Yunus يونس

الٓر (الف لام را).

الر

آیا پس برای انسان‌ها شگفت‌آور است که ما به مردی از میان آنان پرده برداشتیم: «انسان‌ها را هشدار بده،

أكان للناس عجبا أن أوحينآ إلى رجل منهم أن أنذر ٱلناس

و به کسانی که باور آوردند مژده بده که نزد سرپرستشان گامی استوار از راست‌گویی دارند»؟

وبشر ٱلذين ءامنوا أن لهم قدم صدق عند ربهم

سرپرست شما همانا خدا است که آسمان‌ها و زمین را در شش روز آفرید، سپس بر بنا جای گرفت.

إن ربكم ٱلله ٱلذي خلق ٱلسموت وٱلأرض في ستة أيام ثم ٱستوى على ٱلعرش

او دستور را اداره می‌کند.

يدبر ٱلأمر

هیچ میانجی‌ای نیست مگر پس از اجازهٔ او.

ما من شفيع إلا من بعد إذنه

این است خدا، سرپرست شما.

ذلكم ٱلله ربكم

پس از او فرمان برید.

فٱعبدوه

بازگشت همهٔ شما به سوی او خواهد بود.

إليه مرجعكم جميعا

وعدهٔ خدا، به حقیقت،

وعد ٱلله حقا

زیرا او آفرینش را آغاز می‌کند، سپس آن را دوباره می‌سازد، تا کسانی را که باور آوردند و کردارهای شایسته به جا آوردند، با برابری بازپرداخت کند.

إنه يبدؤا ٱلخلق ثم يعيده ليجزي ٱلذين ءامنوا وعملوا ٱلصلحت بٱلقسط

اوست که خورشید را روشنایی و ماه را نور ساخت، و برای آن منزلگاه‌هایی مقرر کرد، تا شمار سال‌های خورشیدی و حساب را بدانید.

هو ٱلذي جعل ٱلشمس ضيآء وٱلقمر نورا وقدره منازل لتعلموا عدد ٱلسنين وٱلحساب

خدا این را تنها به حقیقت آفرید.

ما خلق ٱلله ذلك إلا بٱلحق

همانا کسانی که باور آوردند و کردارهای شایسته به جا آوردند، سرپرستشان آنان را به‌سبب باورشان راه می‌نماید.

إن ٱلذين ءامنوا وعملوا ٱلصلحت يهديهم ربهم بإيمنهم

فریادشان در آنجا این خواهد بود: «شکوه بر تو باد، ای خدا!»

دعوىهم فيها سبحنك ٱللهم

و درودشان در آنجا این خواهد بود: «آرامش».

وتحيتهم فيها سلم

و اگر خدا بدی را برای انسان‌ها شتاب می‌بخشید، چنان‌که آنان در شتاب‌بخشیدن به نیکی می‌کوشند، زمان مقررشان پیش‌تر برایشان تسویه می‌شد.

ولو يعجل ٱلله للناس ٱلشر ٱستعجالهم بٱلخير لقضي إليهم أجلهم

و چون آسیب به انسان برسد، ما را فرا می‌خواند، بر پهلو خفته، نشسته، یا ایستاده؛

وإذا مس ٱلإنسن ٱلضر دعانا لجنبه أو قاعدا أو قآئما

سپس، چون آسیبش را از او برطرف کردیم، می‌گذرد، گویی هرگز ما را دربارهٔ آسیبی که به او رسیده بود فرا نخوانده بود.

فلما كشفنا عنه ضره مر كأن لم يدعنآ إلى ضر مسه

ما همانا نسل‌هایی را که پیش از شما آمدند نابود کردیم، آنگاه که ستم کردند، در حالی که فرستادگانشان با برهان‌های روشن به سوی آنان آمده بودند؛

ولقد أهلكنا ٱلقرون من قبلكم لما ظلموا وجآءتهم رسلهم بٱلبينت

اما آماده نبودند که باور آورند.

وما كانوا ليؤمنوا

و چون نشانه‌های ما، کاملاً صریح، بر آنان برخوانده شود، کسانی که ملاقات ما را امید ندارند می‌گویند: «خوانشی غیر از این بیاور، یا آن را دگرگون کن.»

وإذا تتلى عليهم ءاياتنا بينت قال ٱلذين لا يرجون لقآءنا ٱئت بقرءان غير هذآ أو بدله

بگو: «مرا نشاید که آن را از پیش خود دگرگون کنم؛

قل ما يكون لي أن أبدله من تلقآئ نفسي

من تنها از آنچه برای من پرده‌برداری شده است پیروی می‌کنم.

