Az-Zumar الزمر
Devoting the Law exclusively to Him مخلصا له الدين
The section and its links
The gate, then facing those who contest it, then the messenger's community (39, then 40-46, then 47-49)
Gate of section IX
Read with: the suras of the same shelf mark
- 40 My Guardian Is Godthose who argue; the believing man of Fir'awn's clan
- 41 Their Skins Will Testifythose who turn away; the Aad and the Thamud
- 42 Uphold the Lawthe one Law revealed to all the messengers
- 43 In their footstepsthe footsteps of the fathers, and appearances
- 44 In a blessed nightthe blessed night, and the trial
- 45 A legislated waythe signs, and the legislated way
- 46 Not a novelty among the messengersal-Ahqaf: the Aad, the Occulted who listen
What was shown before: “We refined them” (38) becomes here the command of a refined Law. 38
بسم ٱلله ٱلرحمن ٱلرحيم
به نام خدا، بی‌اندازه مهربان، مهربان.
فرود نوشتار از جانب خدا است، نیرومند، فرزانه.
تنزيل ٱلكتب من ٱلله ٱلعزيز ٱلحكيم
ما نوشتار را به حقیقت به سوی تو فرود آوردیم؛ پس از خدا فرمان ببر، و قانون را یکسره برای او قرار ده.
إنآ أنزلنآ إليك ٱلكتب بٱلحق فٱعبد ٱلله مخلصا له ٱلدين
آیا چنین نیست: قانونِ پالوده و ویژه از آنِ خدا است.
ألا لله ٱلدين ٱلخالص
و کسانی که غیر از او متحدانی برمی‌گیرند: «ما از آنان جز برای آنکه ما را به خدا نزدیک کنند، نزدیکی‌ای تمام، فرمان نمی‌بریم»؛
وٱلذين ٱتخذوا من دونه أوليآء ما نعبدهم إلا ليقربونآ إلى ٱلله زلفى
همانا خدا میان آنان دربارهٔ آنچه در آن اختلاف دارند داوری خواهد کرد،
إن ٱلله يحكم بينهم في ما هم فيه يختلفون
زیرا خدا کسی را که دروغ‌گو و انکارگر بزرگ است راه نمی‌نماید.
إن ٱلله لا يهدي من هو كذب كفار
اگر خدا می‌خواست فرزندی برای خود برگیرد، از آنچه می‌آفریند هر آنچه پسند او می‌افتاد برمی‌گزید؛
لو أراد ٱلله أن يتخذ ولدا لٱصطفى مما يخلق ما يشآء
شکوه بر او باد —
سبحنه
اوست خدا، یگانه، چیره‌گر.
هو ٱلله ٱلوحد ٱلقهار
او آسمان‌ها و زمین را به حقیقت آفرید؛
خلق ٱلسموت وٱلأرض بٱلحق
شب را بر روز می‌پیچد و روز را بر شب می‌پیچد؛
يكور ٱليل على ٱلنهار ويكور ٱلنهار على ٱليل
و خورشید و ماه را رام کرد،
وسخر ٱلشمس وٱلقمر
هر یک به سوی سرآمدی نام‌برده روان است.
كل يجري لأجل مسمى
آیا چنین نیست: اوست نیرومند، بخشایندهٔ بزرگ.
