At-Tawba التوبة
God Suffices Me حسبي الله
The section and its links
The example of the peoples before, then the messenger's people (7, then 8-9)
What was shown before: The list of the peoples of 7 returns here (9:70). 7
مفاصاحساب، از سوی خدا و فرستادهٔ او، نسبت به آن انبازگیرندگانی که با آنان پیمانی بسته بودید.
برآءة من ٱلله ورسوله إلى ٱلذين عهدتم من ٱلمشركين
پس چهار ماه در زمین آزادانه رفت‌وآمد کنید،
فسيحوا في ٱلأرض أربعة أشهر
و بدانید که شما خدا را ناتوان نخواهید ساخت، و اینکه خدا انکارکنندگان را رسوا می‌کند.
وٱعلموا أنكم غير معجزي ٱلله وأن ٱلله مخزي ٱلكفرين
و اعلامی از خدا و فرستادهٔ او به انسان‌ها، در روز همگرایی بزرگ حج: خدا از انبازگیرندگان رها است، و فرستادهٔ او نیز.
وأذن من ٱلله ورسوله إلى ٱلناس يوم ٱلحج ٱلأكبر أن ٱلله بريء من ٱلمشركين ورسوله
پس اگر بازگردید، آن برای شما بهتر است؛
فإن تبتم فهو خير لكم
اما اگر پشت کنید، بدانید که شما خدا را ناتوان نخواهید ساخت.
وإن توليتم فٱعلموا أنكم غير معجزي ٱلله
و به انکارکنندگان کیفری دردناک مژده بده — مگر آن انبازگیرندگانی که با آنان پیمان بستید، سپس در هیچ چیز به شما کم نگذاشتند و کسی را علیه شما پشتیبانی نکردند: پیمانشان را تا زمان مقررش برای آنان کامل کنید،
وبشر ٱلذين كفروا بعذاب أليم إلا ٱلذين عهدتم من ٱلمشركين ثم لم ينقصوكم شيا ولم يظهروا عليكم أحدا فأتموا إليهم عهدهم إلى مدتهم
زیرا خدا محتاطان را دوست دارد.
إن ٱلله يحب ٱلمتقين
چون ماه‌های مصون از تعرّض به پایان رسید، انبازگیرندگان را هر کجا یافتید بکشید؛ آنان را بگیرید، محاصره کنید، و برای آنان در هر دیده‌گاهی بایستید.
فإذا ٱنسلخ ٱلأشهر ٱلحرم فٱقتلوا ٱلمشركين حيث وجدتموهم وخذوهم وٱحصروهم وٱقعدوا لهم كل مرصد
اما اگر بازگردند، تماس را پابرجا نگه دارند و گشاده‌دستی ناب بدهند، آنگاه راه را بر آنان آزاد بگذارید،
فإن تابوا وأقاموا ٱلصلوة وءاتوا ٱلزكوة فخلوا سبيلهم
زیرا خدا بسیار بخشاینده و مهربان است.
إن ٱلله غفور رحيم
و اگر یکی از انبازگیرندگان از تو پناه بخواهد، به او پناه بده، تا کلام خدا را بشنود، سپس او را به جای امنش برسان.
وإن أحد من ٱلمشركين ٱستجارك فأجره حتى يسمع كلم ٱلله ثم أبلغه مأمنه
این از آن روست که آنان قومی‌اند که نمی‌دانند.
ذلك بأنهم قوم لا يعلمون
چگونه برای انبازگیرندگان پیمانی نزد خدا و نزد فرستادهٔ او باشد — مگر کسانی که با آنان نزد جای پیشانی بر خاک نهادنِ مصون از تعرّض پیمان بستید؟ تا زمانی که نسبت به شما راست می‌ایستند، نسبت به آنان راست بایستید،
كيف يكون للمشركين عهد عند ٱلله وعند رسوله إلا ٱلذين عهدتم عند ٱلمسجد ٱلحرام فما ٱستقموا لكم فٱستقيموا لهم
زیرا خدا محتاطان را دوست دارد.
إن ٱلله يحب ٱلمتقين
پس چگونه؟ اگر بر شما غلبه می‌یافتند، در حق شما نه پیوند خویشاوندی را رعایت می‌کردند و نه ضمانتی را.
كيف وإن يظهروا عليكم لا يرقبوا فيكم إلا ولا ذمة
با دهان‌هایشان شما را خشنود می‌کنند، در حالی که هسته‌هایشان سر باز می‌زنند؛ و بیشترشان تجاوزگران‌اند.
يرضونكم بأفوههم وتأبى قلوبهم وأكثرهم فسقون
با نشانه‌های خدا بهایی ناچیز خریدند، و راه او را بستند.
ٱشتروا بايت ٱلله ثمنا قليلا فصدوا عن سبيله
چه بد است آنچه می‌کردند!
إنهم سآء ما كانوا يعملون
در حق باورمندی نه پیوند خویشاوندی را رعایت می‌کنند و نه ضمانتی را.
لا يرقبون في مؤمن إلا ولا ذمة
و اینانند پرخاشگران.
وأولئك هم ٱلمعتدون
اگر بازگردند، تماس را پابرجا نگه دارند و گشاده‌دستی ناب بدهند، آنگاه آنان برادران شما در قانون‌اند.
فإن تابوا وأقاموا ٱلصلوة وءاتوا ٱلزكوة فإخونكم في ٱلدين
و ما نشانه‌ها را برای قومی که می‌داند تفصیل می‌دهیم.
ونفصل ٱلءايت لقوم يعلمون
اما اگر پس از پیمانشان سوگندهای خود را نقض کنند، و به قانون شما حمله کنند، آنگاه با پیشوایان انکار بجنگید،
وإن نكثوا أيمنهم من بعد عهدهم وطعنوا في دينكم فقتلوا أئمة ٱلكفر
زیرا سوگندهای معتبر ندارند — شاید دست بکشند.
إنهم لآ أيمن لهم لعلهم ينتهون
پس آیا با قومی که سوگندهای خود را نقض کرده، آهنگ اخراج فرستاده کرده، و نخستین بار به شما حمله کرده است نخواهید جنگید؟ آیا از آنان بیم دارید؟
ألا تقتلون قوما نكثوا أيمنهم وهموا بإخراج ٱلرسول وهم بدءوكم أول مرة أتخشونهم
خدا سزاوارتر است که از او بیم داشته باشید، اگر باورمندید.
فٱلله أحق أن تخشوه إن كنتم مؤمنين
با آنان بجنگید: خدا آنان را به دست‌های شما کیفر خواهد داد، رسوایشان خواهد کرد، شما را بر آنان یاری خواهد رساند، سینه‌های قومی باورمند را شفا خواهد داد، و شور خشم را از هسته‌هایشان خواهد برد.
قتلوهم يعذبهم ٱلله بأيديكم ويخزهم وينصركم عليهم ويشف صدور قوم مؤمنين ويذهب غيظ قلوبهم
و خدا با لطف به سوی هر که او را پسند افتد بازمی‌گردد.
ويتوب ٱلله على من يشآء
و خدا همه‌چیزدان و فرزانه است.
وٱلله عليم حكيم
یا پنداشتید که رها گذاشته می‌شدید، بی‌آنکه خدا هنوز کسانی از شما را که مبارزه کردند و غیر از خدا، فرستادهٔ او و باورمندان هیچ محرمی نگرفتند تمیز داده باشد؟
أم حسبتم أن تتركوا ولما يعلم ٱلله ٱلذين جهدوا منكم ولم يتخذوا من دون ٱلله ولا رسوله ولا ٱلمؤمنين وليجة
و خدا بر آنچه می‌کنید باخبر است.
وٱلله خبير بما تعملون
انبازگیرندگان را نشاید که جای‌های پیشانی بر خاک نهادنِ خدا را آباد کنند، در حالی که بر ضد خود به انکار گواهی می‌دهند.
ما كان للمشركين أن يعمروا مسجد ٱلله شهدين على أنفسهم بٱلكفر
اینانند که کردارهایشان فروریخته است، و در آتش جاودانه می‌مانند.
أولئك حبطت أعملهم وفي ٱلنار هم خلدون
جای‌های پیشانی بر خاک نهادنِ خدا را تنها کسی آباد می‌کند که به خدا و روز واپسین باور آورده، تماس را پابرجا نگه داشته، گشاده‌دستی ناب داده، و تنها از خدا بیم داشته است — اینان، ممکن است از راهنمایی‌پذیرندگان باشند.
