Hud هود

نوشتاری که نشانه‌هایش یک‌معنا ساخته شده و سپس به تفصیل درآورده شده است، از جانب فرزانه‌ای باخبر: «جز از خدا فرمان مبرید؛ من برای شما، از جانب او، هشداردهنده‌ای و مژده‌دهنده‌ام؛ از سرپرستتان بخشایش بخواهید، سپس به سوی او بازگردید: شما را از بهره‌مندی‌ای زیبا بهره‌مند خواهد ساخت تا سرآمدی نام‌برده، و به هر دارندهٔ لطفی لطفش را ارزانی خواهد داشت.

كٮٮ احكمٮ اٮٮه ٮم ڡصلٮ مں لدں حكٮم حٮٮر الا ٮعٮدوا الا الله اٮٮى لكم مٮه ٮدٮر وٮسٮر واں اسٮعڡروا رٮكم ٮم ٮوٮوا الٮه ٮمٮعكم مٮعا حسٮا الى احل مسمى وٮوٮ كل دى ڡصل ڡصله

بازگشت شما به سوی خدا است،

الى الله مرحعكم

آیا چنین نیست؟ آنان همانا سینه‌هایشان را درهم می‌پیچند تا خود را از او پنهان کنند.

الا اٮهم ٮٮٮوں صدورهم لٮسٮحڡوا مٮه

آیا چنین نیست که چون خود را در جامه‌هایشان می‌پوشانند، او آنچه را پنهان می‌دارند و آنچه را افشا می‌کنند می‌داند؟

الا حٮں ٮسٮعسوں ٮٮاٮهم ٮعلم ما ٮسروں وما ٮعلٮوں

هیچ جنبنده‌ای بر زمین نیست که روزی‌اش از آنِ خدا نباشد؛ او آرامگاهش و جای سپردنش را می‌شناسد:

وما مں داٮه ڡى الارص الا على الله ررڡها وٮعلم مسٮڡرها ومسٮودعها

و اوست که آسمان‌ها و زمین را در شش روز آفرید، در حالی که بنای او بر آب استوار بود، تا شما را بیازماید: کدام‌یک از شما بهتر عمل می‌کند.

وهو الدى حلٯ السموٮ والارص ڡى سٮه اٮام وكاں عرسه على الما لٮٮلوكم اٮكم احسں عملا

و اگر کیفر را تا زمانی شمرده‌شده برایشان به تأخیر اندازیم، بی‌گمان خواهند گفت: «چه چیز آن را معلق نگه می‌دارد؟»

ولٮں احرٮا عٮهم العداٮ الى امه معدوده لٮڡولں ما ٮحٮسه

آیا چنین نیست که روزی که به آنان بیاید، از آنان دور داشته نخواهد شد،

الا ٮوم ٮاٮٮهم لٮس مصروڡا عٮهم

و اگر پس از آسیبی که به او رسیده بود، دهشی به او بچشانیم، بی‌گمان خواهد گفت: «بدی‌ها از من دور رفتند»:

ولٮں ادڡٮه ٮعما ٮعد صرا مسٮه لٮڡولں دهٮ السٮاٮ عٮى

شاید بخشی از آنچه بر تو پرده برداشته می‌شود را رها کنی و سینه‌ات از آن تنگ خواهد شد، از آن رو که می‌گویند: «چرا گنجی بر او فرود آورده نشده است، یا چرا کارگزاری با او نمی‌آید!»

ڡلعلك ٮارك ٮعص ما ٮوحى الٮك وصاٮٯ ٮه صدرك اں ٮڡولوا لولا اٮرل علٮه كٮر او حا معه ملك

تو خود جز یک هشداردهنده نیستی؛

اٮما اٮٮ ٮدٮر

یا خواهند گفت: «او آن را برساخته است»؟

ام ٮڡولوں اڡٮرٮه

اگر به شما پاسخ ندهند، آنگاه بدانید که این مگر با دانش خدا فرود آورده نشده است، و اینکه هیچ ایزدی نیست مگر او.

