An-Naml النمل

این‌ها نشانه‌های خوانش و نوشتاری آشکار است،

تلك ءايت ٱلقرءان وكتاب مبين

راهنمایی و مژده برای باورمندان، آنان که تماس را پابرجا نگه می‌دارند و گشاده‌دستی ناب را می‌دهند، و دربارهٔ زندگی واپسین به آن یقین دارند.

هدى وبشرى للمؤمنين ٱلذين يقيمون ٱلصلوة ويؤتون ٱلزكوة وهم بٱلءاخرة هم يوقنون

کسانی که به زندگی واپسین باور ندارند، ما کردارهایشان را برایشان آراسته‌ایم، و اینک کورمال می‌روند.

إن ٱلذين لا يؤمنون بٱلءاخرة زينا لهم أعملهم فهم يعمهون

آنان کسانی هستند که کیفر بد برای آنان است، و آنان‌اند که در زندگی واپسین بزرگ‌ترین زیان‌کاران خواهند بود.

أولئك ٱلذين لهم سوء ٱلعذاب وهم في ٱلءاخرة هم ٱلأخسرون

و تو بی‌گمان خوانش را از سوی فرزانه‌ای، همه‌چیزدانی دریافت می‌کنی.

وإنك لتلقى ٱلقرءان من لدن حكيم عليم

آنگاه که موسی به خانواده‌اش گفت: «آتشی دیده‌ام؛ از آن برای شما خبری خواهم آورد، یا برای شما پاره‌آتشی افروخته خواهم آورد، شاید بتوانید گرم شوید.»

إذ قال موسى لأهله إني ءانست نارا ساتيكم منها بخبر أو ءاتيكم بشهاب قبس لعلكم تصطلون

و شکوه بر خدا باد، سرپرست همهٔ هستی‌ها!

وسبحن ٱلله رب ٱلعلمين

من، فرستادگان نزد من نمی‌ترسند،

إني لا يخاف لدى ٱلمرسلون

مگر آنکه ستم کرد، سپس بدی را با نیکی جایگزین کرد؛ آنگاه من، من همانا بسیار بخشاینده و مهربانم.

إلا من ظلم ثم بدل حسنا بعد سوء فإني غفور رحيم

زیرا آنان قومی از تجاوزگران بودند.»

إنهم كانوا قوما فسقين

چون نشانه‌های ما، به‌روشنی دیدنی، به آنان آمد، گفتند: «این چشم‌بندی آشکار است.»

فلما جآءتهم ءايتنا مبصرة قالوا هذا سحر مبين

پس بنگر که فرجام تباهی‌گران چگونه بود.

فٱنظر كيف كان عقبة ٱلمفسدين

ما همانا به داوود و سلیمان دانشی دادیم؛ و هر دو گفتند: «ستایش از آنِ خدا است، آنکه ما را بر بسیاری از فرمان‌برداران باورمند خود برتری داد.»

ولقد ءاتينا داود وسليمن علما وقالا ٱلحمد لله ٱلذي فضلنا على كثير من عباده ٱلمؤمنين

این بی‌گمان همان لطف آشکار است.»

إن هذا لهو ٱلفضل ٱلمبين

و برای سلیمان لشکرهایش گردآوری شدند، از نهانیان و انسان‌ها و پرندگان، و به ستون‌ها تقسیم شدند.

وحشر لسليمن جنوده من ٱلجن وٱلإنس وٱلطير فهم يوزعون

تا آنکه چون به درهٔ مورچگان رسیدند، مورچه‌ای گفت: «ای مورچگان، به خانه‌های خود درآیید، مبادا سلیمان و لشکرهایش شما را بی‌آنکه حس کنند لِه کنند.»