إن أتبع إلا ما يوحى إلى

بگو: «اگر خدا را پسند افتاده بود، من آن را بر شما برنمی‌خواندم، و او به شما از آن تصوری نمی‌داد.

قل لو شآء ٱلله ما تلوته عليكم ولآ أدرىكم به

با این حال پیش از آن عمری تمام در میان شما گذرانده‌ام.

فقد لبثت فيكم عمرا من قبله

پس چه کسی ستمگرتر است از آن که دروغی بر خدا برمی‌سازد، یا نشانه‌های او را دروغ می‌انگارد؟

فمن أظلم ممن ٱفترى على ٱلله كذبا أو كذب بايته

و غیر از خدا از آنچه نه به آنان آسیب می‌رساند و نه سود، فرمان می‌برند، و می‌گویند: «اینان میانجیان ما نزد خدا هستند.»

ويعبدون من دون ٱلله ما لا يضرهم ولا ينفعهم ويقولون هؤلآء شفعؤنا عند ٱلله

بگو: «آیا خدا را از آنچه نه در آسمان‌ها می‌داند و نه بر زمین اطلاع می‌دهید؟»

قل أتنبون ٱلله بما لا يعلم في ٱلسموت ولا في ٱلأرض

انسان‌ها تنها یک جامعه بودند، سپس اختلاف کردند.

وما كان ٱلناس إلآ أمة وحدة فٱختلفوا

و می‌گویند: «چرا نشانه‌ای از سرپرستش بر او فرود آورده نشد!»

ويقولون لولآ أنزل عليه ءاية من ربه

بگو: «آنچه فراتر از حواس است تنها از آنِ خدا است.

فقل إنما ٱلغيب لله

پس انتظار بکشید،

فٱنتظروا

و چون به انسان‌ها پس از آسیبی که به آنان رسیده بود مهری می‌چشانیم، ناگاه علیه نشانه‌های ما توطئه می‌کنند.

وإذآ أذقنا ٱلناس رحمة من بعد ضرآء مستهم إذا لهم مكر في ءاياتنا

بگو: «خدا در توطئه شتابنده‌تر است.»

قل ٱلله أسرع مكرا

اوست که شما را در خشکی و دریا گذر می‌دهد،

هو ٱلذي يسيركم في ٱلبر وٱلبحر

اما همین که آنان را نجات داد، ناگاه بر زمین بی‌حق زورگویی می‌کنند.

فلمآ أنجىهم إذا هم يبغون في ٱلأرض بغير ٱلحق

ای انسان‌ها! زورگویی شما تنها بر خودتان بازمی‌گردد،

يأيها ٱلناس إنما بغيكم على أنفسكم

بهره‌ای از زندگی نزدیک؛

متع ٱلحيوة ٱلدنيا

نمونهٔ زندگی نزدیک نمونهٔ آبی است که از آسمان فرود می‌آوریم، و با

إنما مثل ٱلحيوة ٱلدنيا كمآء أنزلنه من ٱلسمآء فٱختلط

گیاه زمین درمی‌آمیزد، که انسان‌ها و چارپایان از آن می‌خورند،

به نبات ٱلأرض مما يأكل ٱلناس وٱلأنعم

تا آنگاه که چون زمین زرین‌جامه گرفت و آراسته شد، و مردم آن زمین فرض کردند که بر آن تسلط دارند، دستور ما شبانه یا روزانه به آن برسد، و ما از آن زمینی دروشده بسازیم، گویی دیروز شکوفایی را نشناخته بود.

حتى إذآ أخذت ٱلأرض زخرفها وٱزينت وظن أهلهآ أنهم قدرون عليهآ أتىهآ أمرنا ليلا أو نهارا فجعلنها حصيدا كأن لم تغن بٱلأمس

نیکوکاران را زیباترین است، و افزون‌تر؛

للذين أحسنوا ٱلحسنى وزيادة

نه غبار سیاه و نه خواری بر چهره‌هایشان نقاب نخواهد کشید.

ولا يرهق وجوههم قتر ولا ذلة

اینانند همراهان باغ،

أولئك أصحب ٱلجنة

و اما کسانی که کنش‌های بد کسب کردند، بازپرداخت یک کنش بد همانندش خواهد بود، و خواری بر آنان نقاب خواهد کشید؛ هیچ حفاظی در برابر خدا نخواهند داشت — گویی چهره‌هایشان با پاره‌ای تاریک از شب پوشانده شده است.

