Al-Qasas القصص

به نام خدا، بی‌اندازه مهربان، مهربان. طسٓمٓ (طا سین میم).

ٮسم الله الرحمں الرحٮم طسم

اینها نشانه‌های نوشتار روشن است.

ٮلك اٮٮ الكٮٮ المٮٮں

ما بخشی از اطلاع دربارهٔ موسی و فرعون را به حقیقت بر تو برمی‌خوانیم، برای قومی که باور دارند.

ٮٮلوا علٮك مں ٮٮا موسى وڡرعوں ٮالحٯ لڡوم ٮومٮوں

زیرا او از تباهی‌گران بود.

اٮه كاں مں المڡسدٮں

و ما می‌خواستیم به کسانی که بر زمین ناتوان ساخته شده بودند لطف کنیم، آنان را راهنمایانی قرار دهیم، آنان را وارثان سازیم، آنان را بر زمین استوار بنشانیم، و به فرعون و هامان و لشکرهایشان، به‌وسیلهٔ آنان، آنچه را از آن برحذر بودند بنمایانیم.

وٮرٮد اں ٮمں على الدٮں اسٮصعڡوا ڡى الارص وٮحعلهم اٮمه وٮحعلهم الورٮٮں وٮمكں لهم ڡى الارص وٮرى ڡرعوں وهمں وحٮودهما مٮهم ما كاٮوا ٮحدروں

زیرا او را به تو پس خواهیم داد و او را از فرستادگان خواهیم ساخت.»

اٮا رادوه الٮك وحاعلوه مں المرسلٮں

زیرا فرعون و هامان و لشکرهایشان خطاکار بودند.

اں ڡرعوں وهمں وحٮودهما كاٮوا حطٮں

شاید به ما سود برساند، یا او را کودک خود بگیریم.» و حس نمی‌کردند.

عسى اں ٮٮڡعٮا او ٮٮحده ولدا وهم لا ٮسعروں

و آگاهی مادر موسی تهی شد؛ نزدیک بود بی‌گمان او را آشکار کند، اگر بر هستهٔ او پیوند نبسته بودیم، تا از کسانی باشد که باور دارند.

واصٮح ڡواد ام موسى ڡرعا اں كادٮ لٮٮدى ٮه لولا اں رٮطٮا على ڡلٮها لٮكوں مں المومٮٮں

و به خواهرش گفت: «رد او را بگیر.» او را از دور آشکارا دید، بی‌آنکه حس کنند.

وڡالٮ لاحٮه ڡصٮه ڡٮصرٮ ٮه عں حٮٮ وهم لا ٮسعروں

و ما پیش‌تر هر پرستاری دیگری را بر او ممنوع کرده بودیم؛ پس گفت: «آیا می‌خواهید خانواده‌ای را به شما نشان دهم که برای شما از او مراقبت خواهد کرد و برای او اندرزگوی نیکی خواهد بود؟»

وحرمٮا علٮه المراصع مں ڡٮل ڡڡالٮ هل ادلكم على اهل ٮٮٮ ٮكڡلوٮه لكم وهم له ٮصحوں

اما بیشتر آنان نمی‌دانند.

ولكں اكٮرهم لا ٮعلموں

بدین‌سان نیکی‌کنندگان را بازپرداخت می‌کنیم.

وكدلك ٮحرى المحسٮٮں

او همانا دشمنی است، گمراه‌کننده‌ای آشکار.»

اٮه عدو مصل مٮٮں

زیرا اوست بسیار بخشاینده، مهربان.

اٮه هو العڡور الرحٮم

گفت: «ای سرپرست من، به آن دهشی که به من ارزانی داشتی، دیگر هرگز پشتیبان کنارگذاشته‌شدگان نخواهم بود.»

ڡال رٮ ٮما اٮعمٮ على ڡلں اكوں طهٮرا للمحرمٮں

موسی به او گفت: «تو بی‌گمان سرگشته‌ای آشکاری.»

