Al-Baqara البقرة

و کسانی که به آنچه بر تو فرود آورده‌شده است و به آنچه پیش از تو فرود آورده‌شده است باور می‌آورند، و به زندگی واپسین یقین دارند — اینان بر راهنمایی‌ای از سوی سرپرست‌شان‌اند،

والدٮں ٮومٮوں ٮما اٮرل الٮك وما اٮرل مں ڡٮلك وٮالاحره هم ٮوڡٮوں اولٮك على هدى مں رٮهم

خدا بر هسته‌هایشان و بر شنوایی‌شان مهر زده است،

حٮم الله على ڡلوٮهم وعلى سمعهم

و بر بینایی‌هایشان، آنچه آنان را می‌پوشاند؛

وعلى اٮصرهم عسوه

می‌کوشند خدا و کسانی را که باور آورده‌اند فریب دهند،

ٮحدعوں الله والدٮں امٮوا

در هسته‌هایشان بیماری‌ای هست،

ڡى ڡلوٮهم مرص

و خدا آنان را در بیماری افزونی داده است؛

ڡرادهم الله مرصا

و چون به آنان گفته می‌شود: «باور آورید چنان‌که مردم باور آوردند»، می‌گویند: «آیا باور بیاوریم چنان‌که بی‌خردان باور آوردند؟»

وادا ڡٮل لهم امٮوا كما امں الٮاس ڡالوا اٮومں كما امں السڡها

و چون با کسانی که باور آورده‌اند روبه‌رو می‌شوند، می‌گویند: «باور آوردیم»؛

وادا لڡوا الدٮں امٮوا ڡالوا امٮا

مثالِ آنان مثالِ کسی است که آتشی می‌افروزد؛ چون آنچه پیرامون او است روشن کرد،

مٮلهم كمٮل الدى اسٮوڡد ٮارا ڡلما اصاٮ ما حوله

یا همچون بارانی سیل‌آسا از آسمان، که در آن تاریکی‌ها، رعد و برق‌ها هست:

او كصٮٮ مں السما ڡٮه طلمٮ ورعد وٮرٯ

انگشتانشان را به‌سبب صاعقه در گوش‌هایشان می‌گذارند، هشیار در برابر مرگ.

ٮحعلوں اصٮعهم ڡى اداٮهم مں الصوعٯ حدر الموٮ

برق نزدیک است که بینایی‌هایشان را برباید.

ٮكاد الٮرٯ ٮحطڡ اٮصرهم

هرگاه آنان را روشن می‌کند، راه می‌روند؛

كلما اصا لهم مسوا ڡٮه

و همین‌که بر آنان تاریک می‌شود، بی‌حرکت می‌ایستند.

وادا اطلم علٮهم ڡاموا

و اگر خدا را پسند افتاده بود، حتماً شنوایی و بینایی‌هایشان را می‌برد،

ولو سا الله لدهٮ ٮسمعهم واٮصرهم

او که برای شما زمین را بستر ساخت، و آسمان را ساختمانی، و از آسمان آبی فرود آورد، که با آن میوه‌ها را به‌عنوان روزی برای شما بیرون آورد.

الدى حعل لكم الارص ڡرسا والسما ٮٮا واٮرل مں السما ما ڡاحرح ٮه مں الٮمرٮ ررڡا لكم

و اگر در آنچه بر فرمان‌بردار ما فرود آورده‌ایم در تردید هستید، پس سوره‌ای همانند آن بیاورید،

واں كٮٮم ڡى رٮٮ مما ٮرلٮا على عٮدٮا ڡاٮوا ٮسوره مں مٮله

اگر چنین نکنید — و هرگز نخواهید کرد — پس از آتشی محتاط باشید که سوختش انسان‌ها و سنگ‌ها است،

ڡاں لم ٮڡعلوا ولں ٮڡعلوا ڡاٮڡوا الٮار الٮى وڡودها الٮاس والححاره

و کسانی را که باور آورده‌اند و کردارهای شایسته به‌جا آورده‌اند مژده بده که باغ‌هایی خواهند داشت که رودها از زیر آن‌ها جاری است.

وٮسر الدٮں امٮوا وعملوا الصلحٮ اں لهم حٮٮ ٮحرى مں ٮحٮها الاٮهر

هرگاه در آنجا از میوه‌ای به‌عنوان روزی روزی داده می‌شوند، می‌گویند: «این است آنچه پیش‌تر از آن روزی داده‌شده‌ایم»؛

كلما ررڡوا مٮها مں ٮمره ررڡا ڡالوا هدا الدى ررڡٮا مں ڡٮل

و آن را شبیه برایشان می‌آورند.

واٮوا ٮه مٮسٮها

و در آنجا همسرانی پاک‌شده خواهند داشت،

ولهم ڡٮها اروح مطهره

همانا خدا از افزودن مثالی آزرم نمی‌کند، حتی مثال پشه‌ای یا بیش از آن.

اں الله لا ٮسٮحى اں ٮصرٮ مٮلا ما ٮعوصه ڡما ڡوڡها

اما کسانی که باور آورده‌اند، می‌دانند که آن حقیقتی است از سوی سرپرست‌شان؛

ڡاما الدٮں امٮوا ڡٮعلموں اٮه الحٯ مں رٮهم

و اما کسانی که انکار می‌کنند، می‌گویند: «خدا از این مثال چه خواسته است؟»

واما الدٮں كڡروا ڡٮڡولوں مادا اراد الله ٮهدا مٮلا

و به‌واسطهٔ آن فقط تجاوزگران را گمراه می‌کند، آنان که پیمان خدا را پس از پیمان استواری که آن را می‌بندد می‌شکنند، آنچه را خدا دستور داده است که پیوند داده شود قطع می‌کنند، و بر زمین فساد می‌پراکنند.

وما ٮصل ٮه الا الڡسڡٮں الدٮں ٮٮڡصوں عهد الله مں ٮعد مٮٮڡه وٮڡطعوں ما امر الله ٮه اں ٮوصل وٮڡسدوں ڡى الارص

چگونه می‌توانید خدا را انکار کنید، در حالی که مرده بودید و او شما را زنده کرد؛ سپس شما را خواهد میراند،

كٮڡ ٮكڡروں ٮالله وكٮٮم اموٮا ڡاحٮكم ٮم ٮمٮٮكم

اوست که برای شما هر آنچه را بر زمین است آفرید،

هو الدى حلٯ لكم ما ڡى الارص حمٮعا

سپس به سوی آسمان رو کرد، و آن‌ها را به هفت آسمان شکل داد؛

ٮم اسٮوى الى السما ڡسوٮهں سٮع سموٮ

و چون سرپرست تو به کارگزاران گفت: «من بر زمین جانشینی خواهم نهاد.»

واد ڡال رٮك للملٮكه اٮى حاعل ڡى الارص حلٮڡه

گفتند: «آیا در آن کسی را خواهی نهاد که در آن فساد پراکنده خواهد کرد و خون خواهد ریخت، در حالی که ما با ستودنِ تو شکوه تو را می‌سراییم و والاپایگی تو را اعلام می‌کنیم؟»

ڡالوا اٮحعل ڡٮها مں ٮڡسد ڡٮها وٮسڡك الدما وٮحں ٮسٮح ٮحمدك وٮڡدس لك

گفت: «ای آدم! آنان را از ویژگی‌هایشان اطلاع بده.»

ڡال ٮادم اٮٮٮهم ٮاسماٮهم

و چون به کارگزاران گفتیم: «در برابر آدم پیشانی بر خاک نهید»، پیشانی بر خاک نهادند،

واد ڡلٮا للملٮكه اسحدوا لادم ڡسحدوا

و گفتیم: «ای آدم! تو و همسرت در باغ ساکن شو، و از آن بخورید، به آسودگی، هر جا که پسندتان افتد،

وڡلٮا ٮادم اسكں اٮٮ وروحك الحٮه وكلا مٮها رعدا حٮٮ سٮٮما

اما منحرف‌کننده آن دو را از آنجا لغزاند، و از حالی که در آن بودند بیرون‌شان آورد؛

ڡارلهما السٮطں عٮها ڡاحرحهما مما كاٮا ڡٮه

و گفتیم: «فرود آیید،

وڡلٮا اهٮطوا

دشمنان یکدیگر،

ٮعصكم لٮعص عدو

سپس آدم از سرپرست خود کلمه‌هایی دریافت کرد، و او با گذشت به سوی او بازگشت،

ڡٮلڡى ادم مں رٮه كلمٮ ڡٮاٮ علٮه

گفتیم: «همگی از آن فرود آیید؛

ڡلٮا اهٮطوا مٮها حمٮعا

و به آنچه فرود آوردم باور آورید، که آنچه را با شما است تأیید می‌کند، و نخستین انکارکنندگان آن نباشید؛

وامٮوا ٮما اٮرلٮ مصدڡا لما معكم ولا ٮكوٮوا اول كاڡر ٮه

و تماس را پابرجا نگه دارید، و گشاده‌دستی ناب را بدهید،

واڡٮموا الصلوه واٮوا الركوه

آیا مردم را به فضیلت دستور می‌دهید و خودتان را فراموش می‌کنید، در حالی که نوشتار را برمی‌خوانید؟

اٮامروں الٮاس ٮالٮر وٮٮسوں اٮڡسكم واٮٮم ٮٮلوں الكٮٮ

و چون شما را از دودمان فرعون رهانیدیم، که کیفر بد بر شما روا می‌داشتند، پسرانتان را سر می‌بریدند و به آزرم زنان‌تان آسیب می‌رساندند —

واد ٮحٮٮكم مں ال ڡرعوں ٮسوموٮكم سو العداٮ ٮدٮحوں اٮٮاكم وٮسٮحٮوں ٮساكم

و چون به موسی نوشتار را دادیم

واد اٮٮٮا موسى الكٮٮ

و چون موسی به قوم خود گفت: «ای قوم من! شما همانا با برگرفتن گوساله بر خود ستم کردید؛ پس به سوی آن که شما را هستی داد بازگردید، و یکدیگر را بکشید،

واد ڡال موسى لڡومه ٮڡوم اٮكم طلمٮم اٮڡسكم ٮاٮحادكم العحل ڡٮوٮوا الى ٮارٮكم ڡاڡٮلوا اٮڡسكم

این برای شما نزد آن که شما را هستی داد بهتر است.»

دلكم حٮر لكم عٮد ٮارٮكم

آنگاه با گذشت به سوی شما بازگشت،

ڡٮاٮ علٮكم

و سایهٔ ابر را بر شما گستردیم، و ترنجبین و بلدرچین را بر شما فرود آوردیم:

وطللٮا علٮكم العمام واٮرلٮا علٮكم المں والسلوى

«از چیزهای نیکویی که روزی‌تان داده‌ایم بخورید» —

كلوا مں طٮٮٮ ما ررڡٮكم

و چون گفتیم: «به این شهر درآیید، از آن هر جا که پسندتان افتد به آسودگی بخورید، پیشانی بر خاک نهاده از در درآیید، و بگویید: بار ما را بردار — لغزش‌های شما را خواهیم بخشود،

واد ڡلٮا ادحلوا هده الڡرٮه ڡكلوا مٮها حٮٮ سٮٮم رعدا وادحلوا الٮاٮ سحدا وڡولوا حطه ٮعڡر لكم حطٮكم

و چون موسی برای سیراب کردن قوم خود آب خواست؛ گفتیم: «با عصای خود بر صخره بزن»؛

واد اسٮسڡى موسى لڡومه ڡڡلٮا اصرٮ ٮعصاك الححر

و ناگاه دوازده چشمه از آن جوشید:

ڡاٮڡحرٮ مٮه اٮٮٮا عسره عٮٮا

هر گروهی از انسان‌ها جای نوشیدن خود را شناخت.

ڡد علم كل اٮاس مسرٮهم

از روزی خدا بخورید و بنوشید،

كلوا واسرٮوا مں ررٯ الله

و چون گفتید: «ای موسی! هرگز نخواهیم توانست با یک خوراک شکیبایی کنیم؛ پس سرپرست خود را برای ما بخوان تا برایمان از آنچه زمین می‌رویاند بیرون آورد، از سبزی‌هایش، خیارهایش، سیرش، عدس‌هایش و پیازهایش.»

