Adh-Dhariyat الذاريات
So flee to God ففرّوا إلى الله
Summary and links in the frieze
In the frieze He hears that the promise is true, learns of Ibrahim's guests and the peoples seized, and must remind.
Read just before, 52 leads here: He is told: remind, you are neither a soothsayer nor deranged; the next sura repeats the command: turn your back on them, and remind. 52
It leads to 50: The sky built, the earth spread out, the pair; the next sura makes them insight and reminder for every obedient one having recourse to Him. 50
Closes on “By the glorious Recitation”
بسم ٱلله ٱلرحمن ٱلرحيم
به نام خدا، بی‌اندازه مهربان، مهربان.
سوگند به پراکندگان پراکنده‌کننده، حمل‌کنندگان بارِ سنگین، روندگان آسان‌رو، بخش‌کنندگان یک دستور: آنچه به شما وعده داده می‌شود واقعاً راست‌گوست، و سررسید بی‌گمان خواهد رسید.
وٱلذريت ذروا فٱلحملت وقرا فٱلجريت يسرا فٱلمقسمت أمرا إنما توعدون لصادق وإن ٱلدين لوقع
سوگند به آسمانِ دارای راه‌های درهم‌تنیده! شما بی‌گمان در سخنی ناهمسویید: از آن به بیراهه برده می‌شود هر که به بیراهه برده می‌شود.
وٱلسمآء ذات ٱلحبك إنكم لفي قول مختلف يؤفك عنه من أفك
نابود باد حدس‌زنندگان، آنان که در ورطه‌ای فرو برده شده‌اند، با ذهنی غایب!
قتل ٱلخرصون ٱلذين هم في غمرة ساهون
می‌پرسند: «روز سررسید کی خواهد بود؟» — روزی که بر آتش آزموده خواهند شد.
يسلون أيان يوم ٱلدين يوم هم على ٱلنار يفتنون
«آزمون خود را بچشید.
ذوقوا فتنتكم
این است آنچه در پی شتاب دادن به آن بودید.»
هذا ٱلذي كنتم به تستعجلون
محتاطان همانا در باغ‌ها و چشمه‌ها هستند، آنچه را سرپرستشان به آنان داده است می‌گیرند،
إن ٱلمتقين في جنت وعيون ءاخذين مآ ءاتىهم ربهم
زیرا پیش از آن از کسانی بودند که نیکی می‌کردند.
إنهم كانوا قبل ذلك محسنين
جز اندکی واگذار نمی‌کردند
كانوا قليلا
از شب به خواب،
من ٱليل ما يهجعون
و در ساعت‌های پایانی شب، بخشایش می‌خواستند.
وبٱلأسحار هم يستغفرون
و در دارایی‌هایشان حقی بود برای کسی که می‌خواهد و کسی که محروم شده است.
وفي أمولهم حق للسآئل وٱلمحروم
و بر زمین نشانه‌هایی هست برای کسانی که یقین دارند،
وفي ٱلأرض ءايت للموقنين
و نیز در خودتان.
وفي أنفسكم
آیا پس روشن نمی‌بینید؟
أفلا تبصرون
و در آسمان روزی شماست،
وفي ٱلسمآء رزقكم
و نیز آنچه به شما وعده داده می‌شود. سوگند به سرپرست آسمان و زمین، این بی‌گمان حقیقت است، همان‌گونه که درست است که شما بر زبان می‌آورید.
وما توعدون فورب ٱلسمآء وٱلأرض إنه لحق مثل مآ أنكم تنطقون
آیا گفتار مربوط به مهمانان گرامی‌داشته‌شدهٔ ابراهیم به تو رسیده است؟ آنگاه که بر او وارد شدند و گفتند: «آرامش!»
هل أتىك حديث ضيف إبرهيم ٱلمكرمين إذ دخلوا عليه فقالوا سلما
او گفت: «آرامش.
قال سلم
مردمانی که برای من ناشناخته‌اند.»
قوم منكرون
او به سوی نزدیکانش خزید، سپس گوساله‌ای فربه آورد و آن را به آنان نزدیک کرد، گفت: «آیا نمی‌خورید؟»
فراغ إلى أهله فجآء بعجل سمين فقربه إليهم قال ألا تأكلون
آنگاه از آنان ترسی احساس کرد.
فأوجس منهم خيفة
گفتند: «نترس.»
قالوا لا تخف
و او را به پسری دانا مژده دادند.
وبشروه بغلم عليم
آنگاه همسرش رو کرد، فریادزنان، به صورت خود زد و گفت: «پیرزنی نازا؟!»
فأقبلت ٱمرأته في صرة فصكت وجهها وقالت عجوز عقيم
گفتند: «چنین گفت سرپرست تو.
قالوا كذلك قال ربك
او همانا فرزانه و همه‌چیزدان است.»
إنه هو ٱلحكيم ٱلعليم
او گفت: «پس حال شما چیست، ای فرستاده‌شدگان؟»
قال فما خطبكم أيها ٱلمرسلون
گفتند: «به سوی قومی کنارگذاشته‌شده فرستاده شده‌ایم، تا بر آنان سنگ‌هایی از گل بفرستیم، که نزد سرپرست تو برای زیاده‌روان نشان‌گذاری شده‌اند.»