ألا هو ٱلعزيز ٱلغفر
او شما را از یک خویشتن آفرید، سپس همسر آن را از آن بیرون آورد؛
خلقكم من نفس وحدة ثم جعل منها زوجها
و برای شما از دام‌ها هشت، جفت‌جفت، فرود آورد؛
وأنزل لكم من ٱلأنعم ثمنية أزوج
او شما را در شکم‌های مادرانتان می‌آفریند، آفرینشی پس از آفرینشی، در سه تاریکی؛
يخلقكم في بطون أمهتكم خلقا من بعد خلق في ظلمت ثلث
این است خدا، سرپرست شما؛ پادشاهی از آنِ او است؛
ذلكم ٱلله ربكم له ٱلملك
هیچ ایزدی نیست مگر او؛
لآ إله إلا هو
پس چگونه کنار زده می‌شوید؟
فأنى تصرفون
اگر انکار کنید، خدا همانا توانگر است، بی هیچ نیازی به شما؛
إن تكفروا فإن ٱلله غني عنكم
و انکار را برای فرمان‌برداران خود نمی‌پذیرد؛
ولا يرضى لعباده ٱلكفر
اما اگر سپاس‌گزار باشید، آن را برای شما می‌پذیرد؛
وإن تشكروا يرضه لكم
و هیچ بردارندهٔ باری بار دیگری را برنخواهد داشت؛
ولا تزر وازرة وزر أخرى
سپس بازگشت شما به سوی سرپرست شما است، و او شما را از آنچه می‌کردید اطلاع خواهد داد،
ثم إلى ربكم مرجعكم فينبئكم بما كنتم تعملون
زیرا او به آنچه در سینه‌ها است همه‌چیزدان است.
إنه عليم بذات ٱلصدور
و چون آسیبی به انسان می‌رسد، سرپرست خود را فرامی‌خواند، در حالی که به سوی او روی می‌آورد؛
وإذا مس ٱلإنسن ضر دعا ربه منيبا إليه
سپس چون دهشی از جانب خود به او عطا می‌کند، آنچه را پیش‌تر به سوی آن فرامی‌خواند فراموش می‌کند، و برای خدا رقیبانی قرار می‌دهد تا از راه او گمراه کند.
ثم إذا خوله نعمة منه نسي ما كان يدعوا إليه من قبل وجعل لله أندادا ليضل عن سبيله
بگو: «از انکار خود اندکی بهره ببر، تو همانا از همراهان آتشی.»
قل تمتع بكفرك قليلا إنك من أصحب ٱلنار
آنکه در ساعات شب وقف شده است، پیشانی بر خاک نهاده و ایستاده، نسبت به زندگی واپسین هشیار و امیدوار به مهر سرپرستش —
أمن هو قنت ءانآء ٱليل ساجدا وقآئما يحذر ٱلءاخرة ويرجوا رحمة ربه
بگو: «آیا کسانی که می‌دانند با کسانی که نمی‌دانند برابرند؟»
قل هل يستوي ٱلذين يعلمون وٱلذين لا يعلمون
تنها دارندگان خرد به یاد می‌آورند.
إنما يتذكر أولوا ٱلألبب
بگو: «ای فرمان‌برداران من که باور آورده‌اید، از سرپرست خود محتاط باشید؛
قل يعباد ٱلذين ءامنوا ٱتقوا ربكم
برای کسانی که در این زندگی نزدیک نیکی می‌کنند، زیبایی هست؛
للذين أحسنوا في هذه ٱلدنيا حسنة
و زمین خدا پهناور است؛
وأرض ٱلله وسعة
تنها شکیبایان پاداش خود را به‌درستی دریافت خواهند کرد، بی حساب.»
إنما يوفى ٱلصبرون أجرهم بغير حساب
بگو: «به من دستور داده شده است که از خدا فرمان ببرم، قانون را یکسره برای او قرار داده، و به من دستور داده شده است که نخستین از بی‌خدشگان نزد او باشم.»
قل إني أمرت أن أعبد ٱلله مخلصا له ٱلدين وأمرت لأن أكون أول ٱلمسلمين
بگو: «من همانا، اگر از سرپرست خود سرپیچی کنم، از کیفر روزی سترگ می‌ترسم.»
قل إني أخاف إن عصيت ربي عذاب يوم عظيم
بگو: «من از خدا فرمان می‌برم، قانون خود را یکسره برای او قرار داده؛
قل ٱلله أعبد مخلصا له ديني
پس از آنچه شما را پسند افتد، غیر از او، فرمان ببرید.»
