Al-Isra الاسراء

زیرا اوست شنوا، بینا.

إنه هو ٱلسميع ٱلبصير

زیرا او فرمان‌برداری سپاس‌گزار بود.

إنه كان عبدا شكورا

و برای پسران اسرائیل، در نوشتار، مقرر کردیم: «شما بی‌گمان دو بار بر زمین فساد خواهید پراکند، و بی‌گمان با بلندی‌ای بزرگ بالا خواهید رفت.»

وقضينآ إلى بني إسرءيل في ٱلكتب لتفسدن في ٱلأرض مرتين ولتعلن علوا كبيرا

و این وعده‌ای بود، انجام‌شده.

وكان وعدا مفعولا

سپس ما نوبت پیروزی بر آنان را به شما بازگرداندیم، و شما را با دارایی‌ها و پسران نیرو بخشیدیم، و شما را در شمار پرشمارترین کردیم.

ثم رددنا لكم ٱلكرة عليهم وأمددنكم بأمول وبنين وجعلنكم أكثر نفيرا

سپس، چون وعدهٔ بار دوم بیاید، تا ناخوشایندی را بر چهره‌های شما نقش زنند، و به جای پیشانی بر خاک نهادن درآیند همان‌گونه که بار نخست درآمدند، و آنچه را بر آن چیره شده باشند به‌کلی ویران کنند.

فإذا جآء وعد ٱلءاخرة ليسوا وجوهكم وليدخلوا ٱلمسجد كما دخلوه أول مرة وليتبروا ما علوا تتبيرا

و جهنم را برای انکارکنندگان حصاری قرار دادیم.

وجعلنا جهنم للكفرين حصيرا

این خوانش همانا به آنچه راست‌تر است راه می‌نماید، و به باورمندانی که کردارهای شایسته به‌جا می‌آورند مژده می‌دهد که پاداشی بزرگ خواهند داشت، و که کسانی که به زندگی واپسین باور نمی‌آورند — برایشان کیفری دردناک آماده کرده‌ایم.

إن هذا ٱلقرءان يهدي للتي هي أقوم ويبشر ٱلمؤمنين ٱلذين يعملون ٱلصلحت أن لهم أجرا كبيرا وأن ٱلذين لا يؤمنون بٱلءاخرة أعتدنا لهم عذابا أليما

زیرا انسان شتاب‌زده است.

وكان ٱلإنسن عجولا

و هر چیز را، به تفصیلی تفصیل دادیم.

وكل شىء فصلنه تفصيلا

و هر انسان را، فال خودش را پای‌بند گردنش ساختیم؛ و برای او، در روز حضور، دفتری بیرون خواهیم آورد که آن را گسترده ملاقات خواهد کرد:

وكل إنسن ألزمنه طئره في عنقه ونخرج له يوم ٱلقيمة كتبا يلقىه منشورا

«دفتر خود را بخوان: امروز بس است که خودت حسابدار خود باشی.»

ٱقرأ كتبك كفى بنفسك ٱليوم عليك حسيبا

و ما هرگز کیفر نمی‌دهیم پیش از آن‌که فرستاده‌ای برانگیخته باشیم.

وما كنا معذبين حتى نبعث رسولا

و چون بخواهیم شهری را نابود کنیم، دستورهای خود را به مرفهانش می‌فرستیم، اما در آن تجاوز می‌کنند؛ آنگاه سخن بر آن به حقیقت می‌پیوندد، و آن را به نابودی تمام ویران می‌کنیم.

وإذآ أردنآ أن نهلك قرية أمرنا مترفيها ففسقوا فيها فحق عليها ٱلقول فدمرنها تدميرا

و سرپرست تو به‌عنوان باخبر و بینا نسبت به تقصیرهای فرمان‌برداران خود بس است.

وكفى بربك بذنوب عباده خبيرا بصيرا

هر که زندگی فوری را بخواهد، ما در آن برای او آنچه را بخواهیم، برای هر که بخواهیم، شتاب می‌بخشیم؛ سپس برایش جهنم را قرار می‌دهیم، که در آن خواهد سوخت، نکوهیده، برکنار.

من كان يريد ٱلعاجلة عجلنا له فيها ما نشآء لمن نريد ثم جعلنا له جهنم يصلىها مذموما مدحورا

و هر که زندگی واپسین را بخواهد و برای آن، همان‌گونه که باید، بکوشد، در حالی که باورمند است — اینان کسانی‌اند که کوشش‌شان شناخته خواهد شد.