وٱلذين كسبوا ٱلسيات جزآء سيئة بمثلها وترهقهم ذلة ما لهم من ٱلله من عاصم كأنمآ أغشيت وجوههم قطعا من ٱليل مظلما

و روزی که همهٔ آنان را گرد خواهیم آورد، سپس به کسانی که انباز گرفتند خواهیم گفت: «در جای خود بمانید، شما و انبازانتان» — سپس آنان را از یکدیگر جدا خواهیم کرد،

ويوم نحشرهم جميعا ثم نقول للذين أشركوا مكانكم أنتم وشركآؤكم فزيلنا بينهم

در آنجا هر خویشتنی آنچه را پیش‌تر کرده است برخواهد خواند،

هنالك تبلوا كل نفس مآ أسلفت

و به سوی خدا، متحد حقیقی‌شان، بازگردانده خواهند شد،

وردوا إلى ٱلله مولىهم ٱلحق

بگو: «چه کسی از آسمان و زمین شما را روزی می‌دهد؟

قل من يرزقكم من ٱلسمآء وٱلأرض

یا چه کسی شنوایی و بینایی‌ها را در اختیار دارد، زنده را از مرده بیرون می‌آورد و مرده را از زنده بیرون می‌آورد، و دستور را اداره می‌کند؟»

أمن يملك ٱلسمع وٱلأبصر ومن يخرج ٱلحى من ٱلميت ويخرج ٱلميت من ٱلحى ومن يدبر ٱلأمر

خواهند گفت: «خدا.»

فسيقولون ٱلله

این است خدا، سرپرست حقیقی شما.

فذلكم ٱلله ربكم ٱلحق

پس از حقیقت، چه هست غیر از گمراهی؟

فماذا بعد ٱلحق إلا ٱلضلل

بگو: «آیا در میان انبازان شما کسی هست که آفرینش را آغاز کند، سپس آن را دوباره بسازد؟»

قل هل من شركآئكم من يبدؤا ٱلخلق ثم يعيده

بگو: «خدا آفرینش را آغاز می‌کند، سپس آن را دوباره می‌سازد.

قل ٱلله يبدؤا ٱلخلق ثم يعيده

بگو: «آیا در میان انبازان شما کسی هست که به حقیقت راه نماید؟»

قل هل من شركآئكم من يهدي إلى ٱلحق

بگو: «خدا به حقیقت راه می‌نماید.

قل ٱلله يهدي للحق

آیا آن که به حقیقت راه می‌نماید سزاوارتر است که از او پیروی شود، یا آن که تنها در صورتی راهنمایی می‌پذیرد که راه نموده شود؟

أفمن يهدي إلى ٱلحق أحق أن يتبع أمن لا يهدي إلآ أن يهدى

بیشترشان تنها از گمانی پیروی می‌کنند؛

وما يتبع أكثرهم إلا ظنا

حال آنکه گمان در برابر حقیقت هیچ سودی ندارد،

إن ٱلظن لا يغني من ٱلحق شيا

این خوانش از آن‌ها نبود که غیر از خدا برساخته شود؛

وما كان هذا ٱلقرءان أن يفترى من دون ٱلله

یا خواهند گفت: «او آن را برساخته است»؟

أم يقولون ٱفترىه

بگو: «پس سوره‌ای همانند آن بیاورید،

قل فأتوا بسورة مثله

بلکه آنچه را به دانش احاطه نکرده بودند و پیشگویی‌اش هنوز به آنان نرسیده بود دروغ انگاشتند.

بل كذبوا بما لم يحيطوا بعلمه ولما يأتهم تأويله

بدین‌سان کسانی که پیش از آنان بودند دروغ انگاشتند.

كذلك كذب ٱلذين من قبلهم

و از میان آنان کسی هست که به آن باور می‌آورد، و کسی هست که به آن باور نمی‌آورد؛

ومنهم من يؤمن به ومنهم من لا يؤمن به

و از میان آنان کسانی هستند که به تو گوش می‌دهند —

ومنهم من يستمعون إليك

و از میان آنان کسانی هستند که به تو می‌نگرند —

ومنهم من ينظر إليك

خدا همانا به هیچ‌روی بر انسان‌ها ستم نمی‌کند؛

إن ٱلله لا يظلم ٱلناس شيا

و روزی که آنان را گرد خواهد آورد، گویی که تنها یک ساعت از روز را گذرانده بودند، یکدیگر را خواهند شناخت.