إنما يعمر مسجد ٱلله من ءامن بٱلله وٱليوم ٱلءاخر وأقام ٱلصلوة وءاتى ٱلزكوة ولم يخش إلا ٱلله فعسى أولئك أن يكونوا من ٱلمهتدين
آیا آب‌رسانی به کسانی که حج می‌کنند و آباد کردن جای پیشانی بر خاک نهادنِ مصون از تعرّض را همانند کسی ساخته‌اید که به خدا و روز واپسین باور آورده و در راه خدا مبارزه کرده است؟
أجعلتم سقاية ٱلحآج وعمارة ٱلمسجد ٱلحرام كمن ءامن بٱلله وٱليوم ٱلءاخر وجهد في سبيل ٱلله
نزد خدا برابر نیستند.
لا يستون عند ٱلله
و خدا قوم ستمگر را راه نمی‌نماید.
وٱلله لا يهدي ٱلقوم ٱلظلمين
کسانی که باور آوردند، مهاجرت کردند و در راه خدا با دارایی‌ها و خویشتن خود مبارزه کردند، نزد خدا درجه‌ای سترگ‌تر دارند،
ٱلذين ءامنوا وهاجروا وجهدوا في سبيل ٱلله بأمولهم وأنفسهم أعظم درجة عند ٱلله
و اینانند ظفرمندان.
وأولئك هم ٱلفآئزون
سرپرستشان آنان را مژده می‌دهد: مهری از سوی خود، رضایت، و باغ‌هایی که در آن دهشی پایدار خواهند داشت، تا در آن جاودانه بمانند، همیشه؛
يبشرهم ربهم برحمة منه ورضون وجنت لهم فيها نعيم مقيم خلدين فيهآ أبدا
زیرا نزد خدا پاداشی سترگ است.
إن ٱلله عنده أجر عظيم
ای کسانی که باور آوردید! پدران و برادران خود را متحد مگیرید، اگر انکار را بیش از باور دوست دارند.
يأيها ٱلذين ءامنوا لا تتخذوا ءابآءكم وإخونكم أوليآء إن ٱستحبوا ٱلكفر على ٱلإيمن
و هر که از شما آنان را متحد گیرد، اینانند ستمگران.
ومن يتولهم منكم فأولئك هم ٱلظلمون
بگو: «اگر پدرانتان، پسرانتان، برادرانتان، همسرانتان، اطرافیانتان، دارایی‌هایی که کسب کرده‌اید، تجارتی که از کسادش بیم دارید، و سکونتگاه‌هایی که از آن‌ها خشنودید، نزد شما از خدا، از فرستادهٔ او، و از مبارزه در راه او دوست‌داشتنی‌ترند، آنگاه چشم‌به‌راه بمانید، تا خدا دستور خود را بیاورد.»
قل إن كان ءابآؤكم وأبنآؤكم وإخونكم وأزوجكم وعشيرتكم وأمول ٱقترفتموها وتجرة تخشون كسادها ومسكن ترضونهآ أحب إليكم من ٱلله ورسوله وجهاد في سبيله فتربصوا حتى يأتي ٱلله بأمره
و خدا قوم تجاوزگران را راه نمی‌نماید.
وٱلله لا يهدي ٱلقوم ٱلفسقين
خدا شما را همانا در جایگاه‌های بسیار، و در روز حنین، یاری رساند، آنگاه که فراوانی‌تان شما را خیره کرد، اما سودی به شما نرساند، و زمین، با همهٔ گستردگی‌اش، بر شما تنگ شد؛ سپس پشت کردید، گریزان.
لقد نصركم ٱلله في مواطن كثيرة ويوم حنين إذ أعجبتكم كثرتكم فلم تغن عنكم شيا وضاقت عليكم ٱلأرض بما رحبت ثم وليتم مدبرين
سپس خدا آرامش خود را بر فرستادهٔ خود و بر باورمندان فرود آورد، و سپاه‌هایی که نمی‌دیدید فرود آورد، و کسانی را که انکار کرده بودند کیفر داد.
ثم أنزل ٱلله سكينته على رسوله وعلى ٱلمؤمنين وأنزل جنودا لم تروها وعذب ٱلذين كفروا
و این است بازپرداخت انکارکنندگان.
وذلك جزآء ٱلكفرين
سپس خدا پس از آن با لطف به سوی هر که او را پسند افتد بازمی‌گردد.
ثم يتوب ٱلله من بعد ذلك على من يشآء
و خدا بسیار بخشاینده و مهربان است.
وٱلله غفور رحيم
ای کسانی که باور آوردید! انبازگیرندگان تنها ناپاکی‌اند: پس پس از این سال دیگر به جای پیشانی بر خاک نهادنِ مصون از تعرّض نزدیک نشوند.
يأيها ٱلذين ءامنوا إنما ٱلمشركون نجس فلا يقربوا ٱلمسجد ٱلحرام بعد عامهم هذا
و اگر از تنگنا می‌ترسید، خدا شما را از عنایت خود توانگر خواهد کرد، اگر او را پسند افتد،
وإن خفتم عيلة فسوف يغنيكم ٱلله من فضله إن شآء
زیرا خدا همه‌چیزدان و فرزانه است.
إن ٱلله عليم حكيم
با کسانی بجنگید که نه به خدا و نه به روز واپسین باور می‌آورند، آنچه را خدا و فرستادهٔ او ممنوع کرده‌اند ممنوع نمی‌انگارند، و خود را با قانون حقیقت منطبق نمی‌سازند، از میان کسانی که نوشتار به آنان داده شده است — تا آنکه غرامت جنگی را، با دست خود، در حالی که خوارشده‌اند، بپردازند.
قتلوا ٱلذين لا يؤمنون بٱلله ولا بٱليوم ٱلءاخر ولا يحرمون ما حرم ٱلله ورسوله ولا يدينون دين ٱلحق من ٱلذين أوتوا ٱلكتب حتى يعطوا ٱلجزية عن يد وهم صغرون
و بازگرایان گفتند: «عزیر پسر خدا است»؛
وقالت ٱليهود عزير ٱبن ٱلله
و یاری‌رسانان گفتند: «مسیح پسر خدا است.»
وقالت ٱلنصرى ٱلمسيح ٱبن ٱلله
این است سخنشان، از دهان‌هایشان؛ آنان سخن کسانی را که پیش از آنان انکار کرده بودند تقلید می‌کنند.
ذلك قولهم بأفوههم يضهون قول ٱلذين كفروا من قبل
خدا با آنان بجنگد!
قتلهم ٱلله
پس چگونه به بیراهه برده می‌شوند؟
أنى يؤفكون
فرهیختگان خود و حرمت‌یافتگان خود را، غیر از خدا، و مسیح پسر مریم را، سروران گرفتند،
ٱتخذوا أحبارهم ورهبنهم أربابا من دون ٱلله وٱلمسيح ٱبن مريم
حال آنکه به آنان تنها دستور داده شده بود که از ایزدی یگانه فرمان ببرند.
ومآ أمروا إلا ليعبدوا إلها وحدا
هیچ ایزدی نیست مگر او.
لآ إله إلا هو
شکوه بر او باد، بالاتر از آنچه با او انباز می‌گیرند!
سبحنه عما يشركون
می‌خواهند نور خدا را با دهان‌هایشان خاموش کنند، اما خدا همه چیز را رد می‌کند، مگر کامل کردن نور خود، هرچند انکارکنندگان بیزار باشند.
يريدون أن يطفوا نور ٱلله بأفوههم ويأبى ٱلله إلآ أن يتم نوره ولو كره ٱلكفرون
اوست که فرستادهٔ خود را با راهنمایی و قانون حقیقت فرستاد، تا آن را بر هر قانونی چیره گرداند، هرچند انبازگیرندگان بیزار باشند.
هو ٱلذي أرسل رسوله بٱلهدى ودين ٱلحق ليظهره على ٱلدين كله ولو كره ٱلمشركون
ای کسانی که باور آوردید! بسیاری از فرهیختگان و حرمت‌یافتگان بی‌گمان دارایی‌های مردم را به باطل می‌بلعند، و راه خدا را می‌بندند.
