Yunus يونس

به نام خدا، بی‌اندازه مهربان، مهربان. الٓر (الف لام را).

ٮسم الله الرحمں الرحٮم الر

آیا پس برای انسان‌ها شگفت‌آور است که ما به مردی از میان آنان پرده برداشتیم: «انسان‌ها را هشدار بده،

اكاں للٮاس عحٮا اں اوحٮٮا الى رحل مٮهم اں اٮدر الٮاس

و به کسانی که باور آوردند مژده بده که نزد سرپرستشان گامی استوار از راست‌گویی دارند»؟

وٮسر الدٮں امٮوا اں لهم ڡدم صدٯ عٮد رٮهم

سرپرست شما همانا خدا است که آسمان‌ها و زمین را در شش روز آفرید، سپس بر بنا جای گرفت.

اں رٮكم الله الدى حلٯ السموٮ والارص ڡى سٮه اٮام ٮم اسٮوى على العرس

او دستور را اداره می‌کند.

ٮدٮر الامر

هیچ میانجی‌ای نیست مگر پس از اجازهٔ او.

ما مں سڡٮع الا مں ٮعد ادٮه

این است خدا، سرپرست شما.

دلكم الله رٮكم

پس از او فرمان برید.

ڡاعٮدوه

بازگشت همهٔ شما به سوی او خواهد بود.

الٮه مرحعكم حمٮعا

وعدهٔ خدا، به حقیقت،

وعد الله حڡا

زیرا او آفرینش را آغاز می‌کند، سپس آن را دوباره می‌سازد، تا کسانی را که باور آوردند و کردارهای شایسته به جا آوردند، با برابری بازپرداخت کند.

اٮه ٮٮدوا الحلٯ ٮم ٮعٮده لٮحرى الدٮں امٮوا وعملوا الصلحٮ ٮالڡسط

اوست که خورشید را روشنایی و ماه را نور ساخت، و برای آن منزلگاه‌هایی مقرر کرد، تا شمار سال‌های خورشیدی و حساب را بدانید.

هو الدى حعل السمس صٮا والڡمر ٮورا وڡدره مٮارل لٮعلموا عدد السٮٮں والحساٮ

خدا این را تنها به حقیقت آفرید.

ما حلٯ الله دلك الا ٮالحٯ

همانا کسانی که باور آوردند و کردارهای شایسته به جا آوردند، سرپرستشان آنان را به‌سبب باورشان راه می‌نماید.

اں الدٮں امٮوا وعملوا الصلحٮ ٮهدٮهم رٮهم ٮاٮمٮهم

فریادشان در آنجا این خواهد بود: «شکوه بر تو باد، ای خدا!»

دعوٮهم ڡٮها سٮحٮك اللهم

و درودشان در آنجا این خواهد بود: «آرامش».

وٮحٮٮهم ڡٮها سلم

و اگر خدا بدی را برای انسان‌ها شتاب می‌بخشید، چنان‌که آنان در شتاب‌بخشیدن به نیکی می‌کوشند، زمان مقررشان پیش‌تر برایشان تسویه می‌شد.

ولو ٮعحل الله للٮاس السر اسٮعحالهم ٮالحٮر لڡصى الٮهم احلهم

و چون آسیب به انسان برسد، ما را فرا می‌خواند، بر پهلو خفته، نشسته، یا ایستاده؛

وادا مس الاٮسں الصر دعاٮا لحٮٮه او ڡاعدا او ڡاٮما

سپس، چون آسیبش را از او برطرف کردیم، می‌گذرد، گویی هرگز ما را دربارهٔ آسیبی که به او رسیده بود فرا نخوانده بود.

ڡلما كسڡٮا عٮه صره مر كاں لم ٮدعٮا الى صر مسه

ما همانا نسل‌هایی را که پیش از شما آمدند نابود کردیم، آنگاه که ستم کردند، در حالی که فرستادگانشان با برهان‌های روشن به سوی آنان آمده بودند؛

ولڡد اهلكٮا الڡروں مں ڡٮلكم لما طلموا وحاٮهم رسلهم ٮالٮٮٮٮ

اما آماده نبودند که باور آورند.