ويوم يحشرهم كأن لم يلبثوا إلا ساعة من ٱلنهار يتعارفون بينهم

و چه برخی از آنچه به آنان وعده می‌دهیم به تو نشان دهیم، چه تو را وفادارانه نگاه داریم، بازگشت آنان به سوی ما خواهد بود؛

وإما نرينك بعض ٱلذي نعدهم أو نتوفينك فإلينا مرجعهم

و برای هر جامعه‌ای، فرستاده‌ای.

ولكل أمة رسول

بگو: «من برای خود نه آسیبی دارم و نه سودی، مگر آنچه خدا را پسند افتد.

قل لآ أملك لنفسي ضرا ولا نفعا إلا ما شآء ٱلله

برای هر جامعه‌ای زمانی مقرر است.

لكل أمة أجل

چون زمان مقررشان فرا رسد، نمی‌توانند آن را یک ساعت به تأخیر اندازند،

إذا جآء أجلهم فلا يستخرون ساعة

آیا پس تنها پس از آنکه رخ دهد به آن باور خواهید آورد؟

أثم إذا ما وقع ءامنتم به

سپس به کسانی که ستم کردند گفته خواهد شد: «کیفر جاودانگی را بچشید؛

ثم قيل للذين ظلموا ذوقوا عذاب ٱلخلد

و از تو پرس‌وجو می‌کنند: «آیا این به‌راستی درست است؟»

ويستنبونك أحق هو

و اگر هر خویشتن ستمگری هر آنچه بر زمین است را می‌داشت، خود را با آن بازمی‌خرید.

ولو أن لكل نفس ظلمت ما في ٱلأرض لٱفتدت به

آیا نه اینکه آنچه در آسمان‌ها و بر زمین است از آنِ خدا است.

ألآ إن لله ما في ٱلسموت وٱلأرض

آیا نه اینکه وعدهٔ خدا درست است؛

ألآ إن وعد ٱلله حق

اوست که زندگی می‌بخشد و می‌میراند،

هو يحي ويميت

بگو: «به عنایت خدا و به مهر او — از این آنان شادمان شوند!

قل بفضل ٱلله وبرحمته فبذلك فليفرحوا

بگو: «آیا دیده‌اید؟ آنچه خدا به‌عنوان روزی برای شما فرود آورد، شما بخشی از آن را ممنوع و بخشی را روا ساخته‌اید» —

قل أرءيتم مآ أنزل ٱلله لكم من رزق فجعلتم منه حراما وحللا

در روز حضور، کسانی که بر ضد خدا دروغ برمی‌سازند چه فرض خواهند کرد؟

وما ظن ٱلذين يفترون على ٱلله ٱلكذب يوم ٱلقيمة

خدا بی‌گمان دارندهٔ لطفی نسبت به انسان‌ها است،

إن ٱلله لذو فضل على ٱلناس

تو در هیچ حالتی نیستی، هیچ خوانشی را که از آن برخاسته باشد برنمی‌خوانی، شما هیچ کنشی به جا نمی‌آورید، بی‌آنکه ما بر شما گواه باشیم، هنگامی که بدان می‌پردازید.

وما تكون في شأن وما تتلوا منه من قرءان ولا تعملون من عمل إلا كنا عليكم شهودا إذ تفيضون فيه

هیچ چیز از دسترس سرپرست تو بیرون نیست، حتی سنگینیِ یک ذره بر زمین یا در آسمان،

وما يعزب عن ربك من مثقال ذرة في ٱلأرض ولا في ٱلسمآء

مژده از آنِ آنان است، در زندگی نزدیک و در زندگی واپسین.

لهم ٱلبشرى في ٱلحيوة ٱلدنيا وفي ٱلءاخرة

هیچ دگرگونی‌ای در کلام‌های خدا نیست.

لا تبديل لكلمت ٱلله

و سخنشان تو را اندوهگین نکند:

ولا يحزنك قولهم

نیرومندی همانا یکسره از آنِ خدا است.

