Al-Ankabut العنكبوت

ما پیش‌تر کسانی را که پیش از آنان بودند به آزمون گذاشتیم،

ولڡد ڡٮٮا الدٮں مں ڡٮلهم

یا آنان که بدی می‌کنند می‌پندارند که از ما پیشی خواهند گرفت؟

ام حسٮ الدٮں ٮعملوں السٮاٮ اں ٮسٮڡوٮا

هر که امید به روبه‌رویی با خدا دارد — مدت مقرر خدا بی‌گمان خواهد آمد؛

مں كاں ٮرحوا لڡا الله ڡاں احل الله لاٮ

و هر که مبارزه کند، تنها برای خود مبارزه می‌کند،

ومں حهد ڡاٮما ٮحهد لٮڡسه

و ما به انسان دربارهٔ پدر و مادرش رفتاری نیکو سفارش کردیم؛

ووصٮٮا الاٮسں ٮولدٮه حسٮا

اما اگر با تو مبارزه کنند تا چیزی را که دربارهٔ آن هیچ دانشی نداری با من انباز گیری، به آنان گردن منه؛

واں حهداك لٮسرك ٮى ما لٮس لك ٮه علم ڡلا ٮطعهما

و در میان انسان‌ها کسانی‌اند که می‌گویند: «به خدا باور آوردیم»؛ سپس همین که در راه خدا آزارشان داده شود، آزمونی را که مردم بر آنان روا داشتند با کیفر خدا یکسان می‌گیرند.

ومں الٮاس مں ٮڡول امٮا ٮالله ڡادا اودى ڡى الله حعل ڡٮٮه الٮاس كعداٮ الله

و اگر یاری‌ای از سرپرست تو بیاید، بی‌گمان خواهند گفت: «ما همانا با شما بودیم.»

ولٮں حا ٮصر مں رٮك لٮڡولں اٮا كٮا معكم

و انکارکنندگان به باورآورندگان گفتند: «از راه ما پیروی کنید، و ما لغزش‌های شما را بر دوش خواهیم کشید» —

وڡال الدٮں كڡروا للدٮں امٮوا اٮٮعوا سٮٮلٮا ولٮحمل حطٮكم

حال آنکه از لغزش‌های اینان هیچ بر دوش نخواهند کشید؛

وما هم ٮحملٮں مں حطٮهم مں سى

و بی‌گمان بارهای خود را بر دوش خواهند کشید، و بارهایی افزون بر بارهای خود؛

ولٮحملں اٮڡالهم واٮڡالا مع اٮڡالهم

او را نجات دادیم، و همراهان کشتی را،

ڡاٮحٮٮه واصحٮ السڡٮٮه

و ابراهیم، آنگاه که به قوم خود گفت: «از خدا فرمان برید و در برابر او محتاط باشید؛

واٮرهٮم اد ڡال لڡومه اعٮدوا الله واٮڡوه

شما غیر از خدا تنها از پیکره‌ها فرمان می‌برید، و وانمودی می‌آفرینید؛

اٮما ٮعٮدوں مں دوں الله اوٮٮا وٮحلڡوں اڡكا

آنان که غیر از خدا از آنان فرمان می‌برید برای شما همانا هیچ روزی‌ای در اختیار ندارند —

اں الدٮں ٮعٮدوں مں دوں الله لا ٮملكوں لكم ررڡا

پس روزی را نزد خدا بجویید،

ڡاٮٮعوا عٮد الله الررٯ

از او فرمان برید،

واعٮدوه

و برای او سپاس‌گزار باشید؛

واسكروا له

و اگر دروغ انگارید، جامعه‌هایی پیش از شما دروغ انگاشته‌اند؛

واں ٮكدٮوا ڡڡد كدٮ امم مں ڡٮلكم

آیا نمی‌بینند که خدا چگونه آفرینش را آغاز می‌کند،

اولم ٮروا كٮڡ ٮٮدى الله الحلٯ

سپس آن را دوباره می‌سازد؟

ٮم ٮعٮده

بگو: «در زمین بگردید و بنگرید که چگونه آفرینش را آغاز کرده است؛

ڡل سٮروا ڡى الارص ڡاٮطروا كٮڡ ٮدا الحلٯ

سپس خدا پیدایش پایانی را پدید خواهد آورد؛

ٮم الله ٮٮسى الٮساه الاحره

هر که را او را پسند افتد کیفر می‌دهد و بر هر که او را پسند افتد مهر می‌کند؛

ٮعدٮ مں ٮسا وٮرحم مں ٮسا

شما نمی‌توانید او را ناتوان سازید، نه بر زمین و نه در آسمان؛

وما اٮٮم ٮمعحرٮں ڡى الارص ولا ڡى السما

و کسانی که نشانه‌های خدا و روبه‌رویی با او را انکار می‌کنند، آنان از مهر من نومید شده‌اند،

والدٮں كڡروا ٮاٮٮ الله ولڡاٮه اولٮك ٮٮسوا مں رحمٮى

پاسخ قومش تنها این بود که گفتند: «او را بکشید، یا بسوزانیدش!»