فٱعبدوا ما شئتم من دونه
بگو: «زیان‌کاران کسانی‌اند که خویشتن خود و کسان خود را در روز حضور به زیان کشانده باشند؛
قل إن ٱلخسرين ٱلذين خسروا أنفسهم وأهليهم يوم ٱلقيمة
آیا چنین نیست: این است زیان آشکار.»
ألا ذلك هو ٱلخسران ٱلمبين
بالای سرشان سایبان‌هایی از آتش خواهند داشت، و زیر پایشان نیز؛
لهم من فوقهم ظلل من ٱلنار ومن تحتهم ظلل
خدا فرمان‌برداران خود را به این می‌ترساند:
ذلك يخوف ٱلله به عباده
«ای فرمان‌برداران من، از من محتاط باشید!»
يعباد فٱتقون
و کسانی که از فرمان بردن از حدشکن دوری می‌کنند، و به سوی خدا روی می‌آورند، مژده برای آنان است.
وٱلذين ٱجتنبوا ٱلطغوت أن يعبدوها وأنابوا إلى ٱلله لهم ٱلبشرى
پس مژده بده به فرمان‌برداران من که سخن را می‌شنوند و از زیباترین آن پیروی می‌کنند؛
فبشر عباد ٱلذين يستمعون ٱلقول فيتبعون أحسنه
اینان کسانی‌اند که خدا راهشان نمود،
أولئك ٱلذين هدىهم ٱلله
و اینان دارندگان خردند.
وأولئك هم أولوا ٱلألبب
آیا کسی که سخن کیفر بر او به حقیقت پیوسته است — آیا تویی که آن را که در آتش است نجات خواهی داد؟
أفمن حق عليه كلمة ٱلعذاب أفأنت تنقذ من في ٱلنار
اما کسانی که از سرپرست خود محتاط بوده‌اند، غرفه‌هایی بلند خواهند داشت، که بالای آن‌ها غرفه‌های دیگر ساخته شده است، که رودها از زیر آن‌ها جاری است؛
لكن ٱلذين ٱتقوا ربهم لهم غرف من فوقها غرف مبنية تجري من تحتها ٱلأنهر
وعدهٔ خدا —
وعد ٱلله
خدا وعدهٔ خود را نمی‌شکند.
لا يخلف ٱلله ٱلميعاد
آیا ندیده‌ای که خدا از آسمان آبی فرود می‌آورد، آن را چشمه‌هایی در زمین فرو می‌برد، سپس با آن کشتزاری با رنگ‌های گوناگون بیرون می‌آورد؛ سپس خشک می‌شود و آن را زرد می‌بینی؛ سپس آن را خاشاک می‌کند؟
ألم تر أن ٱلله أنزل من ٱلسمآء مآء فسلكه ينبيع في ٱلأرض ثم يخرج به زرعا مختلفا ألونه ثم يهيج فترىه مصفرا ثم يجعله حطما
در این بی‌گمان یادآوری‌ای است برای دارندگان خرد.
إن في ذلك لذكرى لأولي ٱلألبب
آنکه خدا سینهٔ او را برای بی‌خدشگی نزد خدا گشوده است، و بدین‌سان بر روشنایی‌ای از جانب سرپرستش است —
أفمن شرح ٱلله صدره للإسلم فهو على نور من ربه
پس وای بر کسانی که هسته‌هایشان در برابر یادآوری خدا سخت شده است!
فويل للقسية قلوبهم من ذكر ٱلله
اینان در گمراهی آشکارند.
أولئك في ضلل مبين
خدا زیباترین سخن را فرود آورد، نوشتاری با بخش‌هایی همسان، در دوبیتی‌ها،
ٱلله نزل أحسن ٱلحديث كتبا متشبها مثاني
که پوست کسانی که از سرپرست خود بیم دارند از آن می‌لرزد؛ سپس پوست‌ها و هسته‌هایشان با یادآوری خدا نرم می‌شود؛
تقشعر منه جلود ٱلذين يخشون ربهم ثم تلين جلودهم وقلوبهم إلى ذكر ٱلله
این است راهنمایی خدا، که با آن هر که را پسند او افتد راه می‌نماید؛
ذلك هدى ٱلله يهدي به من يشآء
و هر که را خدا گمراه کند، دیگر راهنمایی ندارد.