حتى إذآ أتوا على واد ٱلنمل قالت نملة يأيها ٱلنمل ٱدخلوا مسكنكم لا يحطمنكم سليمن وجنوده وهم لا يشعرون

از سخن او شادمان شد و لبخند زد، و گفت: «ای سرپرست من، به دل من بیفکن که برای دهش تو که به من و پدر و مادرم ارزانی داشتی سپاس‌گزار باشم، و کرداری شایسته به‌جا آورم که تو را خشنود کند، و مرا به مهر خود در میان فرمان‌برداران شایستهٔ خود درآور.»

فتبسم ضاحكا من قولها وقال رب أوزعني أن أشكر نعمتك ٱلتي أنعمت على وعلى ولدى وأن أعمل صلحا ترضىه وأدخلني برحمتك في عبادك ٱلصلحين

و پرندگان را سان دید و گفت: «مرا چه شده که پیشاهنگ را نمی‌بینم؟ یا او از غایبان است؟

وتفقد ٱلطير فقال ما لي لآ أرى ٱلهدهد أم كان من ٱلغآئبين

او را بی‌گمان به کیفری سخت کیفر خواهم داد، یا او را سر خواهم برید، مگر آنکه برای من اقتداری آشکار بیاورد.»

لأعذبنه عذابا شديدا أو لأاذبحنه أو ليأتيني بسلطن مبين

و گفت: «به آنچه تو بدان احاطه نیافتی احاطه یافتم، و از سبا برای تو اطلاعی یقینی آورده‌ام.

فقال أحطت بما لم تحط به وجئتك من سبإ بنبإ يقين

و او بنایی سترگ دارد.

ولها عرش عظيم

و او و قومش را یافتم که غیر از خدا برای خورشید پیشانی بر خاک می‌نهند؛ و منحرف‌کننده کردارهایشان را برایشان آراسته و بدین‌سان راه را بر آنان بسته است، چنان‌که راهنمایی نمی‌پذیرند، تا آنکه برای خدا پیشانی بر خاک ننهند، آنکه نهفته در آسمان‌ها و زمین را بیرون می‌آورد و آنچه را پنهان می‌کنند و آنچه را فاش می‌کنند می‌داند.

وجدتها وقومها يسجدون للشمس من دون ٱلله وزين لهم ٱلشيطن أعملهم فصدهم عن ٱلسبيل فهم لا يهتدون ألا يسجدوا لله ٱلذي يخرج ٱلخبء في ٱلسموت وٱلأرض ويعلم ما تخفون وما تعلنون

خدا، هیچ ایزدی نیست مگر او، سرپرست بنای سترگ.»

ٱلله لآ إله إلا هو رب ٱلعرش ٱلعظيم

گفت: «خواهیم نگریست آیا راست گفتی یا از دروغ‌گویانی.

قال سننظر أصدقت أم كنت من ٱلكذبين

با این نامه از سوی من برو، آن را به سوی آنان بیفکن، سپس از آنان دور شو، و بنگر که چه بازخواهند گرداند.»

ٱذهب بكتبي هذا فألقه إليهم ثم تول عنهم فٱنظر ماذا يرجعون

گفت: «ای دربار، نامه‌ای ارجمند به سوی من افکنده شد. از سلیمان است، و اینک: «به نام خدا، بی‌اندازه مهربان، مهربان؛ بر من برتری مجویید و بی‌خدشه نزد خدا به سوی من بیایید.»»

قالت يأيها ٱلملؤا إني ألقي إلى كتب كريم إنه من سليمن وإنه بسم ٱلله ٱلرحمن ٱلرحيم ألا تعلوا على وأتوني مسلمين

گفت: «ای دربار، دربارهٔ کار من به من نظر دهید؛ من هیچ تصمیمی نمی‌گیرم بی‌آنکه شما گواه آن باشید.»

قالت يأيها ٱلملؤا أفتوني في أمري ما كنت قاطعة أمرا حتى تشهدون

گفتند: «ما دارندگان نیرو و دارندگان سختگیری شدیدیم، اما کار با تو است؛ پس بنگر که چه دستور می‌دهی.»

