Al-Mu'minun المؤمنون

باورمندان کامیاب شده‌اند،

قد أفلح ٱلمؤمنون

آنان که در تماس خود فروتن‌اند،

ٱلذين هم في صلاتهم خشعون

و آنان که از بیهودگی‌ها روی برمی‌تابند،

وٱلذين هم عن ٱللغو معرضون

و آنان که گشاده‌دستی ناب می‌دهند،

وٱلذين هم للزكوة فعلون

و کسانی که پاکدامنی خود را نگه می‌دارند، مگر نسبت به همسران خود یا بسته‌شدگان به سوگند — پس سرزنش نمی‌شوند؛

وٱلذين هم لفروجهم حفظون إلا على أزوجهم أو ما ملكت أيمنهم فإنهم غير ملومين

هر که فراتر از این بجوید، اینان کسانی‌اند که از حدها می‌گذرند.

فمن ٱبتغى ورآء ذلك فأولئك هم ٱلعادون

و کسانی که به امانت‌ها و پیمان خود توجه دارند،

وٱلذين هم لأمنتهم وعهدهم رعون

در آن جاودانه ماندگار.

هم فيها خلدون

ما همانا انسان را از چکیده‌ای از گِل آفریدیم،

ولقد خلقنا ٱلإنسن من سللة من طين

سپس از او نطفه‌ای در جایی امن و استوار ساختیم،

ثم جعلنه نطفة في قرار مكين

خجسته باد خدا، زیباترین آفرینندگان!

فتبارك ٱلله أحسن ٱلخلقين

سپس، پس از این، شما بی‌گمان مردنی هستید،

ثم إنكم بعد ذلك لميتون

سپس، در روز حضور، شما همانا برانگیخته خواهید شد.

ثم إنكم يوم ٱلقيمة تبعثون

و هرگز از آفرینش بی‌خبر نبودیم.

وما كنا عن ٱلخلق غفلين

و ما بی‌گمان بر بردنش توانا هستیم.

وإنا على ذهاب به لقدرون

بدین‌سان برای شما با آن باغ‌هایی از نخل و تاک پدید آوردیم، که در آن‌ها خوراکی‌های فراوان دارید و از آن‌ها می‌خورید، و درختی که از کوه سینا برمی‌آید، که با روغن و چاشنی برای خورندگان می‌روید.

فأنشأنا لكم به جنت من نخيل وأعنب لكم فيها فوكه كثيرة ومنها تأكلون وشجرة تخرج من طور سينآء تنبت بٱلدهن وصبغ للءاكلين

شما را از آنچه در شکم‌هایشان است می‌نوشانیم،

نسقيكم مما في بطونها

و در آن‌ها سودهای بسیار دارید، و از آن‌ها می‌خورید، و بر آن‌ها و بر ناوها حمل می‌شوید.

ولكم فيها منفع كثيرة ومنها تأكلون وعليها وعلى ٱلفلك تحملون

پس آیا محتاط نمی‌شوید؟»

أفلا تتقون

آنگاه دربار قومش، آنان که انکار می‌کردند، گفتند: «این جز آدمی‌ای مانند شما نیست، که می‌خواهد بر شما برتری یابد؛ اگر خدا را پسند افتاده بود، کارگزارانی فرود می‌آورد؛ ما این را در میان نیاکان نخستین خود نشنیده‌ایم. او جز مردی دچار اختلال نیست — پس دربارهٔ او مدتی در انتظار بمانید.»

فقال ٱلملؤا ٱلذين كفروا من قومه ما هذآ إلا بشر مثلكم يريد أن يتفضل عليكم ولو شآء ٱلله لأنزل ملئكة ما سمعنا بهذا في ءابآئنا ٱلأولين إن هو إلا رجل به جنة فتربصوا به حتى حين

گفت: «ای سرپرست من، مرا یاری ده، زیرا مرا دروغ انگاشتند.»

قال رب ٱنصرني بما كذبون

و دربارهٔ کسانی که ستم کردند به من روی میاور، زیرا آنان غرق خواهند شد.

ولا تخطبني في ٱلذين ظلموا إنهم مغرقون

و چون در ناو جا گرفته باشی، تو و کسانی که با تو هستند، بگو: «ستایش از آنِ خدا است که ما را از قوم ستمگران نجات داد.»

فإذا ٱستويت أنت ومن معك على ٱلفلك فقل ٱلحمد لله ٱلذي نجىنا من ٱلقوم ٱلظلمين

و بگو: «ای سرپرست من، مرا در جایی پذیرای خجسته فرود آور، زیرا تو بهترین میزبانانی.»»