ومن يضلل ٱلله فما له من هاد
آنکه با چهرهٔ خود از کیفر بد در روز حضور محافظت می‌کند —
أفمن يتقي بوجهه سوء ٱلعذاب يوم ٱلقيمة
و به ستمگران گفته خواهد شد: «آنچه به دست می‌آوردید بچشید.»
وقيل للظلمين ذوقوا ما كنتم تكسبون
کسانی که پیش از ایشان بودند دروغ انگاشتند، و کیفر از جایی که حس نمی‌کردند بر آنان آمد؛
كذب ٱلذين من قبلهم فأتىهم ٱلعذاب من حيث لا يشعرون
خدا شرمساری را در زندگی نزدیک به آنان چشاند،
فأذاقهم ٱلله ٱلخزي في ٱلحيوة ٱلدنيا
و کیفر زندگی واپسین بزرگ‌تر است، اگر می‌دانستند.
ولعذاب ٱلءاخرة أكبر لو كانوا يعلمون
و ما همانا برای انسان‌ها در این خوانش هر گونه مثالی چند برابر کردیم، شاید به یاد آورند — خوانشی بی‌عیب، بی هیچ کجی، شاید محتاط شوند.
ولقد ضربنا للناس في هذا ٱلقرءان من كل مثل لعلهم يتذكرون قرءانا عربيا غير ذي عوج لعلهم يتقون
خدا مثالی می‌افزاید: مردی که از آنِ انبازانی ناسازگار است، و مردی که با یک مرد همتراز است —
ضرب ٱلله مثلا رجلا فيه شركآء متشكسون ورجلا سلما لرجل
آیا در مثال برابرند؟
هل يستويان مثلا
ستایش از آنِ خدا است!
ٱلحمد لله
اما بیشترشان نمی‌دانند.
بل أكثرهم لا يعلمون
تو خواهی مرد، و آنان خواهند مرد؛ سپس در روز حضور، شما همانا نزد سرپرست خود کشمکش خواهید کرد.
إنك ميت وإنهم ميتون ثم إنكم يوم ٱلقيمة عند ربكم تختصمون
پس چه کسی ستمگرتر است از آنکه بر خدا دروغ می‌گوید و راست‌گویی را، چون به او رسید، دروغ می‌انگارد؟
فمن أظلم ممن كذب على ٱلله وكذب بٱلصدق إذ جآءه
آیا در جهنم اقامتگاهی برای انکارکنندگان نیست؟
أليس في جهنم مثوى للكفرين
و آنکه با راست‌گویی آمد و آن را راست‌گو دانست، اینان همان محتاطان‌اند.
وٱلذي جآء بٱلصدق وصدق به أولئك هم ٱلمتقون
آنچه پسند آنان افتد نزد سرپرستشان خواهند داشت؛
لهم ما يشآءون عند ربهم
این است بازپرداخت نیکی‌کنندگان، تا خدا بدترین آنچه کرده‌اند را برایشان بپوشاند و پاداششان را برابر زیباترین آنچه می‌کردند بازپردازد.
ذلك جزآء ٱلمحسنين ليكفر ٱلله عنهم أسوأ ٱلذي عملوا ويجزيهم أجرهم بأحسن ٱلذي كانوا يعملون
آیا خدا فرمان‌بردار خود را بس نیست؟
أليس ٱلله بكاف عبده
و می‌کوشند تو را با کسانی که غیر از او هستند بترسانند؛
ويخوفونك بٱلذين من دونه
و هر که را خدا گمراه کند، دیگر راهنمایی ندارد.
