An-Nahl النحل

به نام خدا، بی‌اندازه مهربان، مهربان. دستور خدا آمده است: پس در پی شتاباندن آن مباشید.

ٮسم الله الرحمں الرحٮم اٮى امر الله ڡلا ٮسٮعحلوه

آسمان‌ها و زمین را به حقیقت آفرید.

حلٯ السموٮ والارص ٮالحٯ

و چارپایان را، آن‌ها را آفرید:

والاٮعم حلڡها

و بارهای شما را به دیاری می‌برند که جز با از پا درآمدن بدان نمی‌رسیدید:

وٮحمل اٮڡالكم الى ٮلد لم ٮكوٮوا ٮلعٮه الا ٮسٯ الاٮڡس

و اسبان، قاطران و الاغان، تا بر آن‌ها سوار شوید، و همچون آرایه.

والحٮل والٮعال والحمٮر لٮركٮوها ورٮٮه

و از آنِ خدا است نشانه‌گذاری راه راست؛ و راه‌هایی هست که کج می‌شوند.

وعلى الله ڡصد السٮٮل ومٮها حاٮر

برای شما، با آن، کشت‌ها، زیتون، نخل‌ها، تاک‌ها، و از همهٔ میوه‌ها می‌رویاند:

ٮٮٮٮ لكم ٮه الررع والرٮٮوں والٮحٮل والاعٮٮ ومں كل الٮمرٮ

و شب و روز، خورشید و ماه را برای شما رام کرد؛ و ستارگان به دستور او رام شده‌اند.

وسحر لكم الٮل والٮهار والسمس والڡمر والٮحوم مسحرٮ ٮامره

و آنچه برای شما بر زمین پراکند، با رنگ‌های گوناگون:

وما درا لكم ڡى الارص محٮلڡا الوٮه

اوست که دریا را رام کرد، تا از آن گوشتی تازه بخورید و از آن زیوری بیرون آورید که بر خود می‌آویزید؛

وهو الدى سحر الٮحر لٮاكلوا مٮه لحما طرٮا وٮسٮحرحوا مٮه حلٮه ٮلٮسوٮها

و بر زمین لنگرهای استوار افکند، تا زیر پای شما نلرزد، و نیز رودها و راه‌ها، شاید راهنمایی بپذیرید، و شاخص‌ها،

والڡى ڡى الارص روسى اں ٮمٮد ٮكم واٮهرا وسٮلا لعلكم ٮهٮدوں وعلمٮ

آیا پس کسی که می‌آفریند همچون کسی است که نمی‌آفریند؟

اڡمں ٮحلٯ كمں لا ٮحلٯ

و اگر دهش خدا را می‌شمردید، نمی‌توانستید آن را برشمارید.

واں ٮعدوا ٮعمه الله لا ٮحصوها

مردگان، بی‌زندگی،

اموٮ عٮر احٮا

ایزد شما ایزدی یگانه است.

الهكم اله وحد

ناگزیر، خدا آنچه را پنهان می‌دارند و آنچه را افشا می‌کنند می‌داند:

لا حرم اں الله ٮعلم ما ٮسروں وما ٮعلٮوں

و چون به آنان گفته شود: «سرپرستتان چه فرود آورده است؟» می‌گویند: «افسانه‌های باستانیان» — تا در روز حضور بارهایشان را به تمامی بر دوش کشند، و بخشی از بارهای کسانی را که بی‌دانش گمراه می‌کنند:

وادا ڡٮل لهم مادا اٮرل رٮكم ڡالوا اسطٮر الاولٮں لٮحملوا اورارهم كامله ٮوم الڡٮمه ومں اورار الدٮں ٮصلوٮهم ٮعٮر علم

کسانی که به آنان دانش داده شده است خواهند گفت: «شرمساری امروز و بدی، همانا بر انکارکنندگان است» — کسانی که کارگزاران آنان را وفادارانه نگه می‌دارند، در حالی که به خویشتن خود ستمگرند.

ڡال الدٮں اوٮوا العلم اں الحرى الٮوم والسو على الكڡرٮں الدٮں ٮٮوڡٮهم الملٮكه طالمى اٮڡسهم

آنگاه تسلیم خود را پیش می‌نهند: «ما هیچ بدی‌ای نمی‌کردیم!» — اما چرا!