ڡما كاں حواٮ ڡومه الا اں ڡالوا اڡٮلوه او حرڡوه

اما خدا او را از آتش نجات داد؛

ڡاٮحٮه الله مں الٮار

و گفت: «شما غیر از خدا پیکره‌ها را تنها از سر دلبستگی متقابل میان خودتان در زندگی نزدیک گرفته‌اید؛

وڡال اٮما اٮحدٮم مں دوں الله اوٮٮا موده ٮٮٮكم ڡى الحٮوه الدٮٮا

سپس در روز حضور یکدیگر را انکار خواهید کرد و یکدیگر را نفرین خواهید کرد،

ٮم ٮوم الڡٮمه ٮكڡر ٮعصكم ٮٮعص وٮلعں ٮعصكم ٮعصا

لوط به او اعتماد کرد،

ڡامں له لوط

و گفت: «به سوی سرپرست خود مهاجرت می‌کنم؛

وڡال اٮى مهاحر الى رٮى

و ما اسحاق و یعقوب را به او عطا کردیم،

ووهٮٮا له اسحٯ وٮعڡوٮ

و در نوادگان او کار اطلاع‌دهی و نوشتار را نهادیم؛

وحعلٮا ڡى درٮٮه الٮٮوه والكٮٮ

و پاداش او را در زندگی نزدیک به او دادیم،

واٮٮٮه احره ڡى الدٮٮا

و لوط، آنگاه که به قوم خود گفت: «شما بی‌گمان زشتکاری را مرتکب می‌شوید، که هیچ‌کس از میان همهٔ هستی‌ها بر شما در آن پیشی نگرفته است؛ آیا به‌راستی به سوی مردان می‌آیید، راه را قطع می‌کنید، و در محفل‌های خود آنچه را مردود است مرتکب می‌شوید؟»

ولوطا اد ڡال لڡومه اٮكم لٮاٮوں الڡحسه ما سٮڡكم ٮها مں احد مں العلمٮں اٮٮكم لٮاٮوں الرحال وٮڡطعوں السٮٮل وٮاٮوں ڡى ٮادٮكم المٮكر

گفت: «لوط همانا در آن است.»

ڡال اں ڡٮها لوطا

گفتند: «ما بهتر می‌دانیم چه کسی در آن است؛

ڡالوا ٮحں اعلم ٮمں ڡٮها

چون فرستادگان ما نزد لوط آمدند، آمدنشان او را ناخوش آمد و دربارهٔ آنان درمانده شد؛

ولما اں حاٮ رسلٮا لوطا سى ٮهم وصاٯ ٮهم درعا

و قارون، فرعون و هامان —

وڡروں وڡرعوں وهمں

هر یک از آنان را به‌سبب تقصیرش فروگرفتیم؛

ڡكلا احدٮا ٮدٮٮه

بر برخی از آنان تندبادی از سنگ‌ریزه فرستادیم،

ڡمٮهم مں ارسلٮا علٮه حاصٮا

برخی را فریاد فروگرفت،

ومٮهم مں احدٮه الصٮحه

برخی را وادار کردیم که زمین ببلعدشان،

ومٮهم مں حسڡٮا ٮه الارص

و برخی دیگر را غرق کردیم.

ومٮهم مں اعرڡٮا

خدا نمی‌خواست بر آنان ستم کند؛

وما كاں الله لٮطلمهم

مثال کسانی که غیر از خدا متحدانی می‌گیرند، مثال عنکبوتی است که برای خود خانه‌ای می‌گیرد؛

مٮل الدٮں اٮحدوا مں دوں الله اولٮا كمٮل العٮكٮوٮ اٮحدٮ ٮٮٮا

خدا همانا هر آنچه را غیر از او فرامی‌خوانند می‌داند؛

اں الله ٮعلم ما ٮدعوں مں دوٮه مں سى

و این مثال‌ها را ما برای انسان‌ها چند برابر می‌کنیم،

وٮلك الامٮل ٮصرٮها للٮاس

خدا آسمان‌ها و زمین را به حقیقت آفرید؛

حلٯ الله السموٮ والارص ٮالحٯ

آنچه را از نوشتار به تو پرده‌برداری شده است برخوان، و تماس را پابرجا نگه دار؛

اٮل ما اوحى الٮك مں الكٮٮ واڡم الصلوه

زیرا تماس زشتکاری و آنچه را مردود است ممنوع می‌کند؛

اں الصلوه ٮٮهى عں الڡحسا والمٮكر

و یادآوری خدا بزرگ‌تر است؛

ولدكر الله اكٮر

و با دارندگان نوشتار مباحثه مکنید مگر به زیباترین شیوه،

ولا ٮحدلوا اهل الكٮٮ الا ٮالٮى هى احسں

مگر با آنان از ایشان که ستم می‌کنند؛

الا الدٮں طلموا مٮهم

بدین‌سان نوشتار را بر تو فرود آوردیم؛

وكدلك اٮرلٮا الٮك الكٮٮ

آنان که به ایشان نوشتار دادیم به آن باور دارند، و از میان اینان نیز برخی به آن باور دارند؛