واد ڡلٮم ٮموسى لں ٮصٮر على طعام وحد ڡادع لٮا رٮك ٮحرح لٮا مما ٮٮٮٮ الارص مں ٮڡلها وڡٮاٮها وڡومها وعدسها وٮصلها

گفت: «آیا می‌خواهید آنچه را فوری است در برابر آنچه بهتر است بگیرید؟

ڡال اٮسٮٮدلوں الدى هو ادٮى ٮالدى هو حٮر

پس به مصر فرود آیید، زیرا آنچه خواستید در آنجا خواهید یافت.»

اهٮطوا مصرا ڡاں لكم ما سالٮم

و خواری و تنگ‌دستی بر آنان چسبانده شد، و خشم خدا را بر خود فرا خواندند.

وصرٮٮ علٮهم الدله والمسكٮه وٮاو ٮعصٮ مں الله

این از آن بود که نشانه‌های خدا را انکار می‌کردند، و اطلاع‌دهندگان را بدون حق می‌کشتند.

دلك ٮاٮهم كاٮوا ٮكڡروں ٮاٮٮ الله وٮڡٮلوں الٮٮٮں ٮعٮر الحٯ

و چون پیمان استوار شما را گرفتیم، و کوه را بالای سر شما برافراشتیم:

واد احدٮا مٮٮڡكم ورڡعٮا ڡوڡكم الطور

سپس پس از آن پشت کردید؛

ٮم ٮولٮٮم مں ٮعد دلك

و چون موسی به قوم خود گفت: «خدا به شما دستور می‌دهد که گاوی را سر ببرید.»

واد ڡال موسى لڡومه اں الله ٮامركم اں ٮدٮحوا ٮڡره

گفتند: «آیا ما را به ریشخند می‌گیری؟»

ڡالوا اٮٮحدٮا هروا

گفتند: «سرپرست خود را برای ما بخوان تا برایمان مشخص کند که آن چیست.»

ڡالوا ادع لٮا رٮك ٮٮٮں لٮا ما هى

گفت: «او می‌گوید که آن گاوی است نه پیر و نه بکر،

ڡال اٮه ٮڡول اٮها ٮڡره لا ڡارص ولا ٮكر

میانه‌سال، میان این دو؛

عواں ٮٮں دلك

گفتند: «سرپرست خود را برای ما بخوان تا رنگ آن را برایمان مشخص کند.»

ڡالوا ادع لٮا رٮك ٮٮٮں لٮا ما لوٮها

گفت: «او می‌گوید که آن گاوی زرد است، با رنگی درخشان،

ڡال اٮه ٮڡول اٮها ٮڡره صڡرا ڡاڡع لوٮها

گفت: «او می‌گوید که آن گاوی است که برای زیر و رو کردن زمین رام نشده است و نه برای آب دادن شخم‌زار،

ڡال اٮه ٮڡول اٮها ٮڡره لا دلول ٮٮٮر الارص ولا ٮسڡى الحرٮ

بی‌گزند، بی‌هیچ لکه‌ای.»

مسلمه لا سٮه ڡٮها

گفتند: «اکنون حقیقت را آوردی.»

ڡالوا الں حٮٮ ٮالحٯ

و چون خویشتنی را کشتید، و درباره‌اش تقصیر را به گردن یکدیگر انداختید —

واد ڡٮلٮم ٮڡسا ڡادرٮم ڡٮها

آنگاه گفتیم: «او را با پاره‌ای از آن بزنید»؛

ڡڡلٮا اصرٮوه ٮٮعصها

سپس هسته‌هایتان پس از آن سخت شد، چندان که همچون سنگ است، یا سخت‌تر از آن.

ٮم ڡسٮ ڡلوٮكم مں ٮعد دلك ڡهى كالححاره او اسد ڡسوه

و در میان سنگ‌ها بی‌گمان هست آنچه رودها از آن می‌جوشد؛

واں مں الححاره لما ٮٮڡحر مٮه الاٮهر

و در میان آنان بی‌گمان هست آنچه می‌شکافد و از آن آب بیرون می‌آید؛

واں مٮها لما ٮسڡٯ ڡٮحرح مٮه الما

و در میان آنان بی‌گمان هست آنچه فرود می‌آید، با بیم داشتن از خدا.

واں مٮها لما ٮهٮط مں حسٮه الله

و چون با کسانی که باور آورده‌اند روبه‌رو می‌شوند، می‌گویند: «باور آوردیم»؛

وادا لڡوا الدٮں امٮوا ڡالوا امٮا

و چون در میان خود تنها می‌مانند، می‌گویند: «آیا آنچه را خدا برای شما گشوده است با آنان در میان خواهید گذاشت تا نزد سرپرستتان با شما ستیزه کنند؟»

وادا حلا ٮعصهم الى ٮعص ڡالوا اٮحدٮوٮهم ٮما ڡٮح الله علٮكم لٮحاحوكم ٮه عٮد رٮكم

و در میان آنان کسانی هستند که پیش‌تر نوشته‌ای نداشتند، که نوشتار را فقط با آرزوهای بیهوده می‌شناسند،

ومٮهم امٮوں لا ٮعلموں الكٮٮ الا اماٮى

پس وای بر کسانی که نوشتار را با دستان خود می‌نویسند، سپس می‌گویند: «این از خدا است»، تا به آن بهایی ناچیز بخرند!

ڡوٮل للدٮں ٮكٮٮوں الكٮٮ ٮاٮدٮهم ٮم ٮڡولوں هدا مں عٮد الله لٮسٮروا ٮه ٮمٮا ڡلٮلا

وای بر آنان برای آنچه دستانشان نوشت،

ڡوٮل لهم مما كٮٮٮ اٮدٮهم

و گفتند: «آتش فقط برای روزهایی شمرده‌شده ما را لمس خواهد کرد.»

وڡالوا لں ٮمسٮا الٮار الا اٮاما معدوده

بگو: «آیا نزد خدا پیمانی گرفته‌اید — خدا هرگز در پیمان خود کوتاهی نمی‌کند —،

ڡل اٮحدٮم عٮد الله عهدا ڡلں ٮحلڡ الله عهده

و چون پیمان استوار فرزندان اسرائیل را گرفتیم: «فقط خدا را فرمان خواهید برد،

واد احدٮا مٮٮٯ ٮٮى اسرٮل لا ٮعٮدوں الا الله

و نیکوکاری با دو والد، نزدیکان، یتیمان و تنگ‌دستان؛

وٮالولدٮں احساٮا ودى الڡرٮى والٮٮمى والمسكٮں

و به انسان‌ها آنچه را زیبا است بگویید؛

وڡولوا للٮاس حسٮا

و تماس را پابرجا نگه دارید، و گشاده‌دستی ناب را بدهید»؛

واڡٮموا الصلوه واٮوا الركوه

سپس با این همه، اینک شما یکدیگر را می‌کشید، و گروهی از خودتان را از سراهایشان بیرون می‌کنید، در حالی که یکدیگر را علیه آنان در تخطی و دشمنی پشتیبانی می‌کنید؛

ٮم اٮٮم هولا ٮڡٮلوں اٮڡسكم وٮحرحوں ڡرٮڡا مٮكم مں دٮرهم ٮطهروں علٮهم ٮالاٮم والعدوں

و اگر اسیر به شما برسند، آنان را مبادله می‌کنید، با آنکه بیرون کردن‌شان بر شما ممنوع شده بود.

واں ٮاٮوكم اسرى ٮڡدوهم وهو محرم علٮكم احراحهم

آیا پس به بخشی از نوشتار باور می‌آورید، و بخشی دیگر را انکار می‌کنید؟

اڡٮومٮوں ٮٮعص الكٮٮ وٮكڡروں ٮٮعص

پس بازپرداخت آن از شما که چنین می‌کند چیست، مگر رسوایی در زندگی نزدیک؟

ڡما حرا مں ٮڡعل دلك مٮكم الا حرى ڡى الحٮوه الدٮٮا

و در روز حضور، به سوی سخت‌ترین کیفر بازگردانده خواهند شد.

وٮوم الڡٮمه ٮردوں الى اسد العداٮ

همانا ما به موسی نوشتار را دادیم، و پس از او فرستادگان را به دنبال هم آوردیم.

ولڡد اٮٮٮا موسى الكٮٮ وڡڡٮٮا مں ٮعده ٮالرسل

و به عیسی، پسر مریم، دلایل روشن دادیم، و او را با جریان والا توان بخشیدیم.

واٮٮٮا عٮسى اٮں مرٮم الٮٮٮٮ واٮدٮه ٮروح الڡدس

هرگاه فرستاده‌ای با آنچه خویشتن‌های خودتان به آن تمایل نداشتند نزد شما آمد، آیا خودبزرگ‌بینی نکردید؟

اڡكلما حاكم رسول ٮما لا ٮهوى اٮڡسكم اسٮكٮرٮم

و گفتند: «هسته‌های ما پیچیده شده‌اند»؛

وڡالوا ڡلوٮٮا علڡ

و چون نوشتاری از سوی خدا برایشان آمد، که آنچه را با ایشان است تأیید می‌کرد — در حالی که پیش‌تر گشایش را بر ضد کسانی که انکار می‌کردند می‌طلبیدند —،

ولما حاهم كٮٮ مں عٮد الله مصدٯ لما معهم وكاٮوا مں ڡٮل ٮسٮڡٮحوں على الدٮں كڡروا

پس چون آنچه را می‌شناختند به سویشان آمد، آن را انکار کردند.

ڡلما حاهم ما عرڡوا كڡروا ٮه

چه زشت است آنچه خویشتن خود را با آن خریدند: انکار آنچه خدا فرود آورده است، از روی زورگویی، از آن‌رو که خدا از لطف خود بر هر که او را پسند افتد از فرمان‌برداران خود فرود می‌آورد!

ٮٮسما اسٮروا ٮه اٮڡسهم اں ٮكڡروا ٮما اٮرل الله ٮعٮا اں ٮٮرل الله مں ڡصله على مں ٮسا مں عٮاده

پس خشمی بر خشم بر خود فرا خواندند.

ڡٮاو ٮعصٮ على عصٮ

و چون به آنان گفته می‌شود: «به آنچه خدا فرود آورده است باور آورید»، می‌گویند: «به آنچه بر ما فرود آورده‌شده است باور می‌آوریم»؛ و آنچه را فراتر از آن است انکار می‌کنند،

وادا ڡٮل لهم امٮوا ٮما اٮرل الله ڡالوا ٮومں ٮما اٮرل علٮٮا وٮكڡروں ٮما وراه

و آن حقیقت است، که آنچه را با ایشان است تأیید می‌کند.

وهو الحٯ مصدڡا لما معهم

و چون پیمان استوار شما را گرفتیم، و کوه را بالای سر شما برافراشتیم:

واد احدٮا مٮٮڡكم ورڡعٮا ڡوڡكم الطور

«آنچه را به شما داده‌ایم با نیرو بگیرید، و گوش فرا دهید.»

حدوا ما اٮٮٮكم ٮڡوه واسمعوا

گفتند: «شنیدیم و نافرمانی کردیم»؛

ڡالوا سمعٮا وعصٮٮا

و به‌سبب انکارشان، گوساله به هسته‌هایشان نوشانده شد.

واسرٮوا ڡى ڡلوٮهم العحل ٮكڡرهم

اما هرگز آن را آرزو نخواهند کرد، به‌سبب آنچه دستانشان پیش بردند.

ولں ٮٮمٮوه اٮدا ٮما ڡدمٮ اٮدٮهم

و بی‌گمان آنان را خواهی یافت، از میان همهٔ انسان‌ها، کسانی که بیش از همه به زندگی دل‌بسته‌اند،

ولٮحدٮهم احرص الٮاس على حٮوه

حتی بیش از کسانی که انباز گرفته‌اند؛ یکی از آنان می‌خواهد هزار سال زندگی کند،

ومں الدٮں اسركوا ٮود احدهم لو ٮعمر الڡ سٮه

اما این او را به هیچ‌وجه از کیفر دور نمی‌کرد، حتی اگر چنین دراز زندگی می‌کرد.

