكفرون
اوست که فرستادهٔ خود را با راهنمایی و قانون حقیقت فرستاد، تا آن را بر هر قانونی چیره گرداند، هرچند انبازگیرندگان بیزار باشند.
هو الذي ارسل رسوله بالهدى ودين الحق ليظهره على الدين كله ولو كره المشركون
ای کسانی که باور آوردید! بسیاری از فرهیختگان و حرمت‌یافتگان بی‌گمان دارایی‌های مردم را به باطل می‌بلعند، و راه خدا را می‌بندند.
يايها الذين ءامنوا ان كثيرا من الاحبار والرهبان لياكلون امول الناس بالبطل ويصدون عن سبيل الله
و کسانی که زر و سیم را گنج می‌کنند و آن را در راه خدا هزینه نمی‌کنند — به آنان کیفری دردناک مژده بده،
والذين يكنزون الذهب والفضة ولا ينفقونها في سبيل الله فبشرهم بعذاب اليم
روزی که آنان در آتش جهنم گرم خواهند شد و پیشانی‌ها، پهلوها و پشت‌هایشان به آن داغ خواهد شد: «این است آنچه برای خود گنج کردید؛ پس آنچه را گنج می‌کردید بچشید!»
يوم يحمى عليها في نار جهنم فتكوى بها جباههم وجنوبهم وظهورهم هذا ما كنزتم لانفسكم فذوقوا ما كنتم تكنزون
شمار ماه‌ها نزد خدا همانا دوازده ماه است، در ضابطهٔ خدا، از روزی که آسمان‌ها و زمین را آفرید؛
ان عدة الشهور عند الله اثنا عشر شهرا في كتب الله يوم خلق السموت والارض
چهار تای آن‌ها مصون از تعرّض‌اند.
منها اربعة حرم
این است قانون راست.
ذلك الدين القيم
پس در آن‌ها بر خود ستم نکنید.
فلا تظلموا فيهن انفسكم
و با انبازگیرندگان در همهٔ ماه‌ها بجنگید، چنان‌که آنان در همهٔ ماه‌ها با شما می‌جنگند،
وقتلوا المشركين كافة كما يقتلونكم كافة
و بدانید که خدا با محتاطان است.
واعلموا ان الله مع المتقين
تعویق تنها افزایشی در انکار است: انکارکنندگان با آن گمراه می‌کنند؛ آن را یک سال تقویمی روا می‌کنند و یک سال تقویمی مصون از تعرّض می‌سازند، تا شمار آنچه را خدا مصون از تعرّض ساخته است پایمال کنند، و بدین‌سان آنچه را خدا مصون از تعرّض ساخته است روا سازند.
انما النسيء زيادة في الكفر يضل به الذين كفروا يحلونه عاما ويحرمونه عاما ليواطوا عدة ما حرم الله فيحلوا ما حرم الله
بدیِ کردارهایشان برای آنان آراسته شده است.
زين لهم سوء اعملهم
و خدا قومی را که انکار می‌کند راه نمی‌نماید.
والله لا يهدي القوم الكفرين
ای کسانی که باور آوردید! شما را چه می‌شود که چون به شما گفته شود: «در راه خدا بسیج شوید»، به سوی زمین سنگین می‌شوید؟
يايها الذين ءامنوا ما لكم اذا قيل لكم انفروا في سبيل الله اثاقلتم الى الارض
آیا به‌جای زندگی واپسین از زندگی نزدیک خشنود شده‌اید؟
ارضيتم بالحيوة الدنيا من الءاخرة
بهرهٔ زندگی نزدیک، در برابر زندگی واپسین، تنها اندکی است.
فما متع الحيوة الدنيا في الءاخرة الا قليل
اگر بسیج نشوید، شما را به کیفری دردناک کیفر خواهد داد، و قومی دیگر را جایگزین شما خواهد کرد، بی‌آنکه شما به او هیچ آسیبی برسانید.
الا تنفروا يعذبكم عذابا اليما ويستبدل قوما غيركم ولا تضروه شيا
و خدا بر هر چیز توانا است.
والله على كل شىء قدير
اگر او را یاری نرسانید، خدا پیش‌تر او را یاری رساند، آنگاه که انکارکنندگان او را اخراج کردند، او دومین از دو تن، آنگاه که هر دو در غار بودند، آنگاه که به همراه خود می‌گفت: «اندوهگین مباش، خدا همانا با ما است.»
الا تنصروه فقد نصره الله اذ اخرجه الذين كفروا ثاني اثنين اذ هما في الغار اذ يقول لصحبه لا تحزن ان الله معنا
آنگاه خدا آرامش خود را بر او فرود آورد،
فانزل الله سكينته عليه
و او را با سپاه‌هایی که نمی‌دیدید نیرو بخشید،
وايده بجنود لم تروها
و سخن کسانی را که انکار کرده بودند پست‌ترین ساخت،
وجعل كلمة الذين كفروا السفلى
در حالی که کلام خدا، خود، بالاترین است.
وكلمة الله هي العليا
خدا نیرومند و فرزانه است.
والله عزيز حكيم
بسیج شوید، سبک یا سنگین، و با دارایی‌ها و خویشتن خود در راه خدا مبارزه کنید.
انفروا خفافا وثقالا وجهدوا بامولكم وانفسكم في سبيل الله
این برای شما بهتر است، اگر می‌دانستید.
ذلكم خير لكم ان كنتم تعلمون
اگر سودی نزدیک و سفری میانه‌رو بود، از تو پیروی می‌کردند؛ اما مسافت بر آنان دراز نمود.
لو كان عرضا قريبا وسفرا قاصدا لاتبعوك ولكن بعدت عليهم الشقة
و به خدا سوگند خواهند خورد: «اگر می‌توانستیم، با شما بیرون می‌آمدیم»؛
وسيحلفون بالله لو استطعنا لخرجنا معكم
خود را نابود می‌کنند،
يهلكون انفسهم
و خدا می‌داند که آنان بی‌گمان دروغ‌گویند.
