Az-Zumar الزمر
Devoting the Law exclusively to Him مخلصا له الدين
The section and its links
The gate, then facing those who contest it, then the messenger's community (39, then 40-46, then 47-49)
Gate of section IX
Read with: the suras of the same shelf mark
- 40 My Guardian Is Godthose who argue; the believing man of Fir'awn's clan
- 41 Their Skins Will Testifythose who turn away; the Aad and the Thamud
- 42 Uphold the Lawthe one Law revealed to all the messengers
- 43 In their footstepsthe footsteps of the fathers, and appearances
- 44 In a blessed nightthe blessed night, and the trial
- 45 A legislated waythe signs, and the legislated way
- 46 Not a novelty among the messengersal-Ahqaf: the Aad, the Occulted who listen
What was shown before: “We refined them” (38) becomes here the command of a refined Law. 38
به نام خدا، بیاندازه مهربان، مهربان. فرود نوشتار از جانب خدا است، نیرومند، فرزانه.
ٮسم الله الرحمں الرحٮم ٮٮرٮل الكٮٮ مں الله العرٮر الحكٮم
ما نوشتار را به حقیقت به سوی تو فرود آوردیم؛ پس از خدا فرمان ببر، و قانون را یکسره برای او قرار ده.
اٮا اٮرلٮا الٮك الكٮٮ ٮالحٯ ڡاعٮد الله محلصا له الدٮں
آیا چنین نیست: قانونِ پالوده و ویژه از آنِ خدا است.
الا لله الدٮں الحالص
و کسانی که غیر از او متحدانی برمیگیرند: «ما از آنان جز برای آنکه ما را به خدا نزدیک کنند، نزدیکیای تمام، فرمان نمیبریم»؛
والدٮں اٮحدوا مں دوٮه اولٮا ما ٮعٮدهم الا لٮڡرٮوٮا الى الله رلڡى
همانا خدا میان آنان دربارهٔ آنچه در آن اختلاف دارند داوری خواهد کرد،
اں الله ٮحكم ٮٮٮهم ڡى ما هم ڡٮه ٮحٮلڡوں
زیرا خدا کسی را که دروغگو و انکارگر بزرگ است راه نمینماید.
اں الله لا ٮهدى مں هو كدٮ كڡار
اگر خدا میخواست فرزندی برای خود برگیرد، از آنچه میآفریند هر آنچه پسند او میافتاد برمیگزید؛
لو اراد الله اں ٮٮحد ولدا لاصطڡى مما ٮحلٯ ما ٮسا
شکوه بر او باد —
سٮحٮه
اوست خدا، یگانه، چیرهگر.
هو الله الوحد الڡهار
او آسمانها و زمین را به حقیقت آفرید؛
حلٯ السموٮ والارص ٮالحٯ
شب را بر روز میپیچد و روز را بر شب میپیچد؛
ٮكور الٮل على الٮهار وٮكور الٮهار على الٮل
و خورشید و ماه را رام کرد،
وسحر السمس والڡمر
هر یک به سوی سرآمدی نامبرده روان است.
كل ٮحرى لاحل مسمى
آیا چنین نیست: اوست نیرومند، بخشایندهٔ بزرگ.
