Al-Baqara البقرة

و کسانی که به آنچه بر تو فرود آورده‌شده است و به آنچه پیش از تو فرود آورده‌شده است باور می‌آورند، و به زندگی واپسین یقین دارند — اینان بر راهنمایی‌ای از سوی سرپرست‌شان‌اند،

وٱلذين يؤمنون بمآ أنزل إليك ومآ أنزل من قبلك وبٱلءاخرة هم يوقنون أولئك على هدى من ربهم

خدا بر هسته‌هایشان و بر شنوایی‌شان مهر زده است،

ختم ٱلله على قلوبهم وعلى سمعهم

و بر بینایی‌هایشان، آنچه آنان را می‌پوشاند؛

وعلى أبصرهم غشوة

می‌کوشند خدا و کسانی را که باور آورده‌اند فریب دهند،

يخدعون ٱلله وٱلذين ءامنوا

در هسته‌هایشان بیماری‌ای هست،

في قلوبهم مرض

و خدا آنان را در بیماری افزونی داده است؛

فزادهم ٱلله مرضا

و چون به آنان گفته می‌شود: «باور آورید چنان‌که مردم باور آوردند»، می‌گویند: «آیا باور بیاوریم چنان‌که بی‌خردان باور آوردند؟»

وإذا قيل لهم ءامنوا كمآ ءامن ٱلناس قالوا أنؤمن كمآ ءامن ٱلسفهآء

و چون با کسانی که باور آورده‌اند روبه‌رو می‌شوند، می‌گویند: «باور آوردیم»؛

وإذا لقوا ٱلذين ءامنوا قالوا ءامنا

مثالِ آنان مثالِ کسی است که آتشی می‌افروزد؛ چون آنچه پیرامون او است روشن کرد،

مثلهم كمثل ٱلذي ٱستوقد نارا فلمآ أضآءت ما حوله

یا همچون بارانی سیل‌آسا از آسمان، که در آن تاریکی‌ها، رعد و برق‌ها هست:

أو كصيب من ٱلسمآء فيه ظلمت ورعد وبرق

انگشتانشان را به‌سبب صاعقه در گوش‌هایشان می‌گذارند، هشیار در برابر مرگ.

يجعلون أصبعهم في ءاذانهم من ٱلصوعق حذر ٱلموت

برق نزدیک است که بینایی‌هایشان را برباید.

يكاد ٱلبرق يخطف أبصرهم

هرگاه آنان را روشن می‌کند، راه می‌روند؛

كلمآ أضآء لهم مشوا فيه

و همین‌که بر آنان تاریک می‌شود، بی‌حرکت می‌ایستند.

وإذآ أظلم عليهم قاموا

و اگر خدا را پسند افتاده بود، حتماً شنوایی و بینایی‌هایشان را می‌برد،

ولو شآء ٱلله لذهب بسمعهم وأبصرهم

او که برای شما زمین را بستر ساخت، و آسمان را ساختمانی، و از آسمان آبی فرود آورد، که با آن میوه‌ها را به‌عنوان روزی برای شما بیرون آورد.

ٱلذي جعل لكم ٱلأرض فرشا وٱلسمآء بنآء وأنزل من ٱلسمآء مآء فأخرج به من ٱلثمرت رزقا لكم

و اگر در آنچه بر فرمان‌بردار ما فرود آورده‌ایم در تردید هستید، پس سوره‌ای همانند آن بیاورید،

وإن كنتم في ريب مما نزلنا على عبدنا فأتوا بسورة من مثله

اگر چنین نکنید — و هرگز نخواهید کرد — پس از آتشی محتاط باشید که سوختش انسان‌ها و سنگ‌ها است،

فإن لم تفعلوا ولن تفعلوا فٱتقوا ٱلنار ٱلتي وقودها ٱلناس وٱلحجارة

و کسانی را که باور آورده‌اند و کردارهای شایسته به‌جا آورده‌اند مژده بده که باغ‌هایی خواهند داشت که رودها از زیر آن‌ها جاری است.

وبشر ٱلذين ءامنوا وعملوا ٱلصلحت أن لهم جنت تجري من تحتها ٱلأنهر

هرگاه در آنجا از میوه‌ای به‌عنوان روزی روزی داده می‌شوند، می‌گویند: «این است آنچه پیش‌تر از آن روزی داده‌شده‌ایم»؛

كلما رزقوا منها من ثمرة رزقا قالوا هذا ٱلذي رزقنا من قبل

و آن را شبیه برایشان می‌آورند.

وأتوا به متشبها

و در آنجا همسرانی پاک‌شده خواهند داشت،

ولهم فيهآ أزوج مطهرة

همانا خدا از افزودن مثالی آزرم نمی‌کند، حتی مثال پشه‌ای یا بیش از آن.

إن ٱلله لا يستحي أن يضرب مثلا ما بعوضة فما فوقها

اما کسانی که باور آورده‌اند، می‌دانند که آن حقیقتی است از سوی سرپرست‌شان؛

فأما ٱلذين ءامنوا فيعلمون أنه ٱلحق من ربهم

و اما کسانی که انکار می‌کنند، می‌گویند: «خدا از این مثال چه خواسته است؟»

وأما ٱلذين كفروا فيقولون ماذآ أراد ٱلله بهذا مثلا

و به‌واسطهٔ آن فقط تجاوزگران را گمراه می‌کند، آنان که پیمان خدا را پس از پیمان استواری که آن را می‌بندد می‌شکنند، آنچه را خدا دستور داده است که پیوند داده شود قطع می‌کنند، و بر زمین فساد می‌پراکنند.

وما يضل به إلا ٱلفسقين ٱلذين ينقضون عهد ٱلله من بعد ميثقه ويقطعون مآ أمر ٱلله به أن يوصل ويفسدون في ٱلأرض

چگونه می‌توانید خدا را انکار کنید، در حالی که مرده بودید و او شما را زنده کرد؛ سپس شما را خواهد میراند،

كيف تكفرون بٱلله وكنتم أموتا فأحيكم ثم يميتكم

اوست که برای شما هر آنچه را بر زمین است آفرید،

هو ٱلذي خلق لكم ما في ٱلأرض جميعا

سپس به سوی آسمان رو کرد، و آن‌ها را به هفت آسمان شکل داد؛

ثم ٱستوى إلى ٱلسمآء فسوىهن سبع سموت

و چون سرپرست تو به کارگزاران گفت: «من بر زمین جانشینی خواهم نهاد.»

وإذ قال ربك للملئكة إني جاعل في ٱلأرض خليفة

گفتند: «آیا در آن کسی را خواهی نهاد که در آن فساد پراکنده خواهد کرد و خون خواهد ریخت، در حالی که ما با ستودنِ تو شکوه تو را می‌سراییم و والاپایگی تو را اعلام می‌کنیم؟»

قالوا أتجعل فيها من يفسد فيها ويسفك ٱلدمآء ونحن نسبح بحمدك ونقدس لك

گفت: «ای آدم! آنان را از ویژگی‌هایشان اطلاع بده.»

قال يادم أنبئهم بأسمآئهم

و چون به کارگزاران گفتیم: «در برابر آدم پیشانی بر خاک نهید»، پیشانی بر خاک نهادند،

وإذ قلنا للملئكة ٱسجدوا لءادم فسجدوا

و گفتیم: «ای آدم! تو و همسرت در باغ ساکن شو، و از آن بخورید، به آسودگی، هر جا که پسندتان افتد،

وقلنا يادم ٱسكن أنت وزوجك ٱلجنة وكلا منها رغدا حيث شئتما

اما منحرف‌کننده آن دو را از آنجا لغزاند، و از حالی که در آن بودند بیرون‌شان آورد؛

فأزلهما ٱلشيطن عنها فأخرجهما مما كانا فيه

و گفتیم: «فرود آیید،

وقلنا ٱهبطوا

دشمنان یکدیگر،

بعضكم لبعض عدو

سپس آدم از سرپرست خود کلمه‌هایی دریافت کرد، و او با گذشت به سوی او بازگشت،

فتلقى ءادم من ربه كلمت فتاب عليه

گفتیم: «همگی از آن فرود آیید؛

قلنا ٱهبطوا منها جميعا

و به آنچه فرود آوردم باور آورید، که آنچه را با شما است تأیید می‌کند، و نخستین انکارکنندگان آن نباشید؛

وءامنوا بمآ أنزلت مصدقا لما معكم ولا تكونوا أول كافر به

و تماس را پابرجا نگه دارید، و گشاده‌دستی ناب را بدهید،

وأقيموا ٱلصلوة وءاتوا ٱلزكوة

آیا مردم را به فضیلت دستور می‌دهید و خودتان را فراموش می‌کنید، در حالی که نوشتار را برمی‌خوانید؟

أتأمرون ٱلناس بٱلبر وتنسون أنفسكم وأنتم تتلون ٱلكتب

و چون شما را از دودمان فرعون رهانیدیم، که کیفر بد بر شما روا می‌داشتند، پسرانتان را سر می‌بریدند و به آزرم زنان‌تان آسیب می‌رساندند —

وإذ نجينكم من ءال فرعون يسومونكم سوء ٱلعذاب يذبحون أبنآءكم ويستحيون نسآءكم

و چون به موسی نوشتار را دادیم

وإذ ءاتينا موسى ٱلكتب

و چون موسی به قوم خود گفت: «ای قوم من! شما همانا با برگرفتن گوساله بر خود ستم کردید؛ پس به سوی آن که شما را هستی داد بازگردید، و یکدیگر را بکشید،

وإذ قال موسى لقومه يقوم إنكم ظلمتم أنفسكم بٱتخاذكم ٱلعجل فتوبوا إلى بارئكم فٱقتلوا أنفسكم

این برای شما نزد آن که شما را هستی داد بهتر است.»

ذلكم خير لكم عند بارئكم

آنگاه با گذشت به سوی شما بازگشت،

فتاب عليكم

و سایهٔ ابر را بر شما گستردیم، و ترنجبین و بلدرچین را بر شما فرود آوردیم:

وظللنا عليكم ٱلغمام وأنزلنا عليكم ٱلمن وٱلسلوى

«از چیزهای نیکویی که روزی‌تان داده‌ایم بخورید» —

كلوا من طيبت ما رزقنكم

و چون گفتیم: «به این شهر درآیید، از آن هر جا که پسندتان افتد به آسودگی بخورید، پیشانی بر خاک نهاده از در درآیید، و بگویید: بار ما را بردار — لغزش‌های شما را خواهیم بخشود،

وإذ قلنا ٱدخلوا هذه ٱلقرية فكلوا منها حيث شئتم رغدا وٱدخلوا ٱلباب سجدا وقولوا حطة نغفر لكم خطيكم

و چون موسی برای سیراب کردن قوم خود آب خواست؛ گفتیم: «با عصای خود بر صخره بزن»؛

وإذ ٱستسقى موسى لقومه فقلنا ٱضرب بعصاك ٱلحجر

و ناگاه دوازده چشمه از آن جوشید:

فٱنفجرت منه ٱثنتا عشرة عينا

هر گروهی از انسان‌ها جای نوشیدن خود را شناخت.

قد علم كل أناس مشربهم

از روزی خدا بخورید و بنوشید،

كلوا وٱشربوا من رزق ٱلله

و چون گفتید: «ای موسی! هرگز نخواهیم توانست با یک خوراک شکیبایی کنیم؛ پس سرپرست خود را برای ما بخوان تا برایمان از آنچه زمین می‌رویاند بیرون آورد، از سبزی‌هایش، خیارهایش، سیرش، عدس‌هایش و پیازهایش.»