ڡالم ٮسٮحٮٮوا لكم ڡاعلموا اٮما اٮرل ٮعلم الله واں لا اله الا هو

اینان کسانی‌اند که در زندگی واپسین جز آتش نخواهند داشت؛

اولٮك الدٮں لٮس لهم ڡى الاحره الا الٮار

آنچه را در آن ساخته‌اند فروریخته خواهد بود،

وحٮط ما صٮعوا ڡٮها

آیا کسی که بر دلیلی روشن از سرپرستش استوار است و گواهی از جانب او در پی‌اش می‌آید؟

اڡمں كاں على ٮٮٮه مں رٮه وٮٮلوه ساهد مٮه

و پیش از او، نوشتار موسی، به‌عنوان مرجع و مهر.

ومں ڡٮله كٮٮ موسى اماما ورحمه

اینان کسانی‌اند که به آن باور می‌آورند.

اولٮك ٮومٮوں ٮه

و هر که از میان گروه‌ها آن را انکار کند، آتش وعده‌گاه او است:

ومں ٮكڡر ٮه مں الاحراٮ ڡالٮار موعده

پس دربارهٔ آن به جدال مپرداز،

ڡلا ٮك ڡى مرٮه مٮه

و چه کسی پس ستمگرتر از آن است که دروغی بر خدا برسازد؟

ومں اطلم ممں اڡٮرى على الله كدٮا

اینان کسانی‌اند که بر زمین نخواهند توانست او را ناتوان کنند، و غیر از خدا هیچ متحدی نخواهند داشت:

اولٮك لم ٮكوٮوا معحرٮں ڡى الارص وما كاں لهم مں دوں الله مں اولٮا

کیفرشان دوچندان خواهد شد.

ٮصعڡ لهم العداٮ

کسانی که باور آوردند و کردارهای شایسته به‌جا آوردند و در برابر سرپرستشان خمیدند: اینان همراهان باغ‌اند،

اں الدٮں امٮوا وعملوا الصلحٮ واحٮٮوا الى رٮهم اولٮك اصحٮ الحٮه

مثال این دو پاره همچون نابینا و ناشنوا است، و بینا و شنوا:

مٮل الڡرٮڡٮں كالاعمى والاصم والٮصٮر والسمٮع

آیا در مثال برابرند؟

هل ٮسٮوٮاں مٮلا

همانا نوح را به سوی قومش فرستادیم:

ولڡد ارسلٮا ٮوحا الى ڡومه

جز از خدا فرمان مبرید؛

اں لا ٮعٮدوا الا الله

دربار کسانی از قومش که انکار می‌کردند گفت: «ما تو را مگر آدمی همانند خودمان نمی‌بینیم، و نمی‌بینیم که مگر پست‌ترین‌های ما، در نگاه نخست، از تو پیروی کرده باشند.

ڡڡال الملا الدٮں كڡروا مں ڡومه ما ٮرٮك الا ٮسرا مٮلٮا وما ٮرٮك اٮٮعك الا الدٮں هم ارادلٮا ٮادى الراى

ای قوم من، برای آن از شما هیچ دارایی‌ای نمی‌خواهم:

وٮڡوم لا اسلكم علٮه مالا

پاداش من جز بر عهدهٔ خدا نیست.

اں احرى الا على الله

و من از کسانی نیستم که کسانی را که باور می‌آورند پس می‌زنند: ایشان همانا سرپرستشان را ملاقات خواهند کرد؛

وما اٮا ٮطارد الدٮں امٮوا اٮهم ملڡوا رٮهم

ای قوم من، اگر آنان را پس می‌زدم، چه کسی مرا در برابر خدا یاری می‌رساند؟

وٮڡوم مں ٮٮصرٮى مں الله اں طردٮهم

و به شما نمی‌گویم که ذخایر خدا نزد من است، و نه این‌که آنچه را فراتر از حواس است می‌دانم، و نه این‌که کارگزارم؛

ولا اڡول لكم عٮدى حراٮں الله ولا اعلم العٮٮ ولا اڡول اٮى ملك

و دربارهٔ کسانی که چشمان شما خوارشان می‌شمارد نمی‌گویم که خدا هیچ نیکی‌ای به آنان ارزانی نخواهد داشت:

ولا اڡول للدٮں ٮردرى اعٮٮكم لں ٮوٮٮهم الله حٮرا

خدا بهتر می‌شناسد آنچه را در خویشتن‌های آنان است.