قالوا نحن أولوا قوة وأولوا بأس شديد وٱلأمر إليك فٱنظري ماذا تأمرين

و این‌گونه رفتار می‌کنند.

وكذلك يفعلون

اما من ارمغانی برای آنان خواهم فرستاد، و خواهم نگریست که فرستادگان با چه بازمی‌گردند.»

وإني مرسلة إليهم بهدية فناظرة بم يرجع ٱلمرسلون

چون نزد سلیمان آمد، گفت: «آیا می‌خواهید مرا با مال مجهز کنید؟ آنچه خدا به من داده است بهتر است از آنچه به شما داده است؛ این شمایید که بلکه از ارمغان خود شادمان می‌شوید.

فلما جآء سليمن قال أتمدونن بمال فمآ ءاتىن ٱلله خير ممآ ءاتىكم بل أنتم بهديتكم تفرحون

به سوی آنان بازگرد: ما بی‌گمان با لشکرهایی بر آنان خواهیم آمد که توان ایستادگی در برابر آن‌ها را ندارند، و آنان را بی‌گمان از آن، خوار و پست‌شده، بیرون خواهیم کرد.»

ٱرجع إليهم فلنأتينهم بجنود لا قبل لهم بها ولنخرجنهم منهآ أذلة وهم صغرون

گفت: «ای دربار، کدام یک از شما بنای او را برای من خواهد آورد، پیش از آنکه بی‌خدشه به سوی من بیایند؟»

قال يأيها ٱلملؤا أيكم يأتيني بعرشها قبل أن يأتوني مسلمين

عفریتی از نهانیان گفت: «من آن را برای تو خواهم آورد پیش از آنکه از نشست خود برخیزی؛ و من برای این بی‌گمان زورمند و مورد اعتمادم.»

قال عفريت من ٱلجن أنا ءاتيك به قبل أن تقوم من مقامك وإني عليه لقوي أمين

و هر که انکار کند، سرپرست من همانا توانگر، بزرگوار است.»

ومن كفر فإن ربي غني كريم

گفت: «بنای او را برای او ناشناختنی کنید؛ خواهیم نگریست آیا راهنمایی می‌پذیرد یا از کسانی است که راهنمایی نمی‌پذیرند.»

قال نكروا لها عرشها ننظر أتهتدي أم تكون من ٱلذين لا يهتدون

«و دانش پیش از او به ما داده شده بود، و ما بی‌خدشه نزد خدا بودیم.»

وأوتينا ٱلعلم من قبلها وكنا مسلمين

زیرا او از قومی بود که انکار می‌کنند.

إنها كانت من قوم كفرين

گفت: «ای سرپرست من، من همانا بر خود ستم کرده‌ام، و با سلیمان، بی‌خدشه نزد خدا، سرپرست همهٔ هستی‌ها، هستم.»

قالت رب إني ظلمت نفسي وأسلمت مع سليمن لله رب ٱلعلمين

ما همانا برادرشان صالح را به سوی ثمود فرستادیم: «از خدا فرمان برید»؛ و اینک دو دسته که با هم نزاع می‌کنند.

ولقد أرسلنآ إلى ثمود أخاهم صلحا أن ٱعبدوا ٱلله فإذا هم فريقان يختصمون

گفت: «ای قوم من، چرا بدی را پیش از نیکی شتاب می‌جویید؟ آیا از خدا بخشایش نمی‌خواهید، به این امید که به شما مهربانی خواهد کرد؟»

قال يقوم لم تستعجلون بٱلسيئة قبل ٱلحسنة لولا تستغفرون ٱلله لعلكم ترحمون

شما بلکه قومی هستید که به آزمون گذاشته می‌شوند.»

بل أنتم قوم تفتنون

و در پایتخت نه تن بودند که در زمین فساد می‌پراکندند و هیچ چیز را سامان نمی‌دادند.