ڡالڡوا السلم ما كٮا ٮعمل مں سو ٮلى

پس از درهای جهنم وارد شوید، تا در آن جاودانه بمانید:

ڡادحلوا اٮوٮ حهٮم حلدٮں ڡٮها

و به کسانی که محتاط بوده‌اند گفته می‌شود: «سرپرستتان چه فرود آورده است؟» می‌گویند: «نیکی.»

وڡٮل للدٮں اٮڡوا مادا اٮرل رٮكم ڡالوا حٮرا

کسانی را که در این زندگی نزدیک نیکی می‌کنند، چیزی زیبا هست؛

للدٮں احسٮوا ڡى هده الدٮٮا حسٮه

اما جایگاه زندگی واپسین بهتر است،

ولدار الاحره حٮر

خدا محتاطان را این‌گونه بازپرداخت می‌کند، کسانی که کارگزاران آنان را وفادارانه نگه می‌دارند در حالی که نیک‌اند،

كدلك ٮحرى الله المٮڡٮں الدٮں ٮٮوڡٮهم الملٮكه طٮٮٮں

آیا پس تنها منتظرند که کارگزاران نزد آنان بیایند، یا دستور سرپرستت بیاید؟

هل ٮٮطروں الا اں ٮاٮٮهم الملٮكه او ٮاٮى امر رٮك

کسانی که پیش از آنان بودند چنین کردند.

كدلك ڡعل الدٮں مں ڡٮلهم

خدا به آنان ستم نکرد،

وما طلمهم الله

بدی‌های آنچه کرده بودند بر آنان پیش آمد،

ڡاصاٮهم سٮاٮ ما عملوا

و کسانی که انباز گرفتند گفتند: «اگر خدا را پسند افتاده بود، ما غیر از او از هیچ چیز فرمان نمی‌بردیم، نه ما و نه نیاکان ما، و غیر از او هیچ چیز را ممنوع نمی‌شمردیم.»

وڡال الدٮں اسركوا لو سا الله ما عٮدٮا مں دوٮه مں سى ٮحں ولا اٮاوٮا ولا حرمٮا مں دوٮه مں سى

کسانی که پیش از آنان بودند چنین کردند.

كدلك ڡعل الدٮں مں ڡٮلهم

ما همانا در هر جامعه‌ای فرستاده‌ای برانگیختیم: «از خدا فرمان برید و از حدشکن دوری کنید»،

ولڡد ٮعٮٮا ڡى كل امه رسولا اں اعٮدوا الله واحٮٮٮوا الطعوٮ

برخی از آنان کسانی‌اند که خدا آنان را راه نمود،

ڡمٮهم مں هدى الله

و برخی کسانی‌اند که گمراهی بر آنان به حقیقت پیوست.

ومٮهم مں حڡٮ علٮه الصلله

اگر بر راهنمایی آنان پافشاری کنی، خدا همانا کسی را که گمراه می‌کند راه نمی‌نماید،

اں ٮحرص على هدٮهم ڡاں الله لا ٮهدى مں ٮصل

تنها سخن ما دربارهٔ چیزی، هنگامی که آن را بخواهیم، این است که به آن بگوییم: «باش»،

اٮما ڡولٮا لسى ادا اردٮه اں ٮڡول له كں

و کسانی که کوچ کردند برای خدا، پس از آن‌که ستم دیدند، ما آنان را بی‌گمان در این زندگی نزدیک در جایگاهی زیبا مستقر خواهیم ساخت؛

والدٮں هاحروا ڡى الله مں ٮعد ما طلموا لٮٮوٮٮهم ڡى الدٮٮا حسٮه

و پیش از تو جز مردانی نفرستادیم که به آنان پرده برمی‌داشتیم: پس از دارندگان یادآوری بپرسید، اگر نمی‌دانید — با دلیل‌های روشن و فرم‌ها.