ومن أراد ٱلءاخرة وسعى لها سعيها وهو مؤمن فأولئك كان سعيهم مشكورا

و مقرری سرپرست تو هرگز محدود نیست.

وما كان عطآء ربك محظورا

و زندگی واپسین همانا در درجه‌ها بزرگ‌تر است، و در لطف بزرگ‌تر.

وللءاخرة أكبر درجت وأكبر تفضيلا

با خدا ایزدی دیگر قرار مده، وگرنه خود را نکوهیده، رهاشده می‌یافتی.

لا تجعل مع ٱلله إلها ءاخر فتقعد مذموما مخذولا

اما سخنی بزرگوارانه به آنان بگو.

وقل لهما قولا كريما

و بگو: «ای سرپرست من، بر آنان مهر ورز چنان‌که مرا خردسال بزرگ کردند.»

وقل رب ٱرحمهما كما ربياني صغيرا

اگر شایسته باشید، او همانا نسبت به کسانی که پیوسته به او بازمی‌گردند بسیار بخشاینده است.

إن تكونوا صلحين فإنه كان للأوبين غفورا

و بدون اندازه هدر مده،

ولا تبذر تبذيرا

و منحرف‌کننده نسبت به سرپرستش انکارگری بزرگ است.

وكان ٱلشيطن لربه كفورا

و اگر ناگزیر شوی از آنان کناره بگیری، در طلب مهری از سرپرستت که به آن امید داری، آنگاه به آنان سخنی آسان بگو.

وإما تعرضن عنهم ٱبتغآء رحمة من ربك ترجوها فقل لهم قولا ميسورا

و دستت را به گردنت بسته مگردان، و آن را کاملاً نیز مگشا، وگرنه نکوهیده، تهی از حسرت خود را می‌یافتی؛

ولا تجعل يدك مغلولة إلى عنقك ولا تبسطها كل ٱلبسط فتقعد ملوما محسورا

زیرا او نسبت به فرمان‌برداران خود باخبر و بینا است.

إنه كان بعباده خبيرا بصيرا

زیرا کشتن آنان خطایی بزرگ است.

إن قتلهم كان خطا كبيرا

و به زنا نزدیک مشوید، زیرا آن زشتکاری است، و چه بد راهی!

ولا تقربوا ٱلزنى إنه كان فحشة وسآء سبيلا

زیرا یاری رسانده خواهد شد.

إنه كان منصورا

زیرا از پیمان پرسیده خواهد شد.

إن ٱلعهد كان مسولا

این بهتر است، و دارای تعبیری زیبا‌تر.

ذلك خير وأحسن تأويلا

زیرا شنوایی، بینایی و آگاهی — از هر یک از آنان پرسیده خواهد شد.

إن ٱلسمع وٱلبصر وٱلفؤاد كل أولئك كان عنه مسولا

زیرا هرگز زمین را سوراخ نخواهی کرد، و نه از نظر بلندی به کوه‌ها خواهی رسید.

إنك لن تخرق ٱلأرض ولن تبلغ ٱلجبال طولا

همهٔ اینها، بدی‌اش نزد سرپرست تو منفور است.

كل ذلك كان سيئه عند ربك مكروها

و با خدا ایزدی دیگر قرار مده، وگرنه در جهنم افکنده می‌شدی، نکوهیده، برکنار.

ولا تجعل مع ٱلله إلها ءاخر فتلقى في جهنم ملوما مدحورا

شما بی‌گمان سخنی سترگ می‌گویید.

إنكم لتقولون قولا عظيما

ما همانا مثال‌ها را در این خوانش گوناگون ساختیم، تا به یاد آورند؛ اما این جز بر نفرتشان نمی‌افزاید.

ولقد صرفنا في هذا ٱلقرءان ليذكروا وما يزيدهم إلا نفورا

بگو: «اگر با او ایزدانی می‌بودند، چنان‌که می‌گویند، آنگاه راهی به سوی دارندهٔ بنا می‌جستند.»

قل لو كان معه ءالهة كما يقولون إذا لٱبتغوا إلى ذي ٱلعرش سبيلا

شکوه بر او باد، و او بسی بالاتر از آنچه می‌گویند است، با بلندی‌ای بزرگ.

سبحنه وتعلى عما يقولون علوا كبيرا

زیرا او بردبار است، بسیار بخشاینده.

