Al-Ankabut العنكبوت

ما پیش‌تر کسانی را که پیش از آنان بودند به آزمون گذاشتیم،

ولقد فتنا ٱلذين من قبلهم

یا آنان که بدی می‌کنند می‌پندارند که از ما پیشی خواهند گرفت؟

أم حسب ٱلذين يعملون ٱلسيات أن يسبقونا

هر که امید به روبه‌رویی با خدا دارد — مدت مقرر خدا بی‌گمان خواهد آمد؛

من كان يرجوا لقآء ٱلله فإن أجل ٱلله لءات

و هر که مبارزه کند، تنها برای خود مبارزه می‌کند،

ومن جهد فإنما يجهد لنفسه

و ما به انسان دربارهٔ پدر و مادرش رفتاری نیکو سفارش کردیم؛

ووصينا ٱلإنسن بولديه حسنا

اما اگر با تو مبارزه کنند تا چیزی را که دربارهٔ آن هیچ دانشی نداری با من انباز گیری، به آنان گردن منه؛

وإن جهداك لتشرك بي ما ليس لك به علم فلا تطعهمآ

و در میان انسان‌ها کسانی‌اند که می‌گویند: «به خدا باور آوردیم»؛ سپس همین که در راه خدا آزارشان داده شود، آزمونی را که مردم بر آنان روا داشتند با کیفر خدا یکسان می‌گیرند.

ومن ٱلناس من يقول ءامنا بٱلله فإذآ أوذي في ٱلله جعل فتنة ٱلناس كعذاب ٱلله

و اگر یاری‌ای از سرپرست تو بیاید، بی‌گمان خواهند گفت: «ما همانا با شما بودیم.»

ولئن جآء نصر من ربك ليقولن إنا كنا معكم

و انکارکنندگان به باورآورندگان گفتند: «از راه ما پیروی کنید، و ما لغزش‌های شما را بر دوش خواهیم کشید» —

وقال ٱلذين كفروا للذين ءامنوا ٱتبعوا سبيلنا ولنحمل خطيكم

حال آنکه از لغزش‌های اینان هیچ بر دوش نخواهند کشید؛

وما هم بحملين من خطيهم من شىء

و بی‌گمان بارهای خود را بر دوش خواهند کشید، و بارهایی افزون بر بارهای خود؛

وليحملن أثقالهم وأثقالا مع أثقالهم

او را نجات دادیم، و همراهان کشتی را،

فأنجينه وأصحب ٱلسفينة

و ابراهیم، آنگاه که به قوم خود گفت: «از خدا فرمان برید و در برابر او محتاط باشید؛

وإبرهيم إذ قال لقومه ٱعبدوا ٱلله وٱتقوه

شما غیر از خدا تنها از پیکره‌ها فرمان می‌برید، و وانمودی می‌آفرینید؛

إنما تعبدون من دون ٱلله أوثنا وتخلقون إفكا

آنان که غیر از خدا از آنان فرمان می‌برید برای شما همانا هیچ روزی‌ای در اختیار ندارند —

إن ٱلذين تعبدون من دون ٱلله لا يملكون لكم رزقا

پس روزی را نزد خدا بجویید،

فٱبتغوا عند ٱلله ٱلرزق

از او فرمان برید،

وٱعبدوه

و برای او سپاس‌گزار باشید؛

وٱشكروا له

و اگر دروغ انگارید، جامعه‌هایی پیش از شما دروغ انگاشته‌اند؛

وإن تكذبوا فقد كذب أمم من قبلكم

آیا نمی‌بینند که خدا چگونه آفرینش را آغاز می‌کند،

أولم يروا كيف يبدئ ٱلله ٱلخلق

سپس آن را دوباره می‌سازد؟

ثم يعيده

بگو: «در زمین بگردید و بنگرید که چگونه آفرینش را آغاز کرده است؛

قل سيروا في ٱلأرض فٱنظروا كيف بدأ ٱلخلق

سپس خدا پیدایش پایانی را پدید خواهد آورد؛

ثم ٱلله ينشئ ٱلنشأة ٱلءاخرة

هر که را او را پسند افتد کیفر می‌دهد و بر هر که او را پسند افتد مهر می‌کند؛

يعذب من يشآء ويرحم من يشآء

شما نمی‌توانید او را ناتوان سازید، نه بر زمین و نه در آسمان؛

ومآ أنتم بمعجزين في ٱلأرض ولا في ٱلسمآء

و کسانی که نشانه‌های خدا و روبه‌رویی با او را انکار می‌کنند، آنان از مهر من نومید شده‌اند،

وٱلذين كفروا بايت ٱلله ولقآئه أولئك يئسوا من رحمتي

پاسخ قومش تنها این بود که گفتند: «او را بکشید، یا بسوزانیدش!»