وما هو ٮمرحرحه مں العداٮ اں ٮعمر

همانا ما نشانه‌های روشن را به سوی تو فرود آوردیم،

ولڡد اٮرلٮا الٮك اٮٮ ٮٮٮٮ

آیا هرگاه پیمانی می‌بندند، گروهی از آنان آن را دور می‌افکند؟

اوكلما عهدوا عهدا ٮٮده ڡرٮٯ مٮهم

و از آنچه منحرف‌کنندگان دربارهٔ پادشاهی سلیمان برمی‌خواندند پیروی کردند.

واٮٮعوا ما ٮٮلوا السٮطٮں على ملك سلٮمں

حال آنکه سلیمان هرگز انکار نکرد،

وما كڡر سلٮمں

اما منحرف‌کنندگان بودند که انکار کردند، چشم‌بندی را به انسان‌ها می‌آموختند، و نیز آنچه بر دو پادشاه در بابل فرود آورده شد، هاروت و ماروت؛

ولكں السٮطٮں كڡروا ٮعلموں الٮاس السحر وما اٮرل على الملكٮں ٮٮاٮل هروٮ ومروٮ

و آن دو به هیچ‌کس نمی‌آموختند بی‌آنکه نخست بگویند: «ما فقط یک آزمونیم، پس انکار مکن.»

وما ٮعلماں مں احد حٮى ٮڡولا اٮما ٮحں ڡٮٮه ڡلا ٮكڡر

آنگاه از آن دو چیزی می‌آموختند که با آن مرد را از همسرش جدا می‌کنند؛

ڡٮٮعلموں مٮهما ما ٮڡرڡوں ٮه ٮٮں المر وروحه

اما با آن به هیچ‌کس آسیب نمی‌رسانند، مگر با اجازهٔ خدا.

وما هم ٮصارٮں ٮه مں احد الا ٮادں الله

و چیزی می‌آموزند که به آنان آسیب می‌رساند و برایشان سودی ندارد.

وٮٮعلموں ما ٮصرهم ولا ٮٮڡعهم

همانا می‌دانستند که هر که آن را بخرد، در زندگی واپسین هیچ سهمی نخواهد داشت.

ولڡد علموا لمں اسٮرٮه ما له ڡى الاحره مں حلٯ

ای کسانی که باور آورده‌اید! نگویید «ما را خوار مشمار»، اما بگویید «ما را بنگر»، و گوش فرا دهید.

ٮاٮها الدٮں امٮوا لا ٮڡولوا رعٮا وڡولوا اٮطرٮا واسمعوا

انکارکنندگان از میان دارندگان نوشتار، و انبازگیرندگان، نمی‌خواهند که هیچ نیکی‌ای از سوی سرپرست شما بر شما فرود آید؛

ما ٮود الدٮں كڡروا مں اهل الكٮٮ ولا المسركٮں اں ٮٮرل علٮكم مں حٮر مں رٮكم

اما خدا مهر خود را به هر که او را پسند افتد اختصاص می‌دهد.

والله ٮحٮص ٮرحمٮه مں ٮسا

هر نشانه‌ای که ما رونویسی می‌کنیم، یا فراموش می‌گردانیم، بهتر از آن یا همانند آن را می‌آوریم.

ما ٮٮسح مں اٮه او ٮٮسها ٮاٮ ٮحٮر مٮها او مٮلها

یا می‌خواهید از فرستادهٔ خود بپرسید، چنان‌که موسی پیش‌تر پرسیده شد؟

ام ٮرٮدوں اں ٮسلوا رسولكم كما سٮل موسى مں ڡٮل

بسیاری از دارندگان نوشتار می‌خواهند شما را، پس از باورتان، به انکاری بازگردانند،

ود كٮٮر مں اهل الكٮٮ لو ٮردوٮكم مں ٮعد اٮمٮكم كڡارا

از رشک، از سوی خودشان، پس از آنکه حقیقت برایشان روشن شد.

حسدا مں عٮد اٮڡسهم مں ٮعد ما ٮٮٮں لهم الحٯ

پس چشم‌پوشی کنید و از آن درگذرید، تا آنکه خدا دستور خود را بیاورد،

ڡاعڡوا واصڡحوا حٮى ٮاٮى الله ٮامره

و تماس را پابرجا نگه دارید، و گشاده‌دستی ناب را بدهید.

واڡٮموا الصلوه واٮوا الركوه

و هر نیکی‌ای که برای خودتان پیش می‌برید، آن را نزد خدا خواهید یافت،

وما ٮڡدموا لاٮڡسكم مں حٮر ٮحدوه عٮد الله

و گفتند: «هیچ‌کس به باغ درنخواهد آمد، مگر آنکه از بازگرایان یا یاری‌رسانان باشد.»

وڡالوا لں ٮدحل الحٮه الا مں كاں هودا او ٮصرى

اینها آرزوهای بیهودهٔ ایشان است.

ٮلك اماٮٮهم

و بازگرایان گفتند: «یاری‌رسانان بر هیچ چیز تکیه ندارند»؛ و یاری‌رسانان گفتند: «بازگرایان بر هیچ چیز تکیه ندارند»؛ در حالی که نوشتار را برمی‌خوانند.

وڡالٮ الٮهود لٮسٮ الٮصرى على سى وڡالٮ الٮصرى لٮسٮ الٮهود على سى وهم ٮٮلوں الكٮٮ

چنین گفتند کسانی که نمی‌دانند، سخنی همانند سخن ایشان می‌گویند.

كدلك ڡال الدٮں لا ٮعلموں مٮل ڡولهم

و پس کیست ستمگرتر از آن‌که مانع می‌شود که در جای‌های پیشانی بر خاک نهادن خدا، نام او به یاد آورده شود، و در ویرانی آن‌ها می‌کوشد؟

ومں اطلم ممں مٮع مسحد الله اں ٮدكر ڡٮها اسمه وسعى ڡى حراٮها

اینان را نشاید که در آن درآیند مگر ترسان.

اولٮك ما كاں لهم اں ٮدحلوها الا حاٮڡٮں

در زندگی نزدیک، رسوایی‌ای دارند،

لهم ڡى الدٮٮا حرى

و خاور و باختر از آنِ خدا است:

ولله المسرٯ والمعرٮ

هر جا که روی کنید، آنجا سوی خدا است،

ڡاٮٮما ٮولوا ڡٮم وحه الله

و گفتند: «خدا فرزندی برای خود برگرفته است.»

وڡالوا اٮحد الله ولدا

شکوه بر او باد!

سٮحٮه

بلکه آنچه در آسمان‌ها و بر زمین است از آنِ او است؛

ٮل له ما ڡى السموٮ والارص

آفریننده‌ای بی‌هیچ پیشینه از آسمان‌ها و زمین.

ٮدٮع السموٮ والارص

چون چیزی را مقرر می‌کند، فقط به آن می‌گوید: «باش»،

وادا ڡصى امرا ڡاٮما ٮڡول له كں

و کسانی که نمی‌دانند گفتند: «چرا خدا با ما سخن نمی‌گوید، یا چرا نشانه‌ای برای ما نمی‌آید!»

وڡال الدٮں لا ٮعلموں لولا ٮكلمٮا الله او ٮاٮٮٮا اٮه

چنین گفتند کسانی که پیش از آنان بودند، سخنی همانند سخن آنان؛

كدلك ڡال الدٮں مں ڡٮلهم مٮل ڡولهم

هسته‌هایشان به یکدیگر شبیه‌اند.

ٮسٮهٮ ڡلوٮهم

ما تو را، به حقیقت، مژده‌دهنده و هشداردهنده فرستادیم،

اٮا ارسلٮك ٮالحٯ ٮسٮرا وٮدٮرا

و نه بازگرایان و نه یاری‌رسانان هرگز از تو خشنود نخواهند شد، تا آنگاه که از آموزهٔ آنان پیروی نکنی.

ولں ٮرصى عٮك الٮهود ولا الٮصرى حٮى ٮٮٮع ملٮهم

بگو: «راهنمایی خدا، آن است راهنمایی.»

ڡل اں هدى الله هو الهدى

کسانی که به آنان نوشتار دادیم، و آن را چنان‌که باید برخوانده شود برمی‌خوانند، اینان‌اند که به آن باور می‌آورند.

الدٮں اٮٮٮهم الكٮٮ ٮٮلوٮه حٯ ٮلاوٮه اولٮك ٮومٮوں ٮه

و چون سرپرست ابراهیم او را با کلمه‌هایی آزمود، که او کامل کرد.

واد اٮٮلى اٮرهم رٮه ٮكلمٮ ڡاٮمهں

گفت: «همانا من تو را راهنما برای انسان‌ها خواهم ساخت.»

ڡال اٮى حاعلك للٮاس اماما

گفت: «و از نسل من؟»

ڡال ومں درٮٮى

و چون خانه را برای انسان‌ها جایی برای بازگشت و امنیت ساختیم؛ و آنان از ایستگاه ابراهیم جایی برای تماس برگرفتند.

واد حعلٮا الٮٮٮ مٮاٮه للٮاس وامٮا واٮحدوا مں مڡام اٮرهم مصلى

و چون ابراهیم گفت: «ای سرپرست من، این را سرزمینی امن قرار ده، و مردم آن را با میوه‌ها روزی ده، کسانی از آنان که به خدا و روز واپسین باور می‌آورند.»

واد ڡال اٮرهم رٮ احعل هدا ٮلدا امٮا واررٯ اهله مں الٮمرٮ مں امں مٮهم ٮالله والٮوم الاحر

گفت: «و هر که انکار کند، کامیابی‌ای کوتاه به او می‌دهم، سپس او را به کیفر آتش ناچار می‌کنم.»

ڡال ومں كڡر ڡامٮعه ڡلٮلا ٮم اصطره الى عداٮ الٮار

و چون ابراهیم شالوده‌های خانه را با اسماعیل بالا می‌برد:

واد ٮرڡع اٮرهم الڡواعد مں الٮٮٮ واسمعٮل

سرپرست ما، ما دو تن را نزد خود بی‌خدشه قرار ده، و از نسل ما، جامعه‌ای نزد خود بی‌خدشه.

رٮٮا واحعلٮا مسلمٮں لك ومں درٮٮٮا امه مسلمه لك

و روش‌های نیکوکارانهٔ ما را به ما بنمای.

وارٮا مٮاسكٮا

و با گذشت به سوی ما بازگرد،

وٮٮ علٮٮا

سرپرست ما، و در میان آنان فرستاده‌ای برانگیز، از خودشان، که نشانه‌های تو را برایشان برخواند، نوشتار و فرزانگی را به آنان بیاموزد، و آنان را پاک کند؛

رٮٮا واٮعٮ ڡٮهم رسولا مٮهم ٮٮلوا علٮهم اٮٮك وٮعلمهم الكٮٮ والحكمه وٮركٮهم

و پس کیست که از آموزهٔ ابراهیم روی برتابد، مگر آن که خویشتن خود را بی‌خرد می‌سازد؟

ومں ٮرعٮ عں مله اٮرهم الا مں سڡه ٮڡسه

ما او را همانا در زندگی نزدیک برگزیدیم،

ولڡد اصطڡٮٮه ڡى الدٮٮا

چون سرپرستش به او گفت: «نزد من بی‌خدشه باش»؛

اد ڡال له رٮه اسلم

و ابراهیم آن را به پسرانش سفارش کرد،

ووصى ٮها اٮرهم ٮٮٮه

یا شما گواه بودید، هنگامی که مرگ به یعقوب رسید، هنگامی که به پسرانش گفت: «پس از من چه کسی را فرمان خواهید برد؟»

ام كٮٮم سهدا اد حصر ٮعڡوٮ الموٮ اد ڡال لٮٮٮه ما ٮعٮدوں مں ٮعدى

این جامعه‌ای است که پیش‌تر گذشته است:

ٮلك امه ڡد حلٮ

از آنِ او است آنچه به دست آورد،

لها ما كسٮٮ

و از آنِ شما آنچه به دست آوردید؛

ولكم ما كسٮٮم

و گفتند: «بازگرایان یا یاری‌رسانان باشید، راهنمایی خواهید پذیرفت.»