والله يعلم انهم لكذبون
خدا نسبت به تو چشم‌پوشی کند! چرا به آنان این اجازه را دادی، پیش از آنکه راست‌گویان بر تو روشن شوند و دروغ‌گویان را بشناسی؟
عفا الله عنك لم اذنت لهم حتى يتبين لك الذين صدقوا وتعلم الكذبين
کسانی که به خدا و روز واپسین باور دارند، از تو اجازه نمی‌خواهند، چون پای مبارزه با دارایی‌ها و خویشتن‌شان در میان باشد.
لا يستذنك الذين يومنون بالله واليوم الءاخر ان يجهدوا بامولهم وانفسهم
خدا همه‌چیزدانِ محتاطان است.
والله عليم بالمتقين
تنها کسانی از تو اجازه می‌خواهند که نه به خدا و نه به روز واپسین باور می‌آورند، و هسته‌هایشان گرفتار تردید شده است، چنان‌که در تردید خود دودل‌اند.
انما يستذنك الذين لا يومنون بالله واليوم الءاخر وارتابت قلوبهم فهم في ريبهم يترددون
و اگر می‌خواستند بیرون آیند، برای آن ساز و برگی فراهم می‌کردند؛
ولو ارادوا الخروج لاعدوا له عدة
اما خدا برانگیخته شدن آنان را ناخوش داشت، و آنان را کند ساخت، و به آنان گفته شد: «با نشستگان بنشینید.»
ولكن كره الله انبعاثهم فثبطهم وقيل اقعدوا مع القعدين
اگر در میان شما بیرون آمده بودند، تنها بر آشفتگی شما می‌افزودند، و در میان شما این سو و آن سو می‌دویدند، می‌کوشیدند شما را به آزمون بسپارند — و در میان شما کسانی هستند که به آنان گوش می‌دهند.
لو خرجوا فيكم ما زادوكم الا خبالا ولاوضعوا خللكم يبغونكم الفتنة وفيكم سمعون لهم
و خدا همه‌چیزدانِ ستمگران است.
والله عليم بالظلمين
آنان همانا پیش‌تر آزمون جسته بودند، و کارها را برای تو از هر سو وارونه کرده بودند، تا آنکه حقیقت آمد و دستور خدا آشکار شد، به رغم نفرتشان.
لقد ابتغوا الفتنة من قبل وقلبوا لك الامور حتى جاء الحق وظهر امر الله وهم كرهون
و از میان آنان کسی هست که می‌گوید: «به من اجازه بده، و مرا در معرض آزمون مگذار.»
ومنهم من يقول ايذن لي ولا تفتني
آیا پیش‌تر در آزمون نیفتاده‌اند؟
الا في الفتنة سقطوا
و جهنم بی‌گمان انکارکنندگان را احاطه کرده است.
وان جهنم لمحيطة بالكفرين
اگر نیکی‌ای به تو رخ دهد، بر آنان ناخوشایند است،
ان تصبك حسنة تسوهم
و اگر بداقبالی‌ای به تو رخ دهد، می‌گویند: «ما پیش‌تر احتیاط خود را ورزیده بودیم» — و پشت می‌کنند، شادمان.
وان تصبك مصيبة يقولوا قد اخذنا امرنا من قبل ويتولوا وهم فرحون
بگو: «هیچ چیز بر ما رخ نخواهد داد، مگر آنچه خدا برای ما مقرر داشته است؛
قل لن يصيبنا الا ما كتب الله لنا
او متحد ما است.
هو مولىنا
و باورمندان باید به خدا وکالت دهند.»
وعلى الله فليتوكل المومنون
بگو: «آیا برای ما تنها یکی از دو زیباترین را چشم می‌دارید؟
قل هل تربصون بنا الا احدى الحسنيين
و ما برای شما چشم داریم که خدا کیفری از سوی خود، یا به دست ما، بر شما به وقوع رساند.
ونحن نتربص بكم ان يصيبكم الله بعذاب من عنده او بايدينا
پس چشم‌به‌راه بمانید،
فتربصوا
زیرا ما نیز با شما چشم‌به‌راهیم.»
انا معكم متربصون
بگو: «از روی میل یا با اکراه هزینه کنید، از شما پذیرفته نخواهد شد،
قل انفقوا طوعا او كرها لن يتقبل منكم
زیرا شما قومی از تجاوزگرانید.»
انكم كنتم قوما فسقين
و هیچ چیز آنان را بازنداشت از اینکه هزینه‌هایشان پذیرفته شود، مگر اینکه خدا و فرستادهٔ او را انکار کردند، تنها با تنبلی به تماس می‌آیند، و تنها با اکراه هزینه می‌کنند.
وما منعهم ان تقبل منهم نفقتهم الا انهم كفروا بالله وبرسوله ولا ياتون الصلوة الا وهم كسالى ولا ينفقون الا وهم كرهون
پس نه دارایی‌هایشان و نه فرزندانشان تو را خیره نکنند.
فلا تعجبك امولهم ولا اولدهم
خدا با آن تنها می‌خواهد آنان را در زندگی نزدیک کیفر دهد، و خویشتن‌شان از آنان بگریزد در حالی که انکار می‌کنند.
انما يريد الله ليعذبهم بها في الحيوة الدنيا وتزهق انفسهم وهم كفرون
و به خدا سوگند می‌خورند که آنان بی‌گمان از شمایند، در حالی که از شما نیستند؛ اما مردمی‌اند که جدا می‌ایستند.
ويحلفون بالله انهم لمنكم وما هم منكم ولكنهم قوم يفرقون
اگر پناهگاهی، غارهایی یا سردابی می‌یافتند، افسارگسیخته به سوی آن روی می‌آوردند.