ڡال له موسى اٮك لعوى مٮٮں

تو تنها می‌خواهی در زمین خودکامه شوی، و نمی‌خواهی از سامان‌دهندگان باشی.»

اں ٮرٮد الا اں ٮكوں حٮارا ڡى الارص وما ٮرٮد اں ٮكوں مں المصلحٮں

گفت: «ای موسی، دربار علیه تو رایزنی می‌کند تا تو را بکشد؛ بیرون شو، من همانا برای تو اندرزگوی بی‌ریایم.»

ڡال ٮموسى اں الملا ٮاٮمروں ٮك لٮڡٮلوك ڡاحرح اٮى لك مں الٮصحٮں

و گفت: «ای سرپرست من، مرا از قوم ستمگر نجات ده.»

ڡال رٮ ٮحٮى مں الڡوم الطلمٮں

چون به سوی مدین روی آورد، گفت: «شاید سرپرست من مرا به راه راست راه نماید.»

ولما ٮوحه ٮلڡا مدٮں ڡال عسى رٮى اں ٮهدٮٮى سوا السٮٮل

گفتند: «ما آب نمی‌دهیم مگر پس از آنکه شبانان بازروند؛ و پدر ما پیرمردی بسیار سالخورده است.»

ڡالٮا لا ٮسڡى حٮى ٮصدر الرعا واٮوٮا سٮح كٮٮر

برای آن دو آب داد، سپس به سایه کناره گرفت و گفت: «ای سرپرست من، من همانا به کمترین نیکی‌ای که به سوی من فرود آوری سخت نیازمندم.»

ڡسڡى لهما ٮم ٮولى الى الطل ڡڡال رٮ اٮى لما اٮرلٮ الى مں حٮر ڡڡٮر

چون نزد او آمد و سرگذشت خود را برای او بازگفت، گفت: «مترس، از قوم ستمگر رها شدی.»

ڡلما حاه وڡص علٮه الڡصص ڡال لا ٮحڡ ٮحوٮ مں الڡوم الطلمٮں

زیرا بهترین کسی که می‌توانی به کار گیری آن است که زورمند و مورد اعتماد باشد.»

اں حٮر مں اسٮحرٮ الڡوى الامٮں

مرا، اگر خدا را پسند افتد، از کسانی که شایسته‌اند خواهی یافت.»

سٮحدٮى اں سا الله مں الصلحٮں

و خدا بر آنچه می‌گوییم وکیل است.»

والله على ما ٮڡول وكٮل

به نزدیکان خود گفت: «بمانید، زیرا آتشی دیدم؛ شاید برای شما از آن خبری بیاورم، یا اخگری شعله‌ور، شاید بتوانید گرم شوید.»

ڡال لاهله امكٮوا اٮى اٮسٮ ٮارا لعلى اٮٮكم مٮها ٮحٮر او حدوه مں الٮار لعلكم ٮصطلوں

زیرا تو از کسانی هستی که در امان‌اند.

اٮك مں الامٮٮں

زیرا آنان قومی از تجاوزگران بودند.»

اٮهم كاٮوا ڡوما ڡسڡٮں

زیرا می‌ترسم مرا دروغ انگارند.»

اٮى احاڡ اں ٮكدٮوں

شما دو تن، و آنان که از شما پیروی کنند، پیروز خواهید بود.»

اٮٮما ومں اٮٮعكما العلٮوں

چون موسی نشانه‌های آشکار ما را برایشان آورد، گفتند: «این تنها چشم‌بندی‌ای ساختگی است؛ ما هرگز چنین چیزی را از نیاکان نخستین خود نشنیده‌ایم.»

ڡلما حاهم موسى ٮاٮٮٮا ٮٮٮٮ ڡالوا ما هدا الا سحر مڡٮرى وما سمعٮا ٮهدا ڡى اٮاٮٮا الاولٮں

زیرا ستمگران کامیاب نمی‌شوند.»