وڡالوا كوٮوا هودا او ٮصرى ٮهٮدوا

بگو: «نه، بلکه آموزهٔ ابراهیم، یکسره رو به خدا»،

ڡل ٮل مله اٮرهم حٮٮڡا

اگر به آنچه شما بدان باور آوردید باور آورند، آنگاه راهنمایی می‌پذیرند؛

ڡاں امٮوا ٮمٮل ما امٮٮم ٮه ڡڡد اهٮدوا

و اگر پشت کنند، آنگاه فقط در گسست‌اند؛

واں ٮولوا ڡاٮما هم ڡى سڡاٯ

خدا به‌زودی در برابر آنان برای تو بسنده خواهد بود:

ڡسٮكڡٮكهم الله

رنگ‌آمیزی خدا —

صٮعه الله

و کیست که بهتر از خدا رنگ می‌آمیزد؟ —

ومں احسں مں الله صٮعه

بگو: «آیا با ما دربارهٔ خدا ستیزه می‌کنید، در حالی که او سرپرست ما و سرپرست شما است؟ کردارهای ما از آنِ ما و کردارهای شما از آنِ شما؛

ڡل اٮحاحوٮٮا ڡى الله وهو رٮٮا ورٮكم ولٮا اعملٮا ولكم اعملكم

یا می‌گویید: «ابراهیم، اسماعیل، اسحاق، یعقوب و تبارها بازگرایان یا یاری‌رسانان بودند»؟

ام ٮڡولوں اں اٮرهم واسمعٮل واسحٯ وٮعڡوٮ والاسٮاط كاٮوا هودا او ٮصرى

بگو: «آیا شما بهتر می‌دانید یا خدا؟»

ڡل اٮٮم اعلم ام الله

و پس کیست ستمگرتر از آن که گواهی‌ای را که نزد او از سوی خدا است کتمان می‌کند؟

ومں اطلم ممں كٮم سهده عٮده مں الله

این جامعه‌ای است که پیش‌تر گذشته است:

ٮلك امه ڡد حلٮ

از آنِ او است آنچه به دست آورد،

لها ما كسٮٮ

و از آنِ شما آنچه به دست آوردید؛

ولكم ما كسٮٮم

بی‌خردان از میان انسان‌ها خواهند گفت: «چه چیز آنان را از نقطهٔ تجمع‌شان که بر آن ایستاده بودند برگرداند؟»

سٮڡول السڡها مں الٮاس ما ولٮهم عں ڡٮلٮهم الٮى كاٮوا علٮها

بگو: «خاور و باختر از آنِ خدا است؛

ڡل لله المسرٯ والمعرٮ

و بدین‌سان شما را جامعه‌ای نمونه ساختیم،

وكدلك حعلٮكم امه وسطا

تا شما بر انسان‌ها گواه باشید، و فرستاده بر شما گواه باشد.

لٮكوٮوا سهدا على الٮاس وٮكوں الرسول علٮكم سهٮدا

و نقطهٔ تجمعی را که بر آن ایستاده بودی ننهاده بودیم مگر برای آنکه بازشناسیم کسی را که از فرستاده پیروی می‌کند از کسی که بر پاشنه‌هایش واپس می‌چرخد.

وما حعلٮا الڡٮله الٮى كٮٮ علٮها الا لٮعلم مں ٮٮٮع الرسول ممں ٮٮڡلٮ على عڡٮٮه

این بی‌گمان گران بود، مگر برای کسانی که خدا آنان را راه نموده است.

واں كاٮٮ لكٮٮره الا على الدٮں هدى الله

و خدا را شایسته نیست که بگذارد باور شما پراکنده شود.

وما كاں الله لٮصٮع اٮمٮكم

همانا گردش چهرهٔ تو را در آسمان به هر سو خواهیم دید؛ پس بی‌گمان نقطهٔ تجمعی را که تو را خشنود کند راستای تو قرار خواهیم داد.

ڡد ٮرى ٮڡلٮ وحهك ڡى السما ڡلٮولٮٮك ڡٮله ٮرصٮها

پس راستای خود را به سوی جای پیشانی بر خاک نهادن مصون از تعرّض بگیر،

ڡول وحهك سطر المسحد الحرام

و هر جا که باشید، راستای خود را به سوی آن بگیرید.

وحٮٮ ما كٮٮم ڡولوا وحوهكم سطره

و کسانی که نوشتار به آنان داده شده است بی‌گمان می‌دانند که آن حقیقتی است از سوی سرپرست‌شان.

واں الدٮں اوٮوا الكٮٮ لٮعلموں اٮه الحٯ مں رٮهم

و حتی اگر برای کسانی که نوشتار به آنان داده شده است هر نشانه‌ای می‌آوردی، از نقطهٔ تجمع تو پیروی نمی‌کردند.

ولٮں اٮٮٮ الدٮں اوٮوا الكٮٮ ٮكل اٮه ما ٮٮعوا ڡٮلٮك

و تو از نقطهٔ تجمع آنان پیروی نخواهی کرد؛

وما اٮٮ ٮٮاٮع ڡٮلٮهم

و آنان نیز از نقطهٔ تجمع یکدیگر پیروی نمی‌کنند.

وما ٮعصهم ٮٮاٮع ڡٮله ٮعص

کسانی که به آنان نوشتار دادیم او را می‌شناسند چنان‌که پسران خود را می‌شناسند،

الدٮں اٮٮٮهم الكٮٮ ٮعرڡوٮه كما ٮعرڡوں اٮٮاهم

حقیقت از سوی سرپرست تو است؛

الحٯ مں رٮك

و هر کس را سویی است که راستا به سوی آن به او داده شده است؛ پس در بهترین‌ها بر یکدیگر پیشی گیرید.

ولكل وحهه هو مولٮها ڡاسٮٮڡوا الحٮرٮ

هر جا که باشید، خدا همهٔ شما را باز خواهد آورد،

اٮں ما ٮكوٮوا ٮاٮ ٮكم الله حمٮعا

و از هر جا که بیرون می‌روی، راستای خود را به سوی جای پیشانی بر خاک نهادن مصون از تعرّض بگیر:

ومں حٮٮ حرحٮ ڡول وحهك سطر المسحد الحرام

این بی‌گمان حقیقتی است از سوی سرپرست تو.

واٮه للحٯ مں رٮك

و از هر جا که بیرون می‌روی، راستای خود را به سوی جای پیشانی بر خاک نهادن مصون از تعرّض بگیر،

ومں حٮٮ حرحٮ ڡول وحهك سطر المسحد الحرام

و هر جا که باشید، راستای خود را به سوی آن بگیرید، تا مردم هیچ استدلالی علیه شما نداشته باشند — مگر آنان که از میان ایشان ستمگرند؛ پس از آنان بیم نداشته باشید، اما از من بیم داشته باشید —

وحٮٮ ما كٮٮم ڡولوا وحوهكم سطره لٮلا ٮكوں للٮاس علٮكم ححه الا الدٮں طلموا مٮهم ڡلا ٮحسوهم واحسوٮى

ای کسانی که باور آورده‌اید! از شکیبایی و تماس یاری بجویید،

ٮاٮها الدٮں امٮوا اسٮعٮٮوا ٮالصٮر والصلوه

و دربارهٔ کسانی که بر راه خدا کشته می‌شوند نگویید که مرده‌اند.

ولا ٮڡولوا لمں ٮڡٮل ڡى سٮٮل الله اموٮ

اینان‌اند کسانی که بر آنان تماس‌هایی از سوی سرپرست‌شان است، و مهری،

اولٮك علٮهم صلوٮ مں رٮهم ورحمه

صفا و مروه همانا از شاخص‌های محسوس خدا هستند.

اں الصڡا والمروه مں سعاٮر الله

هر که حج خانه را به‌جا آورد یا عمره کند، بر او هیچ ایرادی نیست که از آن دو دیدن کند.

ڡمں حح الٮٮٮ او اعٮمر ڡلا حٮاح علٮه اں ٮطوڡ ٮهما

همانا کسانی که انکار می‌کنند و در حال انکار می‌میرند — اینان‌اند که نفرین خدا، کارگزاران و انسان‌ها، همگی، بر آنان است، که در آن جاودانه خواهند ماند؛

اں الدٮں كڡروا وماٮوا وهم كڡار اولٮك علٮهم لعٮه الله والملٮكه والٮاس احمعٮں حلدٮں ڡٮها

و ایزد شما ایزدی یگانه است؛

والهكم اله وحد

هیچ ایزدی نیست مگر او،

لا اله الا هو

و از میان انسان‌ها کسانی هستند که غیر از خدا رقیبانی برمی‌گیرند، که آنان را دوست می‌دارند چنان‌که خدا را دوست می‌دارند؛

ومں الٮاس مں ٮٮحد مں دوں الله اٮدادا ٮحٮوٮهم كحٮ الله

اما کسانی که باور آورده‌اند در دوستی خدا از آنان شدیدتر‌اند.

والدٮں امٮوا اسد حٮا لله

و پیروان خواهند گفت: «کاش ما را تلافی‌ای بود، آنگاه خود را از آنان بری اعلام می‌کردیم چنان‌که آنان خود را از ما بری اعلام کردند.»

وڡال الدٮں اٮٮعوا لو اں لٮا كره ڡٮٮٮرا مٮهم كما ٮٮروا مٮا

چنین است که خدا کردارهای آنان را به ایشان می‌نمایاند، همچون حسرت‌هایی برایشان،

كدلك ٮرٮهم الله اعملهم حسرٮ علٮهم

ای انسان‌ها! از آنچه بر زمین است بخورید، از آنچه روا و نیکو است،

ٮاٮها الٮاس كلوا مما ڡى الارص حللا طٮٮا

و از گام‌های منحرف‌کننده پیروی نکنید،

ولا ٮٮٮعوا حطوٮ السٮطں

و چون به آنان گفته می‌شود: «از آنچه خدا فرود آورده است پیروی کنید»، می‌گویند: «نه، ما از آنچه نیاکان خود را بر آن یافتیم پیروی می‌کنیم.»

وادا ڡٮل لهم اٮٮعوا ما اٮرل الله ڡالوا ٮل ٮٮٮع ما الڡٮٮا علٮه اٮاٮا

و مثال انکارکنندگان مثال کسی است که به آنچه فقط فراخوان و هیاهو می‌شنود فریاد می‌زند.

ومٮل الدٮں كڡروا كمٮل الدى ٮٮعٯ ٮما لا ٮسمع الا دعا وٮدا

او بر شما فقط جانور مرده، خون، گوشت خوک، و آنچه برای غیر از خدا وقف شده است را ممنوع کرده است.

اٮما حرم علٮكم المٮٮه والدم ولحم الحٮرٮر وما اهل ٮه لعٮر الله

اما هر که ناچار شود، بی‌آنکه سرکش باشد و از حدود فراتر رود، هیچ تخطی‌ای بر او نیست،

ڡمں اصطر عٮر ٮاع ولا عاد ڡلا اٮم علٮه

همانا کسانی که آنچه را خدا از نوشتار فرود آورده است کتمان می‌کنند، و به آن بهایی ناچیز می‌خرند — اینان‌اند که در شکم‌های خود فقط آتش فرو می‌برند؛ خدا در روز حضور با آنان سخن نخواهد گفت، و آنان را پاک نخواهد کرد،

اں الدٮں ٮكٮموں ما اٮرل الله مں الكٮٮ وٮسٮروں ٮه ٮمٮا ڡلٮلا اولٮك ما ٮاكلوں ڡى ٮطوٮهم الا الٮار ولا ٮكلمهم الله ٮوم الڡٮمه ولا ٮركٮهم

این از آن است که خدا نوشتار را به حقیقت فرود آورد،

دلك ٮاں الله ٮرل الكٮٮ ٮالحٯ

فضیلت در آن نیست که چهره‌های خود را به سوی خاور یا باختر بگردانید،

لٮس الٮر اں ٮولوا وحوهكم ڡٮل المسرٯ والمعرٮ

اما فضیلت، آن است که به خدا، روز واپسین، کارگزاران، نوشتار و اطلاع‌دهندگان باور آورد، و از دارایی خود، با وجود دوستی‌اش به آن، به نزدیکان، یتیمان، تنگ‌دستان، مسافر در راه‌مانده و خواهندگان بدهد، و برای رها کردن کسانی که زیر بار قرض‌اند، تماس را پابرجا نگه دارد و گشاده‌دستی ناب را بدهد،

ولكں الٮر مں امں ٮالله والٮوم الاحر والملٮكه والكٮٮ والٮٮٮں واٮى المال على حٮه دوى الڡرٮى والٮٮمى والمسكٮں واٮں السٮٮل والساٮلٮں وڡى الرڡاٮ واڡام الصلوه واٮى الركوه

کسانی که چون پیمان بسته‌اند به پیمان خود وفادارند،

والموڡوں ٮعهدهم ادا عهدوا

و شکیبایان در سختی، آسیب، و هنگام خشونت:

والصٮرٮں ڡى الٮاسا والصرا وحٮں الٮاس

اینان‌اند که راست‌گو بوده‌اند،

اولٮك الدٮں صدڡوا

ای کسانی که باور آورده‌اید! پی‌جویی دربارهٔ کشته‌شدگان بر شما مقرر شده است:

ٮاٮها الدٮں امٮوا كٮٮ علٮكم الڡصاص ڡى الڡٮلى

آزاده با آزاده، فرمان‌بردار با فرمان‌بردار، و زن با زن.