لو يجدون ملجا او مغرت او مدخلا لولوا اليه وهم يجمحون
و از میان آنان کسانی هستند که دربارهٔ دستگیری‌ها با کنایه از تو عیب می‌جویند: اگر از آن به آنان عطا شود، خشنودند؛ و اگر از آن به آنان عطا نشود، ناگاه خشمگین‌اند.
ومنهم من يلمزك في الصدقت فان اعطوا منها رضوا وان لم يعطوا منها اذا هم يسخطون
و اگر به‌جای آن از آنچه خدا و فرستادهٔ او به آنان داده بودند خشنود شده بودند، و گفته بودند: «خدا ما را بس است؛ خدا از عنایت خود به ما عطا خواهد کرد، و فرستادهٔ او نیز؛
ولو انهم رضوا ما ءاتىهم الله ورسوله وقالوا حسبنا الله سيوتينا الله من فضله ورسوله
زیرا ما با اشتیاق به سوی خدا روی می‌آوریم.»
انا الى الله رغبون
دستگیری‌ها تنها برای بینوایان، تنگ‌دستان، کسانی که به آن‌ها می‌پردازند، کسانی که هسته‌هایشان با باورمندان همبسته شده است، کسانی که زیر بار بدهی‌اند، بدهکارشدگان از هزینه‌ای پیش‌بینی‌نشده، در راه خدا، و مسافر در راه‌مانده است — این تکلیفی از سوی خدا است.
انما الصدقت للفقراء والمسكين والعملين عليها والمولفة قلوبهم وفي الرقاب والغرمين وفي سبيل الله وابن السبيل فريضة من الله
و خدا همه‌چیزدان و فرزانه است.
والله عليم حكيم
و از میان آنان کسانی هستند که اطلاع‌دهنده را می‌آزارند و می‌گویند: «او همه گوش است.»
ومنهم الذين يوذون النبي ويقولون هو اذن
بگو: «گوشِ نیکی برای شما: او به خدا باور دارد، به باورمندان اعتبار می‌دهد، و برای کسانی از شما که باور آوردند مهر است.»
قل اذن خير لكم يومن بالله ويومن للمومنين ورحمة للذين ءامنوا منكم
و کسانی که فرستادهٔ خدا را می‌آزارند، کیفری دردناک خواهند داشت.
والذين يوذون رسول الله لهم عذاب اليم
به خدا برای شما سوگند می‌خورند، تا شما را خشنود کنند؛ اما خدا و فرستادهٔ او سزاوارترند که او را خشنود کنند، اگر باورمندند.
يحلفون بالله لكم ليرضوكم والله ورسوله احق ان يرضوه ان كانوا مومنين
آیا نمی‌دانند که هر که با دشمنی در برابر خدا و فرستادهٔ او بایستد، آتش جهنم را خواهد داشت، که در آن جاودانه خواهد ماند؟
الم يعلموا انه من يحادد الله ورسوله فان له نار جهنم خلدا فيها
این است رسوایی سترگ.
ذلك الخزي العظيم
دورویان حذر می‌کنند از اینکه سوره‌ای بر آنان فرود آورده شود که آنان را از آنچه در هسته‌هایشان است اطلاع دهد.
يحذر المنفقون ان تنزل عليهم سورة تنبيهم بما في قلوبهم
بگو: «به مسخره بگیرید!
قل استهزءوا
خدا همانا آنچه را از آن حذر می‌کنید به روز روشن بیرون خواهد آورد.»
ان الله مخرج ما تحذرون
و اگر از آنان بازپرسی کنی، بی‌گمان خواهند گفت: «ما تنها غوطه می‌خوردیم و بازی می‌کردیم.»
ولين سالتهم ليقولن انما كنا نخوض ونلعب
بگو: «آیا خدا، نشانه‌های او و فرستادهٔ او را به مسخره می‌گرفتید؟»
قل ابالله وءايته ورسوله كنتم تستهزءون
پوزش نخواهید:
لا تعتذروا
پس از باورتان انکار کردید.
قد كفرتم بعد ايمنكم
اگر از گروهی از شما چشم‌پوشی شود، گروهی دیگر کیفر داده خواهند شد، به‌خاطر آنکه کنارگذاشته‌شدگان بودند.
ان نعف عن طايفة منكم نعذب طايفة بانهم كانوا مجرمين
دورویان، مردان و زنان، از یکدیگرند: آنچه را مردود است دستور می‌دهند و آنچه را شناخته‌شده است قدغن می‌کنند، و دست‌هایشان را فرو می‌بندند؛ خدا را فراموش کردند، و او آنان را فراموش کرد.
المنفقون والمنفقت بعضهم من بعض يامرون بالمنكر وينهون عن المعروف ويقبضون ايديهم نسوا الله فنسيهم
دورویان همانا تجاوزگران‌اند.
ان المنفقين هم الفسقون
خدا به دورویان، مردان و زنان، و به انکارکنندگان آتش جهنم را وعده داده است، که در آن جاودانه خواهند ماند.
وعد الله المنفقين والمنفقت والكفار نار جهنم خلدين فيها
همین آنان را بس است.
هي حسبهم
و خدا آنان را نفرین کرده است،
ولعنهم الله
و کیفری خواهند داشت که می‌ماند.
ولهم عذاب مقيم
همچون کسانی که پیش از شما آمدند: از شما در نیرو فزون‌تر بودند، دارایی‌ها و فرزندان بیشتری داشتند؛ از نصیب خود برخوردار شدند، و شما از نصیب خود برخوردار شدید چنان‌که کسانی که پیش از شما آمدند از نصیب خود برخوردار شدند، و شما غوطه خوردید چنان‌که آنان غوطه خوردند.