وما كاٮوا لٮومٮوا

و چون نشانه‌های ما، کاملاً صریح، بر آنان برخوانده شود، کسانی که ملاقات ما را امید ندارند می‌گویند: «خوانشی غیر از این بیاور، یا آن را دگرگون کن.»

وادا ٮٮلى علٮهم اٮاٮٮا ٮٮٮٮ ڡال الدٮں لا ٮرحوں لڡاٮا اٮٮ ٮڡراں عٮر هدا او ٮدله

بگو: «مرا نشاید که آن را از پیش خود دگرگون کنم؛

ڡل ما ٮكوں لى اں اٮدله مں ٮلڡاى ٮڡسى

من تنها از آنچه برای من پرده‌برداری شده است پیروی می‌کنم.

اں اٮٮع الا ما ٮوحى الى

بگو: «اگر خدا را پسند افتاده بود، من آن را بر شما برنمی‌خواندم، و او به شما از آن تصوری نمی‌داد.

ڡل لو سا الله ما ٮلوٮه علٮكم ولا ادرٮكم ٮه

با این حال پیش از آن عمری تمام در میان شما گذرانده‌ام.

ڡڡد لٮٮٮ ڡٮكم عمرا مں ڡٮله

پس چه کسی ستمگرتر است از آن که دروغی بر خدا برمی‌سازد، یا نشانه‌های او را دروغ می‌انگارد؟

ڡمں اطلم ممں اڡٮرى على الله كدٮا او كدٮ ٮاٮٮه

و غیر از خدا از آنچه نه به آنان آسیب می‌رساند و نه سود، فرمان می‌برند، و می‌گویند: «اینان میانجیان ما نزد خدا هستند.»

وٮعٮدوں مں دوں الله ما لا ٮصرهم ولا ٮٮڡعهم وٮڡولوں هولا سڡعوٮا عٮد الله

بگو: «آیا خدا را از آنچه نه در آسمان‌ها می‌داند و نه بر زمین اطلاع می‌دهید؟»

ڡل اٮٮٮوں الله ٮما لا ٮعلم ڡى السموٮ ولا ڡى الارص

انسان‌ها تنها یک جامعه بودند، سپس اختلاف کردند.

وما كاں الٮاس الا امه وحده ڡاحٮلڡوا

و می‌گویند: «چرا نشانه‌ای از سرپرستش بر او فرود آورده نشد!»

وٮڡولوں لولا اٮرل علٮه اٮه مں رٮه

بگو: «آنچه فراتر از حواس است تنها از آنِ خدا است.

ڡڡل اٮما العٮٮ لله

پس انتظار بکشید،

ڡاٮٮطروا

و چون به انسان‌ها پس از آسیبی که به آنان رسیده بود مهری می‌چشانیم، ناگاه علیه نشانه‌های ما توطئه می‌کنند.

وادا ادڡٮا الٮاس رحمه مں ٮعد صرا مسٮهم ادا لهم مكر ڡى اٮاٮٮا

بگو: «خدا در توطئه شتابنده‌تر است.»

ڡل الله اسرع مكرا

اوست که شما را در خشکی و دریا گذر می‌دهد،

هو الدى ٮسٮركم ڡى الٮر والٮحر

اما همین که آنان را نجات داد، ناگاه بر زمین بی‌حق زورگویی می‌کنند.

ڡلما اٮحٮهم ادا هم ٮٮعوں ڡى الارص ٮعٮر الحٯ

ای انسان‌ها! زورگویی شما تنها بر خودتان بازمی‌گردد،

ٮاٮها الٮاس اٮما ٮعٮكم على اٮڡسكم

بهره‌ای از زندگی نزدیک؛

مٮع الحٮوه الدٮٮا

نمونهٔ زندگی نزدیک نمونهٔ آبی است که از آسمان فرود می‌آوریم، و با

اٮما مٮل الحٮوه الدٮٮا كما اٮرلٮه مں السما ڡاحٮلط

گیاه زمین درمی‌آمیزد، که انسان‌ها و چارپایان از آن می‌خورند،

ٮه ٮٮاٮ الارص مما ٮاكل الٮاس والاٮعم

تا آنگاه که چون زمین زرین‌جامه گرفت و آراسته شد، و مردم آن زمین فرض کردند که بر آن تسلط دارند، دستور ما شبانه یا روزانه به آن برسد، و ما از آن زمینی دروشده بسازیم، گویی دیروز شکوفایی را نشناخته بود.