الحر ٮالحر والعٮد ٮالعٮد والاٮٮى ٮالاٮٮى

اما برای کسی که برادرش به نفع او از چیزی چشم‌پوشی می‌کند: پیگیری به شیوهٔ شناخته‌شده، و تسویه‌ای با خوش‌رویی.

ڡمں عڡى له مں احٮه سى ڡاٮٮاع ٮالمعروڡ وادا الٮه ٮاحسں

این سبک‌سازی‌ای است از سوی سرپرست شما، و مهری.

دلك ٮحڡٮڡ مں رٮكم ورحمه

بر شما مقرر شده است، چون مرگ به یکی از شما رسید، اگر مالی بر جای می‌گذارد،

كٮٮ علٮكم ادا حصر احدكم الموٮ اں ٮرك حٮرا

وصیت به سود دو والد و نزدیکان، به شیوهٔ شناخته‌شده:

الوصٮه للولدٮں والاڡرٮٮں ٮالمعروڡ

و هر که آن را پس از شنیدنش تغییر دهد، تخطی فقط بر عهدهٔ کسانی است که آن را تغییر می‌دهند،

ڡمں ٮدله ٮعدما سمعه ڡاٮما اٮمه على الدٮں ٮٮدلوٮه

اما هر که از وصیت‌کننده جانب‌داری یا تخطی‌ای بترسد، و میان آنان آشتی دهد، هیچ تخطی‌ای بر او نیست؛

ڡمں حاڡ مں موص حٮڡا او اٮما ڡاصلح ٮٮٮهم ڡلا اٮم علٮه

ای کسانی که باور آورده‌اید! پرهیز بر شما مقرر شده است، چنان‌که بر کسانی که پیش از شما بودند مقرر شد، شاید محتاط باشید، در روزهایی شمرده‌شده.

ٮاٮها الدٮں امٮوا كٮٮ علٮكم الصٮام كما كٮٮ على الدٮں مں ڡٮلكم لعلكم ٮٮڡوں اٮاما معدودٮ

و هر که از شما بیمار یا در سفر باشد، آنگاه شمار روزهایی دیگر؛

ڡمں كاں مٮكم مرٮصا او على سڡر ڡعده مں اٮام احر

و برای کسانی که توان آن را دارند، جبرانی، خوراک یک تنگ‌دست.

وعلى الدٮں ٮطٮڡوٮه ڡدٮه طعام مسكٮں

و هر که با رضایت خود نیکی کند، آن برای او بهتر است؛

ڡمں ٮطوع حٮرا ڡهو حٮر له

ماه طراوت، آنکه در آن این خوانش فرود آورده شد، راهنمایی برای انسان‌ها، و دلایل روشن از راهنمایی و بازشناسی.

سهر رمصاں الدى اٮرل ڡٮه الڡراں هدى للٮاس وٮٮٮٮ مں الهدى والڡرڡاں

هر که از شما این ماه را گواهی دهد، از آن خودداری کند؛

ڡمں سهد مٮكم السهر ڡلٮصمه

و هر که بیمار یا در سفر باشد، آنگاه شمار روزهایی دیگر.

ومں كاں مرٮصا او على سڡر ڡعده مں اٮام احر

خدا برای شما آسانی را می‌خواهد، برای شما دشواری را نمی‌خواهد،

ٮرٮد الله ٮكم الٮسر ولا ٮرٮد ٮكم العسر

و چون فرمان‌برداران من دربارهٔ من از تو می‌پرسند، من نزدیکم:

وادا سالك عٮادى عٮى ڡاٮى ڡرٮٮ

به فراخوان کسی که مرا فرا می‌خواند پاسخ می‌دهم، آنگاه که مرا فرا می‌خواند.

احٮٮ دعوه الداع ادا دعاں

شب پرهیز، نزدیکی با زنان‌تان برای شما روا شده است:

احل لكم لٮله الصٮام الرڡٮ الى ٮساٮكم

آنان لباسی برای شمایند و شما لباسی برای آنانید.

هں لٮاس لكم واٮٮم لٮاس لهں

خدا می‌دانست که به خودتان خیانت می‌کردید؛ آنگاه با گذشت به سوی شما بازگشت، و از شما چشم‌پوشی کرد.

علم الله اٮكم كٮٮم ٮحٮاٮوں اٮڡسكم ڡٮاٮ علٮكم وعڡا عٮكم

اکنون پس به آنان بپیوندید،

ڡالں ٮسروهں

و آنچه را خدا برای شما مقرر کرده است بجویید.

واٮٮعوا ما كٮٮ الله لكم

و بخورید و بنوشید تا آنگاه که نخ سپید از نخ سیاه سپیده‌دم برای شما تمایز یابد،

وكلوا واسرٮوا حٮى ٮٮٮٮں لكم الحٮط الاٮٮص مں الحٮط الاسود مں الڡحر

سپس پرهیز را تا شب کامل کنید.

ٮم اٮموا الصٮام الى الٮل

و با آنان نپیوندید، در حالی که در جای‌های پیشانی بر خاک نهادن اقامت دارید.

ولا ٮٮسروهں واٮٮم عكڡوں ڡى المسحد

اینها حدود خدا است،

ٮلك حدود الله

پس به آن‌ها نزدیک نشوید.

ڡلا ٮڡرٮوها

از تو دربارهٔ اعلام‌های عمومی می‌پرسند.

ٮسلوٮك عں الاهله

بگو: «آن‌ها وعده‌گاه‌های مقرر برای انسان‌ها و برای حج‌اند.

ڡل هى موڡٮٮ للٮاس والحح

و فضیلت در آن نیست که از پشت به خانه‌ها بیایید،

ولٮس الٮر ٮاں ٮاٮوا الٮٮوٮ مں طهورها

اما فضیلت، آن است که محتاط باشد.

ولكں الٮر مں اٮڡى

پس از درهای خانه‌ها به خانه‌ها بیایید،

واٮوا الٮٮوٮ مں اٮوٮها

و در راه خدا با کسانی که با شما می‌جنگند بجنگید، اما حمله نکنید،

وڡٮلوا ڡى سٮٮل الله الدٮں ٮڡٮلوٮكم ولا ٮعٮدوا

و آنان را هر جا که غافلگیرشان کردید بکشید، و از آنجا که شما را بیرون کردند بیرونشان کنید:

واڡٮلوهم حٮٮ ٮڡڡٮموهم واحرحوهم مں حٮٮ احرحوكم

آزمون سخت‌تر از قتل است.

والڡٮٮه اسد مں الڡٮل

و نزد جای پیشانی بر خاک نهادن مصون از تعرّض با آنان نجنگید، پیش از آنکه در آنجا با شما بجنگند؛

ولا ٮڡٮلوهم عٮد المسحد الحرام حٮى ٮڡٮلوكم ڡٮه

اما اگر با شما جنگیدند، آنگاه آنان را بکشید:

ڡاں ڡٮلوكم ڡاڡٮلوهم

و با آنان بجنگید تا دیگر آزمونی نباشد، و قانون برای خدا باشد؛

وڡٮلوهم حٮى لا ٮكوں ڡٮٮه وٮكوں الدٮں لله

ماه مصون از تعرّض در برابر ماه مصون از تعرّض، و برای چیزهای مصون از تعرّض، پی‌جویی.

السهر الحرام ٮالسهر الحرام والحرمٮ ڡصاص

هر که به شما حمله کرد، به اندازهٔ حملهٔ او به شما به او حمله کنید،

ڡمں اعٮدى علٮكم ڡاعٮدوا علٮه ٮمٮل ما اعٮدى علٮكم

و در راه خدا هزینه کنید، اما آنچه را در دست دارید به نابودی نیفکنید؛ و نیکی کنید،

واٮڡڡوا ڡى سٮٮل الله ولا ٮلڡوا ٮاٮدٮكم الى الٮهلكه واحسٮوا

و حج و عمره را برای خدا کامل کنید.

واٮموا الحح والعمره لله

و اگر بازداشته شدید، آنگاه آنچه به آسانی یافت می‌شود به‌عنوان هدیه.

ڡاں احصرٮم ڡما اسٮٮسر مں الهدى

و سرهای خود را متراشید تا هدیه به محل رهایی‌اش برسد؛

ولا ٮحلڡوا روسكم حٮى ٮٮلع الهدى محله

و هر که از شما بیمار است، یا از آزاری در سر رنج می‌برد، آنگاه جبرانی با پرهیز، دستگیری یا روش نیکوکارانه.

ڡمں كاں مٮكم مرٮصا او ٮه ادى مں راسه ڡڡدٮه مں صٮام او صدڡه او ٮسك

و چون در امنیت شدید، هر که از عمره تا حج بهره ببرد، آنگاه آنچه به آسانی یافت می‌شود به‌عنوان هدیه.

ڡادا امٮٮم ڡمں ٮمٮع ٮالعمره الى الحح ڡما اسٮٮسر مں الهدى

و هر که توان آن را نیابد، آنگاه پرهیزی به مدت سه روز در حج، و هفت روز چون بازگشته باشید: این ده روز تمام است.

ڡمں لم ٮحد ڡصٮام ٮلٮه اٮام ڡى الحح وسٮعه ادا رحعٮم ٮلك عسره كامله

این برای کسی است که خانواده‌اش در جای پیشانی بر خاک نهادن مصون از تعرّض حاضر نیست.

دلك لمں لم ٮكں اهله حاصرى المسحد الحرام

حج در ماه‌هایی شناخته‌شده برگزار می‌شود.

الحح اسهر معلومٮ

هر که در آن‌ها خود را برای حج متعهد کند، آنگاه هیچ پلیدگویی، هیچ تجاوز، و هیچ مناظره‌ای در حج نیست.

ڡمں ڡرص ڡٮهں الحح ڡلا رڡٮ ولا ڡسوٯ ولا حدال ڡى الحح

و هر نیکی‌ای که بکنید، خدا آن را می‌داند.

وما ٮڡعلوا مں حٮر ٮعلمه الله

و توشه برگیرید؛

وٮرودوا

زیرا بهترین توشه احتیاط است.

ڡاں حٮر الراد الٮڡوى

بر شما ایرادی نیست که لطفی از سرپرست خود بجویید.

لٮس علٮكم حٮاح اں ٮٮٮعوا ڡصلا مں رٮكم

و چون از عرفات سرازیر شدید، خدا را نزد شاخص محسوس مصون از تعرّض به یاد آورید،

ڡادا اڡصٮم مں عرڡٮ ڡادكروا الله عٮد المسعر الحرام

سپس از آنجا که مردم سرازیر می‌شوند سرازیر شوید،

ٮم اڡٮصوا مں حٮٮ اڡاص الٮاس

و از خدا بخشایش بخواهید،

واسٮعڡروا الله

و چون روش‌های نیکوکارانهٔ خود را به پایان بردید، خدا را به یاد آورید چنان‌که نیاکان خود را به یاد می‌آورید، یا با یادآوری‌ای شدیدتر.