إن ٱلعزة لله جميعا

آیا نه اینکه هر که در آسمان‌ها است و هر که بر زمین است از آنِ خدا است؛

ألآ إن لله من في ٱلسموت ومن في ٱلأرض

پس کسانی که غیر از خدا انبازانی را فرا می‌خوانند از چه پیروی می‌کنند؟

وما يتبع ٱلذين يدعون من دون ٱلله شركآء

جز از گمان پیروی نمی‌کنند،

إن يتبعون إلا ٱلظن

اوست که شب را برای شما ساخت تا در آن استراحت کنید، و روز را برای روشن دیدن.

هو ٱلذي جعل لكم ٱليل لتسكنوا فيه وٱلنهار مبصرا

می‌گویند: «خدا فرزندی برای خود برگرفته است.»

قالوا ٱتخذ ٱلله ولدا

شکوه بر او باد!

سبحنه

او توانگر است.

هو ٱلغني

آنچه در آسمان‌ها و آنچه بر زمین است از آنِ او است.

له ما في ٱلسموت وما في ٱلأرض

شما برای این هیچ اقتداری ندارید.

إن عندكم من سلطن بهذآ

بهره‌ای در زندگی نزدیک،

متع في ٱلدنيا

و اطلاع نوح را برای آنان برخوان، آنگاه که به قوم خود گفت: «ای قوم من! اگر حضور من در میان شما و یادآوری من نشانه‌های خدا بر شما گران است، من به خدا وکالت می‌دهم.

وٱتل عليهم نبأ نوح إذ قال لقومه يقوم إن كان كبر عليكم مقامي وتذكيري بايت ٱلله فعلى ٱلله توكلت

پس قصد خود و انبازانتان را یکجا کنید،

فأجمعوا أمركم وشركآءكم

تا قصد شما دیگر برای شما امری مبهم نماند،

ثم لا يكن أمركم عليكم غمة

اگر پشت کنید، من از شما هیچ پاداشی نخواسته‌ام؛

فإن توليتم فما سألتكم من أجر

پاداش من تنها بر عهدهٔ خدا است،

إن أجري إلا على ٱلله

اما او را دروغ انگاشتند؛ ما او و کسانی را که با او در کشتی بودند نجات دادیم، و آنان را جانشینان ساختیم،

فكذبوه فنجينه ومن معه في ٱلفلك وجعلنهم خلئف

و کسانی را که نشانه‌های ما را دروغ انگاشته بودند غرق کردیم.

وأغرقنا ٱلذين كذبوا بايتنا

سپس پس از او فرستادگانی را به سوی قوم‌هایشان برانگیختیم؛ برهان‌های روشن را برای آنان آوردند، اما آماده نبودند به آنچه پیش‌تر دروغ انگاشته بودند باور آورند.

ثم بعثنا من بعده رسلا إلى قومهم فجآءوهم بٱلبينت فما كانوا ليؤمنوا بما كذبوا به من قبل

موسی گفت: «آیا دربارهٔ حقیقت، پس از آنکه به شما آمد، چنین می‌گویید؟

قال موسى أتقولون للحق لما جآءكم

آیا این چشم‌بندی است؟

أسحر هذا

چون افکندند، موسی گفت: «آنچه آوردید چشم‌بندی است؛

فلمآ ألقوا قال موسى ما جئتم به ٱلسحر

خدا آن را بی‌اثر خواهد ساخت،

إن ٱلله سيبطله

هیچ‌کس به موسی اعتبار نداد، مگر تباری از قومش، در ترس از فرعون و دربارشان که مبادا آنان را به آزمون بکشد.

فمآ ءامن لموسى إلا ذرية من قومه على خوف من فرعون وملإيهم أن يفتنهم

و فرعون بی‌گمان بر زمین بلندجایگاه بود،

وإن فرعون لعال في ٱلأرض

گفتند: «ما به خدا وکالت می‌دهیم.

فقالوا على ٱلله توكلنا

و ما به موسی و برادرش پرده برداشتیم: «برای قوم خود در مصر خانه‌هایی مستقر سازید؛ خانه‌های خود را نقطهٔ تجمع گردانید؛ و تماس را پابرجا نگه دارید.»

وأوحينآ إلى موسى وأخيه أن تبوءا لقومكما بمصر بيوتا وٱجعلوا بيوتكم قبلة وأقيموا ٱلصلوة

و موسی گفت: «ای سرپرست ما، تو به فرعون و دربارش زینت و دارایی‌ها در زندگی نزدیک دادی،

وقال موسى ربنآ إنك ءاتيت فرعون وملأه زينة وأمولا في ٱلحيوة ٱلدنيا

ای سرپرست ما، تا از راه تو دور گمراه کنند.