حٮى ادا احدٮ الارص رحرڡها وارٮٮٮ وطں اهلها اٮهم ڡدروں علٮها اٮٮها امرٮا لٮلا او ٮهارا ڡحعلٮها حصٮدا كاں لم ٮعں ٮالامس

نیکوکاران را زیباترین است، و افزون‌تر؛

للدٮں احسٮوا الحسٮى ورٮاده

نه غبار سیاه و نه خواری بر چهره‌هایشان نقاب نخواهد کشید.

ولا ٮرهٯ وحوههم ڡٮر ولا دله

اینانند همراهان باغ،

اولٮك اصحٮ الحٮه

و اما کسانی که کنش‌های بد کسب کردند، بازپرداخت یک کنش بد همانندش خواهد بود، و خواری بر آنان نقاب خواهد کشید؛ هیچ حفاظی در برابر خدا نخواهند داشت — گویی چهره‌هایشان با پاره‌ای تاریک از شب پوشانده شده است.

والدٮں كسٮوا السٮاٮ حرا سٮٮه ٮمٮلها وٮرهڡهم دله ما لهم مں الله مں عاصم كاٮما اعسٮٮ وحوههم ڡطعا مں الٮل مطلما

و روزی که همهٔ آنان را گرد خواهیم آورد، سپس به کسانی که انباز گرفتند خواهیم گفت: «در جای خود بمانید، شما و انبازانتان» — سپس آنان را از یکدیگر جدا خواهیم کرد،

وٮوم ٮحسرهم حمٮعا ٮم ٮڡول للدٮں اسركوا مكاٮكم اٮٮم وسركاوكم ڡرٮلٮا ٮٮٮهم

در آنجا هر خویشتنی آنچه را پیش‌تر کرده است برخواهد خواند،

هٮالك ٮٮلوا كل ٮڡس ما اسلڡٮ

و به سوی خدا، متحد حقیقی‌شان، بازگردانده خواهند شد،

وردوا الى الله مولٮهم الحٯ

بگو: «چه کسی از آسمان و زمین شما را روزی می‌دهد؟

ڡل مں ٮررڡكم مں السما والارص

یا چه کسی شنوایی و بینایی‌ها را در اختیار دارد، زنده را از مرده بیرون می‌آورد و مرده را از زنده بیرون می‌آورد، و دستور را اداره می‌کند؟»

امں ٮملك السمع والاٮصر ومں ٮحرح الحى مں المٮٮ وٮحرح المٮٮ مں الحى ومں ٮدٮر الامر

خواهند گفت: «خدا.»

ڡسٮڡولوں الله

این است خدا، سرپرست حقیقی شما.

ڡدلكم الله رٮكم الحٯ

پس از حقیقت، چه هست غیر از گمراهی؟

ڡمادا ٮعد الحٯ الا الصلل

بگو: «آیا در میان انبازان شما کسی هست که آفرینش را آغاز کند، سپس آن را دوباره بسازد؟»

ڡل هل مں سركاٮكم مں ٮٮدوا الحلٯ ٮم ٮعٮده

بگو: «خدا آفرینش را آغاز می‌کند، سپس آن را دوباره می‌سازد.

ڡل الله ٮٮدوا الحلٯ ٮم ٮعٮده

بگو: «آیا در میان انبازان شما کسی هست که به حقیقت راه نماید؟»

ڡل هل مں سركاٮكم مں ٮهدى الى الحٯ

بگو: «خدا به حقیقت راه می‌نماید.