ڡادا ڡصٮٮم مٮسككم ڡادكروا الله كدكركم اٮاكم او اسد دكرا

اینان‌اند که قسمتی از آنچه به دست آورده‌اند دارند.

اولٮك لهم ٮصٮٮ مما كسٮوا

و در روزهایی شمرده‌شده خدا را به یاد آورید.

وادكروا الله ڡى اٮام معدودٮ

و هر که در دو روز شتاب کند، هیچ تخطی‌ای بر او نیست؛

ڡمں ٮعحل ڡى ٮومٮں ڡلا اٮم علٮه

و هر که دیر کند، هیچ تخطی‌ای بر او نیست، برای کسی که محتاط است.

ومں ٮاحر ڡلا اٮم علٮه لمں اٮڡى

و چون پشت می‌کند، می‌کوشد در زمین فساد پراکنده کند، و شخم‌زار و زادگان را نابود سازد.

وادا ٮولى سعى ڡى الارص لٮڡسد ڡٮها وٮهلك الحرٮ والٮسل

و چون به او گفته می‌شود: «در برابر خدا محتاط باش»، قدرت او را در تخطی فرا می‌گیرد؛ پس جهنم او را بسنده است.

وادا ڡٮل له اٮٯ الله احدٮه العره ٮالاٮم ڡحسٮه حهٮم

و از میان انسان‌ها کسی هست که خویشتن خود را می‌فروشد، در جست‌وجوی خشنودی خدا.

ومں الٮاس مں ٮسرى ٮڡسه اٮٮعا مرصاٮ الله

ای کسانی که باور آورده‌اید! در آرامش درآیید، به‌تمامی،

ٮاٮها الدٮں امٮوا ادحلوا ڡى السلم كاڡه

و از گام‌های منحرف‌کننده پیروی نکنید،

ولا ٮٮٮعوا حطوٮ السٮطں

آیا فقط منتظرند که خدا در سایه‌بان‌هایی از ابرها نزد آنان بیاید،

هل ٮٮطروں الا اں ٮاٮٮهم الله ڡى طلل مں العمام

همراه کارگزاران، و کار فیصله داده شود؟

والملٮكه وڡصى الامر

از فرزندان اسرائیل بپرس که چه اندازه نشانه‌های روشن به آنان دادیم.

سل ٮٮى اسرٮل كم اٮٮٮهم مں اٮه ٮٮٮه

زندگی نزدیک برای انکارکنندگان آراسته شده است، و آنان کسانی را که باور آورده‌اند ریشخند می‌کنند؛

رٮں للدٮں كڡروا الحٮوه الدٮٮا وٮسحروں مں الدٮں امٮوا

اما محتاطان در روز حضور بالاتر از ایشان خواهند بود.

والدٮں اٮڡوا ڡوڡهم ٮوم الڡٮمه

انسان‌ها جامعه‌ای یگانه بودند؛ آنگاه خدا اطلاع‌دهندگان، مژده‌دهندگان و هشداردهندگان را برانگیخت، و با آنان نوشتار را به حقیقت فرود آورد، تا میان انسان‌ها دربارهٔ آنچه در آن اختلاف داشتند داوری کند.

كاں الٮاس امه وحده ڡٮعٮ الله الٮٮٮں مٮسرٮں ومٮدرٮں واٮرل معهم الكٮٮ ٮالحٯ لٮحكم ٮٮں الٮاس ڡٮما احٮلڡوا ڡٮه

و فقط کسانی که به آنان داده شد در آن اختلاف کردند،

وما احٮلڡ ڡٮه الا الدٮں اوٮوه

پس از آنکه دلایل روشن برایشان آمد، از روی زورگویی میان خودشان.

مں ٮعد ما حاٮهم الٮٮٮٮ ٮعٮا ٮٮٮهم

آنگاه خدا کسانی را که باور آورده‌اند به حقیقتی که در آن اختلاف داشتند راه نمود، با اجازهٔ خود.

ڡهدى الله الدٮں امٮوا لما احٮلڡوا ڡٮه مں الحٯ ٮادٮه

یا گمان بردید که به باغ درمی‌آیید، در حالی که هنوز همانند آنچه کسانی که پیش از شما گذشتند دیدند برایتان نیامده است؟ سختی و آسیب بر آنان رسید، و چنان لرزانده شدند که فرستاده و کسانی که با او باور آورده بودند گفتند: «پس یاری خدا کی؟»

ام حسٮٮم اں ٮدحلوا الحٮه ولما ٮاٮكم مٮل الدٮں حلوا مں ڡٮلكم مسٮهم الٮاسا والصرا ورلرلوا حٮى ٮڡول الرسول والدٮں امٮوا معه مٮى ٮصر الله

از تو می‌پرسند: چه باید هزینه کنند؟

ٮسلوٮك مادا ٮٮڡڡوں

بگو: «آنچه از نیکی هزینه می‌کنید برای دو والد، نزدیکان، یتیمان، تنگ‌دستان و مسافر در راه‌مانده است.

ڡل ما اٮڡڡٮم مں حٮر ڡللولدٮں والاڡرٮٮں والٮٮمى والمسكٮں واٮں السٮٮل

جنگ بر شما مقرر شده است، در حالی که برایتان مایهٔ نفرت است.

كٮٮ علٮكم الڡٮال وهو كره لكم

و شاید از چیزی نفرت داشته باشید، در حالی که آن برای شما نیکی است؛

وعسى اں ٮكرهوا سٮا وهو حٮر لكم

و شاید چیزی را دوست بدارید، در حالی که آن برای شما بدی است.

وعسى اں ٮحٮوا سٮا وهو سر لكم

خدا می‌داند،

والله ٮعلم

از تو دربارهٔ ماه مصون از تعرّض می‌پرسند، دربارهٔ جنگی که در آن روی دهد.

ٮسلوٮك عں السهر الحرام ڡٮال ڡٮه

بگو: «جنگیدن در آن سنگین است؛

ڡل ڡٮال ڡٮه كٮٮر

اما بازداشتن از راه خدا، انکار او، بازداشتن از دسترسی به جای پیشانی بر خاک نهادن مصون از تعرّض، و بیرون کردن مردم آن از آن، نزد خدا سنگین‌تر است؛

وصد عں سٮٮل الله وكڡر ٮه والمسحد الحرام واحراح اهله مٮه اكٮر عٮد الله

و آزمون از قتل سنگین‌تر است.

والڡٮٮه اكٮر مں الڡٮل

و آنان از جنگیدن با شما دست نخواهند کشید تا شما را از قانون‌تان بازگردانند، اگر بتوانند.

ولا ٮرالوں ٮڡٮلوٮكم حٮى ٮردوكم عں دٮٮكم اں اسٮطعوا

و هر که از شما از قانون خود دست بکشد و در حال انکار بمیرد — اینان‌اند که کردارهایشان فروریخته است، در زندگی نزدیک و در زندگی واپسین،

ومں ٮرٮدد مٮكم عں دٮٮه ڡٮمٮ وهو كاڡر ڡاولٮك حٮطٮ اعملهم ڡى الدٮٮا والاحره

همانا کسانی که باور آورده‌اند، کسانی که مهاجرت کرده و در راه خدا مبارزه کرده‌اند — اینان‌اند که به مهر خدا امید دارند.

اں الدٮں امٮوا والدٮں هاحروا وحهدوا ڡى سٮٮل الله اولٮك ٮرحوں رحمٮ الله

از تو دربارهٔ شراب و قمار می‌پرسند.

ٮسلوٮك عں الحمر والمٮسر

بگو: «در آن دو تخطی‌ای بزرگ هست، و سودهایی برای انسان‌ها؛

ڡل ڡٮهما اٮم كٮٮر ومٮڡع للٮاس

اما تخطی آن دو از سودشان بزرگ‌تر است.»

واٮمهما اكٮر مں ٮڡعهما

چنین است که خدا نشانه‌ها را برای شما روشن می‌سازد، شاید دربارهٔ زندگی نزدیک و زندگی واپسین بیندیشید.

كدلك ٮٮٮں الله لكم الاٮٮ لعلكم ٮٮڡكروں ڡى الدٮٮا والاحره

و از تو دربارهٔ یتیمان می‌پرسند. بگو: «اصلاح وضع آنان نیکی است؛

وٮسلوٮك عں الٮٮمى ڡل اصلاح لهم حٮر

و اگر کارهای خود را با کارهای آنان درآمیزید، آنان برادران شمایند.

واں ٮحالطوهم ڡاحوٮكم

خدا فسادگر را از آن که اصلاح می‌کند بازمی‌شناسد.

والله ٮعلم المڡسد مں المصلح

و اگر خدا را پسند افتاده بود، شما را در فشار می‌نهاد،

ولو سا الله لاعٮٮكم

و با زنانی که انباز می‌گیرند ازدواج نکنید، تا آنکه باور آورند؛

ولا ٮٮكحوا المسركٮ حٮى ٮومں

و یک زن فرمان‌بردار باورمند همانا بهتر است از زنی که انباز می‌گیرد، حتی اگر او شما را خیره کند.

ولامه مومٮه حٮر مں مسركه ولو اعحٮٮكم

و به انبازگیرندگان به همسری ندهید، تا آنکه باور آورند؛

ولا ٮٮكحوا المسركٮں حٮى ٮومٮوا

و یک مرد فرمان‌بردار باورمند همانا بهتر است از مردی که انباز می‌گیرد، حتی اگر او شما را خیره کند.

ولعٮد مومں حٮر مں مسرك ولو اعحٮكم

اینان‌اند که به سوی آتش فرا می‌خوانند،

اولٮك ٮدعوں الى الٮار

در حالی که خدا به سوی باغ و بخشایش فرا می‌خواند، با اجازهٔ خود،

والله ٮدعوا الى الحٮه والمعڡره ٮادٮه

و از تو دربارهٔ قاعدگی می‌پرسند. بگو: «آن آزاری است؛

وٮسلوٮك عں المحٮص ڡل هو ادى

پس در قاعدگی از زنان کناره بگیرید،

ڡاعٮرلوا الٮسا ڡى المحٮص

و تا آنگاه که دیگر دچار ناراحتی نباشند به آنان نزدیک نشوید.

ولا ٮڡرٮوهں حٮى ٮطهرں

و چون دیگر نبودند، از آنجا که خدا به شما دستور داده است به آنان بپیوندید،

ڡادا ٮطهرں ڡاٮوهں مں حٮٮ امركم الله

زنان شما برای شما شخم‌زارند؛ پس به شخم‌زار خود بپیوندید چنان‌که پسندتان افتد،

ٮساوكم حرٮ لكم ڡاٮوا حرٮكم اٮى سٮٮم

و برای خودتان پیش ببرید؛

وڡدموا لاٮڡسكم

و در برابر خدا محتاط باشید،

واٮڡوا الله

و بدانید که با او روبه‌رو خواهید شد.

واعلموا اٮكم ملڡوه

و خدا را در سوگندهایتان بهانه‌ای نسازید که به دلخواه به کار می‌برید،

ولا ٮحعلوا الله عرصه لاٮمٮكم

تا گواهی دهید که فضیلت‌مندید، که محتاطید، و اینکه میان مردم آشتی می‌دهید.

اں ٮٮروا وٮٮڡوا وٮصلحوا ٮٮں الٮاس

خدا شما را برای بیهودگی در سوگندهایتان نخواهد گرفت،

لا ٮواحدكم الله ٮاللعو ڡى اٮمٮكم

اما شما را برای آنچه هسته‌هایتان به دست آورده‌اند خواهد گرفت.

ولكں ٮواحدكم ٮما كسٮٮ ڡلوٮكم

برای کسانی که سوگند می‌خورند که از زنان خود کناره بگیرند، چهار ماه انتظار؛

للدٮں ٮولوں مں ٮساٮهم ٮرٮص ارٮعه اسهر

و زنانِ طلاق‌داده‌شده سه دوره در انتظار می‌مانند؛

والمطلڡٮ ٮٮرٮصں ٮاٮڡسهں ٮلٮه ڡرو

و بر آنان روا نیست که آنچه را خدا در زهدان‌هایشان آفریده است کتمان کنند، اگر به خدا و روز واپسین باور می‌آورند.