وإذ قلتم يموسى لن نصبر على طعام وحد فٱدع لنا ربك يخرج لنا مما تنبت ٱلأرض من بقلها وقثآئها وفومها وعدسها وبصلها

گفت: «آیا می‌خواهید آنچه را فوری است در برابر آنچه بهتر است بگیرید؟

قال أتستبدلون ٱلذي هو أدنى بٱلذي هو خير

پس به مصر فرود آیید، زیرا آنچه خواستید در آنجا خواهید یافت.»

ٱهبطوا مصرا فإن لكم ما سألتم

و خواری و تنگ‌دستی بر آنان چسبانده شد، و خشم خدا را بر خود فرا خواندند.

وضربت عليهم ٱلذلة وٱلمسكنة وبآءو بغضب من ٱلله

این از آن بود که نشانه‌های خدا را انکار می‌کردند، و اطلاع‌دهندگان را بدون حق می‌کشتند.

ذلك بأنهم كانوا يكفرون بايت ٱلله ويقتلون ٱلنبين بغير ٱلحق

و چون پیمان استوار شما را گرفتیم، و کوه را بالای سر شما برافراشتیم:

وإذ أخذنا ميثقكم ورفعنا فوقكم ٱلطور

سپس پس از آن پشت کردید؛

ثم توليتم من بعد ذلك

و چون موسی به قوم خود گفت: «خدا به شما دستور می‌دهد که گاوی را سر ببرید.»

وإذ قال موسى لقومه إن ٱلله يأمركم أن تذبحوا بقرة

گفتند: «آیا ما را به ریشخند می‌گیری؟»

قالوا أتتخذنا هزوا

گفتند: «سرپرست خود را برای ما بخوان تا برایمان مشخص کند که آن چیست.»

قالوا ٱدع لنا ربك يبين لنا ما هي

گفت: «او می‌گوید که آن گاوی است نه پیر و نه بکر،

قال إنه يقول إنها بقرة لا فارض ولا بكر

میانه‌سال، میان این دو؛

عوان بين ذلك

گفتند: «سرپرست خود را برای ما بخوان تا رنگ آن را برایمان مشخص کند.»

قالوا ٱدع لنا ربك يبين لنا ما لونها

گفت: «او می‌گوید که آن گاوی زرد است، با رنگی درخشان،

قال إنه يقول إنها بقرة صفرآء فاقع لونها

گفت: «او می‌گوید که آن گاوی است که برای زیر و رو کردن زمین رام نشده است و نه برای آب دادن شخم‌زار،

قال إنه يقول إنها بقرة لا ذلول تثير ٱلأرض ولا تسقي ٱلحرث

بی‌گزند، بی‌هیچ لکه‌ای.»

مسلمة لا شية فيها

گفتند: «اکنون حقیقت را آوردی.»

قالوا ٱلن جئت بٱلحق

و چون خویشتنی را کشتید، و درباره‌اش تقصیر را به گردن یکدیگر انداختید —

وإذ قتلتم نفسا فٱدرءتم فيها

آنگاه گفتیم: «او را با پاره‌ای از آن بزنید»؛

فقلنا ٱضربوه ببعضها

سپس هسته‌هایتان پس از آن سخت شد، چندان که همچون سنگ است، یا سخت‌تر از آن.

ثم قست قلوبكم من بعد ذلك فهي كٱلحجارة أو أشد قسوة

و در میان سنگ‌ها بی‌گمان هست آنچه رودها از آن می‌جوشد؛

وإن من ٱلحجارة لما يتفجر منه ٱلأنهر

و در میان آنان بی‌گمان هست آنچه می‌شکافد و از آن آب بیرون می‌آید؛

وإن منها لما يشقق فيخرج منه ٱلمآء

و در میان آنان بی‌گمان هست آنچه فرود می‌آید، با بیم داشتن از خدا.

وإن منها لما يهبط من خشية ٱلله

و چون با کسانی که باور آورده‌اند روبه‌رو می‌شوند، می‌گویند: «باور آوردیم»؛

وإذا لقوا ٱلذين ءامنوا قالوا ءامنا

و چون در میان خود تنها می‌مانند، می‌گویند: «آیا آنچه را خدا برای شما گشوده است با آنان در میان خواهید گذاشت تا نزد سرپرستتان با شما ستیزه کنند؟»

وإذا خلا بعضهم إلى بعض قالوا أتحدثونهم بما فتح ٱلله عليكم ليحآجوكم به عند ربكم

و در میان آنان کسانی هستند که پیش‌تر نوشته‌ای نداشتند، که نوشتار را فقط با آرزوهای بیهوده می‌شناسند،

ومنهم أميون لا يعلمون ٱلكتب إلآ أماني

پس وای بر کسانی که نوشتار را با دستان خود می‌نویسند، سپس می‌گویند: «این از خدا است»، تا به آن بهایی ناچیز بخرند!

فويل للذين يكتبون ٱلكتب بأيديهم ثم يقولون هذا من عند ٱلله ليشتروا به ثمنا قليلا

وای بر آنان برای آنچه دستانشان نوشت،

فويل لهم مما كتبت أيديهم

و گفتند: «آتش فقط برای روزهایی شمرده‌شده ما را لمس خواهد کرد.»

وقالوا لن تمسنا ٱلنار إلآ أياما معدودة

بگو: «آیا نزد خدا پیمانی گرفته‌اید — خدا هرگز در پیمان خود کوتاهی نمی‌کند —،

قل أتخذتم عند ٱلله عهدا فلن يخلف ٱلله عهده

و چون پیمان استوار فرزندان اسرائیل را گرفتیم: «فقط خدا را فرمان خواهید برد،

وإذ أخذنا ميثق بني إسرءيل لا تعبدون إلا ٱلله

و نیکوکاری با دو والد، نزدیکان، یتیمان و تنگ‌دستان؛

وبٱلولدين إحسانا وذي ٱلقربى وٱليتمى وٱلمسكين

و به انسان‌ها آنچه را زیبا است بگویید؛

وقولوا للناس حسنا

و تماس را پابرجا نگه دارید، و گشاده‌دستی ناب را بدهید»؛

وأقيموا ٱلصلوة وءاتوا ٱلزكوة

سپس با این همه، اینک شما یکدیگر را می‌کشید، و گروهی از خودتان را از سراهایشان بیرون می‌کنید، در حالی که یکدیگر را علیه آنان در تخطی و دشمنی پشتیبانی می‌کنید؛

ثم أنتم هؤلآء تقتلون أنفسكم وتخرجون فريقا منكم من ديرهم تظهرون عليهم بٱلإثم وٱلعدون

و اگر اسیر به شما برسند، آنان را مبادله می‌کنید، با آنکه بیرون کردن‌شان بر شما ممنوع شده بود.

وإن يأتوكم أسرى تفدوهم وهو محرم عليكم إخراجهم

آیا پس به بخشی از نوشتار باور می‌آورید، و بخشی دیگر را انکار می‌کنید؟

أفتؤمنون ببعض ٱلكتب وتكفرون ببعض

پس بازپرداخت آن از شما که چنین می‌کند چیست، مگر رسوایی در زندگی نزدیک؟

فما جزآء من يفعل ذلك منكم إلا خزي في ٱلحيوة ٱلدنيا

و در روز حضور، به سوی سخت‌ترین کیفر بازگردانده خواهند شد.

ويوم ٱلقيمة يردون إلى أشد ٱلعذاب

همانا ما به موسی نوشتار را دادیم، و پس از او فرستادگان را به دنبال هم آوردیم.

ولقد ءاتينا موسى ٱلكتب وقفينا من بعده بٱلرسل

و به عیسی، پسر مریم، دلایل روشن دادیم، و او را با جریان والا توان بخشیدیم.

وءاتينا عيسى ٱبن مريم ٱلبينت وأيدنه بروح ٱلقدس

هرگاه فرستاده‌ای با آنچه خویشتن‌های خودتان به آن تمایل نداشتند نزد شما آمد، آیا خودبزرگ‌بینی نکردید؟

أفكلما جآءكم رسول بما لا تهوى أنفسكم ٱستكبرتم

و گفتند: «هسته‌های ما پیچیده شده‌اند»؛

وقالوا قلوبنا غلف

و چون نوشتاری از سوی خدا برایشان آمد، که آنچه را با ایشان است تأیید می‌کرد — در حالی که پیش‌تر گشایش را بر ضد کسانی که انکار می‌کردند می‌طلبیدند —،

ولما جآءهم كتب من عند ٱلله مصدق لما معهم وكانوا من قبل يستفتحون على ٱلذين كفروا

پس چون آنچه را می‌شناختند به سویشان آمد، آن را انکار کردند.

فلما جآءهم ما عرفوا كفروا به

چه زشت است آنچه خویشتن خود را با آن خریدند: انکار آنچه خدا فرود آورده است، از روی زورگویی، از آن‌رو که خدا از لطف خود بر هر که او را پسند افتد از فرمان‌برداران خود فرود می‌آورد!

بئسما ٱشتروا به أنفسهم أن يكفروا بمآ أنزل ٱلله بغيا أن ينزل ٱلله من فضله على من يشآء من عباده

پس خشمی بر خشم بر خود فرا خواندند.

فبآءو بغضب على غضب

و چون به آنان گفته می‌شود: «به آنچه خدا فرود آورده است باور آورید»، می‌گویند: «به آنچه بر ما فرود آورده‌شده است باور می‌آوریم»؛ و آنچه را فراتر از آن است انکار می‌کنند،

وإذا قيل لهم ءامنوا بمآ أنزل ٱلله قالوا نؤمن بمآ أنزل علينا ويكفرون بما ورآءه

و آن حقیقت است، که آنچه را با ایشان است تأیید می‌کند.

وهو ٱلحق مصدقا لما معهم

و چون پیمان استوار شما را گرفتیم، و کوه را بالای سر شما برافراشتیم:

وإذ أخذنا ميثقكم ورفعنا فوقكم ٱلطور

«آنچه را به شما داده‌ایم با نیرو بگیرید، و گوش فرا دهید.»

خذوا مآ ءاتينكم بقوة وٱسمعوا

گفتند: «شنیدیم و نافرمانی کردیم»؛

قالوا سمعنا وعصينا

و به‌سبب انکارشان، گوساله به هسته‌هایشان نوشانده شد.

وأشربوا في قلوبهم ٱلعجل بكفرهم

اما هرگز آن را آرزو نخواهند کرد، به‌سبب آنچه دستانشان پیش بردند.

ولن يتمنوه أبدا بما قدمت أيديهم

و بی‌گمان آنان را خواهی یافت، از میان همهٔ انسان‌ها، کسانی که بیش از همه به زندگی دل‌بسته‌اند،

ولتجدنهم أحرص ٱلناس على حيوة

حتی بیش از کسانی که انباز گرفته‌اند؛ یکی از آنان می‌خواهد هزار سال زندگی کند،

ومن ٱلذين أشركوا يود أحدهم لو يعمر ألف سنة

اما این او را به هیچ‌وجه از کیفر دور نمی‌کرد، حتی اگر چنین دراز زندگی می‌کرد.