ڡل الله ٮهدى للحٯ

آیا آن که به حقیقت راه می‌نماید سزاوارتر است که از او پیروی شود، یا آن که تنها در صورتی راهنمایی می‌پذیرد که راه نموده شود؟

اڡمں ٮهدى الى الحٯ احٯ اں ٮٮٮع امں لا ٮهدى الا اں ٮهدى

بیشترشان تنها از گمانی پیروی می‌کنند؛

وما ٮٮٮع اكٮرهم الا طٮا

حال آنکه گمان در برابر حقیقت هیچ سودی ندارد،

اں الطں لا ٮعٮى مں الحٯ سٮا

این خوانش از آن‌ها نبود که غیر از خدا برساخته شود؛

وما كاں هدا الڡراں اں ٮڡٮرى مں دوں الله

یا خواهند گفت: «او آن را برساخته است»؟

ام ٮڡولوں اڡٮرٮه

بگو: «پس سوره‌ای همانند آن بیاورید،

ڡل ڡاٮوا ٮسوره مٮله

بلکه آنچه را به دانش احاطه نکرده بودند و پیشگویی‌اش هنوز به آنان نرسیده بود دروغ انگاشتند.

ٮل كدٮوا ٮما لم ٮحٮطوا ٮعلمه ولما ٮاٮهم ٮاوٮله

بدین‌سان کسانی که پیش از آنان بودند دروغ انگاشتند.

كدلك كدٮ الدٮں مں ڡٮلهم

و از میان آنان کسی هست که به آن باور می‌آورد، و کسی هست که به آن باور نمی‌آورد؛

ومٮهم مں ٮومں ٮه ومٮهم مں لا ٮومں ٮه

و از میان آنان کسانی هستند که به تو گوش می‌دهند —

ومٮهم مں ٮسٮمعوں الٮك

و از میان آنان کسانی هستند که به تو می‌نگرند —

ومٮهم مں ٮٮطر الٮك

خدا همانا به هیچ‌روی بر انسان‌ها ستم نمی‌کند؛

اں الله لا ٮطلم الٮاس سٮا

و روزی که آنان را گرد خواهد آورد، گویی که تنها یک ساعت از روز را گذرانده بودند، یکدیگر را خواهند شناخت.

وٮوم ٮحسرهم كاں لم ٮلٮٮوا الا ساعه مں الٮهار ٮٮعارڡوں ٮٮٮهم

و چه برخی از آنچه به آنان وعده می‌دهیم به تو نشان دهیم، چه تو را وفادارانه نگاه داریم، بازگشت آنان به سوی ما خواهد بود؛

واما ٮرٮٮك ٮعص الدى ٮعدهم او ٮٮوڡٮٮك ڡالٮٮا مرحعهم

و برای هر جامعه‌ای، فرستاده‌ای.

ولكل امه رسول

بگو: «من برای خود نه آسیبی دارم و نه سودی، مگر آنچه خدا را پسند افتد.

ڡل لا املك لٮڡسى صرا ولا ٮڡعا الا ما سا الله

برای هر جامعه‌ای زمانی مقرر است.

لكل امه احل

چون زمان مقررشان فرا رسد، نمی‌توانند آن را یک ساعت به تأخیر اندازند،

ادا حا احلهم ڡلا ٮسٮحروں ساعه

آیا پس تنها پس از آنکه رخ دهد به آن باور خواهید آورد؟

اٮم ادا ما وڡع امٮٮم ٮه

سپس به کسانی که ستم کردند گفته خواهد شد: «کیفر جاودانگی را بچشید؛

ٮم ڡٮل للدٮں طلموا دوڡوا عداٮ الحلد

و از تو پرس‌وجو می‌کنند: «آیا این به‌راستی درست است؟»

وٮسٮٮٮوٮك احٯ هو

و اگر هر خویشتن ستمگری هر آنچه بر زمین است را می‌داشت، خود را با آن بازمی‌خرید.

ولو اں لكل ٮڡس طلمٮ ما ڡى الارص لاڡٮدٮ ٮه

آیا نه اینکه آنچه در آسمان‌ها و بر زمین است از آنِ خدا است.