الا هو العرٮر العڡر
او شما را از یک خویشتن آفرید، سپس همسر آن را از آن بیرون آورد؛
حلڡكم مں ٮڡس وحده ٮم حعل مٮها روحها
و برای شما از دامها هشت، جفتجفت، فرود آورد؛
واٮرل لكم مں الاٮعم ٮمٮٮه اروح
او شما را در شکمهای مادرانتان میآفریند، آفرینشی پس از آفرینشی، در سه تاریکی؛
ٮحلڡكم ڡى ٮطوں امهٮكم حلڡا مں ٮعد حلٯ ڡى طلمٮ ٮلٮ
این است خدا، سرپرست شما؛ پادشاهی از آنِ او است؛
دلكم الله رٮكم له الملك
هیچ ایزدی نیست مگر او؛
لا اله الا هو
پس چگونه کنار زده میشوید؟
ڡاٮى ٮصرڡوں
اگر انکار کنید، خدا همانا توانگر است، بی هیچ نیازی به شما؛
اں ٮكڡروا ڡاں الله عٮى عٮكم
و انکار را برای فرمانبرداران خود نمیپذیرد؛
ولا ٮرصى لعٮاده الكڡر
اما اگر سپاسگزار باشید، آن را برای شما میپذیرد؛
واں ٮسكروا ٮرصه لكم
و هیچ بردارندهٔ باری بار دیگری را برنخواهد داشت؛
ولا ٮرر وارره ورر احرى
سپس بازگشت شما به سوی سرپرست شما است، و او شما را از آنچه میکردید اطلاع خواهد داد،
ٮم الى رٮكم مرحعكم ڡٮٮٮٮكم ٮما كٮٮم ٮعملوں
زیرا او به آنچه در سینهها است همهچیزدان است.
اٮه علٮم ٮداٮ الصدور
و چون آسیبی به انسان میرسد، سرپرست خود را فرامیخواند، در حالی که به سوی او روی میآورد؛
وادا مس الاٮسں صر دعا رٮه مٮٮٮا الٮه
سپس چون دهشی از جانب خود به او عطا میکند، آنچه را پیشتر به سوی آن فرامیخواند فراموش میکند، و برای خدا رقیبانی قرار میدهد تا از راه او گمراه کند.
ٮم ادا حوله ٮعمه مٮه ٮسى ما كاں ٮدعوا الٮه مں ڡٮل وحعل لله اٮدادا لٮصل عں سٮٮله
بگو: «از انکار خود اندکی بهره ببر، تو همانا از همراهان آتشی.»
ڡل ٮمٮع ٮكڡرك ڡلٮلا اٮك مں اصحٮ الٮار
آنکه در ساعات شب وقف شده است، پیشانی بر خاک نهاده و ایستاده، نسبت به زندگی واپسین هشیار و امیدوار به مهر سرپرستش —
امں هو ڡٮٮ اٮا الٮل ساحدا وڡاٮما ٮحدر الاحره وٮرحوا رحمه رٮه
بگو: «آیا کسانی که میدانند با کسانی که نمیدانند برابرند؟»
ڡل هل ٮسٮوى الدٮں ٮعلموں والدٮں لا ٮعلموں
تنها دارندگان خرد به یاد میآورند.
اٮما ٮٮدكر اولوا الالٮٮ
بگو: «ای فرمانبرداران من که باور آوردهاید، از سرپرست خود محتاط باشید؛
ڡل ٮعٮاد الدٮں امٮوا اٮڡوا رٮكم
برای کسانی که در این زندگی نزدیک نیکی میکنند، زیبایی هست؛
للدٮں احسٮوا ڡى هده الدٮٮا حسٮه
و زمین خدا پهناور است؛
وارص الله وسعه
تنها شکیبایان پاداش خود را بهدرستی دریافت خواهند کرد، بی حساب.»
اٮما ٮوڡى الصٮروں احرهم ٮعٮر حساٮ
بگو: «به من دستور داده شده است که از خدا فرمان ببرم، قانون را یکسره برای او قرار داده، و به من دستور داده شده است که نخستین از بیخدشگان نزد او باشم.»
ڡل اٮى امرٮ اں اعٮد الله محلصا له الدٮں وامرٮ لاں اكوں اول المسلمٮں
بگو: «من همانا، اگر از سرپرست خود سرپیچی کنم، از کیفر روزی سترگ میترسم.»
ڡل اٮى احاڡ اں عصٮٮ رٮى عداٮ ٮوم عطٮم
بگو: «من از خدا فرمان میبرم، قانون خود را یکسره برای او قرار داده؛
ڡل الله اعٮد محلصا له دٮٮى
پس از آنچه شما را پسند افتد، غیر از او، فرمان ببرید.»