قالوا إنآ أرسلنآ إلى قوم مجرمين لنرسل عليهم حجارة من طين مسومة عند ربك للمسرفين
کسانی را که باور داشتند از آن بیرون آوردیم، اما در آن جز یک خانه از بی‌خدشگان نزد خدا نیافتیم؛ و در آن نشانه‌ای برای کسانی که از کیفر دردناک می‌ترسند باقی گذاشتیم.
فأخرجنا من كان فيها من ٱلمؤمنين فما وجدنا فيها غير بيت من ٱلمسلمين وتركنا فيهآ ءاية للذين يخافون ٱلعذاب ٱلأليم
و در موسی: آنگاه که او را با سلطه‌ای آشکار به سوی فرعون فرستادیم، او با تکیه‌گاه خود پشت کرد و گفت: «چشم‌بند یا دچار اختلال.»
وفي موسى إذ أرسلنه إلى فرعون بسلطن مبين فتولى بركنه وقال سحر أو مجنون
او و لشکریانش را گرفتیم و آنان را در موج افکندیم، در حالی که او سزاوار سرزنش بود.
فأخذنه وجنوده فنبذنهم في ٱليم وهو مليم
و در عاد: آنگاه که باد نازا را بر آنان فرستادیم، که هیچ چیز از آنچه بر آن می‌گذشت را رها نمی‌کرد بی‌آنکه آن را به غبار درآورد.
وفي عاد إذ أرسلنا عليهم ٱلريح ٱلعقيم ما تذر من شىء أتت عليه إلا جعلته كٱلرميم
و در ثمود: آنگاه که به آنان گفته شد: «تا زمانی بهره ببرید»، اما آنان با گستاخی از دستور سرپرستشان سرپیچی کردند، و صاعقه آنان را گرفت در حالی که می‌نگریستند.
وفي ثمود إذ قيل لهم تمتعوا حتى حين فعتوا عن أمر ربهم فأخذتهم ٱلصعقة وهم ينظرون
نه توانستند برخیزند و نه یاری‌ای بیابند.
فما ٱستطعوا من قيام وما كانوا منتصرين
و قوم نوح، پیش‌تر —
وقوم نوح من قبل
زیرا آنان قومی از تجاوزگران بودند.
إنهم كانوا قوما فسقين
و آسمان را با نیرو ساختیم،
وٱلسمآء بنينها بأييد
و ما بی‌گمان فراخ‌کنندگانیم.
وإنا لموسعون
و زمین را بستر ساختیم:
وٱلأرض فرشنها
چه نیکو سامان‌دهندگانی!
فنعم ٱلمهدون
و از هر چیز جفتی آفریدیم، شاید به یاد آورید.
ومن كل شىء خلقنا زوجين لعلكم تذكرون
پس به سوی خدا بگریزید: من همانا از جانب او برای شما هشداردهنده‌ای صریح‌ام.
ففروا إلى ٱلله إني لكم منه نذير مبين
و با خدا ایزد دیگری قرار ندهید، زیرا من از جانب او برای شما هشداردهنده‌ای صریح‌ام.
ولا تجعلوا مع ٱلله إلها ءاخر إني لكم منه نذير مبين
چنین بود:
كذلك
هیچ فرستاده‌ای نزد کسان پیش از آنان نیامد بی‌آنکه گفته باشند: «چشم‌بند یا دچار اختلال.»
مآ أتى ٱلذين من قبلهم من رسول إلا قالوا ساحر أو مجنون
آیا یکدیگر را به این سفارش کرده‌اند؟
أتواصوا به
بلکه آنان قومی‌اند که از هر حدی می‌گذرند.
بل هم قوم طاغون
پس به آنان پشت کن — تو در این باره هیچ سرزنش نخواهی شد — و یادآوری کن،
فتول عنهم فمآ أنت بملوم وذكر
زیرا یادآوری به باورمندان سود می‌رساند.
فإن ٱلذكرى تنفع ٱلمؤمنين
من نهانیان و انسان‌ها را نیافریدم مگر تا مرا فرمان برند.
وما خلقت ٱلجن وٱلإنس إلا ليعبدون
من از آنان هیچ روزی نمی‌خواهم، و نمی‌خواهم که مرا خوراک دهند.
مآ أريد منهم من رزق ومآ أريد أن يطعمون
خدا روزی‌دهنده است، دارندهٔ نیرو، تزلزل‌ناپذیر.
إن ٱلله هو ٱلرزاق ذو ٱلقوة ٱلمتين
کسانی که ستم کرده‌اند همانا سهمی همانند سهم یارانشان خواهند داشت: پس از من نخواهند که آن را شتاب دهم.
فإن للذين ظلموا ذنوبا مثل ذنوب أصحبهم فلا يستعجلون
پس وای بر انکارکنندگان، از روزشان که به آنان وعده داده شده است.
فويل للذين كفروا من يومهم ٱلذي يوعدون