وما هو بمزحزحه من ٱلعذاب أن يعمر

همانا ما نشانه‌های روشن را به سوی تو فرود آوردیم،

ولقد أنزلنآ إليك ءايت بينت

آیا هرگاه پیمانی می‌بندند، گروهی از آنان آن را دور می‌افکند؟

أوكلما عهدوا عهدا نبذه فريق منهم

و از آنچه منحرف‌کنندگان دربارهٔ پادشاهی سلیمان برمی‌خواندند پیروی کردند.

وٱتبعوا ما تتلوا ٱلشيطين على ملك سليمن

حال آنکه سلیمان هرگز انکار نکرد،

وما كفر سليمن

اما منحرف‌کنندگان بودند که انکار کردند، چشم‌بندی را به انسان‌ها می‌آموختند، و نیز آنچه بر دو پادشاه در بابل فرود آورده شد، هاروت و ماروت؛

ولكن ٱلشيطين كفروا يعلمون ٱلناس ٱلسحر ومآ أنزل على ٱلملكين ببابل هروت ومروت

و آن دو به هیچ‌کس نمی‌آموختند بی‌آنکه نخست بگویند: «ما فقط یک آزمونیم، پس انکار مکن.»

وما يعلمان من أحد حتى يقولآ إنما نحن فتنة فلا تكفر

آنگاه از آن دو چیزی می‌آموختند که با آن مرد را از همسرش جدا می‌کنند؛

فيتعلمون منهما ما يفرقون به بين ٱلمرء وزوجه

اما با آن به هیچ‌کس آسیب نمی‌رسانند، مگر با اجازهٔ خدا.

وما هم بضآرين به من أحد إلا بإذن ٱلله

و چیزی می‌آموزند که به آنان آسیب می‌رساند و برایشان سودی ندارد.

ويتعلمون ما يضرهم ولا ينفعهم

همانا می‌دانستند که هر که آن را بخرد، در زندگی واپسین هیچ سهمی نخواهد داشت.

ولقد علموا لمن ٱشترىه ما له في ٱلءاخرة من خلق

ای کسانی که باور آورده‌اید! نگویید «ما را خوار مشمار»، اما بگویید «ما را بنگر»، و گوش فرا دهید.

يأيها ٱلذين ءامنوا لا تقولوا رعنا وقولوا ٱنظرنا وٱسمعوا

انکارکنندگان از میان دارندگان نوشتار، و انبازگیرندگان، نمی‌خواهند که هیچ نیکی‌ای از سوی سرپرست شما بر شما فرود آید؛

ما يود ٱلذين كفروا من أهل ٱلكتب ولا ٱلمشركين أن ينزل عليكم من خير من ربكم

اما خدا مهر خود را به هر که او را پسند افتد اختصاص می‌دهد.

وٱلله يختص برحمته من يشآء

هر نشانه‌ای که ما رونویسی می‌کنیم، یا فراموش می‌گردانیم، بهتر از آن یا همانند آن را می‌آوریم.

ما ننسخ من ءاية أو ننسها نأت بخير منهآ أو مثلهآ

یا می‌خواهید از فرستادهٔ خود بپرسید، چنان‌که موسی پیش‌تر پرسیده شد؟

أم تريدون أن تسلوا رسولكم كما سئل موسى من قبل

بسیاری از دارندگان نوشتار می‌خواهند شما را، پس از باورتان، به انکاری بازگردانند،

ود كثير من أهل ٱلكتب لو يردونكم من بعد إيمنكم كفارا

از رشک، از سوی خودشان، پس از آنکه حقیقت برایشان روشن شد.

حسدا من عند أنفسهم من بعد ما تبين لهم ٱلحق

پس چشم‌پوشی کنید و از آن درگذرید، تا آنکه خدا دستور خود را بیاورد،

فٱعفوا وٱصفحوا حتى يأتي ٱلله بأمره

و تماس را پابرجا نگه دارید، و گشاده‌دستی ناب را بدهید.

وأقيموا ٱلصلوة وءاتوا ٱلزكوة

و هر نیکی‌ای که برای خودتان پیش می‌برید، آن را نزد خدا خواهید یافت،

وما تقدموا لأنفسكم من خير تجدوه عند ٱلله

و گفتند: «هیچ‌کس به باغ درنخواهد آمد، مگر آنکه از بازگرایان یا یاری‌رسانان باشد.»

وقالوا لن يدخل ٱلجنة إلا من كان هودا أو نصرى

اینها آرزوهای بیهودهٔ ایشان است.

تلك أمانيهم

و بازگرایان گفتند: «یاری‌رسانان بر هیچ چیز تکیه ندارند»؛ و یاری‌رسانان گفتند: «بازگرایان بر هیچ چیز تکیه ندارند»؛ در حالی که نوشتار را برمی‌خوانند.

وقالت ٱليهود ليست ٱلنصرى على شىء وقالت ٱلنصرى ليست ٱليهود على شىء وهم يتلون ٱلكتب

چنین گفتند کسانی که نمی‌دانند، سخنی همانند سخن ایشان می‌گویند.

كذلك قال ٱلذين لا يعلمون مثل قولهم

و پس کیست ستمگرتر از آن‌که مانع می‌شود که در جای‌های پیشانی بر خاک نهادن خدا، نام او به یاد آورده شود، و در ویرانی آن‌ها می‌کوشد؟

ومن أظلم ممن منع مسجد ٱلله أن يذكر فيها ٱسمه وسعى في خرابهآ

اینان را نشاید که در آن درآیند مگر ترسان.

أولئك ما كان لهم أن يدخلوهآ إلا خآئفين

در زندگی نزدیک، رسوایی‌ای دارند،

لهم في ٱلدنيا خزي

و خاور و باختر از آنِ خدا است:

ولله ٱلمشرق وٱلمغرب

هر جا که روی کنید، آنجا سوی خدا است،

فأينما تولوا فثم وجه ٱلله

و گفتند: «خدا فرزندی برای خود برگرفته است.»

وقالوا ٱتخذ ٱلله ولدا

شکوه بر او باد!

سبحنه

بلکه آنچه در آسمان‌ها و بر زمین است از آنِ او است؛

بل له ما في ٱلسموت وٱلأرض

آفریننده‌ای بی‌هیچ پیشینه از آسمان‌ها و زمین.

بديع ٱلسموت وٱلأرض

چون چیزی را مقرر می‌کند، فقط به آن می‌گوید: «باش»،

وإذا قضى أمرا فإنما يقول له كن

و کسانی که نمی‌دانند گفتند: «چرا خدا با ما سخن نمی‌گوید، یا چرا نشانه‌ای برای ما نمی‌آید!»

وقال ٱلذين لا يعلمون لولا يكلمنا ٱلله أو تأتينآ ءاية

چنین گفتند کسانی که پیش از آنان بودند، سخنی همانند سخن آنان؛

كذلك قال ٱلذين من قبلهم مثل قولهم

هسته‌هایشان به یکدیگر شبیه‌اند.

تشبهت قلوبهم

ما تو را، به حقیقت، مژده‌دهنده و هشداردهنده فرستادیم،

إنآ أرسلنك بٱلحق بشيرا ونذيرا

و نه بازگرایان و نه یاری‌رسانان هرگز از تو خشنود نخواهند شد، تا آنگاه که از آموزهٔ آنان پیروی نکنی.

ولن ترضى عنك ٱليهود ولا ٱلنصرى حتى تتبع ملتهم

بگو: «راهنمایی خدا، آن است راهنمایی.»

قل إن هدى ٱلله هو ٱلهدى

کسانی که به آنان نوشتار دادیم، و آن را چنان‌که باید برخوانده شود برمی‌خوانند، اینان‌اند که به آن باور می‌آورند.

ٱلذين ءاتينهم ٱلكتب يتلونه حق تلاوته أولئك يؤمنون به

و چون سرپرست ابراهیم او را با کلمه‌هایی آزمود، که او کامل کرد.

وإذ ٱبتلى إبرهم ربه بكلمت فأتمهن

گفت: «همانا من تو را راهنما برای انسان‌ها خواهم ساخت.»

قال إني جاعلك للناس إماما

گفت: «و از نسل من؟»

قال ومن ذريتي

و چون خانه را برای انسان‌ها جایی برای بازگشت و امنیت ساختیم؛ و آنان از ایستگاه ابراهیم جایی برای تماس برگرفتند.

وإذ جعلنا ٱلبيت مثابة للناس وأمنا وٱتخذوا من مقام إبرهم مصلى

و چون ابراهیم گفت: «ای سرپرست من، این را سرزمینی امن قرار ده، و مردم آن را با میوه‌ها روزی ده، کسانی از آنان که به خدا و روز واپسین باور می‌آورند.»

وإذ قال إبرهم رب ٱجعل هذا بلدا ءامنا وٱرزق أهله من ٱلثمرت من ءامن منهم بٱلله وٱليوم ٱلءاخر

گفت: «و هر که انکار کند، کامیابی‌ای کوتاه به او می‌دهم، سپس او را به کیفر آتش ناچار می‌کنم.»

قال ومن كفر فأمتعه قليلا ثم أضطره إلى عذاب ٱلنار

و چون ابراهیم شالوده‌های خانه را با اسماعیل بالا می‌برد:

وإذ يرفع إبرهم ٱلقواعد من ٱلبيت وإسمعيل

سرپرست ما، ما دو تن را نزد خود بی‌خدشه قرار ده، و از نسل ما، جامعه‌ای نزد خود بی‌خدشه.

ربنا وٱجعلنا مسلمين لك ومن ذريتنآ أمة مسلمة لك

و روش‌های نیکوکارانهٔ ما را به ما بنمای.

وأرنا مناسكنا

و با گذشت به سوی ما بازگرد،

وتب علينآ

سرپرست ما، و در میان آنان فرستاده‌ای برانگیز، از خودشان، که نشانه‌های تو را برایشان برخواند، نوشتار و فرزانگی را به آنان بیاموزد، و آنان را پاک کند؛

ربنا وٱبعث فيهم رسولا منهم يتلوا عليهم ءايتك ويعلمهم ٱلكتب وٱلحكمة ويزكيهم

و پس کیست که از آموزهٔ ابراهیم روی برتابد، مگر آن که خویشتن خود را بی‌خرد می‌سازد؟

ومن يرغب عن ملة إبرهم إلا من سفه نفسه

ما او را همانا در زندگی نزدیک برگزیدیم،

ولقد ٱصطفينه في ٱلدنيا

چون سرپرستش به او گفت: «نزد من بی‌خدشه باش»؛

إذ قال له ربه أسلم

و ابراهیم آن را به پسرانش سفارش کرد،

ووصى بهآ إبرهم بنيه

یا شما گواه بودید، هنگامی که مرگ به یعقوب رسید، هنگامی که به پسرانش گفت: «پس از من چه کسی را فرمان خواهید برد؟»

أم كنتم شهدآء إذ حضر يعقوب ٱلموت إذ قال لبنيه ما تعبدون من بعدي

این جامعه‌ای است که پیش‌تر گذشته است:

تلك أمة قد خلت

از آنِ او است آنچه به دست آورد،

لها ما كسبت

و از آنِ شما آنچه به دست آوردید؛

ولكم ما كسبتم

و گفتند: «بازگرایان یا یاری‌رسانان باشید، راهنمایی خواهید پذیرفت.»