إنه كان حليما غفورا

و چون خوانش را می‌خوانی، میان تو و کسانی که به زندگی واپسین باور نمی‌آورند پرده‌ای پوشیده قرار می‌دهیم،

وإذا قرأت ٱلقرءان جعلنا بينك وبين ٱلذين لا يؤمنون بٱلءاخرة حجابا مستورا

و چون سرپرست خود را در خوانش یاد می‌کنی، تنها او را، با نفرت پشت می‌کنند.

وإذا ذكرت ربك في ٱلقرءان وحده ولوا على أدبرهم نفورا

ما بهتر می‌شناسیم آنچه را به آن گوش می‌دهند، آن‌گاه که به تو گوش می‌دهند، و آن‌گاه که در نجوایند، آن‌گاه که ستمگران می‌گویند: «شما جز از مردی که چشم‌بندی فریفته است پیروی نمی‌کنید.»

نحن أعلم بما يستمعون به إذ يستمعون إليك وإذ هم نجوى إذ يقول ٱلظلمون إن تتبعون إلا رجلا مسحورا

پس نمی‌توانند راهی بیابند.

فلا يستطيعون سبيلا

و گفتند: «آیا چون استخوان‌ها و خرده‌ریزها خواهیم شد، به‌راستی در آفرینشی نو برانگیخته خواهیم شد؟»

وقالوا أءذا كنا عظما ورفتا أءنا لمبعوثون خلقا جديدا

بگو: «شاید نزدیک باشد.

قل عسى أن يكون قريبا

روزی که شما را فرا خواند، در حالی که او را می‌ستایید پاسخ خواهید داد، و خواهید پنداشت که جز اندک زمانی نگذرانده‌اید.»

يوم يدعوكم فتستجيبون بحمده وتظنون إن لبثتم إلا قليلا

زیرا منحرف‌کننده برای انسان دشمنی آشکار است.

إن ٱلشيطن كان للإنسن عدوا مبينا

ما تو را نفرستادیم تا وکیل آنان باشی.

ومآ أرسلنك عليهم وكيلا

ما همانا برخی اطلاع‌دهندگان را بر برخی دیگر برتری دادیم، و به داوود فرمی دادیم.

ولقد فضلنا بعض ٱلنبين على بعض وءاتينا داود زبورا

بگو: «آنان را که ادعا می‌کنید، غیر از او، به یاری بخوانید: آنان هیچ توانی ندارند که آسیب را از شما سبک کنند، و نه آن را جابه‌جا کنند.»

قل ٱدعوا ٱلذين زعمتم من دونه فلا يملكون كشف ٱلضر عنكم ولا تحويلا

زیرا کیفر سرپرست تو از آن‌هایی است که باید نسبت به آن هشیار بود.

إن عذاب ربك كان محذورا

این در دفتر ثبت شده است.

كان ذلك في ٱلكتب مسطورا

و ما نشانه‌ها را جز برای ترساندن نمی‌فرستیم.

وما نرسل بٱلءايت إلا تخويفا

و آنان را می‌ترسانیم، اما این جز بر حدشکنی بزرگشان نمی‌افزاید.

ونخوفهم فما يزيدهم إلا طغينا كبيرا

مگر ابلیس: او گفت: «آیا در برابر کسی که او را از گل آفریده‌ای پیشانی بر خاک نهم؟»

إلآ إبليس قال ءأسجد لمن خلقت طينا

او گفت: «آیا این را می‌بینی، که او را بر من گرامی داشتی؟ اگر مرا تا روز حضور مهلت دهی، من بی‌گمان اعقاب او را به چنگ خواهم آورد، مگر اندکی از آنان.»

قال أرءيتك هذا ٱلذي كرمت على لئن أخرتن إلى يوم ٱلقيمة لأحتنكن ذريته إلا قليلا

او گفت: «برو! هر که از میان آنان از تو پیروی کند — جهنم همانا بازپرداخت شما است، بازپرداختی فراوان.

قال ٱذهب فمن تبعك منهم فإن جهنم جزآؤكم جزآء موفورا

حال آن‌که منحرف‌کننده به آنان جز سراب وعده نمی‌دهد.

وما يعدهم ٱلشيطن إلا غرورا

و سرپرست تو به‌عنوان وکیل بس است.»

وكفى بربك وكيلا

زیرا او نسبت به شما مهربان است.

إنه كان بكم رحيما

انسان انکارگری بزرگ است.