ربنا ليضلوا عن سبيلك

گفت: «به فراخوانی شما پاسخ داده شده است؛ پس هر دو راست بایستید،

قال قد أجيبت دعوتكما فٱستقيما

و فرزندان اسرائیل را از دریا گذراندیم؛ فرعون و سپاه‌هایش از سر زورگویی و دشمنی آنان را دنبال کردند،

وجوزنا ببني إسرءيل ٱلبحر فأتبعهم فرعون وجنوده بغيا وعدوا

پس امروز، ما تو را در پیکرت نجات می‌دهیم، تا نشانه‌ای برای کسانی که پس از تو خواهند آمد باشی.»

فٱليوم ننجيك ببدنك لتكون لمن خلفك ءاية

ما فرزندان اسرائیل را همانا در سکنایی از راست‌گویی سکنا دادیم، و آنان را از چیزهای خوب روزی دادیم؛ آنان تنها پس از آنکه دانش به آنان آمد اختلاف کردند.

ولقد بوأنا بني إسرءيل مبوأ صدق ورزقنهم من ٱلطيبت فما ٱختلفوا حتى جآءهم ٱلعلم

اگر دربارهٔ آنچه به سوی تو فرود آوردیم در حیرتی، از کسانی که پیش از تو نوشتار را می‌خوانند بازپرسی کن.

فإن كنت في شك ممآ أنزلنآ إليك فسل ٱلذين يقرءون ٱلكتب من قبلك

حقیقت همانا از سرپرست تو به تو آمده است؛

لقد جآءك ٱلحق من ربك

و اگر سرپرست تو را پسند افتاده بود، همهٔ کسانی که بر زمین‌اند باور می‌آوردند، همه‌شان، بی‌استثنا.

ولو شآء ربك لءامن من في ٱلأرض كلهم جميعا

هیچ خویشتنی را نشاید که باور آورد، مگر با اجازهٔ خدا،

وما كان لنفس أن تؤمن إلا بإذن ٱلله

پس چه انتظار می‌کشند، مگر همانند روزهای کسانی که پیش از آنان گذشته‌اند؟

فهل ينتظرون إلا مثل أيام ٱلذين خلوا من قبلهم

سپس فرستادگان خود و کسانی را که باور آوردند نجات می‌دهیم — بدین‌سان؛

ثم ننجي رسلنا وٱلذين ءامنوا كذلك

بگو: «ای انسان‌ها! اگر دربارهٔ قانون من در سرگشتگی هستید، من از کسانی که شما غیر از خدا از آنان فرمان می‌برید فرمان نمی‌برم،

قل يأيها ٱلناس إن كنتم في شك من ديني فلآ أعبد ٱلذين تعبدون من دون ٱلله

اما از خدا فرمان می‌برم، او که شما را وفادارانه نگه خواهد داشت.

ولكن أعبد ٱلله ٱلذي يتوفىكم

و: «سوی خود را به سوی قانون پابرجا نگه دار، یکسره رو به خدا،

وأن أقم وجهك للدين حنيفا

و غیر از خدا، آنچه را که نه به تو سود می‌رساند و نه به تو آسیب می‌رساند، فرا مخوان؛

ولا تدع من دون ٱلله ما لا ينفعك ولا يضرك

و اگر خدا تو را به آسیبی برساند، کسی مگر او نمی‌تواند آن را از تو بردارد؛

وإن يمسسك ٱلله بضر فلا كاشف له إلا هو

و اگر او برای تو نیکی بخواهد، هیچ‌کس نمی‌تواند لطف او را لغو کند.

وإن يردك بخير فلا رآد لفضله

آن را به هر که پسند او افتد از میان فرمان‌برداران خود می‌رساند.

يصيب به من يشآء من عباده

بگو: «ای انسان‌ها! حقیقت از سرپرستتان برای شما آمده است؛

قل يأيها ٱلناس قد جآءكم ٱلحق من ربكم

پس هر که راهنمایی می‌پذیرد، جز برای خود راهنمایی نمی‌پذیرد،

فمن ٱهتدى فإنما يهتدي لنفسه

و هر که گمراه می‌شود، جز به زیان خود گمراه نمی‌شود.

ومن ضل فإنما يضل عليها

و از آنچه بر تو پرده برداشته می‌شود پیروی کن، و شکیبایی کن تا آن‌گاه که خدا داوری کند.

وٱتبع ما يوحى إليك وٱصبر حتى يحكم ٱلله