وقالوا كونوا هودا أو نصرى تهتدوا

بگو: «نه، بلکه آموزهٔ ابراهیم، یکسره رو به خدا»،

قل بل ملة إبرهم حنيفا

اگر به آنچه شما بدان باور آوردید باور آورند، آنگاه راهنمایی می‌پذیرند؛

فإن ءامنوا بمثل مآ ءامنتم به فقد ٱهتدوا

و اگر پشت کنند، آنگاه فقط در گسست‌اند؛

وإن تولوا فإنما هم في شقاق

خدا به‌زودی در برابر آنان برای تو بسنده خواهد بود:

فسيكفيكهم ٱلله

رنگ‌آمیزی خدا —

صبغة ٱلله

و کیست که بهتر از خدا رنگ می‌آمیزد؟ —

ومن أحسن من ٱلله صبغة

بگو: «آیا با ما دربارهٔ خدا ستیزه می‌کنید، در حالی که او سرپرست ما و سرپرست شما است؟ کردارهای ما از آنِ ما و کردارهای شما از آنِ شما؛

قل أتحآجوننا في ٱلله وهو ربنا وربكم ولنآ أعملنا ولكم أعملكم

یا می‌گویید: «ابراهیم، اسماعیل، اسحاق، یعقوب و تبارها بازگرایان یا یاری‌رسانان بودند»؟

أم تقولون إن إبرهم وإسمعيل وإسحق ويعقوب وٱلأسباط كانوا هودا أو نصرى

بگو: «آیا شما بهتر می‌دانید یا خدا؟»

قل ءأنتم أعلم أم ٱلله

و پس کیست ستمگرتر از آن که گواهی‌ای را که نزد او از سوی خدا است کتمان می‌کند؟

ومن أظلم ممن كتم شهدة عنده من ٱلله

این جامعه‌ای است که پیش‌تر گذشته است:

تلك أمة قد خلت

از آنِ او است آنچه به دست آورد،

لها ما كسبت

و از آنِ شما آنچه به دست آوردید؛

ولكم ما كسبتم

بی‌خردان از میان انسان‌ها خواهند گفت: «چه چیز آنان را از نقطهٔ تجمع‌شان که بر آن ایستاده بودند برگرداند؟»

سيقول ٱلسفهآء من ٱلناس ما ولىهم عن قبلتهم ٱلتي كانوا عليها

بگو: «خاور و باختر از آنِ خدا است؛

قل لله ٱلمشرق وٱلمغرب

و بدین‌سان شما را جامعه‌ای نمونه ساختیم،

وكذلك جعلنكم أمة وسطا

تا شما بر انسان‌ها گواه باشید، و فرستاده بر شما گواه باشد.

لتكونوا شهدآء على ٱلناس ويكون ٱلرسول عليكم شهيدا

و نقطهٔ تجمعی را که بر آن ایستاده بودی ننهاده بودیم مگر برای آنکه بازشناسیم کسی را که از فرستاده پیروی می‌کند از کسی که بر پاشنه‌هایش واپس می‌چرخد.

وما جعلنا ٱلقبلة ٱلتي كنت عليهآ إلا لنعلم من يتبع ٱلرسول ممن ينقلب على عقبيه

این بی‌گمان گران بود، مگر برای کسانی که خدا آنان را راه نموده است.

وإن كانت لكبيرة إلا على ٱلذين هدى ٱلله

و خدا را شایسته نیست که بگذارد باور شما پراکنده شود.

وما كان ٱلله ليضيع إيمنكم

همانا گردش چهرهٔ تو را در آسمان به هر سو خواهیم دید؛ پس بی‌گمان نقطهٔ تجمعی را که تو را خشنود کند راستای تو قرار خواهیم داد.

قد نرى تقلب وجهك في ٱلسمآء فلنولينك قبلة ترضىها

پس راستای خود را به سوی جای پیشانی بر خاک نهادن مصون از تعرّض بگیر،

فول وجهك شطر ٱلمسجد ٱلحرام

و هر جا که باشید، راستای خود را به سوی آن بگیرید.

وحيث ما كنتم فولوا وجوهكم شطره

و کسانی که نوشتار به آنان داده شده است بی‌گمان می‌دانند که آن حقیقتی است از سوی سرپرست‌شان.

وإن ٱلذين أوتوا ٱلكتب ليعلمون أنه ٱلحق من ربهم

و حتی اگر برای کسانی که نوشتار به آنان داده شده است هر نشانه‌ای می‌آوردی، از نقطهٔ تجمع تو پیروی نمی‌کردند.

ولئن أتيت ٱلذين أوتوا ٱلكتب بكل ءاية ما تبعوا قبلتك

و تو از نقطهٔ تجمع آنان پیروی نخواهی کرد؛

ومآ أنت بتابع قبلتهم

و آنان نیز از نقطهٔ تجمع یکدیگر پیروی نمی‌کنند.

وما بعضهم بتابع قبلة بعض

کسانی که به آنان نوشتار دادیم او را می‌شناسند چنان‌که پسران خود را می‌شناسند،

ٱلذين ءاتينهم ٱلكتب يعرفونه كما يعرفون أبنآءهم

حقیقت از سوی سرپرست تو است؛

ٱلحق من ربك

و هر کس را سویی است که راستا به سوی آن به او داده شده است؛ پس در بهترین‌ها بر یکدیگر پیشی گیرید.

ولكل وجهة هو موليها فٱستبقوا ٱلخيرت

هر جا که باشید، خدا همهٔ شما را باز خواهد آورد،

أين ما تكونوا يأت بكم ٱلله جميعا

و از هر جا که بیرون می‌روی، راستای خود را به سوی جای پیشانی بر خاک نهادن مصون از تعرّض بگیر:

ومن حيث خرجت فول وجهك شطر ٱلمسجد ٱلحرام

این بی‌گمان حقیقتی است از سوی سرپرست تو.

وإنه للحق من ربك

و از هر جا که بیرون می‌روی، راستای خود را به سوی جای پیشانی بر خاک نهادن مصون از تعرّض بگیر،

ومن حيث خرجت فول وجهك شطر ٱلمسجد ٱلحرام

و هر جا که باشید، راستای خود را به سوی آن بگیرید، تا مردم هیچ استدلالی علیه شما نداشته باشند — مگر آنان که از میان ایشان ستمگرند؛ پس از آنان بیم نداشته باشید، اما از من بیم داشته باشید —

وحيث ما كنتم فولوا وجوهكم شطره لئلا يكون للناس عليكم حجة إلا ٱلذين ظلموا منهم فلا تخشوهم وٱخشوني

ای کسانی که باور آورده‌اید! از شکیبایی و تماس یاری بجویید،

يأيها ٱلذين ءامنوا ٱستعينوا بٱلصبر وٱلصلوة

و دربارهٔ کسانی که بر راه خدا کشته می‌شوند نگویید که مرده‌اند.

ولا تقولوا لمن يقتل في سبيل ٱلله أموت

اینان‌اند کسانی که بر آنان تماس‌هایی از سوی سرپرست‌شان است، و مهری،

أولئك عليهم صلوت من ربهم ورحمة

صفا و مروه همانا از شاخص‌های محسوس خدا هستند.

إن ٱلصفا وٱلمروة من شعآئر ٱلله

هر که حج خانه را به‌جا آورد یا عمره کند، بر او هیچ ایرادی نیست که از آن دو دیدن کند.

فمن حج ٱلبيت أو ٱعتمر فلا جناح عليه أن يطوف بهما

همانا کسانی که انکار می‌کنند و در حال انکار می‌میرند — اینان‌اند که نفرین خدا، کارگزاران و انسان‌ها، همگی، بر آنان است، که در آن جاودانه خواهند ماند؛

إن ٱلذين كفروا وماتوا وهم كفار أولئك عليهم لعنة ٱلله وٱلملئكة وٱلناس أجمعين خلدين فيها

و ایزد شما ایزدی یگانه است؛

وإلهكم إله وحد

هیچ ایزدی نیست مگر او،

لآ إله إلا هو

و از میان انسان‌ها کسانی هستند که غیر از خدا رقیبانی برمی‌گیرند، که آنان را دوست می‌دارند چنان‌که خدا را دوست می‌دارند؛

ومن ٱلناس من يتخذ من دون ٱلله أندادا يحبونهم كحب ٱلله

اما کسانی که باور آورده‌اند در دوستی خدا از آنان شدیدتر‌اند.

وٱلذين ءامنوا أشد حبا لله

و پیروان خواهند گفت: «کاش ما را تلافی‌ای بود، آنگاه خود را از آنان بری اعلام می‌کردیم چنان‌که آنان خود را از ما بری اعلام کردند.»

وقال ٱلذين ٱتبعوا لو أن لنا كرة فنتبرأ منهم كما تبرءوا منا

چنین است که خدا کردارهای آنان را به ایشان می‌نمایاند، همچون حسرت‌هایی برایشان،

كذلك يريهم ٱلله أعملهم حسرت عليهم

ای انسان‌ها! از آنچه بر زمین است بخورید، از آنچه روا و نیکو است،

يأيها ٱلناس كلوا مما في ٱلأرض حللا طيبا

و از گام‌های منحرف‌کننده پیروی نکنید،

ولا تتبعوا خطوت ٱلشيطن

و چون به آنان گفته می‌شود: «از آنچه خدا فرود آورده است پیروی کنید»، می‌گویند: «نه، ما از آنچه نیاکان خود را بر آن یافتیم پیروی می‌کنیم.»

وإذا قيل لهم ٱتبعوا مآ أنزل ٱلله قالوا بل نتبع مآ ألفينا عليه ءابآءنآ

و مثال انکارکنندگان مثال کسی است که به آنچه فقط فراخوان و هیاهو می‌شنود فریاد می‌زند.

ومثل ٱلذين كفروا كمثل ٱلذي ينعق بما لا يسمع إلا دعآء وندآء

او بر شما فقط جانور مرده، خون، گوشت خوک، و آنچه برای غیر از خدا وقف شده است را ممنوع کرده است.

إنما حرم عليكم ٱلميتة وٱلدم ولحم ٱلخنزير ومآ أهل به لغير ٱلله

اما هر که ناچار شود، بی‌آنکه سرکش باشد و از حدود فراتر رود، هیچ تخطی‌ای بر او نیست،

فمن ٱضطر غير باغ ولا عاد فلآ إثم عليه

همانا کسانی که آنچه را خدا از نوشتار فرود آورده است کتمان می‌کنند، و به آن بهایی ناچیز می‌خرند — اینان‌اند که در شکم‌های خود فقط آتش فرو می‌برند؛ خدا در روز حضور با آنان سخن نخواهد گفت، و آنان را پاک نخواهد کرد،

إن ٱلذين يكتمون مآ أنزل ٱلله من ٱلكتب ويشترون به ثمنا قليلا أولئك ما يأكلون في بطونهم إلا ٱلنار ولا يكلمهم ٱلله يوم ٱلقيمة ولا يزكيهم

این از آن است که خدا نوشتار را به حقیقت فرود آورد،

ذلك بأن ٱلله نزل ٱلكتب بٱلحق

فضیلت در آن نیست که چهره‌های خود را به سوی خاور یا باختر بگردانید،

ليس ٱلبر أن تولوا وجوهكم قبل ٱلمشرق وٱلمغرب

اما فضیلت، آن است که به خدا، روز واپسین، کارگزاران، نوشتار و اطلاع‌دهندگان باور آورد، و از دارایی خود، با وجود دوستی‌اش به آن، به نزدیکان، یتیمان، تنگ‌دستان، مسافر در راه‌مانده و خواهندگان بدهد، و برای رها کردن کسانی که زیر بار قرض‌اند، تماس را پابرجا نگه دارد و گشاده‌دستی ناب را بدهد،

ولكن ٱلبر من ءامن بٱلله وٱليوم ٱلءاخر وٱلملئكة وٱلكتب وٱلنبين وءاتى ٱلمال على حبه ذوي ٱلقربى وٱليتمى وٱلمسكين وٱبن ٱلسبيل وٱلسآئلين وفي ٱلرقاب وأقام ٱلصلوة وءاتى ٱلزكوة

کسانی که چون پیمان بسته‌اند به پیمان خود وفادارند،

وٱلموفون بعهدهم إذا عهدوا

و شکیبایان در سختی، آسیب، و هنگام خشونت:

وٱلصبرين في ٱلبأسآء وٱلضرآء وحين ٱلبأس

اینان‌اند که راست‌گو بوده‌اند،

أولئك ٱلذين صدقوا

ای کسانی که باور آورده‌اید! پی‌جویی دربارهٔ کشته‌شدگان بر شما مقرر شده است:

يأيها ٱلذين ءامنوا كتب عليكم ٱلقصاص في ٱلقتلى

آزاده با آزاده، فرمان‌بردار با فرمان‌بردار، و زن با زن.