الله اعلم ٮما ڡى اٮڡسهم

و اندرز من شما را هیچ سودی نخواهد رساند، هرچند بخواهم شما را اندرز دهم، اگر خدا بخواهد شما را سرگردان کند:

ولا ٮٮڡعكم ٮصحى اں اردٮ اں اٮصح لكم اں كاں الله ٮرٮد اں ٮعوٮكم

او سرپرست شما است،

هو رٮكم

یا خواهند گفت: «او آن را برساخته است»؟

ام ٮڡولوں اڡٮرٮه

و به نوح پرده برداشته شد که از قوم تو دیگر هیچ‌کس باور نخواهد آورد، مگر کسانی که پیش‌تر باور آورده‌اند:

واوحى الى ٮوح اٮه لں ٮومں مں ڡومك الا مں ڡد امں

و کشتی را زیر چشمان ما و بر پایهٔ پرده‌برداری ما بساز،

واصٮع الڡلك ٮاعٮٮٮا ووحٮٮا

و کشتی را می‌ساخت؛ و هر بار که دربار از میان قومش از کنار او می‌گذشت، او را ریشخند می‌کرد.

وٮصٮع الڡلك وكلما مر علٮه ملا مں ڡومه سحروا مٮه

تا آن‌گاه که چون دستور ما آمد و اجاق به جوش آمد، گفتیم: «در آن از هر چیز، دو عنصر از یک جفت را بار کن، و نیز خانواده‌ات را، مگر آن‌که سخن پیشین بر او سنگینی می‌کند، و کسانی را که باور آوردند.»

حٮى ادا حا امرٮا وڡار الٮٮور ڡلٮا احمل ڡٮها مں كل روحٮں اٮٮٮں واهلك الا مں سٮٯ علٮه الڡول ومں امں

و گفت: «در آن بالا روید: روان شدن و لنگر انداختنش به نام خدا باد.

وڡال اركٮوا ڡٮها ٮسم الله محرٮها ومرسٮها

و او با آنان در موجی همچون کوه‌ها روان بود.

وهى ٮحرى ٮهم ڡى موح كالحٮال

گفت: «به کوهی پناه خواهم گرفت که مرا از آب حفظ خواهد کرد.»

ڡال ساوى الى حٮل ٮعصمٮى مں الما

گفت: «امروز هیچ حفاظتی در برابر دستور خدا نیست، مگر برای کسی که او بر او مهر ورزد.»

ڡال لا عاصم الٮوم مں امر الله الا مں رحم

و گفته شد: «ای زمین، آبت را فرو ببر! ای آسمان، بازایست!»

وڡٮل ٮارص اٮلعى ماك وٮسما اڡلعى

و آب فرو نشست، کار فیصله داده شد، و کشتی بر جودی جا گرفت.

وعٮص الما وڡصى الامر واسٮوٮ على الحودى

و نوح سرپرستش را فرا خواند و گفت: «ای سرپرست من، پسرم همانا از خانوادهٔ من است، و وعدهٔ تو حقیقت است،

وٮادى ٮوح رٮه ڡڡال رٮ اں اٮٮى مں اهلى واں وعدك الحٯ

او گفت: «ای نوح، او همانا از خانوادهٔ تو نیست،

ڡال ٮٮوح اٮه لٮس مں اهلك

زیرا او کرداری است که شایسته نیست.

اٮه عمل عٮر صلح

پس از من آنچه را که هیچ دانشی از آن نداری مخواه،

ڡلا ٮسلں ما لٮس لك ٮه علم

گفت: «ای سرپرست من، همانا من خود را در پناه تو می‌گذارم از این‌که از تو آنچه را که هیچ دانشی از آن ندارم بخواهم،

ڡال رٮ اٮى اعود ٮك اں اسلك ما لٮس لى ٮه علم

گفته شد: «ای نوح، با آرامشی از جانب ما و خجستگی‌هایی بر تو و بر جامعه‌هایی برخاسته از کسانی که با تو هستند فرود آی؛

ڡٮل ٮٮوح اهٮط ٮسلم مٮا وٮركٮ علٮك وعلى امم ممں معك

اینها اطلاعاتی است دربارهٔ آنچه فراتر از حواس است، که از آن بر تو پرده برمی‌داریم:

ٮلك مں اٮٮا العٮٮ ٮوحٮها الٮك

تو آن‌ها را پیش از این نمی‌شناختی، نه تو و نه قومت.