يأيها ٱلذين ءامنوا إن كثيرا من ٱلأحبار وٱلرهبان ليأكلون أمول ٱلناس بٱلبطل ويصدون عن سبيل ٱلله
و کسانی که زر و سیم را گنج می‌کنند و آن را در راه خدا هزینه نمی‌کنند — به آنان کیفری دردناک مژده بده،
وٱلذين يكنزون ٱلذهب وٱلفضة ولا ينفقونها في سبيل ٱلله فبشرهم بعذاب أليم
روزی که آنان در آتش جهنم گرم خواهند شد و پیشانی‌ها، پهلوها و پشت‌هایشان به آن داغ خواهد شد: «این است آنچه برای خود گنج کردید؛ پس آنچه را گنج می‌کردید بچشید!»
يوم يحمى عليها في نار جهنم فتكوى بها جباههم وجنوبهم وظهورهم هذا ما كنزتم لأنفسكم فذوقوا ما كنتم تكنزون
شمار ماه‌ها نزد خدا همانا دوازده ماه است، در ضابطهٔ خدا، از روزی که آسمان‌ها و زمین را آفرید؛
إن عدة ٱلشهور عند ٱلله ٱثنا عشر شهرا في كتب ٱلله يوم خلق ٱلسموت وٱلأرض
چهار تای آن‌ها مصون از تعرّض‌اند.
منهآ أربعة حرم
این است قانون راست.
ذلك ٱلدين ٱلقيم
پس در آن‌ها بر خود ستم نکنید.
فلا تظلموا فيهن أنفسكم
و با انبازگیرندگان در همهٔ ماه‌ها بجنگید، چنان‌که آنان در همهٔ ماه‌ها با شما می‌جنگند،
وقتلوا ٱلمشركين كآفة كما يقتلونكم كآفة
و بدانید که خدا با محتاطان است.
وٱعلموا أن ٱلله مع ٱلمتقين
تعویق تنها افزایشی در انکار است: انکارکنندگان با آن گمراه می‌کنند؛ آن را یک سال تقویمی روا می‌کنند و یک سال تقویمی مصون از تعرّض می‌سازند، تا شمار آنچه را خدا مصون از تعرّض ساخته است پایمال کنند، و بدین‌سان آنچه را خدا مصون از تعرّض ساخته است روا سازند.
إنما ٱلنسيء زيادة في ٱلكفر يضل به ٱلذين كفروا يحلونه عاما ويحرمونه عاما ليواطوا عدة ما حرم ٱلله فيحلوا ما حرم ٱلله
بدیِ کردارهایشان برای آنان آراسته شده است.
زين لهم سوء أعملهم
و خدا قومی را که انکار می‌کند راه نمی‌نماید.
وٱلله لا يهدي ٱلقوم ٱلكفرين
ای کسانی که باور آوردید! شما را چه می‌شود که چون به شما گفته شود: «در راه خدا بسیج شوید»، به سوی زمین سنگین می‌شوید؟
يأيها ٱلذين ءامنوا ما لكم إذا قيل لكم ٱنفروا في سبيل ٱلله ٱثاقلتم إلى ٱلأرض
آیا به‌جای زندگی واپسین از زندگی نزدیک خشنود شده‌اید؟
أرضيتم بٱلحيوة ٱلدنيا من ٱلءاخرة
بهرهٔ زندگی نزدیک، در برابر زندگی واپسین، تنها اندکی است.
فما متع ٱلحيوة ٱلدنيا في ٱلءاخرة إلا قليل
اگر بسیج نشوید، شما را به کیفری دردناک کیفر خواهد داد، و قومی دیگر را جایگزین شما خواهد کرد، بی‌آنکه شما به او هیچ آسیبی برسانید.
إلا تنفروا يعذبكم عذابا أليما ويستبدل قوما غيركم ولا تضروه شيا
و خدا بر هر چیز توانا است.
وٱلله على كل شىء قدير
اگر او را یاری نرسانید، خدا پیش‌تر او را یاری رساند، آنگاه که انکارکنندگان او را اخراج کردند، او دومین از دو تن، آنگاه که هر دو در غار بودند، آنگاه که به همراه خود می‌گفت: «اندوهگین مباش، خدا همانا با ما است.»
إلا تنصروه فقد نصره ٱلله إذ أخرجه ٱلذين كفروا ثاني ٱثنين إذ هما في ٱلغار إذ يقول لصحبه لا تحزن إن ٱلله معنا
آنگاه خدا آرامش خود را بر او فرود آورد،
فأنزل ٱلله سكينته عليه
و او را با سپاه‌هایی که نمی‌دیدید نیرو بخشید،
وأيده بجنود لم تروها
و سخن کسانی را که انکار کرده بودند پست‌ترین ساخت،
وجعل كلمة ٱلذين كفروا ٱلسفلى
در حالی که کلام خدا، خود، بالاترین است.
وكلمة ٱلله هي ٱلعليا
خدا نیرومند و فرزانه است.
وٱلله عزيز حكيم
بسیج شوید، سبک یا سنگین، و با دارایی‌ها و خویشتن خود در راه خدا مبارزه کنید.
ٱنفروا خفافا وثقالا وجهدوا بأمولكم وأنفسكم في سبيل ٱلله
این برای شما بهتر است، اگر می‌دانستید.
ذلكم خير لكم إن كنتم تعلمون
اگر سودی نزدیک و سفری میانه‌رو بود، از تو پیروی می‌کردند؛ اما مسافت بر آنان دراز نمود.
لو كان عرضا قريبا وسفرا قاصدا لٱتبعوك ولكن بعدت عليهم ٱلشقة
و به خدا سوگند خواهند خورد: «اگر می‌توانستیم، با شما بیرون می‌آمدیم»؛
وسيحلفون بٱلله لو ٱستطعنا لخرجنا معكم
خود را نابود می‌کنند،
يهلكون أنفسهم
و خدا می‌داند که آنان بی‌گمان دروغ‌گویند.
وٱلله يعلم إنهم لكذبون
خدا نسبت به تو چشم‌پوشی کند! چرا به آنان این اجازه را دادی، پیش از آنکه راست‌گویان بر تو روشن شوند و دروغ‌گویان را بشناسی؟
عفا ٱلله عنك لم أذنت لهم حتى يتبين لك ٱلذين صدقوا وتعلم ٱلكذبين
کسانی که به خدا و روز واپسین باور دارند، از تو اجازه نمی‌خواهند، چون پای مبارزه با دارایی‌ها و خویشتن‌شان در میان باشد.
لا يستذنك ٱلذين يؤمنون بٱلله وٱليوم ٱلءاخر أن يجهدوا بأمولهم وأنفسهم
خدا همه‌چیزدانِ محتاطان است.
وٱلله عليم بٱلمتقين
تنها کسانی از تو اجازه می‌خواهند که نه به خدا و نه به روز واپسین باور می‌آورند، و هسته‌هایشان گرفتار تردید شده است، چنان‌که در تردید خود دودل‌اند.
إنما يستذنك ٱلذين لا يؤمنون بٱلله وٱليوم ٱلءاخر وٱرتابت قلوبهم فهم في ريبهم يترددون
و اگر می‌خواستند بیرون آیند، برای آن ساز و برگی فراهم می‌کردند؛
ولو أرادوا ٱلخروج لأعدوا له عدة
اما خدا برانگیخته شدن آنان را ناخوش داشت، و آنان را کند ساخت، و به آنان گفته شد: «با نشستگان بنشینید.»
ولكن كره ٱلله ٱنبعاثهم فثبطهم وقيل ٱقعدوا مع ٱلقعدين
اگر در میان شما بیرون آمده بودند، تنها بر آشفتگی شما می‌افزودند، و در میان شما این سو و آن سو می‌دویدند، می‌کوشیدند شما را به آزمون بسپارند — و در میان شما کسانی هستند که به آنان گوش می‌دهند.
لو خرجوا فيكم ما زادوكم إلا خبالا ولأوضعوا خللكم يبغونكم ٱلفتنة وفيكم سمعون لهم
و خدا همه‌چیزدانِ ستمگران است.
وٱلله عليم بٱلظلمين
آنان همانا پیش‌تر آزمون جسته بودند، و کارها را برای تو از هر سو وارونه کرده بودند، تا آنکه حقیقت آمد و دستور خدا آشکار شد، به رغم نفرتشان.