اٮه لا ٮڡلح الطلموں

و فرعون گفت: «ای دربار، من برای شما ایزدی غیر از خود نمی‌شناسم. پس ای هامان، برای من بر خاک رس آتشی بیفروز، و برای من کوشکی بساز، شاید بالا روم و ایزد موسی را ببینم؛ من بی‌گمان می‌پندارم که او از دروغ‌گویان است.»

وڡال ڡرعوں ٮاٮها الملا ما علمٮ لكم مں اله عٮرى ڡاوڡد لى ٮهمں على الطٮں ڡاحعل لى صرحا لعلى اطلع الى اله موسى واٮى لاطٮه مں الكدٮٮں

و او و لشکرهایش در زمین بی‌هیچ حقی خودبزرگ‌بین شدند، و پنداشتند که هرگز به سوی ما بازگردانده نخواهند شد.

واسٮكٮر هو وحٮوده ڡى الارص ٮعٮر الحٯ وطٮوا اٮهم الٮٮا لا ٮرحعوں

پس بنگر که فرجام ستمگران چگونه بود.

ڡاٮطر كٮڡ كاں عڡٮه الطلمٮں

و در روز حضور یاری رسانده نخواهند شد.

وٮوم الڡٮمه لا ٮٮصروں

و در روز حضور از چهره‌تباه‌شدگان خواهند بود.

وٮوم الڡٮمه هم مں المڡٮوحٮں

ما همانا به موسی نوشتار دادیم، پس از آنکه نسل‌های نخستین را ریشه‌کن کردیم، چون روشنگری‌هایی برای انسان‌ها، راهنمایی و مهر، شاید به یاد می‌آوردند.

ولڡد اٮٮٮا موسى الكٮٮ مں ٮعد ما اهلكٮا الڡروں الاولى ٮصاٮر للٮاس وهدى ورحمه لعلهم ٮٮدكروں

تو از آنان که گواه بودند نبودی.

وما كٮٮ مں السهدٮں

بلکه ما فرستندگان بودیم.

ولكٮا كٮا مرسلٮں

بلکه این مهری از سرپرست تو است، تا قومی را هشدار دهی که پیش از تو هیچ هشداردهنده‌ای به سوی آنان نیامده بود، به این امید که به یاد خواهند آورد.

ولكں رحمه مں رٮك لٮٮدر ڡوما ما اٮٮهم مں ٮدٮر مں ڡٮلك لعلهم ٮٮدكروں

و اگر چون پیشامدی ناگوار برای آنچه دستانشان پیش بردند به آنان رسد، نمی‌گفتند: «ای سرپرست ما، چرا فرستاده‌ای برای ما نفرستادی؟ از نشانه‌های تو پیروی می‌کردیم و از باورآورندگان می‌بودیم» —

ولولا اں ٮصٮٮهم مصٮٮه ٮما ڡدمٮ اٮدٮهم ڡٮڡولوا رٮٮا لولا ارسلٮ الٮٮا رسولا ڡٮٮٮع اٮٮك وٮكوں مں المومٮٮں

و گفتند: «ما همانا همهٔ این‌ها را انکار می‌کنیم.»

وڡالوا اٮا ٮكل كڡروں

بگو: «پس نوشتاری از نزد خدا بیاورید که از این دو راهنماتر باشد، من از آن پیروی خواهم کرد، اگر راست‌گویید.»

ڡل ڡاٮوا ٮكٮٮ مں عٮد الله هو اهدى مٮهما اٮٮعه اں كٮٮم صدڡٮں

زیرا خدا قوم ستمگر را راه نمی‌نماید.

اں الله لا ٮهدى الڡوم الطلمٮں

ما سخن را همانا بی‌گسست به آنان رساندیم، شاید به یاد آورند.

ولڡد وصلٮا لهم الڡول لعلهم ٮٮدكروں

آنان که پیش از او به آنان نوشتار دادیم، به آن باور دارند؛

الدٮں اٮٮٮهم الكٮٮ مں ڡٮله هم ٮه ٮومٮوں

و چون بر آنان برخوانده شود، می‌گویند: «به آن باور داریم؛ این همانا حقیقت از سوی سرپرست ماست؛ ما پیش از آن نیز بی‌خدشه نزد خدا بودیم.»