الا اں لله ما ڡى السموٮ والارص

آیا نه اینکه وعدهٔ خدا درست است؛

الا اں وعد الله حٯ

اوست که زندگی می‌بخشد و می‌میراند،

هو ٮحى وٮمٮٮ

بگو: «به عنایت خدا و به مهر او — از این آنان شادمان شوند!

ڡل ٮڡصل الله وٮرحمٮه ڡٮدلك ڡلٮڡرحوا

بگو: «آیا دیده‌اید؟ آنچه خدا به‌عنوان روزی برای شما فرود آورد، شما بخشی از آن را ممنوع و بخشی را روا ساخته‌اید» —

ڡل ارٮٮم ما اٮرل الله لكم مں ررٯ ڡحعلٮم مٮه حراما وحللا

در روز حضور، کسانی که بر ضد خدا دروغ برمی‌سازند چه فرض خواهند کرد؟

وما طں الدٮں ٮڡٮروں على الله الكدٮ ٮوم الڡٮمه

خدا بی‌گمان دارندهٔ لطفی نسبت به انسان‌ها است،

اں الله لدو ڡصل على الٮاس

تو در هیچ حالتی نیستی، هیچ خوانشی را که از آن برخاسته باشد برنمی‌خوانی، شما هیچ کنشی به جا نمی‌آورید، بی‌آنکه ما بر شما گواه باشیم، هنگامی که بدان می‌پردازید.

وما ٮكوں ڡى ساں وما ٮٮلوا مٮه مں ڡراں ولا ٮعملوں مں عمل الا كٮا علٮكم سهودا اد ٮڡٮصوں ڡٮه

هیچ چیز از دسترس سرپرست تو بیرون نیست، حتی سنگینیِ یک ذره بر زمین یا در آسمان،

وما ٮعرٮ عں رٮك مں مٮڡال دره ڡى الارص ولا ڡى السما

مژده از آنِ آنان است، در زندگی نزدیک و در زندگی واپسین.

لهم الٮسرى ڡى الحٮوه الدٮٮا وڡى الاحره

هیچ دگرگونی‌ای در کلام‌های خدا نیست.

لا ٮٮدٮل لكلمٮ الله

و سخنشان تو را اندوهگین نکند:

ولا ٮحرٮك ڡولهم

نیرومندی همانا یکسره از آنِ خدا است.

اں العره لله حمٮعا

آیا نه اینکه هر که در آسمان‌ها است و هر که بر زمین است از آنِ خدا است؛

الا اں لله مں ڡى السموٮ ومں ڡى الارص

پس کسانی که غیر از خدا انبازانی را فرا می‌خوانند از چه پیروی می‌کنند؟

وما ٮٮٮع الدٮں ٮدعوں مں دوں الله سركا

جز از گمان پیروی نمی‌کنند،

اں ٮٮٮعوں الا الطں

اوست که شب را برای شما ساخت تا در آن استراحت کنید، و روز را برای روشن دیدن.

هو الدى حعل لكم الٮل لٮسكٮوا ڡٮه والٮهار مٮصرا

می‌گویند: «خدا فرزندی برای خود برگرفته است.»

ڡالوا اٮحد الله ولدا

شکوه بر او باد!

سٮحٮه

او توانگر است.

هو العٮى

آنچه در آسمان‌ها و آنچه بر زمین است از آنِ او است.

له ما ڡى السموٮ وما ڡى الارص

شما برای این هیچ اقتداری ندارید.

اں عٮدكم مں سلطں ٮهدا

بهره‌ای در زندگی نزدیک،

مٮع ڡى الدٮٮا

و اطلاع نوح را برای آنان برخوان، آنگاه که به قوم خود گفت: «ای قوم من! اگر حضور من در میان شما و یادآوری من نشانه‌های خدا بر شما گران است، من به خدا وکالت می‌دهم.