لقد ٱبتغوا ٱلفتنة من قبل وقلبوا لك ٱلأمور حتى جآء ٱلحق وظهر أمر ٱلله وهم كرهون
و از میان آنان کسی هست که می‌گوید: «به من اجازه بده، و مرا در معرض آزمون مگذار.»
ومنهم من يقول ٱئذن لي ولا تفتني
آیا پیش‌تر در آزمون نیفتاده‌اند؟
ألا في ٱلفتنة سقطوا
و جهنم بی‌گمان انکارکنندگان را احاطه کرده است.
وإن جهنم لمحيطة بٱلكفرين
اگر نیکی‌ای به تو رخ دهد، بر آنان ناخوشایند است،
إن تصبك حسنة تسؤهم
و اگر بداقبالی‌ای به تو رخ دهد، می‌گویند: «ما پیش‌تر احتیاط خود را ورزیده بودیم» — و پشت می‌کنند، شادمان.
وإن تصبك مصيبة يقولوا قد أخذنآ أمرنا من قبل ويتولوا وهم فرحون
بگو: «هیچ چیز بر ما رخ نخواهد داد، مگر آنچه خدا برای ما مقرر داشته است؛
قل لن يصيبنآ إلا ما كتب ٱلله لنا
او متحد ما است.
هو مولىنا
و باورمندان باید به خدا وکالت دهند.»
وعلى ٱلله فليتوكل ٱلمؤمنون
بگو: «آیا برای ما تنها یکی از دو زیباترین را چشم می‌دارید؟
قل هل تربصون بنآ إلآ إحدى ٱلحسنيين
و ما برای شما چشم داریم که خدا کیفری از سوی خود، یا به دست ما، بر شما به وقوع رساند.
ونحن نتربص بكم أن يصيبكم ٱلله بعذاب من عنده أو بأيدينا
پس چشم‌به‌راه بمانید،
فتربصوا
زیرا ما نیز با شما چشم‌به‌راهیم.»
إنا معكم متربصون
بگو: «از روی میل یا با اکراه هزینه کنید، از شما پذیرفته نخواهد شد،
قل أنفقوا طوعا أو كرها لن يتقبل منكم
زیرا شما قومی از تجاوزگرانید.»
إنكم كنتم قوما فسقين
و هیچ چیز آنان را بازنداشت از اینکه هزینه‌هایشان پذیرفته شود، مگر اینکه خدا و فرستادهٔ او را انکار کردند، تنها با تنبلی به تماس می‌آیند، و تنها با اکراه هزینه می‌کنند.
وما منعهم أن تقبل منهم نفقتهم إلآ أنهم كفروا بٱلله وبرسوله ولا يأتون ٱلصلوة إلا وهم كسالى ولا ينفقون إلا وهم كرهون
پس نه دارایی‌هایشان و نه فرزندانشان تو را خیره نکنند.
فلا تعجبك أمولهم ولآ أولدهم
خدا با آن تنها می‌خواهد آنان را در زندگی نزدیک کیفر دهد، و خویشتن‌شان از آنان بگریزد در حالی که انکار می‌کنند.
إنما يريد ٱلله ليعذبهم بها في ٱلحيوة ٱلدنيا وتزهق أنفسهم وهم كفرون
و به خدا سوگند می‌خورند که آنان بی‌گمان از شمایند، در حالی که از شما نیستند؛ اما مردمی‌اند که جدا می‌ایستند.
ويحلفون بٱلله إنهم لمنكم وما هم منكم ولكنهم قوم يفرقون
اگر پناهگاهی، غارهایی یا سردابی می‌یافتند، افسارگسیخته به سوی آن روی می‌آوردند.
لو يجدون ملجا أو مغرت أو مدخلا لولوا إليه وهم يجمحون
و از میان آنان کسانی هستند که دربارهٔ دستگیری‌ها با کنایه از تو عیب می‌جویند: اگر از آن به آنان عطا شود، خشنودند؛ و اگر از آن به آنان عطا نشود، ناگاه خشمگین‌اند.
ومنهم من يلمزك في ٱلصدقت فإن أعطوا منها رضوا وإن لم يعطوا منهآ إذا هم يسخطون
و اگر به‌جای آن از آنچه خدا و فرستادهٔ او به آنان داده بودند خشنود شده بودند، و گفته بودند: «خدا ما را بس است؛ خدا از عنایت خود به ما عطا خواهد کرد، و فرستادهٔ او نیز؛
ولو أنهم رضوا مآ ءاتىهم ٱلله ورسوله وقالوا حسبنا ٱلله سيؤتينا ٱلله من فضله ورسوله
زیرا ما با اشتیاق به سوی خدا روی می‌آوریم.»
إنآ إلى ٱلله رغبون
دستگیری‌ها تنها برای بینوایان، تنگ‌دستان، کسانی که به آن‌ها می‌پردازند، کسانی که هسته‌هایشان با باورمندان همبسته شده است، کسانی که زیر بار بدهی‌اند، بدهکارشدگان از هزینه‌ای پیش‌بینی‌نشده، در راه خدا، و مسافر در راه‌مانده است — این تکلیفی از سوی خدا است.
إنما ٱلصدقت للفقرآء وٱلمسكين وٱلعملين عليها وٱلمؤلفة قلوبهم وفي ٱلرقاب وٱلغرمين وفي سبيل ٱلله وٱبن ٱلسبيل فريضة من ٱلله
و خدا همه‌چیزدان و فرزانه است.
وٱلله عليم حكيم
و از میان آنان کسانی هستند که اطلاع‌دهنده را می‌آزارند و می‌گویند: «او همه گوش است.»
ومنهم ٱلذين يؤذون ٱلنبي ويقولون هو أذن
بگو: «گوشِ نیکی برای شما: او به خدا باور دارد، به باورمندان اعتبار می‌دهد، و برای کسانی از شما که باور آوردند مهر است.»
قل أذن خير لكم يؤمن بٱلله ويؤمن للمؤمنين ورحمة للذين ءامنوا منكم
و کسانی که فرستادهٔ خدا را می‌آزارند، کیفری دردناک خواهند داشت.
وٱلذين يؤذون رسول ٱلله لهم عذاب أليم
به خدا برای شما سوگند می‌خورند، تا شما را خشنود کنند؛ اما خدا و فرستادهٔ او سزاوارترند که او را خشنود کنند، اگر باورمندند.
يحلفون بٱلله لكم ليرضوكم وٱلله ورسوله أحق أن يرضوه إن كانوا مؤمنين
آیا نمی‌دانند که هر که با دشمنی در برابر خدا و فرستادهٔ او بایستد، آتش جهنم را خواهد داشت، که در آن جاودانه خواهد ماند؟
ألم يعلموا أنه من يحادد ٱلله ورسوله فأن له نار جهنم خلدا فيها
این است رسوایی سترگ.
ذلك ٱلخزي ٱلعظيم
دورویان حذر می‌کنند از اینکه سوره‌ای بر آنان فرود آورده شود که آنان را از آنچه در هسته‌هایشان است اطلاع دهد.
يحذر ٱلمنفقون أن تنزل عليهم سورة تنبئهم بما في قلوبهم
بگو: «به مسخره بگیرید!
قل ٱستهزءوا
خدا همانا آنچه را از آن حذر می‌کنید به روز روشن بیرون خواهد آورد.»
إن ٱلله مخرج ما تحذرون
و اگر از آنان بازپرسی کنی، بی‌گمان خواهند گفت: «ما تنها غوطه می‌خوردیم و بازی می‌کردیم.»
ولئن سألتهم ليقولن إنما كنا نخوض ونلعب
بگو: «آیا خدا، نشانه‌های او و فرستادهٔ او را به مسخره می‌گرفتید؟»
قل أبٱلله وءايته ورسوله كنتم تستهزءون
پوزش نخواهید:
لا تعتذروا
پس از باورتان انکار کردید.
قد كفرتم بعد إيمنكم
اگر از گروهی از شما چشم‌پوشی شود، گروهی دیگر کیفر داده خواهند شد، به‌خاطر آنکه کنارگذاشته‌شدگان بودند.