ما كٮٮ ٮعلمها اٮٮ ولا ڡومك مں ڡٮل هدا

پس شکیبایی کن،

ڡاصٮر

و به سوی عاد، برادرشان هود:

والى عاد احاهم هودا

او گفت: «ای قوم من! از خدا فرمان برید: شما ایزدی دیگر جز او ندارید؛

ڡال ٮڡوم اعٮدوا الله ما لكم مں اله عٮره

ای قوم من، برای آن از شما هیچ پاداشی نمی‌خواهم:

ٮڡوم لا اسلكم علٮه احرا

پاداش من جز بر عهدهٔ کسی نیست که مرا از نخست آفرید.

اں احرى الا على الدى ڡطرٮى

ما تنها می‌گوییم که یکی از ایزدان ما تو را به بدی زده است.»

اں ٮڡول الا اعٮرٮك ٮعص الهٮٮا ٮسو

و گواه باشید که من از آنچه غیر از او انباز می‌گیرید بری‌ام:

واسهدوا اٮى ٮرى مما ٮسركوں مں دوٮه

زیرا من به خدا، سرپرست من و سرپرست شما، وکالت می‌دهم:

اٮى ٮوكلٮ على الله رٮى ورٮكم

هیچ جنبنده‌ای نیست که او آن را از کاکل نگه ندارد.

ما مں داٮه الا هو احد ٮٮاصٮٮها

اگر پشت کنید، من آنچه را که با آن به سوی شما فرستاده شده‌ام پیش‌تر به شما رسانده‌ام؛

ڡاں ٮولوا ڡڡد اٮلعٮكم ما ارسلٮ ٮه الٮكم

و سرپرست من قومی دیگر را به جای شما جانشین خواهد ساخت، بی‌آن‌که به او هیچ آسیبی برسانید،

وٮسٮحلڡ رٮى ڡوما عٮركم ولا ٮصروٮه سٮا

و در این زندگی نزدیک، و نیز در روز حضور، با نفرینی دنبال شدند:

واٮٮعوا ڡى هده الدٮٮا لعٮه وٮوم الڡٮمه

آیا چنین نیست: عاد همانا سرپرست خود را انکار کردند.

الا اں عادا كڡروا رٮهم

و به سوی ثمود، برادرشان صالح:

والى ٮمود احاهم صلحا

گفت: «ای قوم من! از خدا فرمان برید: شما را ایزدی دیگر جز او نیست.

ڡال ٮڡوم اعٮدوا الله ما لكم مں اله عٮره

اوست که شما را از زمین پدید آورد و شما را بر آن ساکن گرداند: پس از او بخشایش بخواهید، سپس به سوی او بازگردید،

هو اٮساكم مں الارص واسٮعمركم ڡٮها ڡاسٮعڡروه ٮم ٮوٮوا الٮه

او گفت: «ای قوم من، آیا می‌بینید؟ اگر من بر دلیلی روشن از سرپرستم استوار باشم، و او از جانب خود مهری به من ارزانی داشته باشد، پس چه کسی مرا در برابر خدا یاری می‌رساند اگر از او نافرمانی می‌کردم؟

ڡال ٮڡوم ارٮٮم اں كٮٮ على ٮٮٮه مں رٮى واٮٮٮى مٮه رحمه ڡمں ٮٮصرٮى مں الله اں عصٮٮه

ای قوم من، این ماده‌شتر خدا است، نشانه‌ای برای شما:

وٮڡوم هده ٮاڡه الله لكم اٮه

پس رهایش کنید: بگذارید بر زمین خدا بخورد،

ڡدروها ٮاكل ڡى ارص الله

اما آن را مثله کردند. آنگاه گفت: «در سرای خود سه روز بهره‌مند شوید:

ڡعڡروها ڡڡال ٮمٮعوا ڡى داركم ٮلٮه اٮام

چون دستور ما آمد، صالح و کسانی را که با او باور آورده بودند، با مهری از جانب خود و از شرمساری آن روز نجات دادیم؛

ڡلما حا امرٮا ٮحٮٮا صلحا والدٮں امٮوا معه ٮرحمه مٮا ومں حرى ٮومٮد

و بانگ کسانی را که ستم کرده بودند فرا گرفت، چنان‌که در سراهایشان خود را افتاده و بی‌حرکت یافتند، گویی هرگز در آن‌جا نزیسته بودند.