واٮل علٮهم ٮٮا ٮوح اد ڡال لڡومه ٮڡوم اں كاں كٮر علٮكم مڡامى وٮدكٮرى ٮاٮٮ الله ڡعلى الله ٮوكلٮ

پس قصد خود و انبازانتان را یکجا کنید،

ڡاحمعوا امركم وسركاكم

تا قصد شما دیگر برای شما امری مبهم نماند،

ٮم لا ٮكں امركم علٮكم عمه

اگر پشت کنید، من از شما هیچ پاداشی نخواسته‌ام؛

ڡاں ٮولٮٮم ڡما سالٮكم مں احر

پاداش من تنها بر عهدهٔ خدا است،

اں احرى الا على الله

اما او را دروغ انگاشتند؛ ما او و کسانی را که با او در کشتی بودند نجات دادیم، و آنان را جانشینان ساختیم،

ڡكدٮوه ڡٮحٮٮه ومں معه ڡى الڡلك وحعلٮهم حلٮڡ

و کسانی را که نشانه‌های ما را دروغ انگاشته بودند غرق کردیم.

واعرڡٮا الدٮں كدٮوا ٮاٮٮٮا

سپس پس از او فرستادگانی را به سوی قوم‌هایشان برانگیختیم؛ برهان‌های روشن را برای آنان آوردند، اما آماده نبودند به آنچه پیش‌تر دروغ انگاشته بودند باور آورند.

ٮم ٮعٮٮا مں ٮعده رسلا الى ڡومهم ڡحاوهم ٮالٮٮٮٮ ڡما كاٮوا لٮومٮوا ٮما كدٮوا ٮه مں ڡٮل

موسی گفت: «آیا دربارهٔ حقیقت، پس از آنکه به شما آمد، چنین می‌گویید؟

ڡال موسى اٮڡولوں للحٯ لما حاكم

آیا این چشم‌بندی است؟

اسحر هدا

چون افکندند، موسی گفت: «آنچه آوردید چشم‌بندی است؛

ڡلما الڡوا ڡال موسى ما حٮٮم ٮه السحر

خدا آن را بی‌اثر خواهد ساخت،

اں الله سٮٮطله

هیچ‌کس به موسی اعتبار نداد، مگر تباری از قومش، در ترس از فرعون و دربارشان که مبادا آنان را به آزمون بکشد.

ڡما امں لموسى الا درٮه مں ڡومه على حوڡ مں ڡرعوں وملاٮهم اں ٮڡٮٮهم

و فرعون بی‌گمان بر زمین بلندجایگاه بود،

واں ڡرعوں لعال ڡى الارص

گفتند: «ما به خدا وکالت می‌دهیم.

ڡڡالوا على الله ٮوكلٮا

و ما به موسی و برادرش پرده برداشتیم: «برای قوم خود در مصر خانه‌هایی مستقر سازید؛ خانه‌های خود را نقطهٔ تجمع گردانید؛ و تماس را پابرجا نگه دارید.»

واوحٮٮا الى موسى واحٮه اں ٮٮوا لڡومكما ٮمصر ٮٮوٮا واحعلوا ٮٮوٮكم ڡٮله واڡٮموا الصلوه

و موسی گفت: «ای سرپرست ما، تو به فرعون و دربارش زینت و دارایی‌ها در زندگی نزدیک دادی،

وڡال موسى رٮٮا اٮك اٮٮٮ ڡرعوں وملاه رٮٮه وامولا ڡى الحٮوه الدٮٮا

ای سرپرست ما، تا از راه تو دور گمراه کنند.

رٮٮا لٮصلوا عں سٮٮلك

گفت: «به فراخوانی شما پاسخ داده شده است؛ پس هر دو راست بایستید،

ڡال ڡد احٮٮٮ دعوٮكما ڡاسٮڡٮما

و فرزندان اسرائیل را از دریا گذراندیم؛ فرعون و سپاه‌هایش از سر زورگویی و دشمنی آنان را دنبال کردند،

وحورٮا ٮٮٮى اسرٮل الٮحر ڡاٮٮعهم ڡرعوں وحٮوده ٮعٮا وعدوا

پس امروز، ما تو را در پیکرت نجات می‌دهیم، تا نشانه‌ای برای کسانی که پس از تو خواهند آمد باشی.»