ومن يضلل ٱلله فما له من هاد
و هر که را خدا راه نماید، دیگر کسی نیست که او را گمراه کند؛
ومن يهد ٱلله فما له من مضل
آیا خدا نیرومند، دارندهٔ انتقام نیست؟
أليس ٱلله بعزيز ذي ٱنتقام
و اگر از آنان بپرسی چه کسی آسمان‌ها و زمین را آفرید، بی‌گمان خواهند گفت: «خدا»؛
ولئن سألتهم من خلق ٱلسموت وٱلأرض ليقولن ٱلله
بگو: «پس آیا آنچه را غیر از خدا فرامی‌خوانید دیده‌اید؟ اگر خدا می‌خواست مرا دچار آسیبی کند، آیا این‌ها می‌توانستند مرا از آسیب او آسوده کنند؟ یا اگر برای من مهری می‌خواست، آیا می‌توانستند آن را نزد خود نگه دارند؟»
قل أفرءيتم ما تدعون من دون ٱلله إن أرادني ٱلله بضر هل هن كشفت ضره أو أرادني برحمة هل هن ممسكت رحمته
بگو: «خدا مرا بس است؛
قل حسبي ٱلله
کسانی که وکالت می‌دهند، به او وکالت می‌دهند.»
عليه يتوكل ٱلمتوكلون
بگو: «ای قوم من، بر حسب جای خود عمل کنید، زیرا من نیز عمل می‌کنم؛
قل يقوم ٱعملوا على مكانتكم إني عمل
به‌زودی خواهید دانست که کیفری که او را شرمسار کند به چه کسی خواهد رسید، و کیفری که پابرجا می‌ماند بر چه کسی فرود خواهد آمد.»
فسوف تعلمون من يأتيه عذاب يخزيه ويحل عليه عذاب مقيم
ما نوشتار را برای انسان‌ها به حقیقت بر تو فرود آوردیم؛
إنآ أنزلنا عليك ٱلكتب للناس بٱلحق
هر که راهنمایی بپذیرد، برای خود او است؛
فمن ٱهتدى فلنفسه
و هر که گمراه شود، جز علیه خود گمراه نمی‌شود؛
ومن ضل فإنما يضل عليها
و تو برای آنان وکیل نیستی.
ومآ أنت عليهم بوكيل
خدا خویشتن‌ها را به‌درستی در هنگام مرگشان نگه می‌دارد، و آنان را که هنوز نمرده‌اند در خوابشان؛
ٱلله يتوفى ٱلأنفس حين موتها وٱلتي لم تمت في منامها
آنان را که مرگشان را مقرر کرده است نگه می‌دارد، و دیگران را تا سرآمدی نام‌برده بازمی‌فرستد؛
فيمسك ٱلتي قضى عليها ٱلموت ويرسل ٱلأخرى إلى أجل مسمى
بی‌گمان در این نشانه‌هایی است برای قومی که می‌اندیشند.
إن في ذلك لءايت لقوم يتفكرون
یا غیر از خدا میانجی‌هایی برگرفته‌اند؟
أم ٱتخذوا من دون ٱلله شفعآء
بگو: «حتی اگر هیچ چیز را مالک نیستند و خرد نمی‌ورزند؟»
قل أولو كانوا لا يملكون شيا ولا يعقلون
بگو: «میانجی‌گری یکسره از آنِ خدا است؛
قل لله ٱلشفعة جميعا
پادشاهی آسمان‌ها و زمین از آنِ او است؛
له ملك ٱلسموت وٱلأرض
سپس به سوی او بازگردانده خواهید شد.»
ثم إليه ترجعون
و چون خدا به تنهایی یادآوری می‌شود، هسته‌های کسانی که به زندگی واپسین باور نمی‌آورند از انزجار منقبض می‌شود؛
وإذا ذكر ٱلله وحده ٱشمأزت قلوب ٱلذين لا يؤمنون بٱلءاخرة
و چون کسانی که غیر از او هستند یادآوری می‌شوند، ناگاه شادمان‌اند.