وكان في ٱلمدينة تسعة رهط يفسدون في ٱلأرض ولا يصلحون

گفتند: «با یکدیگر به خدا سوگند یاد کنید که بی‌گمان شبانه بر او و خانواده‌اش حمله خواهیم کرد، سپس به مسئول قانونی او بی‌گمان خواهیم گفت: «ما بر ریشه‌کنی خانواده‌اش حاضر نبودیم، و ما بی‌گمان راست‌گوییم.»»

قالوا تقاسموا بٱلله لنبيتنه وأهله ثم لنقولن لوليه ما شهدنا مهلك أهله وإنا لصدقون

و توطئه‌ای توطئه کردند، و ما توطئه‌ای توطئه کردیم، بی‌آنکه حس کنند.

ومكروا مكرا ومكرنا مكرا وهم لا يشعرون

ما آنان و قومشان را، همگی با هم، نابود کردیم.

أنا دمرنهم وقومهم أجمعين

بی‌گمان در این نشانه‌ای است برای قومی که می‌دانند.

إن في ذلك لءاية لقوم يعلمون

و ما آنان را که باور آورده بودند و محتاط بودند نجات دادیم.

وأنجينا ٱلذين ءامنوا وكانوا يتقون

و لوط، آنگاه که به قوم خود گفت: «آیا زشتکاری را مرتکب می‌شوید، حال آنکه بینایید؟

ولوطا إذ قال لقومه أتأتون ٱلفحشة وأنتم تبصرون

شما بلکه قومی نادان هستید.»

بل أنتم قوم تجهلون

زیرا آنان مردمی‌اند که می‌خواهند پاک شوند.»

إنهم أناس يتطهرون

پس او و خانواده‌اش را نجات دادیم، مگر زنش؛ ما مقرر کرده بودیم که از واپس‌ماندگان باشد.

فأنجينه وأهله إلا ٱمرأته قدرنها من ٱلغبرين

چه باران بدی، باران آنان که هشدار داده شده بودند!

فسآء مطر ٱلمنذرين

آیا خدا بهتر است، یا آنچه انباز می‌گیرید؟»

ءآلله خير أما يشركون

آنان بلکه قومی هستند که برای او وزنه‌های متقابل قرار می‌دهند.

بل هم قوم يعدلون

اما بیشترشان نمی‌دانند.

بل أكثرهم لا يعلمون

چه اندک به یاد می‌آورید!

قليلا ما تذكرون

خدا بسی بالاتر است از آنچه برای او انباز می‌گیرند!

تعلى ٱلله عما يشركون

بگو: «برهان خود را بیاورید، اگر راست‌گویید.»

قل هاتوا برهنكم إن كنتم صدقين

و حس نمی‌کنند چه زمانی برانگیخته خواهند شد.»

وما يشعرون أيان يبعثون

بلکه در این باره در حیرانی‌اند، بلکه در این باره کورند.

بل هم في شك منها بل هم منها عمون

و انکارکنندگان گفتند: «آیا چون ما و نیاکان ما خاک شویم، به‌راستی بیرون آورده خواهیم شد؟

وقال ٱلذين كفروا أءذا كنا تربا وءابآؤنآ أئنا لمخرجون

این‌ها تنها افسانه‌های پیشینیان‌اند.»

إن هذآ إلآ أسطير ٱلأولين

بگو: «در زمین بگردید، و بنگرید که فرجام کنارگذاشته‌شدگان چگونه بود.»

قل سيروا في ٱلأرض فٱنظروا كيف كان عقبة ٱلمجرمين

و برای آنان اندوهگین مباش، و از آنچه توطئه می‌کنند در تنگنا مباش.

ولا تحزن عليهم ولا تكن في ضيق مما يمكرون

و می‌گویند: «این وعده کی خواهد بود، اگر راست‌گویید؟»

ويقولون متى هذا ٱلوعد إن كنتم صدقين

بگو: «شاید بخشی از آنچه شتاب می‌جویید هم‌اکنون در پی شما باشد.»