ڡاعٮدوا ما سٮٮم مں دوٮه
بگو: «زیانکاران کسانیاند که خویشتن خود و کسان خود را در روز حضور به زیان کشانده باشند؛
ڡل اں الحسرٮں الدٮں حسروا اٮڡسهم واهلٮهم ٮوم الڡٮمه
آیا چنین نیست: این است زیان آشکار.»
الا دلك هو الحسراں المٮٮں
بالای سرشان سایبانهایی از آتش خواهند داشت، و زیر پایشان نیز؛
لهم مں ڡوڡهم طلل مں الٮار ومں ٮحٮهم طلل
خدا فرمانبرداران خود را به این میترساند:
دلك ٮحوڡ الله ٮه عٮاده
«ای فرمانبرداران من، از من محتاط باشید!»
ٮعٮاد ڡاٮڡوں
و کسانی که از فرمان بردن از حدشکن دوری میکنند، و به سوی خدا روی میآورند، مژده برای آنان است.
والدٮں احٮٮٮوا الطعوٮ اں ٮعٮدوها واٮاٮوا الى الله لهم الٮسرى
پس مژده بده به فرمانبرداران من که سخن را میشنوند و از زیباترین آن پیروی میکنند؛
ڡٮسر عٮاد الدٮں ٮسٮمعوں الڡول ڡٮٮٮعوں احسٮه
اینان کسانیاند که خدا راهشان نمود،
اولٮك الدٮں هدٮهم الله
و اینان دارندگان خردند.
واولٮك هم اولوا الالٮٮ
آیا کسی که سخن کیفر بر او به حقیقت پیوسته است — آیا تویی که آن را که در آتش است نجات خواهی داد؟
اڡمں حٯ علٮه كلمه العداٮ اڡاٮٮ ٮٮڡد مں ڡى الٮار
اما کسانی که از سرپرست خود محتاط بودهاند، غرفههایی بلند خواهند داشت، که بالای آنها غرفههای دیگر ساخته شده است، که رودها از زیر آنها جاری است؛
لكں الدٮں اٮڡوا رٮهم لهم عرڡ مں ڡوڡها عرڡ مٮٮٮه ٮحرى مں ٮحٮها الاٮهر
وعدهٔ خدا —
وعد الله
خدا وعدهٔ خود را نمیشکند.
لا ٮحلڡ الله المٮعاد
آیا ندیدهای که خدا از آسمان آبی فرود میآورد، آن را چشمههایی در زمین فرو میبرد، سپس با آن کشتزاری با رنگهای گوناگون بیرون میآورد؛ سپس خشک میشود و آن را زرد میبینی؛ سپس آن را خاشاک میکند؟
الم ٮر اں الله اٮرل مں السما ما ڡسلكه ٮٮٮٮع ڡى الارص ٮم ٮحرح ٮه ررعا محٮلڡا الوٮه ٮم ٮهٮح ڡٮرٮه مصڡرا ٮم ٮحعله حطما
در این بیگمان یادآوریای است برای دارندگان خرد.
اں ڡى دلك لدكرى لاولى الالٮٮ
آنکه خدا سینهٔ او را برای بیخدشگی نزد خدا گشوده است، و بدینسان بر روشناییای از جانب سرپرستش است —
اڡمں سرح الله صدره للاسلم ڡهو على ٮور مں رٮه
پس وای بر کسانی که هستههایشان در برابر یادآوری خدا سخت شده است!
ڡوٮل للڡسٮه ڡلوٮهم مں دكر الله
اینان در گمراهی آشکارند.
اولٮك ڡى صلل مٮٮں
خدا زیباترین سخن را فرود آورد، نوشتاری با بخشهایی همسان، در دوبیتیها،
الله ٮرل احسں الحدٮٮ كٮٮا مٮسٮها مٮاٮى
که پوست کسانی که از سرپرست خود بیم دارند از آن میلرزد؛ سپس پوستها و هستههایشان با یادآوری خدا نرم میشود؛
ٮڡسعر مٮه حلود الدٮں ٮحسوں رٮهم ٮم ٮلٮں حلودهم وڡلوٮهم الى دكر الله
این است راهنمایی خدا، که با آن هر که را پسند او افتد راه مینماید؛
دلك هدى الله ٮهدى ٮه مں ٮسا
و هر که را خدا گمراه کند، دیگر راهنمایی ندارد.