وإذا ذكر ٱلذين من دونه إذا هم يستبشرون
بگو: «ای خدا، آغازگر آسمان‌ها و زمین، آنکه آنچه را فراتر از حواس است و آنچه را گواهی‌شده است می‌داند، تویی که میان فرمان‌برداران خود دربارهٔ آنچه در آن اختلاف داشتند داوری خواهی کرد.»
قل ٱللهم فاطر ٱلسموت وٱلأرض علم ٱلغيب وٱلشهدة أنت تحكم بين عبادك في ما كانوا فيه يختلفون
و اگر ستمگران هر آنچه بر زمین است و همانند آن را با آن می‌داشتند، آن را در برابر کیفر بد، در روز حضور، باج می‌دادند؛
ولو أن للذين ظلموا ما في ٱلأرض جميعا ومثله معه لٱفتدوا به من سوء ٱلعذاب يوم ٱلقيمة
و آنچه به حساب نمی‌آوردند، از جانب خدا بر آنان آشکار خواهد شد.
وبدا لهم من ٱلله ما لم يكونوا يحتسبون
و پیامدهای بد آنچه به دست آورده‌اند بر آنان آشکار خواهد شد،
وبدا لهم سيات ما كسبوا
و آنچه را به مسخره می‌گرفتند بر آنان واقع خواهد شد.
وحاق بهم ما كانوا به يستهزءون
چون آسیبی به انسان می‌رسد، ما را فرامی‌خواند؛ سپس چون از جانب خود دهشی به او عطا می‌کنیم، می‌گوید: «این به من جز به سبب دانشی داده نشده است.»
فإذا مس ٱلإنسن ضر دعانا ثم إذا خولنه نعمة منا قال إنمآ أوتيته على علم
بلکه آزمونی است،
بل هي فتنة
اما بیشتر آنان نمی‌دانند.
ولكن أكثرهم لا يعلمون
کسانی که پیش از ایشان بودند پیش‌تر آن را گفته‌اند، و آنچه به دست می‌آوردند آنان را به کاری نیامد.
قد قالها ٱلذين من قبلهم فمآ أغنى عنهم ما كانوا يكسبون
پیامدهای بد آنچه به دست آورده‌اند بر آنان رسیده است؛
فأصابهم سيات ما كسبوا
و بر ستمگران از میان اینان پیامدهای بد آنچه به دست آورده‌اند خواهد رسید، و نخواهند توانست او را ناتوان کنند.
وٱلذين ظلموا من هؤلآء سيصيبهم سيات ما كسبوا وما هم بمعجزين
پس آیا نمی‌دانند که خدا روزی را بر هر که پسند او افتد می‌گستراند و آن را اندازه می‌کند؟
أولم يعلموا أن ٱلله يبسط ٱلرزق لمن يشآء ويقدر
بی‌گمان در این نشانه‌هایی است برای قومی که باور دارد.
إن في ذلك لءايت لقوم يؤمنون
بگو: «ای فرمان‌برداران من که با خود به افراط کینه ورزیده‌اید، از مهر خدا ناامید مشوید؛
قل يعبادي ٱلذين أسرفوا على أنفسهم لا تقنطوا من رحمة ٱلله
زیرا خدا همهٔ تقصیرها را می‌بخشاید؛
إن ٱلله يغفر ٱلذنوب جميعا
زیرا اوست بسیار بخشاینده، مهربان.»
إنه هو ٱلغفور ٱلرحيم
و به سوی سرپرست خود روی آورید و نزد او بی‌خدشه باشید، پیش از آنکه کیفر به شما برسد؛ آنگاه دیگر یاری نخواهید شد.