وما ارسلٮا مں ڡٮلك الا رحالا ٮوحى الٮهم ڡسلوا اهل الدكر اں كٮٮم لا ٮعلموں ٮالٮٮٮٮ والرٮر

آیا کسانی که بدی‌ها را دسیسه چیده‌اند پس ایمن‌اند که خدا زمین را بر آنان نبلعاند، یا کیفر از جایی که حس نمی‌کنند به آنان نیاید، یا آنان را در رفت‌وآمدشان فرا نگیرد، بی‌آن‌که بتوانند او را ناتوان کنند، یا آنان را در ترسی تدریجی فرا نگیرد؟

اڡامں الدٮں مكروا السٮاٮ اں ٮحسڡ الله ٮهم الارص او ٮاٮٮهم العداٮ مں حٮٮ لا ٮسعروں او ٮاحدهم ڡى ٮڡلٮهم ڡما هم ٮمعحرٮں او ٮاحدهم على ٮحوڡ

و خدا گفت: «دو ایزد نگیرید.

وڡال الله لا ٮٮحدوا الهٮں اٮٮٮں

او تنها ایزدی یگانه است؛

اٮما هو اله وحد

و از آنِ او است آنچه در آسمان‌ها و بر زمین است،

وله ما ڡى السموٮ والارص

و از آنِ او است قانون، به‌طور پیوسته.

وله الدٮں واصٮا

هر دهشی که در شما است از خدا است؛

وما ٮكم مں ٮعمه ڡمں الله

سپس، چون آسیب را از شما سبک کند، اینک پاره‌ای از شما دیگران را با سرپرست خود انباز می‌گیرند، تا آنچه را به آنان دادیم انکار کنند.

ٮم ادا كسڡ الصر عٮكم ادا ڡرٮٯ مٮكم ٮرٮهم ٮسركوں لٮكڡروا ٮما اٮٮٮهم

پس بهره‌مند شوید،

ڡٮمٮعوا

و برای آنچه نمی‌شناسند، سهمی از آنچه ما روزی‌شان دادیم قرار می‌دهند.

وٮحعلوں لما لا ٮعلموں ٮصٮٮا مما ررڡٮهم

و برای خدا دخترانی قرار می‌دهند — شکوه بر او باد!

وٮحعلوں لله الٮٮٮ سٮحٮه

و چون یکی از آنان مژدهٔ دختری دریافت کند، چهره‌اش تیره می‌ماند، و پر از دل‌آزردگی است؛ از مردم دور خود را پنهان می‌دارد، به سبب بدی‌ای که به او مژده داده شده:

وادا ٮسر احدهم ٮالاٮٮى طل وحهه مسودا وهو كطٮم ٮٮورى مں الڡوم مں سو ما ٮسر ٮه

آیا او را با وجود خواری نگه خواهد داشت، یا او را در خاک خواهد نهفت؟

اٮمسكه على هوں ام ٮدسه ڡى الٮراٮ

از آنِ کسانی که به زندگی واپسین باور نمی‌آورند مثال بدی است،

للدٮں لا ٮومٮوں ٮالاحره مٮل السو

و از آنِ خدا است بالاترین مثال:

ولله المٮل الاعلى

و اگر خدا انسان‌ها را به سبب ستمشان فرا می‌گرفت، بر زمین هیچ جنبنده‌ای باقی نمی‌گذاشت؛

ولو ٮواحد الله الٮاس ٮطلمهم ما ٮرك علٮها مں داٮه

اما آنان را تا سرآمدی نام‌برده به تعویق می‌اندازد،

ولكں ٮوحرهم الى احل مسمى

و چون سرآمدشان بیاید، نخواهند توانست آن را یک ساعت به تأخیر اندازند،

ڡادا حا احلهم لا ٮسٮحروں ساعه

و برای خدا آنچه را خودشان ناخوش دارند قرار می‌دهند،

وٮحعلوں لله ما ٮكرهوں

و زبان‌هایشان دروغ را وصف می‌کنند، که ادعا می‌کنند زیبا‌ترین از آنِ آنان است:

وٮصڡ السٮٮهم الكدٮ اں لهم الحسٮى

به خدا، ما همانا به جامعه‌هایی پیش از تو فرستادگانی فرستادیم؛ اما منحرف‌کننده کردارهایشان را برایشان آراست، و او امروز متحد آنان است:

ٮالله لڡد ارسلٮا الى امم مں ڡٮلك ڡرٮں لهم السٮطں اعملهم ڡهو ولٮهم الٮوم

و خدا از آسمان آبی فرود آورد، که با آن زمین را پس از مرگش دوباره جان بخشید:

والله اٮرل مں السما ما ڡاحٮا ٮه الارص ٮعد موٮها

ما شما را از آنچه در شکم‌هایشان است سیراب می‌کنیم، میان کیموس و خون، از شیری پیراسته، گوارا برای نوشندگانش؛ و از میوه‌های نخل‌ها و تاک‌ها، از آن نوشیدنی‌ای مستی‌آور و روزی‌ای زیبا برمی‌گیرید.