ٱلحر بٱلحر وٱلعبد بٱلعبد وٱلأنثى بٱلأنثى

اما برای کسی که برادرش به نفع او از چیزی چشم‌پوشی می‌کند: پیگیری به شیوهٔ شناخته‌شده، و تسویه‌ای با خوش‌رویی.

فمن عفي له من أخيه شىء فٱتباع بٱلمعروف وأدآء إليه بإحسن

این سبک‌سازی‌ای است از سوی سرپرست شما، و مهری.

ذلك تخفيف من ربكم ورحمة

بر شما مقرر شده است، چون مرگ به یکی از شما رسید، اگر مالی بر جای می‌گذارد،

كتب عليكم إذا حضر أحدكم ٱلموت إن ترك خيرا

وصیت به سود دو والد و نزدیکان، به شیوهٔ شناخته‌شده:

ٱلوصية للولدين وٱلأقربين بٱلمعروف

و هر که آن را پس از شنیدنش تغییر دهد، تخطی فقط بر عهدهٔ کسانی است که آن را تغییر می‌دهند،

فمن بدله بعدما سمعه فإنمآ إثمه على ٱلذين يبدلونه

اما هر که از وصیت‌کننده جانب‌داری یا تخطی‌ای بترسد، و میان آنان آشتی دهد، هیچ تخطی‌ای بر او نیست؛

فمن خاف من موص جنفا أو إثما فأصلح بينهم فلآ إثم عليه

ای کسانی که باور آورده‌اید! پرهیز بر شما مقرر شده است، چنان‌که بر کسانی که پیش از شما بودند مقرر شد، شاید محتاط باشید، در روزهایی شمرده‌شده.

يأيها ٱلذين ءامنوا كتب عليكم ٱلصيام كما كتب على ٱلذين من قبلكم لعلكم تتقون أياما معدودت

و هر که از شما بیمار یا در سفر باشد، آنگاه شمار روزهایی دیگر؛

فمن كان منكم مريضا أو على سفر فعدة من أيام أخر

و برای کسانی که توان آن را دارند، جبرانی، خوراک یک تنگ‌دست.

وعلى ٱلذين يطيقونه فدية طعام مسكين

و هر که با رضایت خود نیکی کند، آن برای او بهتر است؛

فمن تطوع خيرا فهو خير له

ماه طراوت، آنکه در آن این خوانش فرود آورده شد، راهنمایی برای انسان‌ها، و دلایل روشن از راهنمایی و بازشناسی.

شهر رمضان ٱلذي أنزل فيه ٱلقرءان هدى للناس وبينت من ٱلهدى وٱلفرقان

هر که از شما این ماه را گواهی دهد، از آن خودداری کند؛

فمن شهد منكم ٱلشهر فليصمه

و هر که بیمار یا در سفر باشد، آنگاه شمار روزهایی دیگر.

ومن كان مريضا أو على سفر فعدة من أيام أخر

خدا برای شما آسانی را می‌خواهد، برای شما دشواری را نمی‌خواهد،

يريد ٱلله بكم ٱليسر ولا يريد بكم ٱلعسر

و چون فرمان‌برداران من دربارهٔ من از تو می‌پرسند، من نزدیکم:

وإذا سألك عبادي عني فإني قريب

به فراخوان کسی که مرا فرا می‌خواند پاسخ می‌دهم، آنگاه که مرا فرا می‌خواند.

أجيب دعوة ٱلداع إذا دعان

شب پرهیز، نزدیکی با زنان‌تان برای شما روا شده است:

أحل لكم ليلة ٱلصيام ٱلرفث إلى نسآئكم

آنان لباسی برای شمایند و شما لباسی برای آنانید.

هن لباس لكم وأنتم لباس لهن

خدا می‌دانست که به خودتان خیانت می‌کردید؛ آنگاه با گذشت به سوی شما بازگشت، و از شما چشم‌پوشی کرد.

علم ٱلله أنكم كنتم تختانون أنفسكم فتاب عليكم وعفا عنكم

اکنون پس به آنان بپیوندید،

فٱلن بشروهن

و آنچه را خدا برای شما مقرر کرده است بجویید.

وٱبتغوا ما كتب ٱلله لكم

و بخورید و بنوشید تا آنگاه که نخ سپید از نخ سیاه سپیده‌دم برای شما تمایز یابد،

وكلوا وٱشربوا حتى يتبين لكم ٱلخيط ٱلأبيض من ٱلخيط ٱلأسود من ٱلفجر

سپس پرهیز را تا شب کامل کنید.

ثم أتموا ٱلصيام إلى ٱليل

و با آنان نپیوندید، در حالی که در جای‌های پیشانی بر خاک نهادن اقامت دارید.

ولا تبشروهن وأنتم عكفون في ٱلمسجد

اینها حدود خدا است،

تلك حدود ٱلله

پس به آن‌ها نزدیک نشوید.

فلا تقربوها

از تو دربارهٔ اعلام‌های عمومی می‌پرسند.

يسلونك عن ٱلأهلة

بگو: «آن‌ها وعده‌گاه‌های مقرر برای انسان‌ها و برای حج‌اند.

قل هي موقيت للناس وٱلحج

و فضیلت در آن نیست که از پشت به خانه‌ها بیایید،

وليس ٱلبر بأن تأتوا ٱلبيوت من ظهورها

اما فضیلت، آن است که محتاط باشد.

ولكن ٱلبر من ٱتقى

پس از درهای خانه‌ها به خانه‌ها بیایید،

وأتوا ٱلبيوت من أبوبها

و در راه خدا با کسانی که با شما می‌جنگند بجنگید، اما حمله نکنید،

وقتلوا في سبيل ٱلله ٱلذين يقتلونكم ولا تعتدوا

و آنان را هر جا که غافلگیرشان کردید بکشید، و از آنجا که شما را بیرون کردند بیرونشان کنید:

وٱقتلوهم حيث ثقفتموهم وأخرجوهم من حيث أخرجوكم

آزمون سخت‌تر از قتل است.

وٱلفتنة أشد من ٱلقتل

و نزد جای پیشانی بر خاک نهادن مصون از تعرّض با آنان نجنگید، پیش از آنکه در آنجا با شما بجنگند؛

ولا تقتلوهم عند ٱلمسجد ٱلحرام حتى يقتلوكم فيه

اما اگر با شما جنگیدند، آنگاه آنان را بکشید:

فإن قتلوكم فٱقتلوهم

و با آنان بجنگید تا دیگر آزمونی نباشد، و قانون برای خدا باشد؛

وقتلوهم حتى لا تكون فتنة ويكون ٱلدين لله

ماه مصون از تعرّض در برابر ماه مصون از تعرّض، و برای چیزهای مصون از تعرّض، پی‌جویی.

ٱلشهر ٱلحرام بٱلشهر ٱلحرام وٱلحرمت قصاص

هر که به شما حمله کرد، به اندازهٔ حملهٔ او به شما به او حمله کنید،

فمن ٱعتدى عليكم فٱعتدوا عليه بمثل ما ٱعتدى عليكم

و در راه خدا هزینه کنید، اما آنچه را در دست دارید به نابودی نیفکنید؛ و نیکی کنید،

وأنفقوا في سبيل ٱلله ولا تلقوا بأيديكم إلى ٱلتهلكة وأحسنوا

و حج و عمره را برای خدا کامل کنید.

وأتموا ٱلحج وٱلعمرة لله

و اگر بازداشته شدید، آنگاه آنچه به آسانی یافت می‌شود به‌عنوان هدیه.

فإن أحصرتم فما ٱستيسر من ٱلهدي

و سرهای خود را متراشید تا هدیه به محل رهایی‌اش برسد؛

ولا تحلقوا رءوسكم حتى يبلغ ٱلهدي محله

و هر که از شما بیمار است، یا از آزاری در سر رنج می‌برد، آنگاه جبرانی با پرهیز، دستگیری یا روش نیکوکارانه.

فمن كان منكم مريضا أو به أذى من رأسه ففدية من صيام أو صدقة أو نسك

و چون در امنیت شدید، هر که از عمره تا حج بهره ببرد، آنگاه آنچه به آسانی یافت می‌شود به‌عنوان هدیه.

فإذآ أمنتم فمن تمتع بٱلعمرة إلى ٱلحج فما ٱستيسر من ٱلهدي

و هر که توان آن را نیابد، آنگاه پرهیزی به مدت سه روز در حج، و هفت روز چون بازگشته باشید: این ده روز تمام است.

فمن لم يجد فصيام ثلثة أيام في ٱلحج وسبعة إذا رجعتم تلك عشرة كاملة

این برای کسی است که خانواده‌اش در جای پیشانی بر خاک نهادن مصون از تعرّض حاضر نیست.

ذلك لمن لم يكن أهله حاضري ٱلمسجد ٱلحرام

حج در ماه‌هایی شناخته‌شده برگزار می‌شود.

ٱلحج أشهر معلومت

هر که در آن‌ها خود را برای حج متعهد کند، آنگاه هیچ پلیدگویی، هیچ تجاوز، و هیچ مناظره‌ای در حج نیست.

فمن فرض فيهن ٱلحج فلا رفث ولا فسوق ولا جدال في ٱلحج

و هر نیکی‌ای که بکنید، خدا آن را می‌داند.

وما تفعلوا من خير يعلمه ٱلله

و توشه برگیرید؛

وتزودوا

زیرا بهترین توشه احتیاط است.

فإن خير ٱلزاد ٱلتقوى

بر شما ایرادی نیست که لطفی از سرپرست خود بجویید.

ليس عليكم جناح أن تبتغوا فضلا من ربكم

و چون از عرفات سرازیر شدید، خدا را نزد شاخص محسوس مصون از تعرّض به یاد آورید،

فإذآ أفضتم من عرفت فٱذكروا ٱلله عند ٱلمشعر ٱلحرام

سپس از آنجا که مردم سرازیر می‌شوند سرازیر شوید،

ثم أفيضوا من حيث أفاض ٱلناس

و از خدا بخشایش بخواهید،

وٱستغفروا ٱلله

و چون روش‌های نیکوکارانهٔ خود را به پایان بردید، خدا را به یاد آورید چنان‌که نیاکان خود را به یاد می‌آورید، یا با یادآوری‌ای شدیدتر.