كالذين من قبلكم كانوا اشد منكم قوة واكثر امولا واولدا فاستمتعوا بخلقهم فاستمتعتم بخلقكم كما استمتع الذين من قبلكم بخلقهم وخضتم كالذي خاضوا
اینانند که کردارهایشان فروریخته است، در زندگی نزدیک و در زندگی واپسین؛
اوليك حبطت اعملهم في الدنيا والءاخرة
و اینانند زیان‌کاران.
واوليك هم الخسرون
آیا اطلاع کسانی که پیش از آنان بودند به آنان نرسیده است: قوم نوح، عاد، ثمود، قوم ابراهیم، همراهان مدین، و شهرهای واژگون‌شده؟
الم ياتهم نبا الذين من قبلهم قوم نوح وعاد وثمود وقوم ابرهيم واصحب مدين والموتفكت
فرستادگانشان با برهان‌های روشن به سوی آنان آمده بودند.
اتتهم رسلهم بالبينت
و خدا بر آن نبود که بر آنان ستم کند؛
فما كان الله ليظلمهم
اما بر خود ستم می‌کردند.
ولكن كانوا انفسهم يظلمون
و باورمندان مرد و باورمندان زن متحدان یکدیگرند:
والمومنون والمومنت بعضهم اولياء بعض
آنچه را شناخته‌شده است دستور می‌دهند و آنچه را مردود است قدغن می‌کنند، تماس را پابرجا نگه می‌دارند، گشاده‌دستی ناب می‌دهند، و از خدا و فرستادهٔ او گردن می‌نهند.
يامرون بالمعروف وينهون عن المنكر ويقيمون الصلوة ويوتون الزكوة ويطيعون الله ورسوله
اینانند که خدا به‌زودی به آنان مهر خواهد ورزید،
اوليك سيرحمهم الله
زیرا خدا نیرومند و فرزانه است.
ان الله عزيز حكيم
خدا به باورمندان مرد و باورمندان زن باغ‌هایی وعده داده است که رودها از زیر آن‌ها جاری است، که در آن جاودانه خواهند ماند، و سکونتگاه‌هایی خوب در باغ‌های پایایی؛
وعد الله المومنين والمومنت جنت تجري من تحتها الانهر خلدين فيها ومسكن طيبة في جنت عدن
و رضایتی از خدا بزرگ‌تر است.
ورضون من الله اكبر
این است پیروزی سترگ.
ذلك هو الفوز العظيم
ای اطلاع‌دهنده! با انکارکنندگان و دورویان مبارزه کن، و با آنان محکم باش.
يايها النبي جهد الكفار والمنفقين واغلظ عليهم
و پناهگاه آنان جهنم خواهد بود،
وماوىهم جهنم
و چه ناپسند مقصدی!
وبيس المصير
به خدا سوگند می‌خورند که چیزی نگفته‌اند؛
يحلفون بالله ما قالوا
حال آنکه همانا کلام انکار را گفته‌اند، و پس از آنکه نزد خدا بی‌خدشه بودند انکار کردند، و آهنگ آنچه به آنان نرسید کردند.
ولقد قالوا كلمة الكفر وكفروا بعد اسلمهم وهموا بما لم ينالوا
آنان تنها از این کینه می‌ورزند که خدا و فرستادهٔ او آنان را از عنایت او توانگر کردند.
وما نقموا الا ان اغنىهم الله ورسوله من فضله
اگر بازگردند، برای آنان بهتر خواهد بود؛
فان يتوبوا يك خيرا لهم
اما اگر پشت کنند، خدا آنان را به کیفری دردناک، در زندگی نزدیک و در زندگی واپسین، کیفر خواهد داد،
وان يتولوا يعذبهم الله عذابا اليما في الدنيا والءاخرة
و بر زمین نه متحدی خواهند داشت و نه یاری‌ای.
وما لهم في الارض من ولي ولا نصير
و از میان آنان کسانی هستند که با خدا پیمان بستند: «اگر او از عنایت خود به ما بدهد، بی‌گمان دستگیری خواهیم کرد، و بی‌گمان از کسانی خواهیم بود که شایسته‌اند.»
ومنهم من عهد الله لين ءاتىنا من فضله لنصدقن ولنكونن من الصلحين
اما چون از عنایت خود به آنان داد، در آن بخل ورزیدند و پشت کردند، در حالی که کناره می‌گرفتند.
فلما ءاتىهم من فضله بخلوا به وتولوا وهم معرضون
پس او در پی آن دورویی‌ای در هسته‌هایشان نهاد، تا روزی که او را ملاقات خواهند کرد، به‌خاطر آنکه با خدا در آنچه وعده کرده بودند خلاف کردند و دروغ گفتند.
فاعقبهم نفاقا في قلوبهم الى يوم يلقونه بما اخلفوا الله ما وعدوه وبما كانوا يكذبون
آیا نمی‌دانند که خدا راز آنان و نجواهای آنان را می‌داند، و اینکه خدا آن کسی است که آنچه را که فراتر از حواس است به‌تمامی می‌داند؟
الم يعلموا ان الله يعلم سرهم ونجوىهم وان الله علم الغيوب
کسانی که باورمندانی را که از روی رضایت خود دستگیری می‌کنند با کنایه عیب‌جویی می‌کنند، و کسانی را که تنها تلاش خود را دارند ریشخند می‌کنند — خدا آنان را ریشخند می‌کند،
الذين يلمزون المطوعين من المومنين في الصدقت والذين لا يجدون الا جهدهم فيسخرون منهم سخر الله منهم
و کیفری دردناک خواهند داشت.
ولهم عذاب اليم
چه برای آنان بخشایش بجویی چه نجویی —
استغفر لهم او لا تستغفر لهم
حتی اگر هفتاد بار برای آنان بخشایش می‌جستی، خدا هرگز آنان را نخواهد بخشود.
ان تستغفر لهم سبعين مرة فلن يغفر الله لهم
این از آن است که خدا و فرستادهٔ او را انکار کردند.
ذلك بانهم كفروا بالله ورسوله
و خدا قوم تجاوزگران را راه نمی‌نماید.