وقل رب أنزلني منزلا مباركا وأنت خير ٱلمنزلين

و ما بی‌گمان در حال آزمودن بودیم.

وإن كنا لمبتلين

پس آیا محتاط نمی‌شوید؟»

أفلا تتقون

و دربار قومش، آنان که انکار می‌کردند و رویارویی با زندگی واپسین را دروغ می‌انگاشتند، و در زندگی نزدیک به آنان ناز داده بودیم، گفتند: «این جز آدمی‌ای مانند شما نیست، که از آنچه شما می‌خورید می‌خورد و از آنچه شما می‌نوشید می‌نوشد؛ و اگر به آدمی‌ای مانند خود گردن نهید، آنگاه بی‌گمان زیان‌کار خواهید بود. آیا به شما وعده می‌دهد که چون مردید و خاک و استخوان شدید، بیرون آورده خواهید شد؟ بسی دور، بسی دور است آنچه به شما وعده داده می‌شود! جز زندگی نزدیک ما چیزی نیست، می‌میریم و زندگی می‌کنیم، و برانگیخته نخواهیم شد! او جز مردی نیست که بر خدا دروغی ساخته است، و ما به او اعتبار نخواهیم داد.»

وقال ٱلملأ من قومه ٱلذين كفروا وكذبوا بلقآء ٱلءاخرة وأترفنهم في ٱلحيوة ٱلدنيا ما هذآ إلا بشر مثلكم يأكل مما تأكلون منه ويشرب مما تشربون ولئن أطعتم بشرا مثلكم إنكم إذا لخسرون أيعدكم أنكم إذا متم وكنتم ترابا وعظما أنكم مخرجون هيهات هيهات لما توعدون إن هي إلا حياتنا ٱلدنيا نموت ونحيا وما نحن بمبعوثين إن هو إلا رجل ٱفترى على ٱلله كذبا وما نحن له بمؤمنين

گفت: «ای سرپرست من، مرا یاری ده، زیرا مرا دروغ انگاشتند.»

قال رب ٱنصرني بما كذبون

گفت: «اندکی دیگر، و آنان بی‌گمان خود را سرشار از حسرت خواهند یافت.»

قال عما قليل ليصبحن ندمين

پس دور باد قوم ستمگران!

فبعدا للقوم ٱلظلمين

سپس پس از آنان نسل‌هایی دیگر پدید آوردیم.

ثم أنشأنا من بعدهم قرونا ءاخرين

هیچ جامعه‌ای نه از سرآمد خود پیشی می‌گیرد و نه آن را به تأخیر می‌اندازد.

ما تسبق من أمة أجلها وما يستخرون

پس دور باد قومی که باور نمی‌آورد!

فبعدا لقوم لا يؤمنون

سپس موسی و برادرش هارون را با نشانه‌های خود و حجتی آشکار به سوی فرعون و دربارش فرستادیم؛ اما خودبزرگ‌بینی کردند و قومی گردن‌فراز بودند،

ثم أرسلنا موسى وأخاه هرون بايتنا وسلطن مبين إلى فرعون وملإيه فٱستكبروا وكانوا قوما عالين

و گفتند: «آیا به دو آدمی مانند خود اعتبار بدهیم، در حالی که قوم آنان ما را فرمان می‌برد؟»

فقالوا أنؤمن لبشرين مثلنا وقومهما لنا عبدون

آن دو را دروغ انگاشتند، و چنین از نابودشدگان شدند.

فكذبوهما فكانوا من ٱلمهلكين

ما همانا به موسی نوشتار دادیم، شاید راهنمایی بپذیرند.

ولقد ءاتينا موسى ٱلكتب لعلهم يهتدون

و آن دو را در بلندی‌ای دارای استواری و آب چشمه پناه دادیم.

وءاوينهمآ إلى ربوة ذات قرار ومعين

زیرا من به آنچه می‌کنید همه‌چیزدانم.

إني بما تعملون عليم

و من سرپرست شما هستم: پس در برابر من محتاط باشید.

وأنا ربكم فٱتقون

هر گروه از آنچه در دست دارد شادمان.

كل حزب بما لديهم فرحون

پس آنان را در گردابشان رها کن، برای مدتی.

فذرهم في غمرتهم حتى حين

نه، آن را حس نمی‌کنند.

بل لا يشعرون

و ایشانند که در آن پیشی می‌گیرند.