ولا ٮحل لهں اں ٮكٮمں ما حلٯ الله ڡى ارحامهں اں كں ٮومں ٮالله والٮوم الاحر

و شوهرانشان در این مدت برای بازگرداندن آنان حق بیشتری دارند، اگر آشتی بخواهند.

وٮعولٮهں احٯ ٮردهں ڡى دلك اں ارادوا اصلحا

و برای آنان حقوقی برابر با تعهداتشان است، به شیوهٔ شناخته‌شده؛

ولهں مٮل الدى علٮهں ٮالمعروڡ

و مردان بر آنان درجه‌ای دارند.

وللرحال علٮهں درحه

طلاق دو بار است.

الطلٯ مرٮاں

سپس یا بازگرفتن به شیوهٔ شناخته‌شده، یا رهاسازی با خوش‌رویی.

ڡامساك ٮمعروڡ او ٮسرٮح ٮاحسں

و برای شما روا نیست که از آنچه به آنان داده‌اید چیزی را بازپس گیرید، مگر آنکه هر دو بترسند که حدود خدا را پابرجا نگه ندارند.

ولا ٮحل لكم اں ٮاحدوا مما اٮٮٮموهں سٮا الا اں ٮحاڡا الا ٮڡٮما حدود الله

و اگر بترسید که آن دو حدود خدا را پابرجا نگه ندارند، هیچ ایرادی بر آن دو نیست در آنچه زن با آن خود را بازمی‌خرد.

ڡاں حڡٮم الا ٮڡٮما حدود الله ڡلا حٮاح علٮهما ڡٮما اڡٮدٮ ٮه

اینها حدود خدا است،

ٮلك حدود الله

پس از آن‌ها فراتر نروید.

ڡلا ٮعٮدوها

اگر او را طلاق دهد، از این پس بر او روا نخواهد بود، تا آنکه با همسری دیگر غیر از او ازدواج کند.

ڡاں طلڡها ڡلا ٮحل له مں ٮعد حٮى ٮٮكح روحا عٮره

و اگر این یکی او را طلاق دهد، هیچ ایرادی بر آن دو نیست که دوباره پیوند یابند، اگر گمان برند که حدود خدا را پابرجا نگه خواهند داشت.

ڡاں طلڡها ڡلا حٮاح علٮهما اں ٮٮراحعا اں طٮا اں ٮڡٮما حدود الله

و چون زنان را طلاق دهید، و آنان به پایان خود برسند، آنان را به شیوهٔ شناخته‌شده نگه دارید، یا به شیوهٔ شناخته‌شده رهایشان کنید؛

وادا طلڡٮم الٮسا ڡٮلعں احلهں ڡامسكوهں ٮمعروڡ او سرحوهں ٮمعروڡ

و آنان را برای آسیب رساندن، برای حمله، نگه ندارید.

ولا ٮمسكوهں صرارا لٮعٮدوا

و هر که چنین کند بر خود ستم کرده است.

ومں ٮڡعل دلك ڡڡد طلم ٮڡسه

و نشانه‌های خدا را به ریشخند نگیرید.

ولا ٮٮحدوا اٮٮ الله هروا

و دهش خدا را بر خود به یاد آورید، و نیز آنچه از نوشتار و فرزانگی بر شما فرود آورده است، که با آن شما را پند می‌دهد.

وادكروا ٮعمٮ الله علٮكم وما اٮرل علٮكم مں الكٮٮ والحكمه ٮعطكم ٮه

و در برابر خدا محتاط باشید،

واٮڡوا الله

و چون زنان را طلاق دهید، و آنان به پایان خود برسند، مانع نشوید که با همسران خود ازدواج کنند، هرگاه میان آنان خشنودی متقابل به شیوهٔ شناخته‌شده باشد.

وادا طلڡٮم الٮسا ڡٮلعں احلهں ڡلا ٮعصلوهں اں ٮٮكحں اروحهں ادا ٮرصوا ٮٮٮهم ٮالمعروڡ

این است آنچه هر که از شما به خدا و روز واپسین باور آورد بدان پند داده می‌شود.

دلك ٮوعط ٮه مں كاں مٮكم ٮومں ٮالله والٮوم الاحر

آن برای شما پاک‌تر است، و شفاف‌تر.

دلكم اركى لكم واطهر

و مادران فرزندان خود را دو سال تمام پرستاری همه‌جانبه می‌کنند،

والولدٮ ٮرصعں اولدهں حولٮں كاملٮں

برای کسی که بخواهد این پرستاری را کامل کند.

لمں اراد اں ٮٮم الرصاعه

و بر کسی که کودک برای او زاده شده است، روزی‌دادن به آنان و پوشاک آنان به شیوهٔ شناخته‌شده بر عهده است.

وعلى المولود له ررڡهں وكسوٮهں ٮالمعروڡ

هیچ خویشتنی فراتر از توانش بار نهاده نمی‌شود.

لا ٮكلڡ ٮڡس الا وسعها

نباید هیچ مادری به‌سبب فرزندش آسیب ببیند، و نه آن که فرزند برایش زاده شده است به‌سبب فرزندش.

لا ٮصار ولده ٮولدها ولا مولود له ٮولده

و بر وارث نیز همان بر عهده است.

وعلى الوارٮ مٮل دلك

و اگر آنان بخواهند از شیر بازگیرند، با خشنودی متقابل میان خودشان و پس از رایزنی، هیچ ایرادی بر آن دو نیست.

ڡاں ارادا ڡصالا عں ٮراص مٮهما وٮساور ڡلا حٮاح علٮهما

و اگر بخواهید فرزندان خود را به پرستاری بسپارید، هیچ ایرادی بر شما نیست، هرگاه آنچه را باید بدهید به شیوهٔ شناخته‌شده تحویل دهید.

واں اردٮم اں ٮسٮرصعوا اولدكم ڡلا حٮاح علٮكم ادا سلمٮم ما اٮٮٮم ٮالمعروڡ

و در برابر خدا محتاط باشید،

واٮڡوا الله

و کسانی از شما که در حال برجای گذاشتن همسرانی وفادارانه نگه داشته می‌شوند، آن زنان چهار ماه و ده در انتظار می‌مانند؛

والدٮں ٮٮوڡوں مٮكم وٮدروں اروحا ٮٮرٮصں ٮاٮڡسهں ارٮعه اسهر وعسرا

و چون به پایان خود رسیدند، هیچ ایرادی بر شما نیست در آنچه آنان دربارهٔ خود به شیوهٔ شناخته‌شده می‌کنند.

ڡادا ٮلعں احلهں ڡلا حٮاح علٮكم ڡٮما ڡعلں ڡى اٮڡسهں ٮالمعروڡ

و هیچ ایرادی بر شما نیست در آنچه به‌عنوان خواستگاری به زنان اشاره می‌کنید، یا در خود جای می‌دهید.

ولا حٮاح علٮكم ڡٮما عرصٮم ٮه مں حطٮه الٮسا او اكٮٮٮم ڡى اٮڡسكم

خدا می‌داند که به آنان خواهید اندیشید؛ اما در نهان به آنان وعده‌ای مدهید،

علم الله اٮكم سٮدكروٮهں ولكں لا ٮواعدوهں سرا

مگر اینکه سخنی شناخته‌شده بگویید.

الا اں ٮڡولوا ڡولا معروڡا

و عقد ازدواج را نبندید تا آنگاه که سند به پایان خود برسد.

ولا ٮعرموا عڡده الٮكاح حٮى ٮٮلع الكٮٮ احله

و بدانید که خدا آنچه را در خویشتن‌های شما است می‌داند؛ پس در برابر او هشیار باشید.

واعلموا اں الله ٮعلم ما ڡى اٮڡسكم ڡاحدروه

هیچ ایرادی بر شما نیست، اگر زنان را طلاق دهید تا زمانی که لمسشان نکرده‌اید، یا برایشان تعهدی مقرر نکرده‌اید.

لا حٮاح علٮكم اں طلڡٮم الٮسا ما لم ٮمسوهں او ٮڡرصوا لهں ڡرٮصه

و به آنان کامیابی‌ای بدهید — فراخ‌دست به اندازهٔ خود، و کم‌بضاعت به اندازهٔ خود — کامیابی‌ای به شیوهٔ شناخته‌شده:

ومٮعوهں على الموسع ڡدره وعلى المڡٮر ڡدره مٮعا ٮالمعروڡ

و اگر آنان را پیش از آنکه لمسشان کنید طلاق دهید، در حالی که برایشان تعهدی مقرر کرده‌اید، نیمی از آنچه مقرر کرده‌اید، مگر آنکه آنان چشم بپوشند، یا کسی که عقد ازدواج در دست او است چشم بپوشد.

واں طلڡٮموهں مں ڡٮل اں ٮمسوهں وڡد ڡرصٮم لهں ڡرٮصه ڡٮصڡ ما ڡرصٮم الا اں ٮعڡوں او ٮعڡوا الدى ٮٮده عڡده الٮكاح

و چشم‌پوشی کردن، آن به احتیاط نزدیک‌تر است.

واں ٮعڡوا اڡرٮ للٮڡوى

و لطف را میان خود فراموش نکنید،

ولا ٮٮسوا الڡصل ٮٮٮكم

و اگر بترسید، آنگاه پیاده یا سوار؛

ڡاں حڡٮم ڡرحالا او ركٮاٮا

و کسانی از شما که وفادارانه نگه داشته می‌شوند در حال برجای گذاشتن همسرانی — سفارشی به سود همسرانشان: کامیابی تا دورهٔ سالانه، بدون بیرون کردن؛

والدٮں ٮٮوڡوں مٮكم وٮدروں اروحا وصٮه لاروحهم مٮعا الى الحول عٮر احراح

اما اگر بیرون روند، هیچ ایرادی بر شما نیست در آنچه آنان دربارهٔ خود، در آنچه شناخته‌شده است، می‌کنند.

ڡاں حرحں ڡلا حٮاح علٮكم ڡى ما ڡعلں ڡى اٮڡسهں مں معروڡ

و برای زنانِ طلاق‌داده‌شده کامیابی‌ای به شیوهٔ شناخته‌شده:

وللمطلڡٮ مٮع ٮالمعروڡ

آیا ندیده‌ای کسانی را که از سراهایشان بیرون آمدند، به هزاران، در حالی که در برابر مرگ هشیار بودند؟ آنگاه خدا به آنان گفت: «بمیرید»؛ سپس دوباره زنده‌شان کرد.

الم ٮر الى الدٮں حرحوا مں دٮرهم وهم الوڡ حدر الموٮ ڡڡال لهم الله موٮوا ٮم احٮهم

خدا بی‌گمان دارندهٔ لطفی نسبت به انسان‌ها است،

اں الله لدو ڡصل على الٮاس

پس کیست که به خدا وامی زیبا بدهد، که او آن را بارها دو برابر خواهد کرد؟

مں دا الدى ٮڡرص الله ڡرصا حسٮا ڡٮصعڡه له اصعاڡا كٮٮره

خدا تنگ می‌کند و گسترده می‌سازد،

والله ٮڡٮص وٮٮصط

آیا ندیده‌ای دربار را، از میان فرزندان اسرائیل، پس از موسی، آنگاه که به اطلاع‌دهنده‌ای از خودشان گفتند: «برای ما پادشاهی برانگیز، تا در راه خدا بجنگیم»؟

الم ٮر الى الملا مں ٮٮى اسرٮل مں ٮعد موسى اد ڡالوا لٮٮى لهم اٮعٮ لٮا ملكا ٮڡٮل ڡى سٮٮل الله

گفت: «آیا ممکن است که اگر جنگ بر شما مقرر می‌شد، نجنگید؟»

ڡال هل عسٮٮم اں كٮٮ علٮكم الڡٮال الا ٮڡٮلوا

گفتند: «و ما را چه می‌شد که در راه خدا نجنگیم، در حالی که از سراها و پسرانمان بیرون کرده شده‌ایم؟»

ڡالوا وما لٮا الا ٮڡٮل ڡى سٮٮل الله وڡد احرحٮا مں دٮرٮا واٮٮاٮٮا

اما چون جنگ بر آنان مقرر شد، پشت کردند، مگر اندکی از ایشان.