واحد الدٮں طلموا الصٮحه ڡاصٮحوا ڡى دٮرهم حٮمٮں كاں لم ٮعٮوا ڡٮها

آیا چنین نیست: ثمود همانا سرپرست خود را انکار کردند.

الا اں ٮمودا كڡروا رٮهم

و فرستادگان ما همانا با مژده نزد ابراهیم آمدند: گفتند: «آرامش!»

ولڡد حاٮ رسلٮا اٮرهٮم ٮالٮسرى ڡالوا سلما

او گفت: «آرامش!»

ڡال سلم

اما چون دید که دست‌هایشان به آن نمی‌رسد، آنان را غریب یافت و از آنان ترسی احساس کرد.

ڡلما را اٮدٮهم لا ٮصل الٮه ٮكرهم واوحس مٮهم حٮڡه

گفتند: «مترس،

ڡالوا لا ٮحڡ

و زنش، ایستاده، شروع به خندیدن کرد؛

وامراٮه ڡاٮمه ڡصحكٮ

آنگاه اسحاق را به او مژده دادیم،

ڡٮسرٮها ٮاسحٯ

گفت: «وای بر من! آیا بزایم در حالی که پیرم و این شوهر من، پیرمردی است؟

ڡالٮ ٮوٮلٮى الد واٮا عحور وهدا ٮعلى سٮحا

گفتند: «آیا از دستور خدا در شگفتی؟

ڡالوا اٮعحٮٮں مں امر الله

مهر خدا و خجستگی‌های او بر شما باد، ای مردمِ خانه!

رحمٮ الله وٮركٮه علٮكم اهل الٮٮٮ

«ای ابراهیم، از این کناره بگیر:

ٮاٮرهٮم اعرص عں هدا

دستور سرپرست تو پیش‌تر آمده است،

اٮه ڡد حا امر رٮك

و قومش شتابان نزد او آمدند، در حالی که پیش از آن بدی‌ها را مرتکب می‌شدند.

وحاه ڡومه ٮهرعوں الٮه ومں ڡٮل كاٮوا ٮعملوں السٮاٮ

او گفت: «ای قوم من، اینان دختران منند: برای شما پاک‌ترند؛ پس در برابر خدا محتاط باشید، و مرا دربارهٔ میهمانانم شرمسار مکنید:

ڡال ٮڡوم هولا ٮٮاٮى هں اطهر لكم ڡاٮڡوا الله ولا ٮحروں ڡى صٮڡى

گفتند: «ای لوط، ما همانا فرستادگان سرپرست تو هستیم: آنان هرگز به تو نخواهند رسید.

ڡالوا ٮلوط اٮا رسل رٮك لں ٮصلوا الٮك

پس با خانواده‌ات، مگر زنت، در پاره‌ای از شب رهسپار شو، و هیچ‌یک از شما روی برنگرداند،

ڡاسر ٮاهلك ٮڡطع مں الٮل ولا ٮلٮڡٮ مٮكم احد الا امراٮك

زیرا آنچه بر آنان پیش آید بر او نیز پیش خواهد آمد.

اٮه مصٮٮها ما اصاٮهم

وعده‌گاه آنان بامداد است:

اں موعدهم الصٮح

چون دستور ما آمد، بالای آن را پایین آن ساختیم، و بر آن سنگ‌هایی از گل شکل‌یافته، انباشته، نشان‌دار نزد سرپرست تو باراندیم:

ڡلما حا امرٮا حعلٮا علٮها ساڡلها وامطرٮا علٮها ححاره مں سحٮل مٮصود مسومه عٮد رٮك

و به سوی مدین، برادرشان شعیب:

والى مدٮں احاهم سعٮٮا

او گفت: «ای قوم من! از خدا فرمان برید: شما ایزدی دیگر جز او ندارید،

ڡال ٮڡوم اعٮدوا الله ما لكم مں اله عٮره

و نه از پیمانه بکاهید و نه از ترازو.