والله لا يهدي القوم الفسقين
واپس‌ماندگان شادمان شدند از اینکه نشسته ماندند، در کناری از فرستادهٔ خدا، و مبارزه با دارایی‌ها و خویشتن‌شان در راه خدا برای آنان ناخوش بود، و گفتند: «در گرما بسیج نشوید.»
فرح المخلفون بمقعدهم خلف رسول الله وكرهوا ان يجهدوا بامولهم وانفسهم في سبيل الله وقالوا لا تنفروا في الحر
بگو: «آتش جهنم در گرما شدیدتر است» — اگر درک می‌کردند!
قل نار جهنم اشد حرا لو كانوا يفقهون
پس اندک بخندند، و بسیار بگریند، در بازپرداخت آنچه کسب می‌کردند.
فليضحكوا قليلا وليبكوا كثيرا جزاء بما كانوا يكسبون
اگر خدا تو را به سوی گروهی از آنان بازگرداند، و از تو اجازهٔ بیرون آمدن بخواهند، آنگاه بگو: «هرگز با من بیرون نخواهید آمد، و با من با هیچ دشمنی نخواهید جنگید،
فان رجعك الله الى طايفة منهم فاستذنوك للخروج فقل لن تخرجوا معي ابدا ولن تقتلوا معي عدوا
زیرا نخستین بار از نشستن خشنود شدید؛
انكم رضيتم بالقعود اول مرة
پس با واپس‌ماندگان بنشینید.»
فاقعدوا مع الخلفين
و هرگز با هیچ‌یک از آنان که بمیرد تماس برقرار مکن، و برای به خاک سپردنش نمان،
ولا تصل على احد منهم مات ابدا ولا تقم على قبره
زیرا خدا و فرستادهٔ او را انکار کردند، و در حالی که تجاوزگر بودند مردند.
انهم كفروا بالله ورسوله وماتوا وهم فسقون
و دارایی‌ها و فرزندانشان تو را خیره نکنند.
ولا تعجبك امولهم واولدهم
خدا با آن تنها می‌خواهد آنان را در زندگی نزدیک کیفر دهد، و خویشتن‌شان از آنان بگریزد در حالی که انکار می‌کنند.
انما يريد الله ان يعذبهم بها في الدنيا وتزهق انفسهم وهم كفرون
و چون سوره‌ای فرود آورده شد: «به خدا باور آورید و با فرستادهٔ او مبارزه کنید»، دارندگان توان از میان آنان از تو اجازه می‌خواهند، و می‌گویند: «بگذار با نشستگان باشیم.»
واذا انزلت سورة ان ءامنوا بالله وجهدوا مع رسوله استذنك اولوا الطول منهم وقالوا ذرنا نكن مع القعدين
خشنود شدند که با واپس‌ماندگان باشند،
رضوا بان يكونوا مع الخوالف
و بر هسته‌هایشان مُهری نهاده شده است، چنان‌که درک نمی‌کنند.
وطبع على قلوبهم فهم لا يفقهون
اما فرستاده، و کسانی که با او باور آوردند، با دارایی‌ها و خویشتن‌شان مبارزه کردند،
لكن الرسول والذين ءامنوا معه جهدوا بامولهم وانفسهم
و اینانند که نیکی‌ها به آنان بازمی‌گردد،
واوليك لهم الخيرت
و اینان‌اند رستگاران.
واوليك هم المفلحون
خدا برای آنان باغ‌هایی فراهم آورده است که رودها از زیر آن‌ها جاری است، که در آن جاودانه خواهند ماند.
اعد الله لهم جنت تجري من تحتها الانهر خلدين فيها
این است پیروزی سترگ.
ذلك الفوز العظيم
و پوزش‌خواهان از میان سرشناسان آمدند تا به آنان اجازه داده شود، در حالی که کسانی که به خدا و فرستادهٔ او دروغ گفتند نشسته ماندند.
وجاء المعذرون من الاعراب ليوذن لهم وقعد الذين كذبوا الله ورسوله
کیفری دردناک به کسانی از آنان که انکار کردند خواهد رسید.
سيصيب الذين كفروا منهم عذاب اليم
ناراحتی‌ای نیست برای ناتوانان، و نه برای بیماران، و نه برای کسانی که چیزی برای هزینه کردن نمی‌یابند، به شرط آنکه نسبت به خدا و فرستادهٔ او صادق باشند.
ليس على الضعفاء ولا على المرضى ولا على الذين لا يجدون ما ينفقون حرج اذا نصحوا لله ورسوله
هیچ راهی بر ضد نیکوکاران نیست.
ما على المحسنين من سبيل
و خدا بسیار بخشاینده و مهربان است.
والله غفور رحيم
و نه بر ضد کسانی که به نزد تو آمدند تا آنان را سوار کنی، و به آنان گفتی: «چیزی نمی‌یابم که شما را بر آن سوار کنم»،
ولا على الذين اذا ما اتوك لتحملهم قلت لا اجد ما احملكم عليه
و برگشتند، در حالی که چشم‌هایشان از اشک لبریز بود، اندوهگین از اینکه چیزی برای هزینه کردن نمی‌یابند.
تولوا واعينهم تفيض من الدمع حزنا الا يجدوا ما ينفقون
راه تنها بر ضد کسانی گشوده است که از تو اجازه می‌خواهند در حالی که توانگرند.
انما السبيل على الذين يستذنونك وهم اغنياء
خشنود شدند که با واپس‌ماندگان باشند،
رضوا بان يكونوا مع الخوالف
و خدا بر هسته‌هایشان مُهر نهاد، چنان‌که نمی‌دانند.
وطبع الله على قلوبهم فهم لا يعلمون
نزد شما پوزش خواهند خواست، چون به سوی آنان بازگشته باشید.
يعتذرون اليكم اذا رجعتم اليهم
بگو: «پوزش مخواهید، ما به شما اعتبار نخواهیم داد.