فإذا قضيتم منسككم فٱذكروا ٱلله كذكركم ءابآءكم أو أشد ذكرا

اینان‌اند که قسمتی از آنچه به دست آورده‌اند دارند.

أولئك لهم نصيب مما كسبوا

و در روزهایی شمرده‌شده خدا را به یاد آورید.

وٱذكروا ٱلله في أيام معدودت

و هر که در دو روز شتاب کند، هیچ تخطی‌ای بر او نیست؛

فمن تعجل في يومين فلآ إثم عليه

و هر که دیر کند، هیچ تخطی‌ای بر او نیست، برای کسی که محتاط است.

ومن تأخر فلآ إثم عليه لمن ٱتقى

و چون پشت می‌کند، می‌کوشد در زمین فساد پراکنده کند، و شخم‌زار و زادگان را نابود سازد.

وإذا تولى سعى في ٱلأرض ليفسد فيها ويهلك ٱلحرث وٱلنسل

و چون به او گفته می‌شود: «در برابر خدا محتاط باش»، قدرت او را در تخطی فرا می‌گیرد؛ پس جهنم او را بسنده است.

وإذا قيل له ٱتق ٱلله أخذته ٱلعزة بٱلإثم فحسبه جهنم

و از میان انسان‌ها کسی هست که خویشتن خود را می‌فروشد، در جست‌وجوی خشنودی خدا.

ومن ٱلناس من يشري نفسه ٱبتغآء مرضات ٱلله

ای کسانی که باور آورده‌اید! در آرامش درآیید، به‌تمامی،

يأيها ٱلذين ءامنوا ٱدخلوا في ٱلسلم كآفة

و از گام‌های منحرف‌کننده پیروی نکنید،

ولا تتبعوا خطوت ٱلشيطن

آیا فقط منتظرند که خدا در سایه‌بان‌هایی از ابرها نزد آنان بیاید،

هل ينظرون إلآ أن يأتيهم ٱلله في ظلل من ٱلغمام

همراه کارگزاران، و کار فیصله داده شود؟

وٱلملئكة وقضي ٱلأمر

از فرزندان اسرائیل بپرس که چه اندازه نشانه‌های روشن به آنان دادیم.

سل بني إسرءيل كم ءاتينهم من ءاية بينة

زندگی نزدیک برای انکارکنندگان آراسته شده است، و آنان کسانی را که باور آورده‌اند ریشخند می‌کنند؛

زين للذين كفروا ٱلحيوة ٱلدنيا ويسخرون من ٱلذين ءامنوا

اما محتاطان در روز حضور بالاتر از ایشان خواهند بود.

وٱلذين ٱتقوا فوقهم يوم ٱلقيمة

انسان‌ها جامعه‌ای یگانه بودند؛ آنگاه خدا اطلاع‌دهندگان، مژده‌دهندگان و هشداردهندگان را برانگیخت، و با آنان نوشتار را به حقیقت فرود آورد، تا میان انسان‌ها دربارهٔ آنچه در آن اختلاف داشتند داوری کند.

كان ٱلناس أمة وحدة فبعث ٱلله ٱلنبين مبشرين ومنذرين وأنزل معهم ٱلكتب بٱلحق ليحكم بين ٱلناس فيما ٱختلفوا فيه

و فقط کسانی که به آنان داده شد در آن اختلاف کردند،

وما ٱختلف فيه إلا ٱلذين أوتوه

پس از آنکه دلایل روشن برایشان آمد، از روی زورگویی میان خودشان.

من بعد ما جآءتهم ٱلبينت بغيا بينهم

آنگاه خدا کسانی را که باور آورده‌اند به حقیقتی که در آن اختلاف داشتند راه نمود، با اجازهٔ خود.

فهدى ٱلله ٱلذين ءامنوا لما ٱختلفوا فيه من ٱلحق بإذنه

یا گمان بردید که به باغ درمی‌آیید، در حالی که هنوز همانند آنچه کسانی که پیش از شما گذشتند دیدند برایتان نیامده است؟ سختی و آسیب بر آنان رسید، و چنان لرزانده شدند که فرستاده و کسانی که با او باور آورده بودند گفتند: «پس یاری خدا کی؟»

أم حسبتم أن تدخلوا ٱلجنة ولما يأتكم مثل ٱلذين خلوا من قبلكم مستهم ٱلبأسآء وٱلضرآء وزلزلوا حتى يقول ٱلرسول وٱلذين ءامنوا معه متى نصر ٱلله

از تو می‌پرسند: چه باید هزینه کنند؟

يسلونك ماذا ينفقون

بگو: «آنچه از نیکی هزینه می‌کنید برای دو والد، نزدیکان، یتیمان، تنگ‌دستان و مسافر در راه‌مانده است.

قل مآ أنفقتم من خير فللولدين وٱلأقربين وٱليتمى وٱلمسكين وٱبن ٱلسبيل

جنگ بر شما مقرر شده است، در حالی که برایتان مایهٔ نفرت است.

كتب عليكم ٱلقتال وهو كره لكم

و شاید از چیزی نفرت داشته باشید، در حالی که آن برای شما نیکی است؛

وعسى أن تكرهوا شيا وهو خير لكم

و شاید چیزی را دوست بدارید، در حالی که آن برای شما بدی است.

وعسى أن تحبوا شيا وهو شر لكم

خدا می‌داند،

وٱلله يعلم

از تو دربارهٔ ماه مصون از تعرّض می‌پرسند، دربارهٔ جنگی که در آن روی دهد.

يسلونك عن ٱلشهر ٱلحرام قتال فيه

بگو: «جنگیدن در آن سنگین است؛

قل قتال فيه كبير

اما بازداشتن از راه خدا، انکار او، بازداشتن از دسترسی به جای پیشانی بر خاک نهادن مصون از تعرّض، و بیرون کردن مردم آن از آن، نزد خدا سنگین‌تر است؛

وصد عن سبيل ٱلله وكفر به وٱلمسجد ٱلحرام وإخراج أهله منه أكبر عند ٱلله

و آزمون از قتل سنگین‌تر است.

وٱلفتنة أكبر من ٱلقتل

و آنان از جنگیدن با شما دست نخواهند کشید تا شما را از قانون‌تان بازگردانند، اگر بتوانند.

ولا يزالون يقتلونكم حتى يردوكم عن دينكم إن ٱستطعوا

و هر که از شما از قانون خود دست بکشد و در حال انکار بمیرد — اینان‌اند که کردارهایشان فروریخته است، در زندگی نزدیک و در زندگی واپسین،

ومن يرتدد منكم عن دينه فيمت وهو كافر فأولئك حبطت أعملهم في ٱلدنيا وٱلءاخرة

همانا کسانی که باور آورده‌اند، کسانی که مهاجرت کرده و در راه خدا مبارزه کرده‌اند — اینان‌اند که به مهر خدا امید دارند.

إن ٱلذين ءامنوا وٱلذين هاجروا وجهدوا في سبيل ٱلله أولئك يرجون رحمت ٱلله

از تو دربارهٔ شراب و قمار می‌پرسند.

يسلونك عن ٱلخمر وٱلميسر

بگو: «در آن دو تخطی‌ای بزرگ هست، و سودهایی برای انسان‌ها؛

قل فيهمآ إثم كبير ومنفع للناس

اما تخطی آن دو از سودشان بزرگ‌تر است.»

وإثمهمآ أكبر من نفعهما

چنین است که خدا نشانه‌ها را برای شما روشن می‌سازد، شاید دربارهٔ زندگی نزدیک و زندگی واپسین بیندیشید.

كذلك يبين ٱلله لكم ٱلءايت لعلكم تتفكرون في ٱلدنيا وٱلءاخرة

و از تو دربارهٔ یتیمان می‌پرسند. بگو: «اصلاح وضع آنان نیکی است؛

ويسلونك عن ٱليتمى قل إصلاح لهم خير

و اگر کارهای خود را با کارهای آنان درآمیزید، آنان برادران شمایند.

وإن تخالطوهم فإخونكم

خدا فسادگر را از آن که اصلاح می‌کند بازمی‌شناسد.

وٱلله يعلم ٱلمفسد من ٱلمصلح

و اگر خدا را پسند افتاده بود، شما را در فشار می‌نهاد،

ولو شآء ٱلله لأعنتكم

و با زنانی که انباز می‌گیرند ازدواج نکنید، تا آنکه باور آورند؛

ولا تنكحوا ٱلمشركت حتى يؤمن

و یک زن فرمان‌بردار باورمند همانا بهتر است از زنی که انباز می‌گیرد، حتی اگر او شما را خیره کند.

ولأمة مؤمنة خير من مشركة ولو أعجبتكم

و به انبازگیرندگان به همسری ندهید، تا آنکه باور آورند؛

ولا تنكحوا ٱلمشركين حتى يؤمنوا

و یک مرد فرمان‌بردار باورمند همانا بهتر است از مردی که انباز می‌گیرد، حتی اگر او شما را خیره کند.

ولعبد مؤمن خير من مشرك ولو أعجبكم

اینان‌اند که به سوی آتش فرا می‌خوانند،

أولئك يدعون إلى ٱلنار

در حالی که خدا به سوی باغ و بخشایش فرا می‌خواند، با اجازهٔ خود،

وٱلله يدعوا إلى ٱلجنة وٱلمغفرة بإذنه

و از تو دربارهٔ قاعدگی می‌پرسند. بگو: «آن آزاری است؛

ويسلونك عن ٱلمحيض قل هو أذى

پس در قاعدگی از زنان کناره بگیرید،

فٱعتزلوا ٱلنسآء في ٱلمحيض

و تا آنگاه که دیگر دچار ناراحتی نباشند به آنان نزدیک نشوید.

ولا تقربوهن حتى يطهرن

و چون دیگر نبودند، از آنجا که خدا به شما دستور داده است به آنان بپیوندید،

فإذا تطهرن فأتوهن من حيث أمركم ٱلله

زنان شما برای شما شخم‌زارند؛ پس به شخم‌زار خود بپیوندید چنان‌که پسندتان افتد،

نسآؤكم حرث لكم فأتوا حرثكم أنى شئتم

و برای خودتان پیش ببرید؛

وقدموا لأنفسكم

و در برابر خدا محتاط باشید،

وٱتقوا ٱلله

و بدانید که با او روبه‌رو خواهید شد.

وٱعلموا أنكم ملقوه

و خدا را در سوگندهایتان بهانه‌ای نسازید که به دلخواه به کار می‌برید،

ولا تجعلوا ٱلله عرضة لأيمنكم

تا گواهی دهید که فضیلت‌مندید، که محتاطید، و اینکه میان مردم آشتی می‌دهید.

أن تبروا وتتقوا وتصلحوا بين ٱلناس

خدا شما را برای بیهودگی در سوگندهایتان نخواهد گرفت،

لا يؤاخذكم ٱلله بٱللغو في أيمنكم

اما شما را برای آنچه هسته‌هایتان به دست آورده‌اند خواهد گرفت.