ٮسڡٮكم مما ڡى ٮطوٮه مں ٮٮں ڡرٮ ودم لٮٮا حالصا ساٮعا للسرٮٮں ومں ٮمرٮ الٮحٮل والاعٮٮ ٮٮحدوں مٮه سكرا وررڡا حسٮا

و سرپرست تو به زنبور عسل به دل افکند: «در کوه‌ها خانه‌هایی بگیر، و نیز در درختان و در آنچه می‌افرازند؛ سپس از همهٔ میوه‌ها بخور، و از راه‌های سرپرستت پیروی کن، رام‌پذیر.»

واوحى رٮك الى الٮحل اں اٮحدى مں الحٮال ٮٮوٮا ومں السحر ومما ٮعرسوں ٮم كلى مں كل الٮمرٮ ڡاسلكى سٮل رٮك دللا

از شکم‌هایشان نوشیدنی‌ای با رنگ‌های گوناگون بیرون می‌آید، که در آن برای انسان‌ها درمانی است:

ٮحرح مں ٮطوٮها سراٮ محٮلڡ الوٮه ڡٮه سڡا للٮاس

خدا شما را آفرید، سپس شما را وفادارانه نگه می‌دارد؛

والله حلڡكم ٮم ٮٮوڡٮكم

و برخی از شما به پست‌ترین سن بازگردانده می‌شوند، تا پس از دانستن دیگر چیزی ندانند،

ومٮكم مں ٮرد الى اردل العمر لكى لا ٮعلم ٮعد علم سٮا

و خدا برخی از شما را بر برخی دیگر در روزی برتری داد:

والله ڡصل ٮعصكم على ٮعص ڡى الررٯ

کسانی که برتری داده شده‌اند روزی خود را به بسته‌شدگان به سوگند از میان خود پس نمی‌دهند، چنان‌که در آن برابر می‌بودند.

ڡما الدٮں ڡصلوا ٮرادى ررڡهم على ما ملكٮ اٮمٮهم ڡهم ڡٮه سوا

و خدا برای شما، از خودتان، همسرانی قرار داد، و برای شما، از همسرانتان، پسران و نوه‌ها قرار داد،

والله حعل لكم مں اٮڡسكم اروحا وحعل لكم مں اروحكم ٮٮٮں وحڡده

و شما را از چیزهای نیک روزی داد.

وررڡكم مں الطٮٮٮ

پس برای خدا مثال‌ها را چند برابر مکنید،

ڡلا ٮصرٮوا لله الامٮال

زیرا خدا می‌داند،

اں الله ٮعلم

خدا مثالی می‌افزاید: زیردستی که هیچ توانی در اختیار ندارد، و کسی که از جانب خود روزی‌ای زیبا به او دادیم، که از آن پنهانی و آشکارا هزینه می‌کند — آیا برابر می‌بودند؟

صرٮ الله مٮلا عٮدا مملوكا لا ٮڡدر على سى ومں ررڡٮه مٮا ررڡا حسٮا ڡهو ٮٮڡٯ مٮه سرا وحهرا هل ٮسٮوں

ستایش از آنِ خدا است!

الحمد لله

و آنچه در آسمان‌ها و زمین فراتر از حواس است از آنِ خدا است.

ولله عٮٮ السموٮ والارص

دستور آن لحظه جز همچون یک چشم‌به‌هم‌زدن نیست، یا شتابنده‌تر هم،

وما امر الساعه الا كلمح الٮصر او هو اڡرٮ

و خدا شما را از شکم مادرانتان بیرون آورد، بی‌آن‌که چیزی بدانید،

والله احرحكم مں ٮطوں امهٮكم لا ٮعلموں سٮا

آیا پرندگان را ندیده‌اید، که در فضای آسمان رام شده‌اند، که چیزی آن‌ها را نگه نمی‌دارد، مگر خدا؟