وكان ٱلإنسن كفورا

آیا پس ایمن‌اید که ما شما را با پاره‌ای از خشکی نبلعانیم، یا بر شما تندبادی از سنگ‌ریزه نفرستیم، بی‌آن‌که آنگاه وکیلی بیابید؟ یا ایمن‌اید که ما شما را بار دیگر بدان بازنگردانیم، تا بر شما بادی درهم‌شکن بفرستیم که شما را به سبب انکارتان غرق کند، بی‌آن‌که آنگاه کسی را بیابید که برای شما از ما بازخواست کند؟

أفأمنتم أن يخسف بكم جانب ٱلبر أو يرسل عليكم حاصبا ثم لا تجدوا لكم وكيلا أم أمنتم أن يعيدكم فيه تارة أخرى فيرسل عليكم قاصفا من ٱلريح فيغرقكم بما كفرتم ثم لا تجدوا لكم علينا به تبيعا

ما همانا پسران آدم را گرامی داشتیم، آنان را بر خشکی و دریا برداشتیم، از چیزهای نیک روزی‌شان دادیم، و آنان را آشکارا بر بسیاری از آنچه آفریدیم برتری دادیم.

ولقد كرمنا بني ءادم وحملنهم في ٱلبر وٱلبحر ورزقنهم من ٱلطيبت وفضلنهم على كثير ممن خلقنا تفضيلا

کسی که دفترش در دست راستش به او داده شود — اینان دفتر خود را خواهند خواند، و ستم نخواهند دید، حتی به اندازهٔ نخینه‌ای.

فمن أوتي كتبه بيمينه فأولئك يقرءون كتبهم ولا يظلمون فتيلا

و هر که در این زندگی نابینا باشد، در زندگی واپسین نابینا خواهد بود، و در راه گمراه‌تر.

ومن كان في هذه أعمى فهو في ٱلءاخرة أعمى وأضل سبيلا

آنگاه تو را دوست صمیمی می‌گرفتند.

وإذا لٱتخذوك خليلا

و اگر تو را استوار نساخته بودیم، تو همانا نزدیک بود اندکی بر آنان تکیه کنی.

ولولآ أن ثبتنك لقد كدت تركن إليهم شيا قليلا

آنگاه دو برابر زندگی و دو برابر مرگ را به تو می‌چشاندیم؛ سپس در برابر ما هیچ یاری‌ای نمی‌یافتی.

إذا لأذقنك ضعف ٱلحيوة وضعف ٱلممات ثم لا تجد لك علينا نصيرا

و آنگاه، پس از تو، جز اندک زمانی در آن نمی‌ماندند.

وإذا لا يلبثون خلفك إلا قليلا

و برای هنجار ما هیچ جابه‌جایی نخواهی یافت.

ولا تجد لسنتنا تحويلا

زیرا خوانش سپیده‌دم گواهی‌شده است.

إن قرءان ٱلفجر كان مشهودا

و پاره‌ای از شب را، با آن بیدار بمان، به‌عنوان افزونی برای تو: شاید سرپرست تو تو را به جایگاهی ستوده برانگیزد.

ومن ٱليل فتهجد به نافلة لك عسى أن يبعثك ربك مقاما محمودا

و بگو: «ای سرپرست من، مرا با ورودی راست‌گو وارد کن، و مرا با خروجی راست‌گو بیرون آور، و برای من، از جانب خود، اقتداری یاری‌رسان قرار ده.»

وقل رب أدخلني مدخل صدق وأخرجني مخرج صدق وٱجعل لي من لدنك سلطنا نصيرا

ناراست همانا محکوم به از میان رفتن است.»

إن ٱلبطل كان زهوقا

اما این بر ستمگران جز زیان نمی‌افزاید.

ولا يزيد ٱلظلمين إلا خسارا

و چون بدی به او برسد، نومید است.

وإذا مسه ٱلشر كان يوسا

بگو: «هر کس بر پایهٔ شیوهٔ خود عمل می‌کند؛ سرپرست شما بهتر می‌شناسد که کدام‌یک در راه راهنمایی‌پذیرفته‌تر است.»

قل كل يعمل على شاكلته فربكم أعلم بمن هو أهدى سبيلا

بگو: «جریان از دستور سرپرست من است؛ و به شما از دانش جز بسیار اندکی داده نشده است.»

قل ٱلروح من أمر ربي ومآ أوتيتم من ٱلعلم إلا قليلا

زیرا لطف او بر تو بزرگ است.

إن فضله كان عليك كبيرا

بگو: «اگر انسان‌ها و نهانیان برای آوردن همانند این خوانش متحد می‌شدند، همانند آن را نمی‌آوردند، هرچند پشتیبان یکدیگر می‌بودند.»