ومں ٮصلل الله ڡما له مں هاد
آنکه با چهرهٔ خود از کیفر بد در روز حضور محافظت میکند —
اڡمں ٮٮڡى ٮوحهه سو العداٮ ٮوم الڡٮمه
و به ستمگران گفته خواهد شد: «آنچه به دست میآوردید بچشید.»
وڡٮل للطلمٮں دوڡوا ما كٮٮم ٮكسٮوں
کسانی که پیش از ایشان بودند دروغ انگاشتند، و کیفر از جایی که حس نمیکردند بر آنان آمد؛
كدٮ الدٮں مں ڡٮلهم ڡاٮٮهم العداٮ مں حٮٮ لا ٮسعروں
خدا شرمساری را در زندگی نزدیک به آنان چشاند،
ڡاداڡهم الله الحرى ڡى الحٮوه الدٮٮا
و کیفر زندگی واپسین بزرگتر است، اگر میدانستند.
ولعداٮ الاحره اكٮر لو كاٮوا ٮعلموں
و ما همانا برای انسانها در این خوانش هر گونه مثالی چند برابر کردیم، شاید به یاد آورند — خوانشی بیعیب، بی هیچ کجی، شاید محتاط شوند.
ولڡد صرٮٮا للٮاس ڡى هدا الڡراں مں كل مٮل لعلهم ٮٮدكروں ڡراٮا عرٮٮا عٮر دى عوح لعلهم ٮٮڡوں
خدا مثالی میافزاید: مردی که از آنِ انبازانی ناسازگار است، و مردی که با یک مرد همتراز است —
صرٮ الله مٮلا رحلا ڡٮه سركا مٮسكسوں ورحلا سلما لرحل
آیا در مثال برابرند؟
هل ٮسٮوٮاں مٮلا
ستایش از آنِ خدا است!
الحمد لله
اما بیشترشان نمیدانند.
ٮل اكٮرهم لا ٮعلموں
تو خواهی مرد، و آنان خواهند مرد؛ سپس در روز حضور، شما همانا نزد سرپرست خود کشمکش خواهید کرد.
اٮك مٮٮ واٮهم مٮٮوں ٮم اٮكم ٮوم الڡٮمه عٮد رٮكم ٮحٮصموں
پس چه کسی ستمگرتر است از آنکه بر خدا دروغ میگوید و راستگویی را، چون به او رسید، دروغ میانگارد؟
ڡمں اطلم ممں كدٮ على الله وكدٮ ٮالصدٯ اد حاه
آیا در جهنم اقامتگاهی برای انکارکنندگان نیست؟
الٮس ڡى حهٮم مٮوى للكڡرٮں
و آنکه با راستگویی آمد و آن را راستگو دانست، اینان همان محتاطاناند.
والدى حا ٮالصدٯ وصدٯ ٮه اولٮك هم المٮڡوں
آنچه پسند آنان افتد نزد سرپرستشان خواهند داشت؛
لهم ما ٮساوں عٮد رٮهم
این است بازپرداخت نیکیکنندگان، تا خدا بدترین آنچه کردهاند را برایشان بپوشاند و پاداششان را برابر زیباترین آنچه میکردند بازپردازد.
دلك حرا المحسٮٮں لٮكڡر الله عٮهم اسوا الدى عملوا وٮحرٮهم احرهم ٮاحسں الدى كاٮوا ٮعملوں
آیا خدا فرمانبردار خود را بس نیست؟
الٮس الله ٮكاڡ عٮده
و میکوشند تو را با کسانی که غیر از او هستند بترسانند؛
وٮحوڡوٮك ٮالدٮں مں دوٮه
و هر که را خدا گمراه کند، دیگر راهنمایی ندارد.