ولا ٮٮڡصوا المكٮال والمٮراں

ای قوم من، پیمانه و ترازو را وفادارانه، با برابری‌ورزی، بدهید،

وٮڡوم اوڡوا المكٮال والمٮراں ٮالڡسط

آنچه نزد خدا برجا می‌ماند برای شما بهتر است، اگر باورمندید؛

ٮڡٮٮ الله حٮر لكم اں كٮٮم مومٮٮں

گفتند: «ای شعیب، آیا تماس تو به تو دستور می‌دهد که آنچه را نیاکان ما از آن فرمان می‌بردند رها کنیم، یا از این‌که در دارایی‌های خود آنچه پسند ما افتد بکنیم دست برداریم؟

ڡالوا ٮسعٮٮ اصلوٮك ٮامرك اں ٮٮرك ما ٮعٮد اٮاوٮا او اں ٮڡعل ڡى امولٮا ما ٮسوا

او گفت: «ای قوم من، آیا می‌بینید؟ اگر من بر دلیلی روشن از سرپرستم استوار باشم، و او از جانب خود مرا روزی‌ای زیبا داده باشد...

ڡال ٮڡوم ارٮٮم اں كٮٮ على ٮٮٮه مں رٮى وررڡٮى مٮه ررڡا حسٮا

و نمی‌خواهم با شما مخالفت کنم تا خود آنچه را شما را از آن نهی می‌کنم انجام دهم:

وما ارٮد اں احالڡكم الى ما اٮهٮكم عٮه

جز شایسته‌سازی نمی‌خواهم، تا آنجا که توانم؛

اں ارٮد الا الاصلح ما اسٮطعٮ

و کامیابی من تنها به خدا بسته است:

وما ٮوڡٮڡى الا ٮالله

به او وکالت می‌دهم،

علٮه ٮوكلٮ

ای قوم من، مبادا گسست شما از من شما را به آنجا بکشاند که آنچه بر قوم نوح یا قوم هود یا قوم صالح پیش آمد بر شما پیش آید؛

وٮڡوم لا ٮحرمٮكم سڡاڡى اں ٮصٮٮكم مٮل ما اصاٮ ڡوم ٮوح او ڡوم هود او ڡوم صلح

و از سرپرستتان بخشایش بخواهید، سپس به سوی او بازگردید،

واسٮعڡروا رٮكم ٮم ٮوٮوا الٮه

او گفت: «ای قوم من، آیا پس خویشان من نزد شما وزنی بیشتر از خدا دارند، که او را به پشت سر خود افکنده‌اید؟

ڡال ٮڡوم ارهطى اعر علٮكم مں الله واٮحدٮموه وراكم طهرٮا

ای قوم من، بر جای خود عمل کنید، زیرا من نیز عمل می‌کنم:

وٮڡوم اعملوا على مكاٮٮكم اٮى عمل

به‌زودی خواهید دانست که کیفری که او را شرمسار خواهد کرد بر که خواهد آمد، و که دروغ‌گو است.

سوڡ ٮعلموں مں ٮاٮٮه عداٮ ٮحرٮه ومں هو كدٮ

و پس در کمین باشید،

وارٮڡٮوا

و بانگ کسانی را که ستم کرده بودند فرا گرفت، چنان‌که در سراهایشان خود را افتاده و بی‌حرکت یافتند، گویی هرگز در آن‌جا نزیسته بودند.

واحدٮ الدٮں طلموا الصٮحه ڡاصٮحوا ڡى دٮرهم حٮمٮں كاں لم ٮعٮوا ڡٮها

همانا موسی را با نشانه‌های خود و اقتداری آشکار به سوی فرعون و دربارش فرستادیم؛ اما آنان از دستور فرعون پیروی کردند،

ولڡد ارسلٮا موسى ٮاٮٮٮا وسلطں مٮٮں الى ڡرعوں وملاٮه ڡاٮٮعوا امر ڡرعوں

او در روز حضور پیشاپیش قوم خود خواهد رفت، و آنان را به آتش خواهد رساند:

ٮڡدم ڡومه ٮوم الڡٮمه ڡاوردهم الٮار

و در این زندگی، و نیز در روز حضور، با نفرینی دنبال شدند:

واٮٮعوا ڡى هده لعٮه وٮوم الڡٮمه

و ما به آنان ستم نکردیم، اما آنان به خود ستم کردند:

وما طلمٮهم ولكں طلموا اٮڡسهم

ایزدان آنان، که غیر از خدا فرا می‌خواندند، چون دستور سرپرست تو آمد، به هیچ کارشان نیامدند،