قل لا تعتذروا لن نومن لكم
خدا پیش‌تر ما را از اخبار شما اطلاع داده است.
قد نبانا الله من اخباركم
و خدا کردار شما را خواهد دید، و فرستادهٔ او نیز،
وسيرى الله عملكم ورسوله
سپس به سوی آنکه آنچه فراتر از حواس است و آنچه گواهی‌شده است را می‌داند بازگردانده خواهید شد، و او شما را از آنچه می‌کردید اطلاع خواهد داد.»
ثم تردون الى علم الغيب والشهدة فينبيكم بما كنتم تعملون
چون به سوی آنان رو برگردانید، به خدا برای شما سوگند خواهند خورد، تا از آنان کناره بگیرید.
سيحلفون بالله لكم اذا انقلبتم اليهم لتعرضوا عنهم
پس از آنان کناره بگیرید،
فاعرضوا عنهم
زیرا آنان پلشتی‌اند،
انهم رجس
و پناهگاهشان جهنم خواهد بود،
وماوىهم جهنم
در بازپرداخت آنچه کسب می‌کردند.
جزاء بما كانوا يكسبون
برای شما سوگند می‌خورند، تا از آنان خشنود باشید؛ اما حتی اگر از آنان خشنود می‌بودید، خدا همانا از قوم تجاوزگران خشنود نمی‌بود.
يحلفون لكم لترضوا عنهم فان ترضوا عنهم فان الله لا يرضى عن القوم الفسقين
سرشناسان در انکار و دورویی شدیدترند، و سزاوارترند که حدود آنچه را خدا بر فرستادهٔ خود فرود آورده است نشناسند.
الاعراب اشد كفرا ونفاقا واجدر الا يعلموا حدود ما انزل الله على رسوله
و خدا همه‌چیزدان و فرزانه است.
والله عليم حكيم
و از میان سرشناسان کسانی هستند که آنچه را هزینه می‌کنند تاوان ناگزیر می‌گیرند، و برای شما واژگونی‌های روزگار چشم می‌دارند.
ومن الاعراب من يتخذ ما ينفق مغرما ويتربص بكم الدواير
بر آنان، چرخهٔ بدی.
عليهم دايرة السوء
خدا شنوا و همه‌چیزدان است.
والله سميع عليم
و از میان سرشناسان کسانی هستند که به خدا و روز واپسین باور می‌آورند، و آنچه را هزینه می‌کنند وسیلهٔ نزدیکی نزد خدا و تماس‌های فرستاده می‌گیرند.
ومن الاعراب من يومن بالله واليوم الءاخر ويتخذ ما ينفق قربت عند الله وصلوت الرسول
آیا نه اینکه این برای آنان همانا نزدیکی‌ای است؟
الا انها قربة لهم
خدا آنان را به مهر خود درخواهد آورد،
سيدخلهم الله في رحمته
زیرا خدا بسیار بخشاینده و مهربان است.
ان الله غفور رحيم
و نخستین پیشی‌گیرندگان، از مهاجران و همیاران، و کسانی که با نیکوکاری از آنان پیروی کردند — خدا از آنان خشنود است، و آنان از او خشنودند؛
والسبقون الاولون من المهجرين والانصار والذين اتبعوهم باحسن رضي الله عنهم ورضوا عنه
برای آنان باغ‌هایی فراهم آورده است که رودها از زیر آن‌ها جاری است، که در آن جاودانه خواهند ماند، جاودانه.
واعد لهم جنت تجري تحتها الانهر خلدين فيها ابدا
این است پیروزی سترگ.
ذلك الفوز العظيم
و از میان سرشناسانی که پیرامون شمایند، دورویانی هستند،
وممن حولكم من الاعراب منفقون
و نیز از میان کسانی از آنان که در پایتخت ساکن‌اند، برخی سرسخت در دورویی که تو نمی‌شناسی:
ومن اهل المدينة مردوا على النفاق لا تعلمهم
ما، ما آنان را می‌شناسیم.
نحن نعلمهم
آنان را دو بار کیفر خواهیم داد، سپس به سوی کیفری سترگ بازگردانده خواهند شد.
سنعذبهم مرتين ثم يردون الى عذاب عظيم
و دیگران به تقصیرهایشان اعتراف کردند، در حالی که کرداری شایسته را با کرداری بد آمیخته بودند؛ ممکن است خدا با لطف به سوی آنان بازگردد،
وءاخرون اعترفوا بذنوبهم خلطوا عملا صلحا وءاخر سييا عسى الله ان يتوب عليهم
زیرا خدا بسیار بخشاینده و مهربان است.
ان الله غفور رحيم
از دارایی‌هایشان دستگیری‌ای بگیر که آنان را پاک کند و رشد دهد، و با آنان تماس برقرار کن،
خذ من امولهم صدقة تطهرهم وتزكيهم بها وصل عليهم
زیرا تماس‌های تو برای آنان آرامش است.
ان صلوتك سكن لهم
خدا شنوا و همه‌چیزدان است.
والله سميع عليم
آیا نمی‌دانند که خدا، خود، بازگشت فرمان‌برداران خود را پذیرا می‌شود و دستگیری‌ها را می‌گیرد، و اینکه خدا، خود، بسیار بازگردنده، مهربان است؟
الم يعلموا ان الله هو يقبل التوبة عن عباده وياخذ الصدقت وان الله هو التواب الرحيم
و بگو: «عمل کنید؛ خدا کردار شما را خواهد دید، و فرستادهٔ او و باورمندان نیز،
وقل اعملوا فسيرى الله عملكم ورسوله والمومنون
و به سوی آنکه آنچه فراتر از حواس است و آنچه گواهی‌شده است را می‌داند بازگردانده خواهید شد، و او شما را از آنچه می‌کردید اطلاع خواهد داد.»