إن نعف عن طآئفة منكم نعذب طآئفة بأنهم كانوا مجرمين
دورویان، مردان و زنان، از یکدیگرند: آنچه را مردود است دستور می‌دهند و آنچه را شناخته‌شده است قدغن می‌کنند، و دست‌هایشان را فرو می‌بندند؛ خدا را فراموش کردند، و او آنان را فراموش کرد.
ٱلمنفقون وٱلمنفقت بعضهم من بعض يأمرون بٱلمنكر وينهون عن ٱلمعروف ويقبضون أيديهم نسوا ٱلله فنسيهم
دورویان همانا تجاوزگران‌اند.
إن ٱلمنفقين هم ٱلفسقون
خدا به دورویان، مردان و زنان، و به انکارکنندگان آتش جهنم را وعده داده است، که در آن جاودانه خواهند ماند.
وعد ٱلله ٱلمنفقين وٱلمنفقت وٱلكفار نار جهنم خلدين فيها
همین آنان را بس است.
هي حسبهم
و خدا آنان را نفرین کرده است،
ولعنهم ٱلله
و کیفری خواهند داشت که می‌ماند.
ولهم عذاب مقيم
همچون کسانی که پیش از شما آمدند: از شما در نیرو فزون‌تر بودند، دارایی‌ها و فرزندان بیشتری داشتند؛ از نصیب خود برخوردار شدند، و شما از نصیب خود برخوردار شدید چنان‌که کسانی که پیش از شما آمدند از نصیب خود برخوردار شدند، و شما غوطه خوردید چنان‌که آنان غوطه خوردند.
كٱلذين من قبلكم كانوا أشد منكم قوة وأكثر أمولا وأولدا فٱستمتعوا بخلقهم فٱستمتعتم بخلقكم كما ٱستمتع ٱلذين من قبلكم بخلقهم وخضتم كٱلذي خاضوا
اینانند که کردارهایشان فروریخته است، در زندگی نزدیک و در زندگی واپسین؛
أولئك حبطت أعملهم في ٱلدنيا وٱلءاخرة
و اینانند زیان‌کاران.
وأولئك هم ٱلخسرون
آیا اطلاع کسانی که پیش از آنان بودند به آنان نرسیده است: قوم نوح، عاد، ثمود، قوم ابراهیم، همراهان مدین، و شهرهای واژگون‌شده؟
ألم يأتهم نبأ ٱلذين من قبلهم قوم نوح وعاد وثمود وقوم إبرهيم وأصحب مدين وٱلمؤتفكت
فرستادگانشان با برهان‌های روشن به سوی آنان آمده بودند.
أتتهم رسلهم بٱلبينت
و خدا بر آن نبود که بر آنان ستم کند؛
فما كان ٱلله ليظلمهم
اما بر خود ستم می‌کردند.
ولكن كانوا أنفسهم يظلمون
و باورمندان مرد و باورمندان زن متحدان یکدیگرند:
وٱلمؤمنون وٱلمؤمنت بعضهم أوليآء بعض
آنچه را شناخته‌شده است دستور می‌دهند و آنچه را مردود است قدغن می‌کنند، تماس را پابرجا نگه می‌دارند، گشاده‌دستی ناب می‌دهند، و از خدا و فرستادهٔ او گردن می‌نهند.
يأمرون بٱلمعروف وينهون عن ٱلمنكر ويقيمون ٱلصلوة ويؤتون ٱلزكوة ويطيعون ٱلله ورسوله
اینانند که خدا به‌زودی به آنان مهر خواهد ورزید،
أولئك سيرحمهم ٱلله
زیرا خدا نیرومند و فرزانه است.
إن ٱلله عزيز حكيم
خدا به باورمندان مرد و باورمندان زن باغ‌هایی وعده داده است که رودها از زیر آن‌ها جاری است، که در آن جاودانه خواهند ماند، و سکونتگاه‌هایی خوب در باغ‌های پایایی؛
وعد ٱلله ٱلمؤمنين وٱلمؤمنت جنت تجري من تحتها ٱلأنهر خلدين فيها ومسكن طيبة في جنت عدن
و رضایتی از خدا بزرگ‌تر است.
ورضون من ٱلله أكبر
این است پیروزی سترگ.
ذلك هو ٱلفوز ٱلعظيم
ای اطلاع‌دهنده! با انکارکنندگان و دورویان مبارزه کن، و با آنان محکم باش.
يأيها ٱلنبي جهد ٱلكفار وٱلمنفقين وٱغلظ عليهم
و پناهگاه آنان جهنم خواهد بود،
ومأوىهم جهنم
و چه ناپسند مقصدی!
وبئس ٱلمصير
به خدا سوگند می‌خورند که چیزی نگفته‌اند؛
يحلفون بٱلله ما قالوا
حال آنکه همانا کلام انکار را گفته‌اند، و پس از آنکه نزد خدا بی‌خدشه بودند انکار کردند، و آهنگ آنچه به آنان نرسید کردند.
ولقد قالوا كلمة ٱلكفر وكفروا بعد إسلمهم وهموا بما لم ينالوا
آنان تنها از این کینه می‌ورزند که خدا و فرستادهٔ او آنان را از عنایت او توانگر کردند.
وما نقموا إلآ أن أغنىهم ٱلله ورسوله من فضله
اگر بازگردند، برای آنان بهتر خواهد بود؛
فإن يتوبوا يك خيرا لهم
اما اگر پشت کنند، خدا آنان را به کیفری دردناک، در زندگی نزدیک و در زندگی واپسین، کیفر خواهد داد،
وإن يتولوا يعذبهم ٱلله عذابا أليما في ٱلدنيا وٱلءاخرة
و بر زمین نه متحدی خواهند داشت و نه یاری‌ای.
وما لهم في ٱلأرض من ولي ولا نصير
و از میان آنان کسانی هستند که با خدا پیمان بستند: «اگر او از عنایت خود به ما بدهد، بی‌گمان دستگیری خواهیم کرد، و بی‌گمان از کسانی خواهیم بود که شایسته‌اند.»
ومنهم من عهد ٱلله لئن ءاتىنا من فضله لنصدقن ولنكونن من ٱلصلحين
اما چون از عنایت خود به آنان داد، در آن بخل ورزیدند و پشت کردند، در حالی که کناره می‌گرفتند.
فلمآ ءاتىهم من فضله بخلوا به وتولوا وهم معرضون
پس او در پی آن دورویی‌ای در هسته‌هایشان نهاد، تا روزی که او را ملاقات خواهند کرد، به‌خاطر آنکه با خدا در آنچه وعده کرده بودند خلاف کردند و دروغ گفتند.
فأعقبهم نفاقا في قلوبهم إلى يوم يلقونه بمآ أخلفوا ٱلله ما وعدوه وبما كانوا يكذبون
آیا نمی‌دانند که خدا راز آنان و نجواهای آنان را می‌داند، و اینکه خدا آن کسی است که آنچه را که فراتر از حواس است به‌تمامی می‌داند؟
ألم يعلموا أن ٱلله يعلم سرهم ونجوىهم وأن ٱلله علم ٱلغيوب
کسانی که باورمندانی را که از روی رضایت خود دستگیری می‌کنند با کنایه عیب‌جویی می‌کنند، و کسانی را که تنها تلاش خود را دارند ریشخند می‌کنند — خدا آنان را ریشخند می‌کند،
ٱلذين يلمزون ٱلمطوعين من ٱلمؤمنين في ٱلصدقت وٱلذين لا يجدون إلا جهدهم فيسخرون منهم سخر ٱلله منهم
و کیفری دردناک خواهند داشت.
ولهم عذاب أليم
چه برای آنان بخشایش بجویی چه نجویی —
ٱستغفر لهم أو لا تستغفر لهم
حتی اگر هفتاد بار برای آنان بخشایش می‌جستی، خدا هرگز آنان را نخواهد بخشود.
إن تستغفر لهم سبعين مرة فلن يغفر ٱلله لهم
این از آن است که خدا و فرستادهٔ او را انکار کردند.
ذلك بأنهم كفروا بٱلله ورسوله
و خدا قوم تجاوزگران را راه نمی‌نماید.
وٱلله لا يهدي ٱلقوم ٱلفسقين
واپس‌ماندگان شادمان شدند از اینکه نشسته ماندند، در کناری از فرستادهٔ خدا، و مبارزه با دارایی‌ها و خویشتن‌شان در راه خدا برای آنان ناخوش بود، و گفتند: «در گرما بسیج نشوید.»