وهم لها سبقون

و ما دفتری داریم که حقیقت را می‌گوید، و ستمی نخواهند دید.

ولدينا كتب ينطق بٱلحق وهم لا يظلمون

که همچنان به‌جا خواهند آورد —

هم لها عملون

تا آنگاه که نازپروردگان‌شان را به کیفر بگیریم: آنگاه از تنگنا زوزه می‌کشند.

حتى إذآ أخذنا مترفيهم بٱلعذاب إذا هم يجرون

زیرا از جانب ما یاری نخواهید شد.

إنكم منا لا تنصرون

شبانه گفت‌وگو کنان، سخنانی اهانت‌آمیز می‌گفتید.

سمرا تهجرون

آیا پس دربارهٔ سخن نیندیشیده‌اند، یا آنچه به نیاکان نخستین‌شان نیامده بود به آنان آمده است؟

أفلم يدبروا ٱلقول أم جآءهم ما لم يأت ءابآءهم ٱلأولين

یا فرستادهٔ خود را نشناخته‌اند، چندان که او را مردود می‌کنند؟

أم لم يعرفوا رسولهم فهم له منكرون

اما بیشترشان از حقیقت بیزارند.

وأكثرهم للحق كرهون

اما از یادآوری خود روی برمی‌تابند.

فهم عن ذكرهم معرضون

و او بهترین روزی‌دهندگان است.

وهو خير ٱلرزقين

و تو بی‌گمان آنان را به جاده‌ای راست فرا می‌خوانی؛

وإنك لتدعوهم إلى صرط مستقيم

اما کسانی که به زندگی واپسین باور ندارند بی‌گمان از آن جاده کنار می‌روند.

وإن ٱلذين لا يؤمنون بٱلءاخرة عن ٱلصرط لنكبون

و اگر مهربانی می‌کردیم و آسیبی را که به آنان می‌رسد از آنان برمی‌داشتیم، در حدشکنی خود فرو می‌ماندند، کورمال‌کنان.

ولو رحمنهم وكشفنا ما بهم من ضر للجوا في طغينهم يعمهون

ما آنان را همانا به کیفر گرفتیم، و در برابر سرپرست خود خم نشدند، و زاری نکردند،

ولقد أخذنهم بٱلعذاب فما ٱستكانوا لربهم وما يتضرعون

تا آنگاه که دری را به روی آنان بگشاییم که به کیفری سخت می‌انجامد: آنگاه ناامیدند.

حتى إذا فتحنا عليهم بابا ذا عذاب شديد إذا هم فيه مبلسون

چه اندک سپاس‌گزارید!

قليلا ما تشكرون

و اوست که شما را بر زمین پراکند، و به سوی او گرد آورده خواهید شد.

وهو ٱلذي ذرأكم في ٱلأرض وإليه تحشرون

آیا پس خرد نمی‌ورزید؟

أفلا تعقلون

اما همان را گفتند که نخستین‌ها می‌گفتند؛ گفتند: «آیا چون مردیم و خاک و استخوان شدیم، به‌راستی برانگیخته خواهیم شد؟

بل قالوا مثل ما قال ٱلأولون قالوا أءذا متنا وكنا ترابا وعظما أءنا لمبعوثون

این‌ها تنها افسانه‌های پیشینیان‌اند.»

إن هذآ إلآ أسطير ٱلأولين

بگو: «آیا پس به یاد نمی‌آورید؟»

قل أفلا تذكرون

بگو: «سرپرست هفت آسمان و سرپرست بنای سترگ کیست؟»

قل من رب ٱلسموت ٱلسبع ورب ٱلعرش ٱلعظيم

بگو: «آیا پس محتاط نیستید؟»

قل أفلا تتقون

بگو: «پس چگونه به چشم‌بندی فریفته می‌شوید؟»

قل فأنى تسحرون

و آنان بی‌گمان دروغ‌گویند.

وإنهم لكذبون

شکوه بر خدا باد، بالاتر از آنچه وصف می‌کنند!

سبحن ٱلله عما يصفون

او بسی بالاتر است از آنچه با او انباز می‌گیرند.

فتعلى عما يشركون

بگو: «ای سرپرست من، اگر آنچه را به آنان وعده داده می‌شود به من نشان دهی، آنگاه، ای سرپرست من، مرا در میان قوم ستمگران قرار مده.»

قل رب إما تريني ما يوعدون رب فلا تجعلني في ٱلقوم ٱلظلمين

و ما بی‌گمان بر آنکه آنچه را به آنان وعده می‌دهیم به تو نشان دهیم توانا هستیم.