وستردون الى علم الغيب والشهدة فينبيكم بما كنتم تعملون
و دیگران در انتظار دستور خدا معلق گذاشته شده‌اند: یا او آنان را کیفر خواهد داد، یا با لطف به سوی آنان بازخواهد گشت.
وءاخرون مرجون لامر الله اما يعذبهم واما يتوب عليهم
و خدا همه‌چیزدان و فرزانه است.
والله عليم حكيم
و کسانی که جای پیشانی بر خاک نهادنی گرفتند برای آسیب رساندن، از سر انکار، برای چنددستگی میان باورمندان، و دیده‌بانگاهی برای کسی که پیش‌تر با خدا و فرستادهٔ او جنگیده بود —
والذين اتخذوا مسجدا ضرارا وكفرا وتفريقا بين المومنين وارصادا لمن حارب الله ورسوله من قبل
بی‌گمان سوگند خواهند خورد: «ما تنها بهتر را می‌خواستیم»؛
وليحلفن ان اردنا الا الحسنى
و خدا گواهی می‌دهد که آنان بی‌گمان دروغ‌گویند.
والله يشهد انهم لكذبون
هرگز در آن نمان.
لا تقم فيه ابدا
جای پیشانی بر خاک نهادنی که از نخستین روز بر احتیاط بنیاد نهاده شده است، بسی سزاوارتر است که در آن بمانی.
لمسجد اسس على التقوى من اول يوم احق ان تقوم فيه
در آن مردانی هستند که دوست دارند خود را پاک کنند.
فيه رجال يحبون ان يتطهروا
خدا کسانی را که خود را پاک می‌کنند دوست دارد.
والله يحب المطهرين
آیا پس کسی که ساختمانش بر احتیاط نسبت به خدا و بر رضایت او بنیاد نهاده شده است بهتر است، یا کسی که ساختمانش بر لبهٔ پرتگاهی در آستانهٔ فروریختن بنیاد نهاده شده است، که آنگاه با او در آتش جهنم فرو می‌ریزد؟
افمن اسس بنينه على تقوى من الله ورضون خير ام من اسس بنينه على شفا جرف هار فانهار به في نار جهنم
و خدا قوم ستمگر را راه نمی‌نماید.
والله لا يهدي القوم الظلمين
ساختمانی که ساختند همواره در هسته‌هایشان تردیدی است، مگر آنکه هسته‌هایشان تکه‌تکه از هم بگسلند.
لا يزال بنينهم الذي بنوا ريبة في قلوبهم الا ان تقطع قلوبهم
و خدا همه‌چیزدان و فرزانه است.
والله عليم حكيم
خدا همانا خویشتن و دارایی‌های باورمندان را از آنان خریده است، در برابر باغی که به آنان بازمی‌گردد.
ان الله اشترى من المومنين انفسهم وامولهم بان لهم الجنة
در راه خدا می‌جنگند، می‌کشند و کشته می‌شوند — این وعده‌ای است که بر عهدهٔ او است، به حقیقت، در تورات، انجیل و این خوانش.
يقتلون في سبيل الله فيقتلون ويقتلون وعدا عليه حقا في التورىة والانجيل والقرءان
و پس چه کسی از خدا به پیمان خود وفادارتر است؟
ومن اوفى بعهده من الله
پس از معامله‌ای که با او بسته‌اید به وجد آیید،
فاستبشروا ببيعكم الذي بايعتم به
و این است ظفر سترگ.
وذلك هو الفوز العظيم
کسانی که بازمی‌گردند، فرمان می‌برند، می‌ستایند، آزادانه رفت‌وآمد می‌کنند، زانو می‌زنند، پیشانی بر خاک می‌نهند، آنچه را شناخته‌شده است دستور می‌دهند و آنچه را مردود است قدغن می‌کنند، و حدود خدا را پاس می‌دارند —
التيبون العبدون الحمدون السيحون الركعون السجدون الءامرون بالمعروف والناهون عن المنكر والحفظون لحدود الله
و به باورمندان مژده بده.
وبشر المومنين
نه اطلاع‌دهنده را شایسته بود و نه کسانی را که باور آوردند که برای انبازگیرندگان بخشایش بجویند، هرچند نزدیکان باشند، پس از آنکه بر آنان روشن شد که آنان همراهان کوره‌اند.
ما كان للنبي والذين ءامنوا ان يستغفروا للمشركين ولو كانوا اولي قربى من بعد ما تبين لهم انهم اصحب الجحيم
و ابراهیم تنها به‌سبب وعده‌ای که به او داده بود برای پدرش بخشایش جست؛
وما كان استغفار ابرهيم لابيه الا عن موعدة وعدها اياه
اما چون برای او روشن شد که او دشمن خدا است، خود را از او رها اعلام کرد.
فلما تبين له انه عدو لله تبرا منه
ابراهیم بی‌گمان پر از آه، بردبار بود.
ان ابرهيم لاوه حليم
خدا را نشاید که قومی را پس از آنکه راه نموده است گمراه کند، بی‌آنکه نخست آنچه را باید از آن محتاط باشد برایشان توضیح داده باشد،
وما كان الله ليضل قوما بعد اذ هدىهم حتى يبين لهم ما يتقون
زیرا خدا بر هر چیز همه‌چیزدان است.
ان الله بكل شىء عليم
پادشاهی آسمان‌ها و زمین همانا از آنِ خدا است؛
ان الله له ملك السموت والارض
او زندگی می‌بخشد و می‌میراند.
يحي ويميت
و شما غیر از خدا نه متحدی دارید و نه یاری‌ای.