فرح ٱلمخلفون بمقعدهم خلف رسول ٱلله وكرهوا أن يجهدوا بأمولهم وأنفسهم في سبيل ٱلله وقالوا لا تنفروا في ٱلحر
بگو: «آتش جهنم در گرما شدیدتر است» — اگر درک می‌کردند!
قل نار جهنم أشد حرا لو كانوا يفقهون
پس اندک بخندند، و بسیار بگریند، در بازپرداخت آنچه کسب می‌کردند.
فليضحكوا قليلا وليبكوا كثيرا جزآء بما كانوا يكسبون
اگر خدا تو را به سوی گروهی از آنان بازگرداند، و از تو اجازهٔ بیرون آمدن بخواهند، آنگاه بگو: «هرگز با من بیرون نخواهید آمد، و با من با هیچ دشمنی نخواهید جنگید،
فإن رجعك ٱلله إلى طآئفة منهم فٱستذنوك للخروج فقل لن تخرجوا معي أبدا ولن تقتلوا معي عدوا
زیرا نخستین بار از نشستن خشنود شدید؛
إنكم رضيتم بٱلقعود أول مرة
پس با واپس‌ماندگان بنشینید.»
فٱقعدوا مع ٱلخلفين
و هرگز با هیچ‌یک از آنان که بمیرد تماس برقرار مکن، و برای به خاک سپردنش نمان،
ولا تصل على أحد منهم مات أبدا ولا تقم على قبره
زیرا خدا و فرستادهٔ او را انکار کردند، و در حالی که تجاوزگر بودند مردند.
إنهم كفروا بٱلله ورسوله وماتوا وهم فسقون
و دارایی‌ها و فرزندانشان تو را خیره نکنند.
ولا تعجبك أمولهم وأولدهم
خدا با آن تنها می‌خواهد آنان را در زندگی نزدیک کیفر دهد، و خویشتن‌شان از آنان بگریزد در حالی که انکار می‌کنند.
إنما يريد ٱلله أن يعذبهم بها في ٱلدنيا وتزهق أنفسهم وهم كفرون
و چون سوره‌ای فرود آورده شد: «به خدا باور آورید و با فرستادهٔ او مبارزه کنید»، دارندگان توان از میان آنان از تو اجازه می‌خواهند، و می‌گویند: «بگذار با نشستگان باشیم.»
وإذآ أنزلت سورة أن ءامنوا بٱلله وجهدوا مع رسوله ٱستذنك أولوا ٱلطول منهم وقالوا ذرنا نكن مع ٱلقعدين
خشنود شدند که با واپس‌ماندگان باشند،
رضوا بأن يكونوا مع ٱلخوالف
و بر هسته‌هایشان مُهری نهاده شده است، چنان‌که درک نمی‌کنند.
وطبع على قلوبهم فهم لا يفقهون
اما فرستاده، و کسانی که با او باور آوردند، با دارایی‌ها و خویشتن‌شان مبارزه کردند،
لكن ٱلرسول وٱلذين ءامنوا معه جهدوا بأمولهم وأنفسهم
و اینانند که نیکی‌ها به آنان بازمی‌گردد،
وأولئك لهم ٱلخيرت
و اینان‌اند رستگاران.
وأولئك هم ٱلمفلحون
خدا برای آنان باغ‌هایی فراهم آورده است که رودها از زیر آن‌ها جاری است، که در آن جاودانه خواهند ماند.
أعد ٱلله لهم جنت تجري من تحتها ٱلأنهر خلدين فيها
این است پیروزی سترگ.
ذلك ٱلفوز ٱلعظيم
و پوزش‌خواهان از میان سرشناسان آمدند تا به آنان اجازه داده شود، در حالی که کسانی که به خدا و فرستادهٔ او دروغ گفتند نشسته ماندند.
وجآء ٱلمعذرون من ٱلأعراب ليؤذن لهم وقعد ٱلذين كذبوا ٱلله ورسوله
کیفری دردناک به کسانی از آنان که انکار کردند خواهد رسید.
سيصيب ٱلذين كفروا منهم عذاب أليم
ناراحتی‌ای نیست برای ناتوانان، و نه برای بیماران، و نه برای کسانی که چیزی برای هزینه کردن نمی‌یابند، به شرط آنکه نسبت به خدا و فرستادهٔ او صادق باشند.
ليس على ٱلضعفآء ولا على ٱلمرضى ولا على ٱلذين لا يجدون ما ينفقون حرج إذا نصحوا لله ورسوله
هیچ راهی بر ضد نیکوکاران نیست.
ما على ٱلمحسنين من سبيل
و خدا بسیار بخشاینده و مهربان است.
وٱلله غفور رحيم
و نه بر ضد کسانی که به نزد تو آمدند تا آنان را سوار کنی، و به آنان گفتی: «چیزی نمی‌یابم که شما را بر آن سوار کنم»،
ولا على ٱلذين إذا مآ أتوك لتحملهم قلت لآ أجد مآ أحملكم عليه
و برگشتند، در حالی که چشم‌هایشان از اشک لبریز بود، اندوهگین از اینکه چیزی برای هزینه کردن نمی‌یابند.
تولوا وأعينهم تفيض من ٱلدمع حزنا ألا يجدوا ما ينفقون
راه تنها بر ضد کسانی گشوده است که از تو اجازه می‌خواهند در حالی که توانگرند.
إنما ٱلسبيل على ٱلذين يستذنونك وهم أغنيآء
خشنود شدند که با واپس‌ماندگان باشند،
رضوا بأن يكونوا مع ٱلخوالف
و خدا بر هسته‌هایشان مُهر نهاد، چنان‌که نمی‌دانند.
وطبع ٱلله على قلوبهم فهم لا يعلمون
نزد شما پوزش خواهند خواست، چون به سوی آنان بازگشته باشید.
يعتذرون إليكم إذا رجعتم إليهم
بگو: «پوزش مخواهید، ما به شما اعتبار نخواهیم داد.
قل لا تعتذروا لن نؤمن لكم
خدا پیش‌تر ما را از اخبار شما اطلاع داده است.
قد نبأنا ٱلله من أخباركم
و خدا کردار شما را خواهد دید، و فرستادهٔ او نیز،
وسيرى ٱلله عملكم ورسوله
سپس به سوی آنکه آنچه فراتر از حواس است و آنچه گواهی‌شده است را می‌داند بازگردانده خواهید شد، و او شما را از آنچه می‌کردید اطلاع خواهد داد.»
ثم تردون إلى علم ٱلغيب وٱلشهدة فينبئكم بما كنتم تعملون
چون به سوی آنان رو برگردانید، به خدا برای شما سوگند خواهند خورد، تا از آنان کناره بگیرید.
سيحلفون بٱلله لكم إذا ٱنقلبتم إليهم لتعرضوا عنهم
پس از آنان کناره بگیرید،
فأعرضوا عنهم
زیرا آنان پلشتی‌اند،
إنهم رجس
و پناهگاهشان جهنم خواهد بود،
ومأوىهم جهنم
در بازپرداخت آنچه کسب می‌کردند.
جزآء بما كانوا يكسبون
برای شما سوگند می‌خورند، تا از آنان خشنود باشید؛ اما حتی اگر از آنان خشنود می‌بودید، خدا همانا از قوم تجاوزگران خشنود نمی‌بود.
يحلفون لكم لترضوا عنهم فإن ترضوا عنهم فإن ٱلله لا يرضى عن ٱلقوم ٱلفسقين
سرشناسان در انکار و دورویی شدیدترند، و سزاوارترند که حدود آنچه را خدا بر فرستادهٔ خود فرود آورده است نشناسند.
ٱلأعراب أشد كفرا ونفاقا وأجدر ألا يعلموا حدود مآ أنزل ٱلله على رسوله
و خدا همه‌چیزدان و فرزانه است.
وٱلله عليم حكيم
و از میان سرشناسان کسانی هستند که آنچه را هزینه می‌کنند تاوان ناگزیر می‌گیرند، و برای شما واژگونی‌های روزگار چشم می‌دارند.
ومن ٱلأعراب من يتخذ ما ينفق مغرما ويتربص بكم ٱلدوآئر
بر آنان، چرخهٔ بدی.