فما كان جواب قومه إلآ أن قالوا ٱقتلوه أو حرقوه

اما خدا او را از آتش نجات داد؛

فأنجىه ٱلله من ٱلنار

و گفت: «شما غیر از خدا پیکره‌ها را تنها از سر دلبستگی متقابل میان خودتان در زندگی نزدیک گرفته‌اید؛

وقال إنما ٱتخذتم من دون ٱلله أوثنا مودة بينكم في ٱلحيوة ٱلدنيا

سپس در روز حضور یکدیگر را انکار خواهید کرد و یکدیگر را نفرین خواهید کرد،

ثم يوم ٱلقيمة يكفر بعضكم ببعض ويلعن بعضكم بعضا

لوط به او اعتماد کرد،

فامن له لوط

و گفت: «به سوی سرپرست خود مهاجرت می‌کنم؛

وقال إني مهاجر إلى ربي

و ما اسحاق و یعقوب را به او عطا کردیم،

ووهبنا له إسحق ويعقوب

و در نوادگان او کار اطلاع‌دهی و نوشتار را نهادیم؛

وجعلنا في ذريته ٱلنبوة وٱلكتب

و پاداش او را در زندگی نزدیک به او دادیم،

وءاتينه أجره في ٱلدنيا

و لوط، آنگاه که به قوم خود گفت: «شما بی‌گمان زشتکاری را مرتکب می‌شوید، که هیچ‌کس از میان همهٔ هستی‌ها بر شما در آن پیشی نگرفته است؛ آیا به‌راستی به سوی مردان می‌آیید، راه را قطع می‌کنید، و در محفل‌های خود آنچه را مردود است مرتکب می‌شوید؟»

ولوطا إذ قال لقومه إنكم لتأتون ٱلفحشة ما سبقكم بها من أحد من ٱلعلمين أئنكم لتأتون ٱلرجال وتقطعون ٱلسبيل وتأتون في ناديكم ٱلمنكر

گفت: «لوط همانا در آن است.»

قال إن فيها لوطا

گفتند: «ما بهتر می‌دانیم چه کسی در آن است؛

قالوا نحن أعلم بمن فيها

چون فرستادگان ما نزد لوط آمدند، آمدنشان او را ناخوش آمد و دربارهٔ آنان درمانده شد؛

ولمآ أن جآءت رسلنا لوطا سيء بهم وضاق بهم ذرعا

و قارون، فرعون و هامان —

وقرون وفرعون وهمن

هر یک از آنان را به‌سبب تقصیرش فروگرفتیم؛

فكلا أخذنا بذنبه

بر برخی از آنان تندبادی از سنگ‌ریزه فرستادیم،

فمنهم من أرسلنا عليه حاصبا

برخی را فریاد فروگرفت،

ومنهم من أخذته ٱلصيحة

برخی را وادار کردیم که زمین ببلعدشان،

ومنهم من خسفنا به ٱلأرض

و برخی دیگر را غرق کردیم.

ومنهم من أغرقنا

خدا نمی‌خواست بر آنان ستم کند؛

وما كان ٱلله ليظلمهم

مثال کسانی که غیر از خدا متحدانی می‌گیرند، مثال عنکبوتی است که برای خود خانه‌ای می‌گیرد؛

مثل ٱلذين ٱتخذوا من دون ٱلله أوليآء كمثل ٱلعنكبوت ٱتخذت بيتا

خدا همانا هر آنچه را غیر از او فرامی‌خوانند می‌داند؛

إن ٱلله يعلم ما يدعون من دونه من شىء

و این مثال‌ها را ما برای انسان‌ها چند برابر می‌کنیم،

وتلك ٱلأمثل نضربها للناس

خدا آسمان‌ها و زمین را به حقیقت آفرید؛

خلق ٱلله ٱلسموت وٱلأرض بٱلحق

آنچه را از نوشتار به تو پرده‌برداری شده است برخوان، و تماس را پابرجا نگه دار؛

ٱتل مآ أوحي إليك من ٱلكتب وأقم ٱلصلوة

زیرا تماس زشتکاری و آنچه را مردود است ممنوع می‌کند؛

إن ٱلصلوة تنهى عن ٱلفحشآء وٱلمنكر

و یادآوری خدا بزرگ‌تر است؛

ولذكر ٱلله أكبر

و با دارندگان نوشتار مباحثه مکنید مگر به زیباترین شیوه،

ولا تجدلوا أهل ٱلكتب إلا بٱلتي هي أحسن

مگر با آنان از ایشان که ستم می‌کنند؛

إلا ٱلذين ظلموا منهم

بدین‌سان نوشتار را بر تو فرود آوردیم؛

وكذلك أنزلنآ إليك ٱلكتب

آنان که به ایشان نوشتار دادیم به آن باور دارند، و از میان اینان نیز برخی به آن باور دارند؛