قل لئن ٱجتمعت ٱلإنس وٱلجن على أن يأتوا بمثل هذا ٱلقرءان لا يأتون بمثله ولو كان بعضهم لبعض ظهيرا

ما همانا برای انسان‌ها، در این خوانش، هر گونه مثال را گوناگون ساختیم؛ اما بیشتر انسان‌ها همه چیز را رد کردند، مگر انکار.

ولقد صرفنا للناس في هذا ٱلقرءان من كل مثل فأبى أكثر ٱلناس إلا كفورا

بگو: «شکوه بر سرپرست من باد! آیا من جز آدمی‌ای، فرستاده‌ای هستم؟»

قل سبحان ربي هل كنت إلا بشرا رسولا

و آدمیان را چیزی از باور آوردن بازنداشت، آنگاه که راهنمایی به سویشان آمد، مگر اینکه گفتند: «آیا خدا آدمی‌ای را به‌عنوان فرستاده برمی‌انگیخت؟»

وما منع ٱلناس أن يؤمنوا إذ جآءهم ٱلهدى إلآ أن قالوا أبعث ٱلله بشرا رسولا

بگو: «اگر بر زمین کارگزارانی بودند که با آسودگی کامل راه می‌رفتند، ما از آسمان کارگزاری را به‌عنوان فرستاده بر آنان فرود می‌آوردیم.»

قل لو كان في ٱلأرض ملئكة يمشون مطمئنين لنزلنا عليهم من ٱلسمآء ملكا رسولا

زیرا او نسبت به فرمان‌برداران خود باخبر و بینا است.»

إنه كان بعباده خبيرا بصيرا

هرگاه فروکش کند، اخگرِ افروخته را برایشان می‌افزاییم.

كلما خبت زدنهم سعيرا

این است بازپرداخت آنان، برای آنکه نشانه‌های ما را انکار کردند و گفتند: «آیا چون استخوان‌ها و خرده‌ریزها خواهیم شد، به‌راستی در آفرینشی نو برانگیخته خواهیم شد؟»

ذلك جزآؤهم بأنهم كفروا بايتنا وقالوا أءذا كنا عظما ورفتا أءنا لمبعوثون خلقا جديدا

اما ستمگران همه‌چیز را رد کردند، مگر انکار.

فأبى ٱلظلمون إلا كفورا

انسان بخیل است.

وكان ٱلإنسن قتورا

پس از فرزندان اسرائیل بپرس: آنگاه که نزد آنان آمد، فرعون به او گفت: «بی‌گمان تو را چشم‌بندی‌شده می‌پندارم، ای موسی.»

فسل بني إسرءيل إذ جآءهم فقال له فرعون إني لأظنك يموسى مسحورا

و من بی‌گمان تو را زیان‌دیده می‌پندارم، ای فرعون.»

وإني لأظنك يفرعون مثبورا

پس خواست آنان را از این زمین برکَند؛ اما ما او را و همهٔ کسانی را که با او بودند غرق کردیم.

فأراد أن يستفزهم من ٱلأرض فأغرقنه ومن معه جميعا

سپس چون وعدهٔ بار دوم فرا رسد، همهٔ شما را درهم‌پیچیده باز خواهیم آورد.»

فإذا جآء وعد ٱلءاخرة جئنا بكم لفيفا

و تو را جز مژده‌دهنده و هشداردهنده نفرستادیم.

ومآ أرسلنك إلا مبشرا ونذيرا

و آن را به فرودهای پیاپی فرود آوردیم.

ونزلنه تنزيلا

بگو: «به آن باور آورید یا باور نیاورید:

قل ءامنوا به أو لا تؤمنوا

کسانی که پیش از آن به ایشان دانش داده شده است، چون بر آنان برخوانده شود، پیشانی بر خاک نهاده بر چانه می‌افتند، و می‌گویند: ‹شکوه بر سرپرست ما باد! وعدهٔ سرپرست ما بی‌گمان انجام‌شدنی است.›

إن ٱلذين أوتوا ٱلعلم من قبله إذا يتلى عليهم يخرون للأذقان سجدا ويقولون سبحن ربنآ إن كان وعد ربنا لمفعولا

و بر چانه می‌افتند، گریان، و این فروتنی‌شان را می‌افزاید.»

ويخرون للأذقان يبكون ويزيدهم خشوعا

و تماس خود را بلند مخوان، و آن را نیز آهسته مگو: میان این دو راهی بجوی.

ولا تجهر بصلاتك ولا تخافت بها وٱبتغ بين ذلك سبيلا

و بزرگی او را به‌تمامی اعلام کن.

وكبره تكبيرا