عليهم دآئرة ٱلسوء
خدا شنوا و همه‌چیزدان است.
وٱلله سميع عليم
و از میان سرشناسان کسانی هستند که به خدا و روز واپسین باور می‌آورند، و آنچه را هزینه می‌کنند وسیلهٔ نزدیکی نزد خدا و تماس‌های فرستاده می‌گیرند.
ومن ٱلأعراب من يؤمن بٱلله وٱليوم ٱلءاخر ويتخذ ما ينفق قربت عند ٱلله وصلوت ٱلرسول
آیا نه اینکه این برای آنان همانا نزدیکی‌ای است؟
ألآ إنها قربة لهم
خدا آنان را به مهر خود درخواهد آورد،
سيدخلهم ٱلله في رحمته
زیرا خدا بسیار بخشاینده و مهربان است.
إن ٱلله غفور رحيم
و نخستین پیشی‌گیرندگان، از مهاجران و همیاران، و کسانی که با نیکوکاری از آنان پیروی کردند — خدا از آنان خشنود است، و آنان از او خشنودند؛
وٱلسبقون ٱلأولون من ٱلمهجرين وٱلأنصار وٱلذين ٱتبعوهم بإحسن رضي ٱلله عنهم ورضوا عنه
برای آنان باغ‌هایی فراهم آورده است که رودها از زیر آن‌ها جاری است، که در آن جاودانه خواهند ماند، جاودانه.
وأعد لهم جنت تجري تحتها ٱلأنهر خلدين فيهآ أبدا
این است پیروزی سترگ.
ذلك ٱلفوز ٱلعظيم
و از میان سرشناسانی که پیرامون شمایند، دورویانی هستند،
وممن حولكم من ٱلأعراب منفقون
و نیز از میان کسانی از آنان که در پایتخت ساکن‌اند، برخی سرسخت در دورویی که تو نمی‌شناسی:
ومن أهل ٱلمدينة مردوا على ٱلنفاق لا تعلمهم
ما، ما آنان را می‌شناسیم.
نحن نعلمهم
آنان را دو بار کیفر خواهیم داد، سپس به سوی کیفری سترگ بازگردانده خواهند شد.
سنعذبهم مرتين ثم يردون إلى عذاب عظيم
و دیگران به تقصیرهایشان اعتراف کردند، در حالی که کرداری شایسته را با کرداری بد آمیخته بودند؛ ممکن است خدا با لطف به سوی آنان بازگردد،
وءاخرون ٱعترفوا بذنوبهم خلطوا عملا صلحا وءاخر سيئا عسى ٱلله أن يتوب عليهم
زیرا خدا بسیار بخشاینده و مهربان است.
إن ٱلله غفور رحيم
از دارایی‌هایشان دستگیری‌ای بگیر که آنان را پاک کند و رشد دهد، و با آنان تماس برقرار کن،
خذ من أمولهم صدقة تطهرهم وتزكيهم بها وصل عليهم
زیرا تماس‌های تو برای آنان آرامش است.
إن صلوتك سكن لهم
خدا شنوا و همه‌چیزدان است.
وٱلله سميع عليم
آیا نمی‌دانند که خدا، خود، بازگشت فرمان‌برداران خود را پذیرا می‌شود و دستگیری‌ها را می‌گیرد، و اینکه خدا، خود، بسیار بازگردنده، مهربان است؟
ألم يعلموا أن ٱلله هو يقبل ٱلتوبة عن عباده ويأخذ ٱلصدقت وأن ٱلله هو ٱلتواب ٱلرحيم
و بگو: «عمل کنید؛ خدا کردار شما را خواهد دید، و فرستادهٔ او و باورمندان نیز،
وقل ٱعملوا فسيرى ٱلله عملكم ورسوله وٱلمؤمنون
و به سوی آنکه آنچه فراتر از حواس است و آنچه گواهی‌شده است را می‌داند بازگردانده خواهید شد، و او شما را از آنچه می‌کردید اطلاع خواهد داد.»
وستردون إلى علم ٱلغيب وٱلشهدة فينبئكم بما كنتم تعملون
و دیگران در انتظار دستور خدا معلق گذاشته شده‌اند: یا او آنان را کیفر خواهد داد، یا با لطف به سوی آنان بازخواهد گشت.
وءاخرون مرجون لأمر ٱلله إما يعذبهم وإما يتوب عليهم
و خدا همه‌چیزدان و فرزانه است.
وٱلله عليم حكيم
و کسانی که جای پیشانی بر خاک نهادنی گرفتند برای آسیب رساندن، از سر انکار، برای چنددستگی میان باورمندان، و دیده‌بانگاهی برای کسی که پیش‌تر با خدا و فرستادهٔ او جنگیده بود —
وٱلذين ٱتخذوا مسجدا ضرارا وكفرا وتفريقا بين ٱلمؤمنين وإرصادا لمن حارب ٱلله ورسوله من قبل
بی‌گمان سوگند خواهند خورد: «ما تنها بهتر را می‌خواستیم»؛
وليحلفن إن أردنآ إلا ٱلحسنى
و خدا گواهی می‌دهد که آنان بی‌گمان دروغ‌گویند.
وٱلله يشهد إنهم لكذبون
هرگز در آن نمان.
لا تقم فيه أبدا
جای پیشانی بر خاک نهادنی که از نخستین روز بر احتیاط بنیاد نهاده شده است، بسی سزاوارتر است که در آن بمانی.
لمسجد أسس على ٱلتقوى من أول يوم أحق أن تقوم فيه
در آن مردانی هستند که دوست دارند خود را پاک کنند.
فيه رجال يحبون أن يتطهروا
خدا کسانی را که خود را پاک می‌کنند دوست دارد.
وٱلله يحب ٱلمطهرين
آیا پس کسی که ساختمانش بر احتیاط نسبت به خدا و بر رضایت او بنیاد نهاده شده است بهتر است، یا کسی که ساختمانش بر لبهٔ پرتگاهی در آستانهٔ فروریختن بنیاد نهاده شده است، که آنگاه با او در آتش جهنم فرو می‌ریزد؟
أفمن أسس بنينه على تقوى من ٱلله ورضون خير أم من أسس بنينه على شفا جرف هار فٱنهار به في نار جهنم
و خدا قوم ستمگر را راه نمی‌نماید.
وٱلله لا يهدي ٱلقوم ٱلظلمين
ساختمانی که ساختند همواره در هسته‌هایشان تردیدی است، مگر آنکه هسته‌هایشان تکه‌تکه از هم بگسلند.
لا يزال بنينهم ٱلذي بنوا ريبة في قلوبهم إلآ أن تقطع قلوبهم
و خدا همه‌چیزدان و فرزانه است.
وٱلله عليم حكيم
خدا همانا خویشتن و دارایی‌های باورمندان را از آنان خریده است، در برابر باغی که به آنان بازمی‌گردد.
إن ٱلله ٱشترى من ٱلمؤمنين أنفسهم وأمولهم بأن لهم ٱلجنة
در راه خدا می‌جنگند، می‌کشند و کشته می‌شوند — این وعده‌ای است که بر عهدهٔ او است، به حقیقت، در تورات، انجیل و این خوانش.
يقتلون في سبيل ٱلله فيقتلون ويقتلون وعدا عليه حقا في ٱلتورىة وٱلإنجيل وٱلقرءان
و پس چه کسی از خدا به پیمان خود وفادارتر است؟
ومن أوفى بعهده من ٱلله
پس از معامله‌ای که با او بسته‌اید به وجد آیید،
فٱستبشروا ببيعكم ٱلذي بايعتم به
و این است ظفر سترگ.
وذلك هو ٱلفوز ٱلعظيم
کسانی که بازمی‌گردند، فرمان می‌برند، می‌ستایند، آزادانه رفت‌وآمد می‌کنند، زانو می‌زنند، پیشانی بر خاک می‌نهند، آنچه را شناخته‌شده است دستور می‌دهند و آنچه را مردود است قدغن می‌کنند، و حدود خدا را پاس می‌دارند —
ٱلتئبون ٱلعبدون ٱلحمدون ٱلسئحون ٱلركعون ٱلسجدون ٱلءامرون بٱلمعروف وٱلناهون عن ٱلمنكر وٱلحفظون لحدود ٱلله
و به باورمندان مژده بده.