ومں ٮصلل الله ڡما له مں هاد
و هر که را خدا راه نماید، دیگر کسی نیست که او را گمراه کند؛
ومں ٮهد الله ڡما له مں مصل
آیا خدا نیرومند، دارندهٔ انتقام نیست؟
الٮس الله ٮعرٮر دى اٮٮڡام
و اگر از آنان بپرسی چه کسی آسمانها و زمین را آفرید، بیگمان خواهند گفت: «خدا»؛
ولٮں سالٮهم مں حلٯ السموٮ والارص لٮڡولں الله
بگو: «پس آیا آنچه را غیر از خدا فرامیخوانید دیدهاید؟ اگر خدا میخواست مرا دچار آسیبی کند، آیا اینها میتوانستند مرا از آسیب او آسوده کنند؟ یا اگر برای من مهری میخواست، آیا میتوانستند آن را نزد خود نگه دارند؟»
ڡل اڡرٮٮم ما ٮدعوں مں دوں الله اں ارادٮى الله ٮصر هل هں كسڡٮ صره او ارادٮى ٮرحمه هل هں ممسكٮ رحمٮه
بگو: «خدا مرا بس است؛
ڡل حسٮى الله
کسانی که وکالت میدهند، به او وکالت میدهند.»
علٮه ٮٮوكل المٮوكلوں
بگو: «ای قوم من، بر حسب جای خود عمل کنید، زیرا من نیز عمل میکنم؛
ڡل ٮڡوم اعملوا على مكاٮٮكم اٮى عمل
بهزودی خواهید دانست که کیفری که او را شرمسار کند به چه کسی خواهد رسید، و کیفری که پابرجا میماند بر چه کسی فرود خواهد آمد.»
ڡسوڡ ٮعلموں مں ٮاٮٮه عداٮ ٮحرٮه وٮحل علٮه عداٮ مڡٮم
ما نوشتار را برای انسانها به حقیقت بر تو فرود آوردیم؛
اٮا اٮرلٮا علٮك الكٮٮ للٮاس ٮالحٯ
هر که راهنمایی بپذیرد، برای خود او است؛
ڡمں اهٮدى ڡلٮڡسه
و هر که گمراه شود، جز علیه خود گمراه نمیشود؛
ومں صل ڡاٮما ٮصل علٮها
و تو برای آنان وکیل نیستی.
وما اٮٮ علٮهم ٮوكٮل
خدا خویشتنها را بهدرستی در هنگام مرگشان نگه میدارد، و آنان را که هنوز نمردهاند در خوابشان؛
الله ٮٮوڡى الاٮڡس حٮں موٮها والٮى لم ٮمٮ ڡى مٮامها
آنان را که مرگشان را مقرر کرده است نگه میدارد، و دیگران را تا سرآمدی نامبرده بازمیفرستد؛
ڡٮمسك الٮى ڡصى علٮها الموٮ وٮرسل الاحرى الى احل مسمى
بیگمان در این نشانههایی است برای قومی که میاندیشند.
اں ڡى دلك لاٮٮ لڡوم ٮٮڡكروں
یا غیر از خدا میانجیهایی برگرفتهاند؟
ام اٮحدوا مں دوں الله سڡعا
بگو: «حتی اگر هیچ چیز را مالک نیستند و خرد نمیورزند؟»
ڡل اولو كاٮوا لا ٮملكوں سٮا ولا ٮعڡلوں
بگو: «میانجیگری یکسره از آنِ خدا است؛
ڡل لله السڡعه حمٮعا
پادشاهی آسمانها و زمین از آنِ او است؛
له ملك السموٮ والارص
سپس به سوی او بازگردانده خواهید شد.»
ٮم الٮه ٮرحعوں
و چون خدا به تنهایی یادآوری میشود، هستههای کسانی که به زندگی واپسین باور نمیآورند از انزجار منقبض میشود؛
وادا دكر الله وحده اسمارٮ ڡلوٮ الدٮں لا ٮومٮوں ٮالاحره
و چون کسانی که غیر از او هستند یادآوری میشوند، ناگاه شادماناند.