وادا ٮٮلى علٮهم ڡالوا امٮا ٮه اٮه الحٯ مں رٮٮا اٮا كٮا مں ڡٮله مسلمٮں

آنان پاداش خود را دوبار دریافت خواهند کرد، برای آنکه شکیبا بودند، بدی را با نیکی دفع کردند، و از آنچه روزی‌شان دادیم هزینه کردند.

اولٮك ٮوٮوں احرهم مرٮٮں ٮما صٮروا وٮدروں ٮالحسٮه السٮٮه ومما ررڡٮهم ٮٮڡڡوں

و چون بیهودگی را بشنوند، از آن روی برمی‌تابند و می‌گویند: «کردارهای ما برای ما و کردارهای شما برای شما؛ آرامش بر شما باد، ما نادانان را نمی‌جوییم.»

وادا سمعوا اللعو اعرصوا عٮه وڡالوا لٮا اعملٮا ولكم اعملكم سلم علٮكم لا ٮٮٮعى الحهلٮں

و راهنمایی‌پذیرندگان را بهتر می‌شناسد.

وهو اعلم ٮالمهٮدٮں

اما بیشترشان نمی‌دانند.

ولكں اكٮرهم لا ٮعلموں

اینک خانه‌های آنان که پس از ایشان مسکون نشدند، مگر اندکی — و ما بودیم که وارثان شدیم.

ڡٮلك مسكٮهم لم ٮسكں مں ٮعدهم الا ڡلٮلا وكٮا ٮحں الورٮٮں

ما هرگز شهرها را ریشه‌کن نکرده‌ایم مگر آنگاه که مردم آن ستمگر بودند.

وما كٮا مهلكى الڡرى الا واهلها طلموں

آیا پس خرد نمی‌ورزید؟

اڡلا ٮعڡلوں

آیا کسی که به او وعدهٔ نیکو دادیم و با آن روبه‌رو خواهد شد، همانند کسی است که او را از زندگی نزدیک برخوردار کردیم و سپس در روز حضور از آورده‌شدگان خواهد بود؟

اڡمں وعدٮه وعدا حسٮا ڡهو لڡٮه كمں مٮعٮه مٮع الحٮوه الدٮٮا ٮم هو ٮوم الڡٮمه مں المحصرٮں

و روزی که آنان را ندا دهد و بگوید: «کجایند انبازان من، که ادعا می‌کردید؟»

وٮوم ٮٮادٮهم ڡٮڡول اٮں سركاى الدٮں كٮٮم ٮرعموں

آنان از ما فرمان نمی‌بردند.»

ما كاٮوا اٮاٮا ٮعٮدوں

و گفته خواهد شد: «انبازان خود را بخوانید.» آنان را خواهند خواند، اما آنان به ایشان پاسخ نخواهند داد؛ کیفر را خواهند دید — کاش راهنمایی پذیرفته بودند...

وڡٮل ادعوا سركاكم ڡدعوهم ڡلم ٮسٮحٮٮوا لهم وراوا العداٮ لو اٮهم كاٮوا ٮهٮدوں

و روزی که آنان را ندا دهد و بگوید: «به فرستادگان چه پاسخ دادید؟»

وٮوم ٮٮادٮهم ڡٮڡول مادا احٮٮم المرسلٮں

در آن روز، اطلاعات بر آنان تیره خواهد شد، و از یکدیگر نخواهند پرسید.

ڡعمٮٮ علٮهم الاٮٮا ٮومٮد ڡهم لا ٮٮسالوں

اما آنکه پشیمان شد، باور آورد و کرداری شایسته به‌جا آورد، شاید از کامیابان باشد.

ڡاما مں ٮاٮ وامں وعمل صلحا ڡعسى اں ٮكوں مں المڡلحٮں

شکوه بر خدا باد، او بسی بالاتر است از آنچه برای او انباز می‌گیرند.