وبشر ٱلمؤمنين
نه اطلاع‌دهنده را شایسته بود و نه کسانی را که باور آوردند که برای انبازگیرندگان بخشایش بجویند، هرچند نزدیکان باشند، پس از آنکه بر آنان روشن شد که آنان همراهان کوره‌اند.
ما كان للنبي وٱلذين ءامنوا أن يستغفروا للمشركين ولو كانوا أولي قربى من بعد ما تبين لهم أنهم أصحب ٱلجحيم
و ابراهیم تنها به‌سبب وعده‌ای که به او داده بود برای پدرش بخشایش جست؛
وما كان ٱستغفار إبرهيم لأبيه إلا عن موعدة وعدهآ إياه
اما چون برای او روشن شد که او دشمن خدا است، خود را از او رها اعلام کرد.
فلما تبين له أنه عدو لله تبرأ منه
ابراهیم بی‌گمان پر از آه، بردبار بود.
إن إبرهيم لأوه حليم
خدا را نشاید که قومی را پس از آنکه راه نموده است گمراه کند، بی‌آنکه نخست آنچه را باید از آن محتاط باشد برایشان توضیح داده باشد،
وما كان ٱلله ليضل قوما بعد إذ هدىهم حتى يبين لهم ما يتقون
زیرا خدا بر هر چیز همه‌چیزدان است.
إن ٱلله بكل شىء عليم
پادشاهی آسمان‌ها و زمین همانا از آنِ خدا است؛
إن ٱلله له ملك ٱلسموت وٱلأرض
او زندگی می‌بخشد و می‌میراند.
يحي ويميت
و شما غیر از خدا نه متحدی دارید و نه یاری‌ای.
وما لكم من دون ٱلله من ولي ولا نصير
خدا همانا با لطف به سوی اطلاع‌دهنده، مهاجران و همیاران بازگشت، آنان که در ساعت دشواری از او پیروی کردند، پس از آنکه هسته‌های گروهی از آنان نزدیک بود کج شود؛ سپس با لطف به سوی آنان بازگشت — او نسبت به آنان نیکخواه، مهربان است — و به سوی آن سه که واپس گذاشته شده بودند،
لقد تاب ٱلله على ٱلنبي وٱلمهجرين وٱلأنصار ٱلذين ٱتبعوه في ساعة ٱلعسرة من بعد ما كاد يزيغ قلوب فريق منهم ثم تاب عليهم إنه بهم رءوف رحيم وعلى ٱلثلثة ٱلذين خلفوا
تا آنکه زمین با همهٔ گستردگی‌اش بر آنان تنگ شد، خویشتن خودشان بر آنان تنگ شد، و فرض کردند که در برابر خدا پناهگاهی نیست، تنها به سوی او — آنگاه او با لطف به سوی آنان بازگشت، تا بازگردند،
حتى إذا ضاقت عليهم ٱلأرض بما رحبت وضاقت عليهم أنفسهم وظنوا أن لا ملجأ من ٱلله إلآ إليه ثم تاب عليهم ليتوبوا
زیرا خدا، خود، بسیار بازگردنده، مهربان است.
إن ٱلله هو ٱلتواب ٱلرحيم
ای کسانی که باور آوردید! نسبت به خدا محتاط باشید، و با راست‌گویان باشید.
يأيها ٱلذين ءامنوا ٱتقوا ٱلله وكونوا مع ٱلصدقين
نه سرشناسان پایتخت و پیرامون آن را شایسته بود که از فرستادهٔ خدا دور واپس بمانند، و نه آنکه خویشتن خود را بر خویشتن او ترجیح دهند.
ما كان لأهل ٱلمدينة ومن حولهم من ٱلأعراب أن يتخلفوا عن رسول ٱلله ولا يرغبوا بأنفسهم عن نفسه
این از آن است که هیچ تشنگی، هیچ خستگی، هیچ قحطی‌ای در راه خدا به آنان نمی‌رسد، هیچ جایی را که انکارکنندگان را برآشفته می‌سازد پایمال نمی‌کنند، و هیچ دستاوردی بر دشمن به آنان نمی‌رسد، بی‌آنکه برای آن کرداری شایسته برای آنان نوشته شود؛
ذلك بأنهم لا يصيبهم ظمأ ولا نصب ولا مخمصة في سبيل ٱلله ولا يطون موطئا يغيظ ٱلكفار ولا ينالون من عدو نيلا إلا كتب لهم به عمل صلح
زیرا خدا پاداش نیکوکاران را نمی‌گذارد از میان برود.
إن ٱلله لا يضيع أجر ٱلمحسنين
و هیچ هزینه‌ای، کوچک یا بزرگ، هزینه نمی‌کنند، گذر هیچ دره‌ای را در اختیار نمی‌گیرند، بی‌آنکه برای آنان نوشته شود،
ولا ينفقون نفقة صغيرة ولا كبيرة ولا يقطعون واديا إلا كتب لهم
تا خدا آنان را بر پایهٔ زیباترین آنچه می‌کردند بازپرداخت کند.
ليجزيهم ٱلله أحسن ما كانوا يعملون
باورمندان را شایسته نبود که همگی با هم بسیج شوند.
وما كان ٱلمؤمنون لينفروا كآفة
پس چرا از هر بخشی از آنان گروهی بسیج نشد، تا آنچه را از قانون درک می‌کنند ژرف‌تر بکاوند، و قوم خود را هنگام بازگشت به سوی آنان هشدار دهند، شاید هشیار باشند؟
فلولا نفر من كل فرقة منهم طآئفة ليتفقهوا في ٱلدين ولينذروا قومهم إذا رجعوا إليهم لعلهم يحذرون
ای کسانی که باور آوردید! با آن انکارگرانی که در مجاورت شمایند بجنگید، و در شما محکمی بیابند.
يأيها ٱلذين ءامنوا قتلوا ٱلذين يلونكم من ٱلكفار وليجدوا فيكم غلظة
و بدانید که خدا با محتاطان است.
وٱعلموا أن ٱلله مع ٱلمتقين
و چون سوره‌ای فرود آورده شد، کسی از میان آنان هست که می‌گوید: «این سوره باور کدام یک از شما را افزون کرد؟»
وإذا مآ أنزلت سورة فمنهم من يقول أيكم زادته هذه إيمنا
اما کسانی که باور آوردند، باورشان را افزون کرد، و از آن به وجد می‌آیند.
فأما ٱلذين ءامنوا فزادتهم إيمنا وهم يستبشرون
اما کسانی که در هسته‌هایشان بیماری است، پلشتی‌ای بر پلشتی‌شان افزود، و در حالی که انکار می‌کردند مردند.
وأما ٱلذين في قلوبهم مرض فزادتهم رجسا إلى رجسهم وماتوا وهم كفرون
پس آیا نمی‌بینند که هر سال تقویمی، یک بار یا دو بار، به آزمون کشیده می‌شوند؟ سپس بازنمی‌گردند، و به یاد نمی‌آورند.
أولا يرون أنهم يفتنون في كل عام مرة أو مرتين ثم لا يتوبون ولا هم يذكرون
و چون سوره‌ای فرود آورده شد، به یکدیگر می‌نگرند: «آیا کسی شما را می‌بیند؟» سپس می‌گریزند.
وإذا مآ أنزلت سورة نظر بعضهم إلى بعض هل يرىكم من أحد ثم ٱنصرفوا
خدا هسته‌هایشان را دور داشته است، زیرا آنان قومی‌اند که درک نمی‌کنند.
صرف ٱلله قلوبهم بأنهم قوم لا يفقهون
فرستاده‌ای از خودتان به شما همانا آمده است؛ بر او گران است که شما درمانده شوید،
لقد جآءكم رسول من أنفسكم عزيز عليه ما عنتم
نگران شما،
حريص عليكم
نیکخواه، مهربان با باورمندان.
بٱلمؤمنين رءوف رحيم
اگر پشت کنند، آنگاه بگو: «خدا مرا بس است؛
فإن تولوا فقل حسبي ٱلله
هیچ ایزدی نیست مگر او؛
لآ إله إلا هو
به او وکالت می‌دهم،
عليه توكلت
و او سرپرست بنای سترگ است.»
وهو رب ٱلعرش ٱلعظيم