وادا دكر الدٮں مں دوٮه ادا هم ٮسٮٮسروں
بگو: «ای خدا، آغازگر آسمانها و زمین، آنکه آنچه را فراتر از حواس است و آنچه را گواهیشده است میداند، تویی که میان فرمانبرداران خود دربارهٔ آنچه در آن اختلاف داشتند داوری خواهی کرد.»
ڡل اللهم ڡاطر السموٮ والارص علم العٮٮ والسهده اٮٮ ٮحكم ٮٮں عٮادك ڡى ما كاٮوا ڡٮه ٮحٮلڡوں
و اگر ستمگران هر آنچه بر زمین است و همانند آن را با آن میداشتند، آن را در برابر کیفر بد، در روز حضور، باج میدادند؛
ولو اں للدٮں طلموا ما ڡى الارص حمٮعا ومٮله معه لاڡٮدوا ٮه مں سو العداٮ ٮوم الڡٮمه
و آنچه به حساب نمیآوردند، از جانب خدا بر آنان آشکار خواهد شد.
وٮدا لهم مں الله ما لم ٮكوٮوا ٮحٮسٮوں
و پیامدهای بد آنچه به دست آوردهاند بر آنان آشکار خواهد شد،
وٮدا لهم سٮاٮ ما كسٮوا
و آنچه را به مسخره میگرفتند بر آنان واقع خواهد شد.
وحاٯ ٮهم ما كاٮوا ٮه ٮسٮهروں
چون آسیبی به انسان میرسد، ما را فرامیخواند؛ سپس چون از جانب خود دهشی به او عطا میکنیم، میگوید: «این به من جز به سبب دانشی داده نشده است.»
ڡادا مس الاٮسں صر دعاٮا ٮم ادا حولٮه ٮعمه مٮا ڡال اٮما اوٮٮٮه على علم
بلکه آزمونی است،
ٮل هى ڡٮٮه
اما بیشتر آنان نمیدانند.
ولكں اكٮرهم لا ٮعلموں
کسانی که پیش از ایشان بودند پیشتر آن را گفتهاند، و آنچه به دست میآوردند آنان را به کاری نیامد.
ڡد ڡالها الدٮں مں ڡٮلهم ڡما اعٮى عٮهم ما كاٮوا ٮكسٮوں
پیامدهای بد آنچه به دست آوردهاند بر آنان رسیده است؛
ڡاصاٮهم سٮاٮ ما كسٮوا
و بر ستمگران از میان اینان پیامدهای بد آنچه به دست آوردهاند خواهد رسید، و نخواهند توانست او را ناتوان کنند.
والدٮں طلموا مں هولا سٮصٮٮهم سٮاٮ ما كسٮوا وما هم ٮمعحرٮں
پس آیا نمیدانند که خدا روزی را بر هر که پسند او افتد میگستراند و آن را اندازه میکند؟
اولم ٮعلموا اں الله ٮٮسط الررٯ لمں ٮسا وٮڡدر
بیگمان در این نشانههایی است برای قومی که باور دارد.
اں ڡى دلك لاٮٮ لڡوم ٮومٮوں
بگو: «ای فرمانبرداران من که با خود به افراط کینه ورزیدهاید، از مهر خدا ناامید مشوید؛
ڡل ٮعٮادى الدٮں اسرڡوا على اٮڡسهم لا ٮڡٮطوا مں رحمه الله
زیرا خدا همهٔ تقصیرها را میبخشاید؛
اں الله ٮعڡر الدٮوٮ حمٮعا
زیرا اوست بسیار بخشاینده، مهربان.»
اٮه هو العڡور الرحٮم
و به سوی سرپرست خود روی آورید و نزد او بیخدشه باشید، پیش از آنکه کیفر به شما برسد؛ آنگاه دیگر یاری نخواهید شد.