سٮحں الله وٮعلى عما ٮسركوں

سرپرست تو آنچه را سینه‌هایشان در خود می‌پوشانند و آنچه را فاش می‌کنند می‌داند.

ورٮك ٮعلم ما ٮكں صدورهم وما ٮعلٮوں

و شما به سوی او بازگردانده خواهید شد.

والٮه ٮرحعوں

آیا پس نمی‌شنوید؟»

اڡلا ٮسمعوں

آیا پس روشن نمی‌بینید؟»

اڡلا ٮٮصروں

و به مهر او است که برای شما شب و روز را قرار داد، تا بیاسایید و از لطف او بجویید، و شاید سپاس‌گزار شوید.

ومں رحمٮه حعل لكم الٮل والٮهار لٮسكٮوا ڡٮه ولٮٮٮعوا مں ڡصله ولعلكم ٮسكروں

و روزی که آنان را ندا دهد و بگوید: «کجایند انبازان من، که ادعا می‌کردید؟»

وٮوم ٮٮادٮهم ڡٮڡول اٮں سركاى الدٮں كٮٮم ٮرعموں

و از هر جامعه گواهی برخواهیم کشید و خواهیم گفت: «برهان خود را بیاورید.» آنگاه خواهند دانست که حقیقت از آنِ خدا است، و آنچه برمی‌ساختند از آنان دور گم خواهد شد.

وٮرعٮا مں كل امه سهٮدا ڡڡلٮا هاٮوا ٮرهٮكم ڡعلموا اں الحٯ لله وصل عٮهم ما كاٮوا ٮڡٮروں

قومش آنگاه به او گفتند: «ذوق‌زده مباش، زیرا خدا ذوق‌زدگان را دوست ندارد؛

اد ڡال له ڡومه لا ٮڡرح اں الله لا ٮحٮ الڡرحٮں

زیرا خدا تباهی‌گران را دوست ندارد.»

اں الله لا ٮحٮ المڡسدٮں

و کنارگذاشته‌شدگان دربارهٔ تقصیرهایشان پرسیده نخواهند شد.

ولا ٮسل عں دٮوٮهم المحرموں

کسانی که زندگی نزدیک را می‌خواهند گفتند: «ای کاش همانند آنچه به قارون داده شد می‌داشتیم! او بی‌گمان بهره‌ای سترگ دارد.»

ڡال الدٮں ٮرٮدوں الحٮوه الدٮٮا ٮلٮٮ لٮا مٮل ما اوٮى ڡروں اٮه لدو حط عطٮم

و این را تنها شکیبایان دریافت می‌کنند.»

ولا ٮلڡٮها الا الصٮروں

و او از کسانی نبود که خود را یاری می‌رسانند.

وما كاں مں المٮٮصرٮں

آه! پس انکارکنندگان هرگز کامیاب نمی‌شوند.»

وٮكاٮه لا ٮڡلح الكڡروں

و فرجام از آنِ محتاطان است.

والعڡٮه للمٮڡٮں

و هر که با بدی بیاید — آنان که بدی کردند تنها بر حسب آنچه می‌کردند بازپرداخت خواهند شد.

ومں حا ٮالسٮٮه ڡلا ٮحرى الدٮں عملوا السٮاٮ الا ما كاٮوا ٮعملوں

بگو: «سرپرست من بهتر می‌داند که چه کسی با راهنمایی می‌آید و چه کسی در گمراهی‌ای آشکار است.»

ڡل رٮى اعلم مں حا ٮالهدى ومں هو ڡى صلل مٮٮں

پس هرگز پشتیبان انکارکنندگان مباش.

ڡلا ٮكوٮں طهٮرا للكڡرٮں

و هرگز از انباز گیرندگان مباش.

ولا ٮكوٮں مں المسركٮں

و شما به سوی او بازگردانده خواهید شد.

والٮه ٮرحعوں