ولكن يؤاخذكم بما كسبت قلوبكم

برای کسانی که سوگند می‌خورند که از زنان خود کناره بگیرند، چهار ماه انتظار؛

للذين يؤلون من نسآئهم تربص أربعة أشهر

و زنانِ طلاق‌داده‌شده سه دوره در انتظار می‌مانند؛

وٱلمطلقت يتربصن بأنفسهن ثلثة قروء

و بر آنان روا نیست که آنچه را خدا در زهدان‌هایشان آفریده است کتمان کنند، اگر به خدا و روز واپسین باور می‌آورند.

ولا يحل لهن أن يكتمن ما خلق ٱلله في أرحامهن إن كن يؤمن بٱلله وٱليوم ٱلءاخر

و شوهرانشان در این مدت برای بازگرداندن آنان حق بیشتری دارند، اگر آشتی بخواهند.

وبعولتهن أحق بردهن في ذلك إن أرادوا إصلحا

و برای آنان حقوقی برابر با تعهداتشان است، به شیوهٔ شناخته‌شده؛

ولهن مثل ٱلذي عليهن بٱلمعروف

و مردان بر آنان درجه‌ای دارند.

وللرجال عليهن درجة

طلاق دو بار است.

ٱلطلق مرتان

سپس یا بازگرفتن به شیوهٔ شناخته‌شده، یا رهاسازی با خوش‌رویی.

فإمساك بمعروف أو تسريح بإحسن

و برای شما روا نیست که از آنچه به آنان داده‌اید چیزی را بازپس گیرید، مگر آنکه هر دو بترسند که حدود خدا را پابرجا نگه ندارند.

ولا يحل لكم أن تأخذوا ممآ ءاتيتموهن شيا إلآ أن يخافآ ألا يقيما حدود ٱلله

و اگر بترسید که آن دو حدود خدا را پابرجا نگه ندارند، هیچ ایرادی بر آن دو نیست در آنچه زن با آن خود را بازمی‌خرد.

فإن خفتم ألا يقيما حدود ٱلله فلا جناح عليهما فيما ٱفتدت به

اینها حدود خدا است،

تلك حدود ٱلله

پس از آن‌ها فراتر نروید.

فلا تعتدوها

اگر او را طلاق دهد، از این پس بر او روا نخواهد بود، تا آنکه با همسری دیگر غیر از او ازدواج کند.

فإن طلقها فلا تحل له من بعد حتى تنكح زوجا غيره

و اگر این یکی او را طلاق دهد، هیچ ایرادی بر آن دو نیست که دوباره پیوند یابند، اگر گمان برند که حدود خدا را پابرجا نگه خواهند داشت.

فإن طلقها فلا جناح عليهمآ أن يتراجعآ إن ظنآ أن يقيما حدود ٱلله

و چون زنان را طلاق دهید، و آنان به پایان خود برسند، آنان را به شیوهٔ شناخته‌شده نگه دارید، یا به شیوهٔ شناخته‌شده رهایشان کنید؛

وإذا طلقتم ٱلنسآء فبلغن أجلهن فأمسكوهن بمعروف أو سرحوهن بمعروف

و آنان را برای آسیب رساندن، برای حمله، نگه ندارید.

ولا تمسكوهن ضرارا لتعتدوا

و هر که چنین کند بر خود ستم کرده است.

ومن يفعل ذلك فقد ظلم نفسه

و نشانه‌های خدا را به ریشخند نگیرید.

ولا تتخذوا ءايت ٱلله هزوا

و دهش خدا را بر خود به یاد آورید، و نیز آنچه از نوشتار و فرزانگی بر شما فرود آورده است، که با آن شما را پند می‌دهد.

وٱذكروا نعمت ٱلله عليكم ومآ أنزل عليكم من ٱلكتب وٱلحكمة يعظكم به

و در برابر خدا محتاط باشید،

وٱتقوا ٱلله

و چون زنان را طلاق دهید، و آنان به پایان خود برسند، مانع نشوید که با همسران خود ازدواج کنند، هرگاه میان آنان خشنودی متقابل به شیوهٔ شناخته‌شده باشد.

وإذا طلقتم ٱلنسآء فبلغن أجلهن فلا تعضلوهن أن ينكحن أزوجهن إذا ترضوا بينهم بٱلمعروف

این است آنچه هر که از شما به خدا و روز واپسین باور آورد بدان پند داده می‌شود.

ذلك يوعظ به من كان منكم يؤمن بٱلله وٱليوم ٱلءاخر

آن برای شما پاک‌تر است، و شفاف‌تر.

ذلكم أزكى لكم وأطهر

و مادران فرزندان خود را دو سال تمام پرستاری همه‌جانبه می‌کنند،

وٱلولدت يرضعن أولدهن حولين كاملين

برای کسی که بخواهد این پرستاری را کامل کند.

لمن أراد أن يتم ٱلرضاعة

و بر کسی که کودک برای او زاده شده است، روزی‌دادن به آنان و پوشاک آنان به شیوهٔ شناخته‌شده بر عهده است.

وعلى ٱلمولود له رزقهن وكسوتهن بٱلمعروف

هیچ خویشتنی فراتر از توانش بار نهاده نمی‌شود.

لا تكلف نفس إلا وسعها

نباید هیچ مادری به‌سبب فرزندش آسیب ببیند، و نه آن که فرزند برایش زاده شده است به‌سبب فرزندش.

لا تضآر ولدة بولدها ولا مولود له بولده

و بر وارث نیز همان بر عهده است.

وعلى ٱلوارث مثل ذلك

و اگر آنان بخواهند از شیر بازگیرند، با خشنودی متقابل میان خودشان و پس از رایزنی، هیچ ایرادی بر آن دو نیست.

فإن أرادا فصالا عن تراض منهما وتشاور فلا جناح عليهما

و اگر بخواهید فرزندان خود را به پرستاری بسپارید، هیچ ایرادی بر شما نیست، هرگاه آنچه را باید بدهید به شیوهٔ شناخته‌شده تحویل دهید.

وإن أردتم أن تسترضعوا أولدكم فلا جناح عليكم إذا سلمتم مآ ءاتيتم بٱلمعروف

و در برابر خدا محتاط باشید،

وٱتقوا ٱلله

و کسانی از شما که در حال برجای گذاشتن همسرانی وفادارانه نگه داشته می‌شوند، آن زنان چهار ماه و ده در انتظار می‌مانند؛

وٱلذين يتوفون منكم ويذرون أزوجا يتربصن بأنفسهن أربعة أشهر وعشرا

و چون به پایان خود رسیدند، هیچ ایرادی بر شما نیست در آنچه آنان دربارهٔ خود به شیوهٔ شناخته‌شده می‌کنند.

فإذا بلغن أجلهن فلا جناح عليكم فيما فعلن في أنفسهن بٱلمعروف

و هیچ ایرادی بر شما نیست در آنچه به‌عنوان خواستگاری به زنان اشاره می‌کنید، یا در خود جای می‌دهید.

ولا جناح عليكم فيما عرضتم به من خطبة ٱلنسآء أو أكننتم في أنفسكم

خدا می‌داند که به آنان خواهید اندیشید؛ اما در نهان به آنان وعده‌ای مدهید،

علم ٱلله أنكم ستذكرونهن ولكن لا تواعدوهن سرا

مگر اینکه سخنی شناخته‌شده بگویید.

إلآ أن تقولوا قولا معروفا

و عقد ازدواج را نبندید تا آنگاه که سند به پایان خود برسد.

ولا تعزموا عقدة ٱلنكاح حتى يبلغ ٱلكتب أجله

و بدانید که خدا آنچه را در خویشتن‌های شما است می‌داند؛ پس در برابر او هشیار باشید.

وٱعلموا أن ٱلله يعلم ما في أنفسكم فٱحذروه

هیچ ایرادی بر شما نیست، اگر زنان را طلاق دهید تا زمانی که لمسشان نکرده‌اید، یا برایشان تعهدی مقرر نکرده‌اید.

لا جناح عليكم إن طلقتم ٱلنسآء ما لم تمسوهن أو تفرضوا لهن فريضة

و به آنان کامیابی‌ای بدهید — فراخ‌دست به اندازهٔ خود، و کم‌بضاعت به اندازهٔ خود — کامیابی‌ای به شیوهٔ شناخته‌شده:

ومتعوهن على ٱلموسع قدره وعلى ٱلمقتر قدره متعا بٱلمعروف

و اگر آنان را پیش از آنکه لمسشان کنید طلاق دهید، در حالی که برایشان تعهدی مقرر کرده‌اید، نیمی از آنچه مقرر کرده‌اید، مگر آنکه آنان چشم بپوشند، یا کسی که عقد ازدواج در دست او است چشم بپوشد.

وإن طلقتموهن من قبل أن تمسوهن وقد فرضتم لهن فريضة فنصف ما فرضتم إلآ أن يعفون أو يعفوا ٱلذي بيده عقدة ٱلنكاح

و چشم‌پوشی کردن، آن به احتیاط نزدیک‌تر است.

وأن تعفوا أقرب للتقوى

و لطف را میان خود فراموش نکنید،

ولا تنسوا ٱلفضل بينكم

و اگر بترسید، آنگاه پیاده یا سوار؛

فإن خفتم فرجالا أو ركبانا

و کسانی از شما که وفادارانه نگه داشته می‌شوند در حال برجای گذاشتن همسرانی — سفارشی به سود همسرانشان: کامیابی تا دورهٔ سالانه، بدون بیرون کردن؛

وٱلذين يتوفون منكم ويذرون أزوجا وصية لأزوجهم متعا إلى ٱلحول غير إخراج

اما اگر بیرون روند، هیچ ایرادی بر شما نیست در آنچه آنان دربارهٔ خود، در آنچه شناخته‌شده است، می‌کنند.

فإن خرجن فلا جناح عليكم في ما فعلن في أنفسهن من معروف

و برای زنانِ طلاق‌داده‌شده کامیابی‌ای به شیوهٔ شناخته‌شده:

وللمطلقت متع بٱلمعروف

آیا ندیده‌ای کسانی را که از سراهایشان بیرون آمدند، به هزاران، در حالی که در برابر مرگ هشیار بودند؟ آنگاه خدا به آنان گفت: «بمیرید»؛ سپس دوباره زنده‌شان کرد.

ألم تر إلى ٱلذين خرجوا من ديرهم وهم ألوف حذر ٱلموت فقال لهم ٱلله موتوا ثم أحيهم

خدا بی‌گمان دارندهٔ لطفی نسبت به انسان‌ها است،

إن ٱلله لذو فضل على ٱلناس

پس کیست که به خدا وامی زیبا بدهد، که او آن را بارها دو برابر خواهد کرد؟

من ذا ٱلذي يقرض ٱلله قرضا حسنا فيضعفه له أضعافا كثيرة

خدا تنگ می‌کند و گسترده می‌سازد،

وٱلله يقبض ويبصط

آیا ندیده‌ای دربار را، از میان فرزندان اسرائیل، پس از موسی، آنگاه که به اطلاع‌دهنده‌ای از خودشان گفتند: «برای ما پادشاهی برانگیز، تا در راه خدا بجنگیم»؟

ألم تر إلى ٱلملإ من بني إسرءيل من بعد موسى إذ قالوا لنبي لهم ٱبعث لنا ملكا نقتل في سبيل ٱلله

گفت: «آیا ممکن است که اگر جنگ بر شما مقرر می‌شد، نجنگید؟»

قال هل عسيتم إن كتب عليكم ٱلقتال ألا تقتلوا

گفتند: «و ما را چه می‌شد که در راه خدا نجنگیم، در حالی که از سراها و پسرانمان بیرون کرده شده‌ایم؟»

قالوا وما لنآ ألا نقتل في سبيل ٱلله وقد أخرجنا من ديرنا وأبنآئنا

اما چون جنگ بر آنان مقرر شد، پشت کردند، مگر اندکی از ایشان.