واٮٮٮوا الى رٮكم واسلموا له مں ڡٮل اں ٮاٮٮكم العداٮ ٮم لا ٮٮصروں
و از زیباترین آنچه از جانب سرپرست شما بر شما فرود آورده شده است پیروی کنید، پیش از آنکه کیفر ناگهان به شما برسد، بی آنکه آن را حس کنید — مبادا خویشتنی بگوید: «دریغا بر آنچه در حق خدا کوتاهی کردم، و بر اینکه بیگمان از ریشخندکنندگان بودم!» یا بگوید: «اگر خدا مرا راه نموده بود، از محتاطان میبودم»؛ یا چون کیفر را ببیند بگوید: «کاش تلافیای میداشتم، از نیکیکنندگان میبودم.»
واٮٮعوا احسں ما اٮرل الٮكم مں رٮكم مں ڡٮل اں ٮاٮٮكم العداٮ ٮعٮه واٮٮم لا ٮسعروں اں ٮڡول ٮڡس ٮحسرٮى على ما ڡرطٮ ڡى حٮٮ الله واں كٮٮ لمں السحرٮں او ٮڡول لو اں الله هدٮٮى لكٮٮ مں المٮڡٮں او ٮڡول حٮں ٮرى العداٮ لو اں لى كره ڡاكوں مں المحسٮٮں
«چرا! نشانههای من به تو رسیدند، اما آنها را دروغ انگاشتی، خودبزرگبینی کردی، و از انکارکنندگان بودی.»
ٮلى ڡد حاٮك اٮٮى ڡكدٮٮ ٮها واسٮكٮرٮ وكٮٮ مں الكڡرٮں
و در روز حضور، کسانی را که بر خدا دروغ گفتهاند، سیاهچهره خواهی دید.
وٮوم الڡٮمه ٮرى الدٮں كدٮوا على الله وحوههم مسوده
آیا در جهنم اقامتگاهی برای خودبزرگبینان نیست؟
الٮس ڡى حهٮم مٮوى للمٮكٮرٮں
و خدا محتاطان را به کامیابیشان نجات میدهد؛ هیچ بدی به آنان نمیرسد، و اندوهگین نخواهند شد.
وٮٮحى الله الدٮں اٮڡوا ٮمڡارٮهم لا ٮمسهم السو ولا هم ٮحرٮوں
خدا آفرینندهٔ هر چیز است؛
الله حلٯ كل سى
و او بر هر چیز وکیل است.
وهو على كل سى وكٮل
سپردههای آسمانها و زمین از آنِ او است؛
له مڡالٮد السموٮ والارص
و کسانی که نشانههای خدا را انکار میکنند، اینان زیانکارانند.
والدٮں كڡروا ٮاٮٮ الله اولٮك هم الحسروں
بگو: «پس آیا به من دستور میدهید که از غیر از خدا فرمان ببرم، ای نادانان؟»
ڡل اڡعٮر الله ٮامروٮى اعٮد اٮها الحهلوں
همانا برای تو و برای کسانی که پیش از تو بودند پرده برداشته شده است: «اگر انباز میگرفتی، کردارت بیگمان فرو میریخت، و تو بیگمان از زیانکاران میبودی.»
ولڡد اوحى الٮك والى الدٮں مں ڡٮلك لٮں اسركٮ لٮحٮطں عملك ولٮكوٮں مں الحسرٮں
بلکه از خدا فرمان ببر، و از شمار سپاسگزاران باش.
ٮل الله ڡاعٮد وكں مں السكرٮں
خدا را چنان که سزاوار اندازهٔ او است اندازه نگرفتند؛ همهٔ زمین در روز حضور در مشت او خواهد بود، و آسمانها در دست راست او پیچیده خواهند شد.
وما ڡدروا الله حٯ ڡدره والارص حمٮعا ڡٮصٮه ٮوم الڡٮمه والسموٮ مطوٮٮ ٮٮمٮٮه
شکوه بر او باد، و او بسی بالاتر از آن است که با او انباز میگیرند.
سٮحٮه وٮعلى عما ٮسركوں
و در شیپور دمیده خواهد شد، و هر که در آسمانها و در زمین است صاعقهزده خواهد شد، مگر آنکه خدا را پسند افتد؛
وٮڡح ڡى الصور ڡصعٯ مں ڡى السموٮ ومں ڡى الارص الا مں سا الله
سپس بار دیگر در آن دمیده خواهد شد، و ناگاه ایستاده مینگرند.