وإنا على أن نريك ما نعدهم لقدرون

ما بهتر می‌دانیم آنچه وصف می‌کنند.

نحن أعلم بما يصفون

و بگو: «ای سرپرست من، از تحریک‌های منحرف‌کنندگان خود را در پناه تو می‌گذارم، و ای سرپرست من، از حضور آنان نزد خود، خود را در پناه تو می‌گذارم.»

وقل رب أعوذ بك من همزت ٱلشيطين وأعوذ بك رب أن يحضرون

و فراتر از آنان مانعی است، تا روزی که برانگیخته شوند.

ومن ورآئهم برزخ إلى يوم يبعثون

سپس، چون در شیپور دمیده شود، در آن روز میان آنان دیگر هیچ پیوند نسبی نخواهد بود، و از یکدیگر نخواهند پرسید.

فإذا نفخ في ٱلصور فلآ أنساب بينهم يومئذ ولا يتسآءلون

کسانی که ترازوهای‌شان سنگین باشد — اینانند که کامیاب می‌شوند؛

فمن ثقلت موزينه فأولئك هم ٱلمفلحون

و کسانی که ترازوهای‌شان سبک باشد — اینان کسانی‌اند که خویشتن خود را زیان رسانده‌اند، در جهنم جاودانه‌اند؛ آتش چهره‌شان را خواهد سوزاند، و در آن با لب‌های درهم‌کشیده چهره درهم خواهند کشید.

ومن خفت موزينه فأولئك ٱلذين خسروا أنفسهم في جهنم خلدون تلفح وجوههم ٱلنار وهم فيها كلحون

آیا نشانه‌های من بر شما برخوانده نمی‌شد، و شما آن‌ها را دروغ می‌انگاشتید؟

ألم تكن ءايتي تتلى عليكم فكنتم بها تكذبون

خواهند گفت: «ای سرپرست ما، تیره‌بختی ما بر ما چیره شد، و ما قومی گمراه بودیم.

قالوا ربنا غلبت علينا شقوتنا وكنا قوما ضآلين

ای سرپرست ما، ما را از آن‌جا بیرون آور؛ اگر بازگردیم، آنگاه همانا ستمگر خواهیم بود.»

ربنآ أخرجنا منها فإن عدنا فإنا ظلمون

خواهد گفت: «در آن‌جا رانده‌شده بمانید، و دیگر با من سخن مگویید.»

قال ٱخسوا فيها ولا تكلمون

گروهی از فرمان‌برداران من بودند که می‌گفتند: «ای سرپرست ما، باور آوردیم؛ ما را ببخشای و بر ما مهربانی کن، زیرا تو بهترین مهربانی‌کنندگانی» — اما شما آنان را به ریشخند گرفتید، تا آنکه یادآوری مرا از یاد شما بردند، و شما بر آنان می‌خندیدید.

إنه كان فريق من عبادي يقولون ربنآ ءامنا فٱغفر لنا وٱرحمنا وأنت خير ٱلرحمين فٱتخذتموهم سخريا حتى أنسوكم ذكري وكنتم منهم تضحكون

من امروز آنان را به‌سبب شکیبایی‌شان همانا بازپرداخت کرده‌ام: ایشانند پیروزمندان.

إني جزيتهم ٱليوم بما صبروا أنهم هم ٱلفآئزون

خواهد گفت: «چند سال بر زمین ماندید؟»

قل كم لبثتم في ٱلأرض عدد سنين

یا بخشی از یک روز؛ پس از شمارندگان بپرس.»

أو بعض يوم فسل ٱلعآدين

خواهد گفت: «جز اندکی نماندید، اگر می‌دانستید.»

قل إن لبثتم إلا قليلا لو أنكم كنتم تعلمون

آیا پس پنداشتید که شما را بیهوده آفریده بودیم، و به سوی ما بازگردانده نمی‌شدید؟

أفحسبتم أنما خلقنكم عبثا وأنكم إلينا لا ترجعون

سرپرست بنای بزرگوار.

رب ٱلعرش ٱلكريم

زیرا انکارکنندگان به کامیابی نمی‌رسند.

إنه لا يفلح ٱلكفرون

و بگو: «ای سرپرست من، ببخشای و مهربانی کن، زیرا تو بهترین مهربانی‌کنندگانی.»

وقل رب ٱغفر وٱرحم وأنت خير ٱلرحمين