ڡالٮوم ٮٮحٮك ٮٮدٮك لٮكوں لمں حلڡك اٮه

ما فرزندان اسرائیل را همانا در سکنایی از راست‌گویی سکنا دادیم، و آنان را از چیزهای خوب روزی دادیم؛ آنان تنها پس از آنکه دانش به آنان آمد اختلاف کردند.

ولڡد ٮواٮا ٮٮى اسرٮل مٮوا صدٯ وررڡٮهم مں الطٮٮٮ ڡما احٮلڡوا حٮى حاهم العلم

اگر دربارهٔ آنچه به سوی تو فرود آوردیم در حیرتی، از کسانی که پیش از تو نوشتار را می‌خوانند بازپرسی کن.

ڡاں كٮٮ ڡى سك مما اٮرلٮا الٮك ڡسل الدٮں ٮڡروں الكٮٮ مں ڡٮلك

حقیقت همانا از سرپرست تو به تو آمده است؛

لڡد حاك الحٯ مں رٮك

و اگر سرپرست تو را پسند افتاده بود، همهٔ کسانی که بر زمین‌اند باور می‌آوردند، همه‌شان، بی‌استثنا.

ولو سا رٮك لامں مں ڡى الارص كلهم حمٮعا

هیچ خویشتنی را نشاید که باور آورد، مگر با اجازهٔ خدا،

وما كاں لٮڡس اں ٮومں الا ٮادں الله

پس چه انتظار می‌کشند، مگر همانند روزهای کسانی که پیش از آنان گذشته‌اند؟

ڡهل ٮٮٮطروں الا مٮل اٮام الدٮں حلوا مں ڡٮلهم

سپس فرستادگان خود و کسانی را که باور آوردند نجات می‌دهیم — بدین‌سان؛

ٮم ٮٮحى رسلٮا والدٮں امٮوا كدلك

بگو: «ای انسان‌ها! اگر دربارهٔ قانون من در سرگشتگی هستید، من از کسانی که شما غیر از خدا از آنان فرمان می‌برید فرمان نمی‌برم،

ڡل ٮاٮها الٮاس اں كٮٮم ڡى سك مں دٮٮى ڡلا اعٮد الدٮں ٮعٮدوں مں دوں الله

اما از خدا فرمان می‌برم، او که شما را وفادارانه نگه خواهد داشت.

ولكں اعٮد الله الدى ٮٮوڡٮكم

و: «سوی خود را به سوی قانون پابرجا نگه دار، یکسره رو به خدا،

واں اڡم وحهك للدٮں حٮٮڡا

و غیر از خدا، آنچه را که نه به تو سود می‌رساند و نه به تو آسیب می‌رساند، فرا مخوان؛

ولا ٮدع مں دوں الله ما لا ٮٮڡعك ولا ٮصرك

و اگر خدا تو را به آسیبی برساند، کسی مگر او نمی‌تواند آن را از تو بردارد؛

واں ٮمسسك الله ٮصر ڡلا كاسڡ له الا هو

و اگر او برای تو نیکی بخواهد، هیچ‌کس نمی‌تواند لطف او را لغو کند.

واں ٮردك ٮحٮر ڡلا راد لڡصله

آن را به هر که پسند او افتد از میان فرمان‌برداران خود می‌رساند.

ٮصٮٮ ٮه مں ٮسا مں عٮاده

بگو: «ای انسان‌ها! حقیقت از سرپرستتان برای شما آمده است؛

ڡل ٮاٮها الٮاس ڡد حاكم الحٯ مں رٮكم

پس هر که راهنمایی می‌پذیرد، جز برای خود راهنمایی نمی‌پذیرد،

ڡمں اهٮدى ڡاٮما ٮهٮدى لٮڡسه

و هر که گمراه می‌شود، جز به زیان خود گمراه نمی‌شود.

ومں صل ڡاٮما ٮصل علٮها

و از آنچه بر تو پرده برداشته می‌شود پیروی کن، و شکیبایی کن تا آن‌گاه که خدا داوری کند.

واٮٮع ما ٮوحى الٮك واصٮر حٮى ٮحكم الله