Al-Alaq العلق

به نام خدا، بی‌اندازه مهربان، مهربان. بخوان، به نام سرپرستت که آفرید!

ٮسم الله الرحمں الرحٮم اڡرا ٮاسم رٮك الدى حلٯ

انسان را از چسبندگی آفرید.

حلٯ الاٮسں مں علٯ

بخوان! و سرپرستت بسیار گشاده‌دست است، آن‌که با قلم آموخت، به انسان آنچه را نمی‌دانست آموخت.

اڡرا ورٮك الاكرم الدى علم ٮالڡلم علم الاٮسں ما لم ٮعلم

نه چنین! انسان بی‌گمان از هر حدی می‌گذرد، چون خود را توانگر می‌بیند.

كلا اں الاٮسں لٮطعى اں راه اسٮعٮى

بازگشت به سوی سرپرستت است.

اں الى رٮك الرحعى

آیا دیده‌ای کسی را که فرمان‌برداری را از بستن تماس منع می‌کند؟

ارٮٮ الدى ٮٮهى عٮدا ادا صلى

ببین آیا او بر راهنمایی است، یا به احتیاط دستور می‌دهد؟

ارٮٮ اں كاں على الهدى او امر ٮالٮڡوى

ببین آیا دروغ می‌انگارد و پشت می‌کند؟ آیا نمی‌داند که خدا می‌بیند؟

ارٮٮ اں كدٮ وٮولى الم ٮعلم ٮاں الله ٮرى

نه چنین! اگر بازنایستد، بی‌گمان ما او را سخت از کاکُل خواهیم گرفت، کاکُلی دروغ‌گو و خطاکار!

كلا لٮں لم ٮٮٮه لٮسڡعا ٮالٮاصٮه ٮاصٮه كدٮه حاطٮه

پس او حلقهٔ خود را فراخواند؛ ما کسان ما را فراخواهیم خواند.

ڡلٮدع ٮادٮه سٮدع الرٮاٮٮه

نه چنین! به او گردن نِه، اما پیشانی بر خاک بنه و نزدیک شو.

كلا لا ٮطعه واسحد واڡٮرٮ