وأنيبوا إلى ربكم وأسلموا له من قبل أن يأتيكم ٱلعذاب ثم لا تنصرون
و از زیباترین آنچه از جانب سرپرست شما بر شما فرود آورده شده است پیروی کنید، پیش از آنکه کیفر ناگهان به شما برسد، بی آنکه آن را حس کنید — مبادا خویشتنی بگوید: «دریغا بر آنچه در حق خدا کوتاهی کردم، و بر اینکه بی‌گمان از ریشخندکنندگان بودم!» یا بگوید: «اگر خدا مرا راه نموده بود، از محتاطان می‌بودم»؛ یا چون کیفر را ببیند بگوید: «کاش تلافی‌ای می‌داشتم، از نیکی‌کنندگان می‌بودم.»
وٱتبعوا أحسن مآ أنزل إليكم من ربكم من قبل أن يأتيكم ٱلعذاب بغتة وأنتم لا تشعرون أن تقول نفس يحسرتى على ما فرطت في جنب ٱلله وإن كنت لمن ٱلسخرين أو تقول لو أن ٱلله هدىني لكنت من ٱلمتقين أو تقول حين ترى ٱلعذاب لو أن لي كرة فأكون من ٱلمحسنين
«چرا! نشانه‌های من به تو رسیدند، اما آن‌ها را دروغ انگاشتی، خودبزرگ‌بینی کردی، و از انکارکنندگان بودی.»
بلى قد جآءتك ءايتي فكذبت بها وٱستكبرت وكنت من ٱلكفرين
و در روز حضور، کسانی را که بر خدا دروغ گفته‌اند، سیاه‌چهره خواهی دید.
ويوم ٱلقيمة ترى ٱلذين كذبوا على ٱلله وجوههم مسودة
آیا در جهنم اقامتگاهی برای خودبزرگ‌بینان نیست؟
أليس في جهنم مثوى للمتكبرين
و خدا محتاطان را به کامیابی‌شان نجات می‌دهد؛ هیچ بدی به آنان نمی‌رسد، و اندوهگین نخواهند شد.
وينجي ٱلله ٱلذين ٱتقوا بمفازتهم لا يمسهم ٱلسوء ولا هم يحزنون
خدا آفرینندهٔ هر چیز است؛
ٱلله خلق كل شىء
و او بر هر چیز وکیل است.
وهو على كل شىء وكيل
سپرده‌های آسمان‌ها و زمین از آنِ او است؛
له مقاليد ٱلسموت وٱلأرض
و کسانی که نشانه‌های خدا را انکار می‌کنند، اینان زیان‌کارانند.
وٱلذين كفروا بايت ٱلله أولئك هم ٱلخسرون
بگو: «پس آیا به من دستور می‌دهید که از غیر از خدا فرمان ببرم، ای نادانان؟»
قل أفغير ٱلله تأمروني أعبد أيها ٱلجهلون
همانا برای تو و برای کسانی که پیش از تو بودند پرده برداشته شده است: «اگر انباز می‌گرفتی، کردارت بی‌گمان فرو می‌ریخت، و تو بی‌گمان از زیان‌کاران می‌بودی.»
ولقد أوحي إليك وإلى ٱلذين من قبلك لئن أشركت ليحبطن عملك ولتكونن من ٱلخسرين
بلکه از خدا فرمان ببر، و از شمار سپاس‌گزاران باش.
بل ٱلله فٱعبد وكن من ٱلشكرين
خدا را چنان که سزاوار اندازهٔ او است اندازه نگرفتند؛ همهٔ زمین در روز حضور در مشت او خواهد بود، و آسمان‌ها در دست راست او پیچیده خواهند شد.
وما قدروا ٱلله حق قدره وٱلأرض جميعا قبضته يوم ٱلقيمة وٱلسموت مطويت بيمينه
شکوه بر او باد، و او بسی بالاتر از آن است که با او انباز می‌گیرند.