ٮم ٮڡح ڡٮه احرى ڡادا هم ڡٮام ٮٮطروں
و زمین با روشنایی سرپرستش درخشان خواهد شد؛ دفتر نهاده خواهد شد؛ اطلاعدهندگان و گواهان آورده خواهند شد؛ میان آنان به حقیقت فصل خواهد شد، و هیچ ستمی نخواهند دید.
واسرڡٮ الارص ٮٮور رٮها ووصع الكٮٮ وحاى ٮالٮٮٮں والسهدا وڡصى ٮٮٮهم ٮالحٯ وهم لا ٮطلموں
و هر خویشتن آنچه کرده است بهدرستی دریافت خواهد کرد، و او به آنچه میکنند داناتر است.
ووڡٮٮ كل ٮڡس ما عملٮ وهو اعلم ٮما ٮڡعلوں
و کسانی که انکار میکنند دستهدسته به سوی جهنم برده خواهند شد،
وسٮٯ الدٮں كڡروا الى حهٮم رمرا
تا آنگاه که به آن رسیدند، درهایش گشوده شود، و گماشتگانش به آنان گویند: «آیا فرستادگانی از میان خودتان نزد شما نیامدند، نشانههای سرپرست شما را بر شما برمیخواندند و شما را از روبهرو شدن با این روز هشدار میدادند؟»
حٮى ادا حاوها ڡٮحٮ اٮوٮها وڡال لهم حرٮٮها الم ٮاٮكم رسل مٮكم ٮٮلوں علٮكم اٮٮ رٮكم وٮٮدروٮكم لڡا ٮومكم هدا
خواهند گفت: «چرا!» اما سخن کیفر بر کسانی که انکار میکردند به حقیقت پیوسته خواهد بود.
ڡالوا ٮلى ولكں حڡٮ كلمه العداٮ على الكڡرٮں
گفته خواهد شد: «از درهای جهنم وارد شوید، تا در آن جاودانه بمانید.»
ڡٮل ادحلوا اٮوٮ حهٮم حلدٮں ڡٮها
چه بد اقامتگاهی است اقامتگاه خودبزرگبینان!
ڡٮٮس مٮوى المٮكٮرٮں
و کسانی که از سرپرست خود محتاط بودهاند دستهدسته به سوی باغ برده خواهند شد،
وسٮٯ الدٮں اٮڡوا رٮهم الى الحٮه رمرا
تا آنگاه که به آن رسیدند، در حالی که درهایش گشوده است، گماشتگانش به آنان گویند: «آرامش بر شما باد، نیک بودید — در آن وارد شوید تا جاودانه بمانید.»
حٮى ادا حاوها وڡٮحٮ اٮوٮها وڡال لهم حرٮٮها سلم علٮكم طٮٮم ڡادحلوها حلدٮں
و خواهند گفت: «ستایش از آنِ خدا است که وعدهٔ خود را به ما وفا کرد، و زمین را به ارث به ما داد، و ما را در باغ هر جا که پسند ما باشد جا میدهد؛ چه نیکو پاداشی است برای کوشندگان!»
وڡالوا الحمد لله الدى صدڡٮا وعده واورٮٮا الارص ٮٮٮوا مں الحٮه حٮٮ ٮسا ڡٮعم احر العملٮں
و کارگزاران را خواهی دید که پیرامون بنا هستند، شکوه سرپرست خود را با ستایش او میسرایند؛
وٮرى الملٮكه حاڡٮں مں حول العرس ٮسٮحوں ٮحمد رٮهم
و میان آنان به حقیقت فصل خواهد شد،
وڡصى ٮٮٮهم ٮالحٯ
و گفته خواهد شد: «ستایش از آنِ خدا است، سرپرستِ همهٔ هستیها.»
وڡٮل الحمد لله رٮ العلمٮں