وما لكم من دون الله من ولي ولا نصير
خدا همانا با لطف به سوی اطلاع‌دهنده، مهاجران و همیاران بازگشت، آنان که در ساعت دشواری از او پیروی کردند، پس از آنکه هسته‌های گروهی از آنان نزدیک بود کج شود؛ سپس با لطف به سوی آنان بازگشت — او نسبت به آنان نیکخواه، مهربان است — و به سوی آن سه که واپس گذاشته شده بودند،
لقد تاب الله على النبي والمهجرين والانصار الذين اتبعوه في ساعة العسرة من بعد ما كاد يزيغ قلوب فريق منهم ثم تاب عليهم انه بهم رءوف رحيم وعلى الثلثة الذين خلفوا
تا آنکه زمین با همهٔ گستردگی‌اش بر آنان تنگ شد، خویشتن خودشان بر آنان تنگ شد، و فرض کردند که در برابر خدا پناهگاهی نیست، تنها به سوی او — آنگاه او با لطف به سوی آنان بازگشت، تا بازگردند،
حتى اذا ضاقت عليهم الارض بما رحبت وضاقت عليهم انفسهم وظنوا ان لا ملجا من الله الا اليه ثم تاب عليهم ليتوبوا
زیرا خدا، خود، بسیار بازگردنده، مهربان است.
ان الله هو التواب الرحيم
ای کسانی که باور آوردید! نسبت به خدا محتاط باشید، و با راست‌گویان باشید.
يايها الذين ءامنوا اتقوا الله وكونوا مع الصدقين
نه سرشناسان پایتخت و پیرامون آن را شایسته بود که از فرستادهٔ خدا دور واپس بمانند، و نه آنکه خویشتن خود را بر خویشتن او ترجیح دهند.
ما كان لاهل المدينة ومن حولهم من الاعراب ان يتخلفوا عن رسول الله ولا يرغبوا بانفسهم عن نفسه
این از آن است که هیچ تشنگی، هیچ خستگی، هیچ قحطی‌ای در راه خدا به آنان نمی‌رسد، هیچ جایی را که انکارکنندگان را برآشفته می‌سازد پایمال نمی‌کنند، و هیچ دستاوردی بر دشمن به آنان نمی‌رسد، بی‌آنکه برای آن کرداری شایسته برای آنان نوشته شود؛
ذلك بانهم لا يصيبهم ظما ولا نصب ولا مخمصة في سبيل الله ولا يطون موطيا يغيظ الكفار ولا ينالون من عدو نيلا الا كتب لهم به عمل صلح
زیرا خدا پاداش نیکوکاران را نمی‌گذارد از میان برود.
ان الله لا يضيع اجر المحسنين
و هیچ هزینه‌ای، کوچک یا بزرگ، هزینه نمی‌کنند، گذر هیچ دره‌ای را در اختیار نمی‌گیرند، بی‌آنکه برای آنان نوشته شود،
ولا ينفقون نفقة صغيرة ولا كبيرة ولا يقطعون واديا الا كتب لهم
تا خدا آنان را بر پایهٔ زیباترین آنچه می‌کردند بازپرداخت کند.
ليجزيهم الله احسن ما كانوا يعملون
باورمندان را شایسته نبود که همگی با هم بسیج شوند.
وما كان المومنون لينفروا كافة
پس چرا از هر بخشی از آنان گروهی بسیج نشد، تا آنچه را از قانون درک می‌کنند ژرف‌تر بکاوند، و قوم خود را هنگام بازگشت به سوی آنان هشدار دهند، شاید هشیار باشند؟
فلولا نفر من كل فرقة منهم طايفة ليتفقهوا في الدين ولينذروا قومهم اذا رجعوا اليهم لعلهم يحذرون
ای کسانی که باور آوردید! با آن انکارگرانی که در مجاورت شمایند بجنگید، و در شما محکمی بیابند.
يايها الذين ءامنوا قتلوا الذين يلونكم من الكفار وليجدوا فيكم غلظة
و بدانید که خدا با محتاطان است.
واعلموا ان الله مع المتقين
و چون سوره‌ای فرود آورده شد، کسی از میان آنان هست که می‌گوید: «این سوره باور کدام یک از شما را افزون کرد؟»
واذا ما انزلت سورة فمنهم من يقول ايكم زادته هذه ايمنا
اما کسانی که باور آوردند، باورشان را افزون کرد، و از آن به وجد می‌آیند.
فاما الذين ءامنوا فزادتهم ايمنا وهم يستبشرون
اما کسانی که در هسته‌هایشان بیماری است، پلشتی‌ای بر پلشتی‌شان افزود، و در حالی که انکار می‌کردند مردند.
واما الذين في قلوبهم مرض فزادتهم رجسا الى رجسهم وماتوا وهم كفرون
پس آیا نمی‌بینند که هر سال تقویمی، یک بار یا دو بار، به آزمون کشیده می‌شوند؟ سپس بازنمی‌گردند، و به یاد نمی‌آورند.
اولا يرون انهم يفتنون في كل عام مرة او مرتين ثم لا يتوبون ولا هم يذكرون
و چون سوره‌ای فرود آورده شد، به یکدیگر می‌نگرند: «آیا کسی شما را می‌بیند؟» سپس می‌گریزند.
واذا ما انزلت سورة نظر بعضهم الى بعض هل يرىكم من احد ثم انصرفوا
خدا هسته‌هایشان را دور داشته است، زیرا آنان قومی‌اند که درک نمی‌کنند.
صرف الله قلوبهم بانهم قوم لا يفقهون
فرستاده‌ای از خودتان به شما همانا آمده است؛ بر او گران است که شما درمانده شوید،
لقد جاءكم رسول من انفسكم عزيز عليه ما عنتم
نگران شما،
حريص عليكم
نیکخواه، مهربان با باورمندان.
بالمومنين رءوف رحيم
اگر پشت کنند، آنگاه بگو: «خدا مرا بس است؛
فان تولوا فقل حسبي الله
هیچ ایزدی نیست مگر او؛
لا اله الا هو
به او وکالت می‌دهم،
عليه توكلت
و او سرپرست بنای سترگ است.»
وهو رب العرش العظيم