ڡلما كٮٮ علٮهم الڡٮال ٮولوا الا ڡلٮلا مٮهم

و اطلاع‌دهنده‌شان به آنان گفت: «خدا همانا طالوت را برای شما به پادشاهی برانگیخته است.»

وڡال لهم ٮٮٮهم اں الله ڡد ٮعٮ لكم طالوٮ ملكا

گفتند: «چگونه او بر ما پادشاهی می‌داشت، در حالی که ما به آن از او حق بیشتری داریم، و به او فراخی در دارایی داده نشده است؟»

ڡالوا اٮى ٮكوں له الملك علٮٮا وٮحں احٯ ٮالملك مٮه ولم ٮوٮ سعه مں المال

گفت: «خدا همانا او را بر شما برگزیده است، و او را در گستردگی دانش و پیکر افزوده است.»

ڡال اں الله اصطڡٮه علٮكم وراده ٮسطه ڡى العلم والحسم

خدا پادشاهی خود را به هر که او را پسند افتد می‌دهد.

والله ٮوٮى ملكه مں ٮسا

و اطلاع‌دهنده‌شان به آنان گفت: «نشانهٔ پادشاهی او آن خواهد بود که صندوق نزد شما بیاید، که در آن تسکینی از سرپرست شما است، و بازماندهٔ آنچه دودمان موسی و دودمان هارون بر جای گذاشتند، که کارگزاران آن را حمل می‌کنند.»

وڡال لهم ٮٮٮهم اں اٮه ملكه اں ٮاٮٮكم الٮاٮوٮ ڡٮه سكٮٮه مں رٮكم وٮڡٮه مما ٮرك ال موسى وال هروں ٮحمله الملٮكه

چون طالوت با سپاهیان رفت، گفت: «خدا شما را با رودی خواهد آزمود: هر که از آن بنوشد از من نیست، و هر که از آن تغذیه نکند همانا از من است — مگر کسی که با دستش جرعه‌ای از آن برگیرد.»

ڡلما ڡصل طالوٮ ٮالحٮود ڡال اں الله مٮٮلٮكم ٮٮهر ڡمں سرٮ مٮه ڡلٮس مٮى ومں لم ٮطعمه ڡاٮه مٮى الا مں اعٮرڡ عرڡه ٮٮده

از آن نوشیدند، مگر اندکی از ایشان.

ڡسرٮوا مٮه الا ڡلٮلا مٮهم

سپس چون او و کسانی که با او باور آورده بودند از آن گذشتند، گفتند: «ما امروز هیچ نیرویی علیه جالوت و سپاهیانش نداریم.»

ڡلما حاوره هو والدٮں امٮوا معه ڡالوا لا طاڡه لٮا الٮوم ٮحالوٮ وحٮوده

کسانی که گمان می‌بردند که با خدا روبه‌رو خواهند شد گفتند: «چه بسیار دسته‌های اندک که بر دسته‌های بزرگ پیروز شدند، با اجازهٔ خدا!»

ڡال الدٮں ٮطٮوں اٮهم ملڡوا الله كم مں ڡٮه ڡلٮله علٮٮ ڡٮه كٮٮره ٮادں الله

و چون در برابر جالوت و سپاهیانش ظاهر شدند، گفتند: «سرپرست ما، شکیبایی را بر ما سرازیر کن، گام‌های ما را استوار ساز، و ما را در برابر قومی که انکار می‌کند یاری ده»؛ آنگاه آنان را درهم شکستند، با اجازهٔ خدا،

ولما ٮرروا لحالوٮ وحٮوده ڡالوا رٮٮا اڡرع علٮٮا صٮرا وٮٮٮ اڡدامٮا واٮصرٮا على الڡوم الكڡرٮں ڡهرموهم ٮادں الله

و داوود جالوت را کشت؛ خدا به او پادشاهی و فرزانگی داد، و آنچه را او را پسند افتاد به او آموخت.

وڡٮل داود حالوٮ واٮٮه الله الملك والحكمه وعلمه مما ٮسا

و اگر خدا انسان‌ها را به‌وسیلهٔ یکدیگر پس نمی‌زد، همانا زمین به فساد سپرده می‌شد؛

ولولا دڡع الله الٮاس ٮعصهم ٮٮعص لڡسدٮ الارص

اینها نشانه‌های خدا است، که ما به حقیقت بر تو برمی‌خوانیم،

ٮلك اٮٮ الله ٮٮلوها علٮك ٮالحٯ

اینان فرستادگان‌اند:

ٮلك الرسل

ما برخی را بر برخی برتری دادیم.

ڡصلٮا ٮعصهم على ٮعص

از میان آنان کسی هست که خدا با او سخن گفته است،

مٮهم مں كلم الله

و برخی دیگر را در درجه‌ها بالا برده است.

ورڡع ٮعصهم درحٮ

و به عیسی، پسر مریم، دلایل روشن دادیم، و او را با جریان والا توان بخشیدیم.

واٮٮٮا عٮسى اٮں مرٮم الٮٮٮٮ واٮدٮه ٮروح الڡدس

و اگر خدا را پسند افتاده بود، کسانی که پس از آنان آمدند یکدیگر را نمی‌کشتند، پس از آنکه دلایل روشن برایشان آمد؛

ولو سا الله ما اڡٮٮل الدٮں مں ٮعدهم مں ٮعد ما حاٮهم الٮٮٮٮ

اما اختلاف کردند:

ولكں احٮلڡوا

از میان آنان کسی هست که باور آورد، و کسی هست که انکار کرد.

ڡمٮهم مں امں ومٮهم مں كڡر

و اگر خدا را پسند افتاده بود، یکدیگر را نمی‌کشتند؛

ولو سا الله ما اڡٮٮلوا

ای کسانی که باور آورده‌اید! از آنچه روزی‌تان داده‌ایم هزینه کنید، پیش از آنکه روزی بیاید که در آن نه فروشی خواهد بود، نه دوستی‌ای، و نه میانجی‌گری‌ای.

ٮاٮها الدٮں امٮوا اٮڡڡوا مما ررڡٮكم مں ڡٮل اں ٮاٮى ٮوم لا ٮٮع ڡٮه ولا حله ولا سڡعه

خدا، هیچ ایزدی نیست مگر او،

الله لا اله الا هو

زنده، آن که به خودِ خود پابرجا است.

الحى الڡٮوم

نه چرت او را می‌گیرد و نه خواب.

لا ٮاحده سٮه ولا ٮوم

آنچه در آسمان‌ها و آنچه بر زمین است از آنِ او است.

له ما ڡى السموٮ وما ڡى الارص

پس کیست که نزد او میانجی‌گری کند، مگر با اجازهٔ او؟

مں دا الدى ٮسڡع عٮده الا ٮادٮه

او می‌داند آنچه پیش روی آنان است و آنچه پشت سر آنان است،

ٮعلم ما ٮٮں اٮدٮهم وما حلڡهم

و آنان از دانش او هیچ‌چیز را در بر نمی‌گیرند، مگر به اندازه‌ای که او را پسند افتد.

ولا ٮحٮطوں ٮسى مں علمه الا ٮما سا

و نشیمن او بر آسمان‌ها و زمین گسترده است،

وسع كرسٮه السموٮ والارص

و پاس‌داری از آن دو به هیچ‌وجه بر او سنگین نمی‌آید.

ولا ٮوده حڡطهما

در قانون هیچ اجباری نیست:

لا اكراه ڡى الدٮں

راست‌روی از سرگشتگی بازشناخته شد.

ڡد ٮٮٮں الرسد مں العى

هر که حدشکن را انکار کند و به خدا باور آورد، به استوارترین دستگیره چنگ زده است، که هرگز نمی‌شکند.

ڡمں ٮكڡر ٮالطعوٮ وٮومں ٮالله ڡڡد اسٮمسك ٮالعروه الوٮڡى لا اٮڡصام لها

خدا متحد کسانی است که باور آورده‌اند، آنان را از تاریکی‌ها به سوی نور بیرون می‌آورد.

الله ولى الدٮں امٮوا ٮحرحهم مں الطلمٮ الى الٮور

و کسانی که انکار می‌کنند، حامیان‌شان حدشکن است، که آنان را از نور به سوی تاریکی‌ها بیرون می‌آورد.

والدٮں كڡروا اولٮاوهم الطعوٮ ٮحرحوٮهم مں الٮور الى الطلمٮ

آیا ندیده‌ای آن را که با ابراهیم دربارهٔ سرپرستش ستیزه کرد، از آن‌رو که خدا به او پادشاهی داده بود؟ چون ابراهیم گفت: «سرپرست من آن است که زنده می‌کند و می‌میراند»،

الم ٮر الى الدى حاح اٮرهم ڡى رٮه اں اٮٮه الله الملك اد ڡال اٮرهم رٮى الدى ٮحى وٮمٮٮ

گفت: «من، من زنده می‌کنم و می‌میرانم.»

ڡال اٮا احى وامٮٮ

ابراهیم گفت: «خدا همانا خورشید را از خاور می‌آورد؛ پس تو آن را از باختر بیاور»؛ آنگاه آن که انکار می‌کرد، سخنانش ناپیوسته ماند.

ڡال اٮرهم ڡاں الله ٮاٮى ٮالسمس مں المسرٯ ڡاٮ ٮها مں المعرٮ ڡٮهٮ الدى كڡر

یا همچون آن که از کنار شهری گذشت که با وجود ساختمان‌هایش تهی بود.

او كالدى مر على ڡرٮه وهى حاوٮه على عروسها

گفت: «چگونه خدا پس از مرگش دوباره زنده‌اش خواهد کرد؟» آنگاه خدا او را صد سال میراند، سپس او را برانگیخت.

ڡال اٮى ٮحى هده الله ٮعد موٮها ڡاماٮه الله ماٮه عام ٮم ٮعٮه

گفت: «چه مدت ماندی؟»

ڡال كم لٮٮٮ

گفت: «یک روز ماندم، یا پاره‌ای از یک روز.»

ڡال لٮٮٮ ٮوما او ٮعص ٮوم

گفت: «نه، صد سال ماندی.

ڡال ٮل لٮٮٮ ماٮه عام

پس خوراک و نوشیدنی‌ات را بنگر: منتظر نمانده‌اند؛

ڡاٮطر الى طعامك وسراٮك لم ٮٮسٮه

و الاغ‌ات را بنگر —

واٮطر الى حمارك

و تا تو را نشانه‌ای برای انسان‌ها بسازیم.

ولٮحعلك اٮه للٮاس

و استخوان‌ها را بنگر، که چگونه آن‌ها را گسترش می‌دهیم، سپس در جامهٔ گوشت می‌پوشانیم.»

واٮطر الى العطام كٮڡ ٮٮسرها ٮم ٮكسوها لحما

و چون ابراهیم گفت: «سرپرست من، به من نشان ده چگونه مردگان را دوباره زنده می‌کنی.»

واد ڡال اٮرهم رٮ ارٮى كٮڡ ٮحى الموٮى

گفت: «آیا پس باور نمی‌آوری؟»

ڡال اولم ٮومں

گفت: «چرا، اما برای آن است که هستهٔ من اطمینان یابد.»

ڡال ٮلى ولكں لٮطمٮں ڡلٮى

گفت: «پس چهار پرنده برگیر، آن‌ها را نزد خود اهلی کن، سپس بر هر کوه پاره‌ای از آن‌ها بنه، سپس آن‌ها را فرا بخوان: شتابان نزد تو خواهند آمد.

ڡال ڡحد ارٮعه مں الطٮر ڡصرهں الٮك ٮم احعل على كل حٮل مٮهں حرا ٮم ادعهں ٮاٮٮٮك سعٮا

مثالِ کسانی که دارایی‌های خود را در راه خدا هزینه می‌کنند، مثالِ دانه‌ای است که هفت خوشه می‌رویاند،

مٮل الدٮں ٮٮڡڡوں امولهم ڡى سٮٮل الله كمٮل حٮه اٮٮٮٮ سٮع سٮاٮل