فلما كتب عليهم ٱلقتال تولوا إلا قليلا منهم

و اطلاع‌دهنده‌شان به آنان گفت: «خدا همانا طالوت را برای شما به پادشاهی برانگیخته است.»

وقال لهم نبيهم إن ٱلله قد بعث لكم طالوت ملكا

گفتند: «چگونه او بر ما پادشاهی می‌داشت، در حالی که ما به آن از او حق بیشتری داریم، و به او فراخی در دارایی داده نشده است؟»

قالوا أنى يكون له ٱلملك علينا ونحن أحق بٱلملك منه ولم يؤت سعة من ٱلمال

گفت: «خدا همانا او را بر شما برگزیده است، و او را در گستردگی دانش و پیکر افزوده است.»

قال إن ٱلله ٱصطفىه عليكم وزاده بسطة في ٱلعلم وٱلجسم

خدا پادشاهی خود را به هر که او را پسند افتد می‌دهد.

وٱلله يؤتي ملكه من يشآء

و اطلاع‌دهنده‌شان به آنان گفت: «نشانهٔ پادشاهی او آن خواهد بود که صندوق نزد شما بیاید، که در آن تسکینی از سرپرست شما است، و بازماندهٔ آنچه دودمان موسی و دودمان هارون بر جای گذاشتند، که کارگزاران آن را حمل می‌کنند.»

وقال لهم نبيهم إن ءاية ملكه أن يأتيكم ٱلتابوت فيه سكينة من ربكم وبقية مما ترك ءال موسى وءال هرون تحمله ٱلملئكة

چون طالوت با سپاهیان رفت، گفت: «خدا شما را با رودی خواهد آزمود: هر که از آن بنوشد از من نیست، و هر که از آن تغذیه نکند همانا از من است — مگر کسی که با دستش جرعه‌ای از آن برگیرد.»

فلما فصل طالوت بٱلجنود قال إن ٱلله مبتليكم بنهر فمن شرب منه فليس مني ومن لم يطعمه فإنه مني إلا من ٱغترف غرفة بيده

از آن نوشیدند، مگر اندکی از ایشان.

فشربوا منه إلا قليلا منهم

سپس چون او و کسانی که با او باور آورده بودند از آن گذشتند، گفتند: «ما امروز هیچ نیرویی علیه جالوت و سپاهیانش نداریم.»

فلما جاوزه هو وٱلذين ءامنوا معه قالوا لا طاقة لنا ٱليوم بجالوت وجنوده

کسانی که گمان می‌بردند که با خدا روبه‌رو خواهند شد گفتند: «چه بسیار دسته‌های اندک که بر دسته‌های بزرگ پیروز شدند، با اجازهٔ خدا!»

قال ٱلذين يظنون أنهم ملقوا ٱلله كم من فئة قليلة غلبت فئة كثيرة بإذن ٱلله

و چون در برابر جالوت و سپاهیانش ظاهر شدند، گفتند: «سرپرست ما، شکیبایی را بر ما سرازیر کن، گام‌های ما را استوار ساز، و ما را در برابر قومی که انکار می‌کند یاری ده»؛ آنگاه آنان را درهم شکستند، با اجازهٔ خدا،

ولما برزوا لجالوت وجنوده قالوا ربنآ أفرغ علينا صبرا وثبت أقدامنا وٱنصرنا على ٱلقوم ٱلكفرين فهزموهم بإذن ٱلله

و داوود جالوت را کشت؛ خدا به او پادشاهی و فرزانگی داد، و آنچه را او را پسند افتاد به او آموخت.

وقتل داود جالوت وءاتىه ٱلله ٱلملك وٱلحكمة وعلمه مما يشآء

و اگر خدا انسان‌ها را به‌وسیلهٔ یکدیگر پس نمی‌زد، همانا زمین به فساد سپرده می‌شد؛

ولولا دفع ٱلله ٱلناس بعضهم ببعض لفسدت ٱلأرض

اینها نشانه‌های خدا است، که ما به حقیقت بر تو برمی‌خوانیم،

تلك ءايت ٱلله نتلوها عليك بٱلحق

اینان فرستادگان‌اند:

تلك ٱلرسل

ما برخی را بر برخی برتری دادیم.

فضلنا بعضهم على بعض

از میان آنان کسی هست که خدا با او سخن گفته است،

منهم من كلم ٱلله

و برخی دیگر را در درجه‌ها بالا برده است.

ورفع بعضهم درجت

و به عیسی، پسر مریم، دلایل روشن دادیم، و او را با جریان والا توان بخشیدیم.

وءاتينا عيسى ٱبن مريم ٱلبينت وأيدنه بروح ٱلقدس

و اگر خدا را پسند افتاده بود، کسانی که پس از آنان آمدند یکدیگر را نمی‌کشتند، پس از آنکه دلایل روشن برایشان آمد؛

ولو شآء ٱلله ما ٱقتتل ٱلذين من بعدهم من بعد ما جآءتهم ٱلبينت

اما اختلاف کردند:

ولكن ٱختلفوا

از میان آنان کسی هست که باور آورد، و کسی هست که انکار کرد.

فمنهم من ءامن ومنهم من كفر

و اگر خدا را پسند افتاده بود، یکدیگر را نمی‌کشتند؛

ولو شآء ٱلله ما ٱقتتلوا

ای کسانی که باور آورده‌اید! از آنچه روزی‌تان داده‌ایم هزینه کنید، پیش از آنکه روزی بیاید که در آن نه فروشی خواهد بود، نه دوستی‌ای، و نه میانجی‌گری‌ای.

يأيها ٱلذين ءامنوا أنفقوا مما رزقنكم من قبل أن يأتي يوم لا بيع فيه ولا خلة ولا شفعة

خدا، هیچ ایزدی نیست مگر او،

ٱلله لآ إله إلا هو

زنده، آن که به خودِ خود پابرجا است.

ٱلحى ٱلقيوم

نه چرت او را می‌گیرد و نه خواب.

لا تأخذه سنة ولا نوم

آنچه در آسمان‌ها و آنچه بر زمین است از آنِ او است.

له ما في ٱلسموت وما في ٱلأرض

پس کیست که نزد او میانجی‌گری کند، مگر با اجازهٔ او؟

من ذا ٱلذي يشفع عنده إلا بإذنه

او می‌داند آنچه پیش روی آنان است و آنچه پشت سر آنان است،

يعلم ما بين أيديهم وما خلفهم

و آنان از دانش او هیچ‌چیز را در بر نمی‌گیرند، مگر به اندازه‌ای که او را پسند افتد.

ولا يحيطون بشىء من علمه إلا بما شآء

و نشیمن او بر آسمان‌ها و زمین گسترده است،

وسع كرسيه ٱلسموت وٱلأرض

و پاس‌داری از آن دو به هیچ‌وجه بر او سنگین نمی‌آید.

ولا يوده حفظهما

در قانون هیچ اجباری نیست:

لآ إكراه في ٱلدين

راست‌روی از سرگشتگی بازشناخته شد.

قد تبين ٱلرشد من ٱلغى

هر که حدشکن را انکار کند و به خدا باور آورد، به استوارترین دستگیره چنگ زده است، که هرگز نمی‌شکند.

فمن يكفر بٱلطغوت ويؤمن بٱلله فقد ٱستمسك بٱلعروة ٱلوثقى لا ٱنفصام لها

خدا متحد کسانی است که باور آورده‌اند، آنان را از تاریکی‌ها به سوی نور بیرون می‌آورد.

ٱلله ولي ٱلذين ءامنوا يخرجهم من ٱلظلمت إلى ٱلنور

و کسانی که انکار می‌کنند، حامیان‌شان حدشکن است، که آنان را از نور به سوی تاریکی‌ها بیرون می‌آورد.

وٱلذين كفروا أوليآؤهم ٱلطغوت يخرجونهم من ٱلنور إلى ٱلظلمت

آیا ندیده‌ای آن را که با ابراهیم دربارهٔ سرپرستش ستیزه کرد، از آن‌رو که خدا به او پادشاهی داده بود؟ چون ابراهیم گفت: «سرپرست من آن است که زنده می‌کند و می‌میراند»،

ألم تر إلى ٱلذي حآج إبرهم في ربه أن ءاتىه ٱلله ٱلملك إذ قال إبرهم ربي ٱلذي يحي ويميت

گفت: «من، من زنده می‌کنم و می‌میرانم.»

قال أنا أحي وأميت

ابراهیم گفت: «خدا همانا خورشید را از خاور می‌آورد؛ پس تو آن را از باختر بیاور»؛ آنگاه آن که انکار می‌کرد، سخنانش ناپیوسته ماند.

قال إبرهم فإن ٱلله يأتي بٱلشمس من ٱلمشرق فأت بها من ٱلمغرب فبهت ٱلذي كفر

یا همچون آن که از کنار شهری گذشت که با وجود ساختمان‌هایش تهی بود.

أو كٱلذي مر على قرية وهي خاوية على عروشها

گفت: «چگونه خدا پس از مرگش دوباره زنده‌اش خواهد کرد؟» آنگاه خدا او را صد سال میراند، سپس او را برانگیخت.

قال أنى يحي هذه ٱلله بعد موتها فأماته ٱلله مائة عام ثم بعثه

گفت: «چه مدت ماندی؟»

قال كم لبثت

گفت: «یک روز ماندم، یا پاره‌ای از یک روز.»

قال لبثت يوما أو بعض يوم

گفت: «نه، صد سال ماندی.

قال بل لبثت مائة عام

پس خوراک و نوشیدنی‌ات را بنگر: منتظر نمانده‌اند؛

فٱنظر إلى طعامك وشرابك لم يتسنه

و الاغ‌ات را بنگر —

وٱنظر إلى حمارك

و تا تو را نشانه‌ای برای انسان‌ها بسازیم.

ولنجعلك ءاية للناس

و استخوان‌ها را بنگر، که چگونه آن‌ها را گسترش می‌دهیم، سپس در جامهٔ گوشت می‌پوشانیم.»

وٱنظر إلى ٱلعظام كيف ننشزها ثم نكسوها لحما

و چون ابراهیم گفت: «سرپرست من، به من نشان ده چگونه مردگان را دوباره زنده می‌کنی.»

وإذ قال إبرهم رب أرني كيف تحي ٱلموتى

گفت: «آیا پس باور نمی‌آوری؟»

قال أولم تؤمن

گفت: «چرا، اما برای آن است که هستهٔ من اطمینان یابد.»

قال بلى ولكن ليطمئن قلبي

گفت: «پس چهار پرنده برگیر، آن‌ها را نزد خود اهلی کن، سپس بر هر کوه پاره‌ای از آن‌ها بنه، سپس آن‌ها را فرا بخوان: شتابان نزد تو خواهند آمد.

قال فخذ أربعة من ٱلطير فصرهن إليك ثم ٱجعل على كل جبل منهن جزءا ثم ٱدعهن يأتينك سعيا