الم ٮروا الى الطٮر مسحرٮ ڡى حو السما ما ٮمسكهں الا الله

و خدا برای شما، از خانه‌هایتان، سکونتگاهی آرام قرار داد، و برای شما، از پوست چارپایان، خانه‌هایی قرار داد که روز کوچتان و روز اردوزدنتان آن‌ها را سبک می‌یابید،

والله حعل لكم مں ٮٮوٮكم سكٮا وحعل لكم مں حلود الاٮعم ٮٮوٮا ٮسٮحڡوٮها ٮوم طعٮكم وٮوم اڡامٮكم

و خدا برای شما، از آنچه آفرید، سایه‌ها قرار داد، و برای شما، از کوه‌ها، پناهگاه‌ها قرار داد، و برای شما پیراهن‌هایی قرار داد که شما را از گرما محافظت می‌کند، و پیراهن‌هایی که شما را از خشونت خودتان محافظت می‌کند:

والله حعل لكم مما حلٯ طللا وحعل لكم مں الحٮال اكٮٮا وحعل لكم سرٮٮل ٮڡٮكم الحر وسرٮٮل ٮڡٮكم ٮاسكم

دهش خدا را می‌شناسند، سپس آن را مردود می‌دانند،

ٮعرڡوں ٮعمٮ الله ٮم ٮٮكروٮها

و چون کسانی که انباز گرفتند انبازهای خود را ببینند، خواهند گفت: «ای سرپرست ما، اینان انبازهای ما هستند که غیر از تو به یاری می‌خواندیم.»

وادا را الدٮں اسركوا سركاهم ڡالوا رٮٮا هولا سركاوٮا الدٮں كٮا ٮدعوا مں دوٮك

و در آن روز تسلیم خود را به خدا پیش خواهند نهاد،

والڡوا الى الله ٮومٮد السلم

و روزی که در هر جامعه‌ای گواهی از خودش، بر ضد آن، برانگیزیم، و تو را، بر ضد اینان، گواه بیاوریم.

وٮوم ٮٮعٮ ڡى كل امه سهٮدا علٮهم مں اٮڡسهم وحٮٮا ٮك سهٮدا على هولا

خدا دادگری، نیکوکاری و آنچه به خویشاوند داده می‌شود را دستور می‌دهد،

اں الله ٮامر ٮالعدل والاحسں واٮٮاى دى الڡرٮى

و از زشتکاری، آنچه مردود است و زورگویی نهی می‌کند:

وٮٮهى عں الڡحسا والمٮكر والٮعى

و چون پیمان می‌بندید، به پیمان خدا وفادار باشید،

واوڡوا ٮعهد الله ادا عهدٮم

و سوگندها را پس از استوار ساختنشان مشکنید، در حالی که خدا را بر خود ضامن گرفته‌اید،

ولا ٮٮڡصوا الاٮمں ٮعد ٮوكٮدها وڡد حعلٮم الله علٮكم كڡٮلا

و همچون آن‌که نخ خود را، پس از آن‌که استوار رشت، به رشته‌رشته درآورد، نباشید؛ سوگندهای خود را وسیله‌ای برای فریب میان خود می‌گیرید، به این بهانه که جامعه‌ای پرشمارتر از جامعه‌ای دیگر باشد:

ولا ٮكوٮوا كالٮى ٮڡصٮ عرلها مں ٮعد ڡوه اٮكٮا ٮٮحدوں اٮمٮكم دحلا ٮٮٮكم اں ٮكوں امه هى ارٮى مں امه

خدا از این جز شما را نمی‌آزماید،

اٮما ٮٮلوكم الله ٮه

و اگر خدا را پسند افتاده بود، شما را یک جامعهٔ یگانه می‌ساخت؛

ولو سا الله لحعلكم امه وحده

اما هر که را پسند او افتد گمراه می‌کند و هر که را پسند او افتد راه می‌نماید،

ولكں ٮصل مں ٮسا وٮهدى مں ٮسا

و با پیمان خدا بهایی ناچیز مخرید:

ولا ٮسٮروا ٮعهد الله ٮمٮا ڡلٮلا

آنچه نزد شما است پایان می‌پذیرد،

ما عٮدكم ٮٮڡد

و آنچه نزد خدا است می‌ماند.

وما عٮد الله ٮاٯ

و چون نشانه‌ای را به جای نشانه‌ای دیگر می‌نهیم — خدا بهتر می‌شناسد آنچه را فرود می‌آورد — می‌گویند: «تو جز برسازنده‌ای نیستی.»