سبحنه وتعلى عما يشركون
و در شیپور دمیده خواهد شد، و هر که در آسمان‌ها و در زمین است صاعقه‌زده خواهد شد، مگر آنکه خدا را پسند افتد؛
ونفخ في ٱلصور فصعق من في ٱلسموت ومن في ٱلأرض إلا من شآء ٱلله
سپس بار دیگر در آن دمیده خواهد شد، و ناگاه ایستاده می‌نگرند.
ثم نفخ فيه أخرى فإذا هم قيام ينظرون
و زمین با روشنایی سرپرستش درخشان خواهد شد؛ دفتر نهاده خواهد شد؛ اطلاع‌دهندگان و گواهان آورده خواهند شد؛ میان آنان به حقیقت فصل خواهد شد، و هیچ ستمی نخواهند دید.
وأشرقت ٱلأرض بنور ربها ووضع ٱلكتب وجايء بٱلنبين وٱلشهدآء وقضي بينهم بٱلحق وهم لا يظلمون
و هر خویشتن آنچه کرده است به‌درستی دریافت خواهد کرد، و او به آنچه می‌کنند داناتر است.
ووفيت كل نفس ما عملت وهو أعلم بما يفعلون
و کسانی که انکار می‌کنند دسته‌دسته به سوی جهنم برده خواهند شد،
وسيق ٱلذين كفروا إلى جهنم زمرا
تا آنگاه که به آن رسیدند، درهایش گشوده شود، و گماشتگانش به آنان گویند: «آیا فرستادگانی از میان خودتان نزد شما نیامدند، نشانه‌های سرپرست شما را بر شما برمی‌خواندند و شما را از روبه‌رو شدن با این روز هشدار می‌دادند؟»
حتى إذا جآءوها فتحت أبوبها وقال لهم خزنتهآ ألم يأتكم رسل منكم يتلون عليكم ءايت ربكم وينذرونكم لقآء يومكم هذا
خواهند گفت: «چرا!» اما سخن کیفر بر کسانی که انکار می‌کردند به حقیقت پیوسته خواهد بود.
قالوا بلى ولكن حقت كلمة ٱلعذاب على ٱلكفرين
گفته خواهد شد: «از درهای جهنم وارد شوید، تا در آن جاودانه بمانید.»
قيل ٱدخلوا أبوب جهنم خلدين فيها
چه بد اقامتگاهی است اقامتگاه خودبزرگ‌بینان!
فبئس مثوى ٱلمتكبرين
و کسانی که از سرپرست خود محتاط بوده‌اند دسته‌دسته به سوی باغ برده خواهند شد،
وسيق ٱلذين ٱتقوا ربهم إلى ٱلجنة زمرا
تا آنگاه که به آن رسیدند، در حالی که درهایش گشوده است، گماشتگانش به آنان گویند: «آرامش بر شما باد، نیک بودید — در آن وارد شوید تا جاودانه بمانید.»
حتى إذا جآءوها وفتحت أبوبها وقال لهم خزنتها سلم عليكم طبتم فٱدخلوها خلدين
و خواهند گفت: «ستایش از آنِ خدا است که وعدهٔ خود را به ما وفا کرد، و زمین را به ارث به ما داد، و ما را در باغ هر جا که پسند ما باشد جا می‌دهد؛ چه نیکو پاداشی است برای کوشندگان!»
وقالوا ٱلحمد لله ٱلذي صدقنا وعده وأورثنا ٱلأرض نتبوأ من ٱلجنة حيث نشآء فنعم أجر ٱلعملين
و کارگزاران را خواهی دید که پیرامون بنا هستند، شکوه سرپرست خود را با ستایش او می‌سرایند؛
وترى ٱلملئكة حآفين من حول ٱلعرش يسبحون بحمد ربهم
و میان آنان به حقیقت فصل خواهد شد،
وقضي بينهم بٱلحق
و گفته خواهد شد: «ستایش از آنِ خدا است، سرپرستِ همهٔ هستی‌ها.»
وقيل ٱلحمد لله رب ٱلعلمين