فٱلذين ءاتينهم ٱلكتب يؤمنون به ومن هؤلآء من يؤمن به

تو پیش از آن هیچ نوشتاری برنمی‌خواندی، و با دست راست خود چیزی نمی‌نگاشتی؛

وما كنت تتلوا من قبله من كتب ولا تخطه بيمينك

اینها بلکه نشانه‌هایی روشن‌اند، در سینه‌های کسانی که به آنان دانش داده شده است؛

بل هو ءايت بينت في صدور ٱلذين أوتوا ٱلعلم

و گفتند: «چرا نشانه‌هایی از سرپرست او بر او فرود آورده نشد!»

وقالوا لولآ أنزل عليه ءايت من ربه

آیا برای آنان کافی نیست که ما نوشتار را بر تو فرود آوردیم، که بر آنان برخوانده می‌شود؟

أولم يكفهم أنآ أنزلنا عليك ٱلكتب يتلى عليهم

بگو: «خدا به‌عنوان گواه میان من و شما کافی است؛

قل كفى بٱلله بيني وبينكم شهيدا

او آنچه را در آسمان‌ها و بر زمین است می‌داند؛

يعلم ما في ٱلسموت وٱلأرض

و از تو می‌خواهند که کیفر را شتاب دهی؛

ويستعجلونك بٱلعذاب

از تو می‌خواهند که کیفر را شتاب دهی،

يستعجلونك بٱلعذاب

هر خویشتن مرگ را خواهد چشید،

كل نفس ذآئقة ٱلموت

و آنان که باور آوردند و کردارهای شایسته به‌جا آوردند، ما آنان را بی‌گمان در غرفه‌های بلند باغ جای خواهیم داد، که رودها از زیر آن‌ها جاری است، که در آن جاودانه خواهند ماند؛

وٱلذين ءامنوا وعملوا ٱلصلحت لنبوئنهم من ٱلجنة غرفا تجري من تحتها ٱلأنهر خلدين فيها

چه بسیار جنبنده‌هایی که روزی خود را حمل نمی‌کنند! خدا است که به آنان روزی می‌دهد، و به شما همراه آنان،

وكأين من دآبة لا تحمل رزقها ٱلله يرزقها وإياكم

و اگر از آنان بپرسی چه کسی آسمان‌ها و زمین را آفرید و خورشید و ماه را رام کرد، بی‌گمان خواهند گفت: «خدا»؛

ولئن سألتهم من خلق ٱلسموت وٱلأرض وسخر ٱلشمس وٱلقمر ليقولن ٱلله

خدا روزی را برای هر که از فرمان‌برداران خود او را پسند افتد می‌گستراند، و برای او اندازه می‌کند؛

ٱلله يبسط ٱلرزق لمن يشآء من عباده ويقدر له

و اگر از آنان بپرسی چه کسی از آسمان آبی فرود می‌آورد و زمین را پس از مرگش به‌وسیلهٔ آن دوباره زنده می‌سازد، بی‌گمان خواهند گفت: «خدا»؛

ولئن سألتهم من نزل من ٱلسمآء مآء فأحيا به ٱلأرض من بعد موتها ليقولن ٱلله

بگو: «ستایش از آنِ خدا است!»

قل ٱلحمد لله

این زندگی نزدیک تنها سرگرمی و بازی است؛

وما هذه ٱلحيوة ٱلدنيآ إلا لهو ولعب

اما چون او آنان را به خشکی نجات می‌دهد، اینک انباز می‌گیرند، تا آنچه را به آنان دادیم انکار کنند،

فلما نجىهم إلى ٱلبر إذا هم يشركون ليكفروا بمآ ءاتينهم

آیا نمی‌بینند که ما جایگاهی مصون از تعرّض و امن قرار دادیم، حال آنکه پیرامون آنان مردم ربوده می‌شوند؟

أولم يروا أنا جعلنا حرما ءامنا ويتخطف ٱلناس من حولهم

و کیست پس ستمگرتر از آنکه دربارهٔ خدا دروغی بر ضد او برسازد، یا حقیقت را چون به او رسید دروغ انگارد؟

ومن أظلم ممن ٱفترى على ٱلله كذبا أو كذب بٱلحق لما جآءه

و آنان که برای ما مبارزه کردند، ما آنان را بی‌گمان بر راه‌های خود راه خواهیم نمود؛

وٱلذين جهدوا فينا لنهدينهم سبلنا