وادا ٮدلٮا اٮه مكاں اٮه والله اعلم ٮما ٮٮرل ڡالوا اٮما اٮٮ مڡٮر

همانا خواهیم دانست که می‌گویند: «تنها آدمی او را می‌آموزاند.»

ولڡد ٮعلم اٮهم ٮڡولوں اٮما ٮعلمه ٮسر

کسانی که به نشانه‌های خدا باور نمی‌آورند، خدا همانا آنان را راه نمی‌نماید،

اں الدٮں لا ٮومٮوں ٮاٮٮ الله لا ٮهدٮهم الله

آنان که دروغ برمی‌سازند همان‌اند که به نشانه‌های خدا باور نمی‌آورند،

اٮما ٮڡٮرى الكدٮ الدٮں لا ٮومٮوں ٮاٮٮ الله

هر که پس از باور آوردن خدا را انکار کند — مگر آن‌که وادار شده باشد، در حالی که هسته‌اش در باور آرام می‌ماند —

مں كڡر ٮالله مں ٮعد اٮمٮه الا مں اكره وڡلٮه مطمٮں ٮالاٮمں

اما هر که سینهٔ خود را به انکار بگشاید، بر آنان خشمی از خدا است،

ولكں مں سرح ٮالكڡر صدرا ڡعلٮهم عصٮ مں الله

اینان کسانی‌اند که خدا بر آنان اثری نهاده است: بر هسته، شنوایی و بینایی‌شان،

اولٮك الدٮں طٮع الله على ڡلوٮهم وسمعهم واٮصرهم

پس از آنچه خدا شما را از آن روزی داد بخورید، از آنچه روا و نیک است،

ڡكلوا مما ررڡكم الله حللا طٮٮا

او بر شما فقط جانور مرده، خون، گوشت خوک، و آنچه برای غیر از خدا وقف شده است را ممنوع کرده است.

اٮما حرم علٮكم المٮٮه والدم ولحم الحٮرٮر وما اهل لعٮر الله ٮه

و برای آنچه زبان‌هایتان دروغ‌گویانه وصف می‌کنند مگویید: «این روا است و این ممنوع است»، تا بر خدا دروغ برسازید،

ولا ٮڡولوا لما ٮصڡ السٮٮكم الكدٮ هدا حلل وهدا حرام لٮڡٮروا على الله الكدٮ

این بهره‌ای اندک است،

مٮع ڡلٮل

و بر بازگرایان آنچه را پیش‌تر دربارهٔ آن برایت بازگو کردیم ممنوع ساختیم؛

وعلى الدٮں هادوا حرمٮا ما ڡصصٮا علٮك مں ڡٮل

ما به آنان ستم نکردیم،

وما طلمٮهم

سپاس‌گزار دهش‌های او.

ساكرا لاٮعمه

و در زندگی نزدیک به او نیکی دادیم؛

واٮٮٮه ڡى الدٮٮا حسٮه

سپس به تو پرده برداشتیم: «از مکتب ابراهیم پیروی کن، یکسره رو به خدا»،

ٮم اوحٮٮا الٮك اں اٮٮع مله اٮرهٮم حٮٮڡا

آسایش جز بر کسانی که دربارهٔ آن اختلاف ورزیدند نهاده نشده است:

اٮما حعل السٮٮ على الدٮں احٮلڡوا ڡٮه

به راه سرپرستت با فرزانگی و ترغیبی زیبا فرا بخوان، و با آنان به زیباترین شیوه بحث کن؛

ادع الى سٮٮل رٮك ٮالحكمه والموعطه الحسٮه وحدلهم ٮالٮى هى احسں

زیرا سرپرست تو بهتر می‌شناسد کسی را که از راه او گمراه شده است،

اں رٮك هو اعلم ٮمں صل عں سٮٮله

و اگر تلافی کنید، همان‌اندازه دقیق آنچه بر شما رفته است تلافی کنید؛

واں عاڡٮٮم ڡعاڡٮوا ٮمٮل ما عوڡٮٮم ٮه

و شکیبایی کن —

واصٮر

حال آن‌که شکیبایی تو جز به خدا نیست.

وما صٮرك الا ٮالله