ڡالدٮں اٮٮٮهم الكٮٮ ٮومٮوں ٮه ومں هولا مں ٮومں ٮه

تو پیش از آن هیچ نوشتاری برنمی‌خواندی، و با دست راست خود چیزی نمی‌نگاشتی؛

وما كٮٮ ٮٮلوا مں ڡٮله مں كٮٮ ولا ٮحطه ٮٮمٮٮك

اینها بلکه نشانه‌هایی روشن‌اند، در سینه‌های کسانی که به آنان دانش داده شده است؛

ٮل هو اٮٮ ٮٮٮٮ ڡى صدور الدٮں اوٮوا العلم

و گفتند: «چرا نشانه‌هایی از سرپرست او بر او فرود آورده نشد!»

وڡالوا لولا اٮرل علٮه اٮٮ مں رٮه

آیا برای آنان کافی نیست که ما نوشتار را بر تو فرود آوردیم، که بر آنان برخوانده می‌شود؟

اولم ٮكڡهم اٮا اٮرلٮا علٮك الكٮٮ ٮٮلى علٮهم

بگو: «خدا به‌عنوان گواه میان من و شما کافی است؛

ڡل كڡى ٮالله ٮٮٮى وٮٮٮكم سهٮدا

او آنچه را در آسمان‌ها و بر زمین است می‌داند؛

ٮعلم ما ڡى السموٮ والارص

و از تو می‌خواهند که کیفر را شتاب دهی؛

وٮسٮعحلوٮك ٮالعداٮ

از تو می‌خواهند که کیفر را شتاب دهی،

ٮسٮعحلوٮك ٮالعداٮ

هر خویشتن مرگ را خواهد چشید،

كل ٮڡس داٮڡه الموٮ

و آنان که باور آوردند و کردارهای شایسته به‌جا آوردند، ما آنان را بی‌گمان در غرفه‌های بلند باغ جای خواهیم داد، که رودها از زیر آن‌ها جاری است، که در آن جاودانه خواهند ماند؛

والدٮں امٮوا وعملوا الصلحٮ لٮٮوٮٮهم مں الحٮه عرڡا ٮحرى مں ٮحٮها الاٮهر حلدٮں ڡٮها

چه بسیار جنبنده‌هایی که روزی خود را حمل نمی‌کنند! خدا است که به آنان روزی می‌دهد، و به شما همراه آنان،

وكاٮں مں داٮه لا ٮحمل ررڡها الله ٮررڡها واٮاكم

و اگر از آنان بپرسی چه کسی آسمان‌ها و زمین را آفرید و خورشید و ماه را رام کرد، بی‌گمان خواهند گفت: «خدا»؛

ولٮں سالٮهم مں حلٯ السموٮ والارص وسحر السمس والڡمر لٮڡولں الله

خدا روزی را برای هر که از فرمان‌برداران خود او را پسند افتد می‌گستراند، و برای او اندازه می‌کند؛

الله ٮٮسط الررٯ لمں ٮسا مں عٮاده وٮڡدر له

و اگر از آنان بپرسی چه کسی از آسمان آبی فرود می‌آورد و زمین را پس از مرگش به‌وسیلهٔ آن دوباره زنده می‌سازد، بی‌گمان خواهند گفت: «خدا»؛

ولٮں سالٮهم مں ٮرل مں السما ما ڡاحٮا ٮه الارص مں ٮعد موٮها لٮڡولں الله

بگو: «ستایش از آنِ خدا است!»

ڡل الحمد لله

این زندگی نزدیک تنها سرگرمی و بازی است؛

وما هده الحٮوه الدٮٮا الا لهو ولعٮ

اما چون او آنان را به خشکی نجات می‌دهد، اینک انباز می‌گیرند، تا آنچه را به آنان دادیم انکار کنند،

ڡلما ٮحٮهم الى الٮر ادا هم ٮسركوں لٮكڡروا ٮما اٮٮٮهم

آیا نمی‌بینند که ما جایگاهی مصون از تعرّض و امن قرار دادیم، حال آنکه پیرامون آنان مردم ربوده می‌شوند؟

اولم ٮروا اٮا حعلٮا حرما امٮا وٮٮحطڡ الٮاس مں حولهم

و کیست پس ستمگرتر از آنکه دربارهٔ خدا دروغی بر ضد او برسازد، یا حقیقت را چون به او رسید دروغ انگارد؟

ومں اطلم ممں اڡٮرى على الله كدٮا او كدٮ ٮالحٯ لما حاه

و آنان که برای ما مبارزه کردند، ما آنان را بی‌گمان بر راه‌های خود راه خواهیم نمود؛

والدٮں حهدوا ڡٮٮا لٮهدٮٮهم سٮلٮا