قل عسى أن يكون ردف لكم بعض ٱلذي تستعجلون

اما بیشترشان سپاس‌گزار نیستند.

ولكن أكثرهم لا يشكرون

و سرپرست تو بی‌گمان آنچه را سینه‌هایشان در خود می‌پوشانند و آنچه را فاش می‌کنند می‌داند.

وإن ربك ليعلم ما تكن صدورهم وما يعلنون

و در آسمان و زمین چیزی نیست که فراتر از حواس باشد بی‌آنکه در دفتری آشکار باشد.

وما من غآئبة في ٱلسمآء وٱلأرض إلا في كتب مبين

این خوانش بیشتر آنچه را که پسران اسرائیل در آن اختلاف دارند برای آنان بازمی‌گوید.

إن هذا ٱلقرءان يقص على بني إسرءيل أكثر ٱلذي هم فيه يختلفون

و آن بی‌گمان راهنمایی و مهر است برای باورمندان.

وإنه لهدى ورحمة للمؤمنين

و اوست نیرومند، همه‌چیزدان.

وهو ٱلعزيز ٱلعليم

زیرا تو بر حقیقتی آشکاری.

إنك على ٱلحق ٱلمبين

تو مردگان را نمی‌شنوانی، و کران را فراخوان نمی‌شنوانی، چون پشت می‌کنند و بازمی‌روند.

إنك لا تسمع ٱلموتى ولا تسمع ٱلصم ٱلدعآء إذا ولوا مدبرين

تو تنها کسی را می‌شنوانی که به نشانه‌های ما باور دارد، و آنان بی‌خدشه نزد خدایند.

إن تسمع إلا من يؤمن بايتنا فهم مسلمون

زیرا انسان‌ها به نشانه‌های ما یقین نداشتند.

أن ٱلناس كانوا بايتنا لا يوقنون

و روزی که از هر جامعه گروهی از کسانی را که نشانه‌های ما را دروغ می‌انگارند گردآوری کنیم، به ستون‌ها تقسیم خواهند شد،

ويوم نحشر من كل أمة فوجا ممن يكذب بايتنا فهم يوزعون

یا آنکه چه می‌کردید؟»

أماذا كنتم تعملون

و سخن بر آنان به‌سبب ستمشان تحقق خواهد یافت، و چیزی بر زبان نخواهند آورد.

ووقع ٱلقول عليهم بما ظلموا فهم لا ينطقون

بی‌گمان در این نشانه‌هایی است برای قومی که باور دارد.

إن في ذلك لءايت لقوم يؤمنون

و همه پیشانی بر خاک نهاده نزد او خواهند آمد.

وكل أتوه دخرين

زیرا او بر آنچه می‌کنید باخبر است.

إنه خبير بما تفعلون

هر که با نیکی بیاید، بهتر از آن را خواهد داشت، و آنان در آن روز در امان از هراس خواهند بود.

من جآء بٱلحسنة فله خير منها وهم من فزع يومئذ ءامنون

آیا به چیزی غیر از آنچه می‌کردید بازپرداخت خواهید شد؟

هل تجزون إلا ما كنتم تعملون

«به من تنها دستور داده شده است که از سرپرست این سرزمین فرمان ببرم، آنکه آن را مصون از تعرّض گردانده است، و همه‌چیز از آنِ اوست؛

إنمآ أمرت أن أعبد رب هذه ٱلبلدة ٱلذي حرمها وله كل شىء

و هر که گمراه شود، آنگاه بگو: «من تنها یکی از هشداردهندگانم.»

ومن ضل فقل إنمآ أنا من ٱلمنذرين

و سرپرست تو از آنچه می‌کنید بی‌اعتنا نیست.

وما ربك بغفل عما تعملون