ڡما اعٮٮ عٮهم الهٮهم الٮى ٮدعوں مں دوں الله مں سى لما حا امر رٮك

چنین است فراگرفتن سرپرست تو، آن‌گاه که شهرها را فرا می‌گیرد در حالی که ستمگرند:

وكدلك احد رٮك ادا احد الڡرى وهى طلمه

در این بی‌گمان نشانه‌ای است برای کسی که از کیفر زندگی واپسین می‌ترسد:

اں ڡى دلك لاٮه لمں حاڡ عداٮ الاحره

این روزی است که انسان‌ها در آن گرد آورده خواهند شد،

دلك ٮوم محموع له الٮاس

روزی که بیاید، هیچ خویشتنی جز با اجازهٔ او سخن نخواهد گفت:

ٮوم ٮاٮ لا ٮكلم ٮڡس الا ٮادٮه

اما کسانی که تیره‌بخت باشند، در آتش خواهند بود، آنجا که ناله و هق‌هق خواهند داشت، آنجا که جاودانه خواهند ماند، تا آسمان‌ها و زمین دوام آورند، مگر آنچه پسند سرپرست تو افتد،

ڡاما الدٮں سڡوا ڡڡى الٮار لهم ڡٮها رڡٮر وسهٮٯ حلدٮں ڡٮها ما دامٮ السموٮ والارص الا ما سا رٮك

و اما کسانی که نیک‌بخت باشند، در باغ خواهند بود، آنجا که جاودانه خواهند ماند، تا آسمان‌ها و زمین دوام آورند، مگر آنچه پسند سرپرست تو افتد:

واما الدٮں سعدوا ڡڡى الحٮه حلدٮں ڡٮها ما دامٮ السموٮ والارص الا ما سا رٮك

پس دربارهٔ آنچه اینان از آن فرمان می‌برند به جدال مپرداز:

ڡلا ٮك ڡى مرٮه مما ٮعٮد هولا

آنان جز آن‌گونه که نیاکانشان پیش‌تر فرمان می‌بردند فرمان نمی‌برند.

ما ٮعٮدوں الا كما ٮعٮد اٮاوهم مں ڡٮل

همانا به موسی نوشتار دادیم، و در آن اختلاف شد؛

ولڡد اٮٮٮا موسى الكٮٮ ڡاحٮلڡ ڡٮه

و اگر کلمهٔ پیشین از سرپرست تو نبود، میان آنان فیصله داده می‌شد؛

ولولا كلمه سٮڡٮ مں رٮك لڡصى ٮٮٮهم

و به همه، سرپرست تو بی‌گمان کردارهایشان را وفادارانه پس خواهد داد،

واں كلا لما لٮوڡٮٮهم رٮك اعملهم

پس راست بایست، چنان‌که به تو دستور داده شده است، و نیز کسانی که با تو بازگشته‌اند، و از اندازه مگذرید،

ڡاسٮڡم كما امرٮ ومں ٮاٮ معك ولا ٮطعوا

و به کسانی که ستم کردند تکیه مکنید، وگرنه آتش به شما می‌رسید،

ولا ٮركٮوا الى الدٮں طلموا ڡٮمسكم الٮار

و شما غیر از خدا هیچ متحدی نمی‌داشتید،

وما لكم مں دوں الله مں اولٮا

و تماس را در دو کرانهٔ روز و در هنگام‌هایی نزدیک از شب پابرجا نگه دار،

واڡم الصلوه طرڡى الٮهار ورلڡا مں الٮل

زیرا نیک‌کاری‌ها بدی‌ها را می‌زدایند:

اں الحسٮٮ ٮدهٮں السٮاٮ

و شکیبایی کن،

واصٮر

چرا در نسل‌های پیش از شما دارندگان بازمانده‌ای نبودند که از فساد بر زمین نهی می‌کردند — مگر اندکی از کسانی که ما نجات دادیم!

ڡلولا كاں مں الڡروں مں ڡٮلكم اولوا ٮڡٮه ٮٮهوں عں الڡساد ڡى الارص الا ڡلٮلا ممں اٮحٮٮا مٮهم

اما پیوسته اختلاف می‌ورزند، مگر کسی که سرپرست تو بر او مهر ورزد،

ولا ٮرالوں محٮلڡٮں الا مں رحم رٮك

و برای همین آنان را آفرید.

ولدلك حلڡهم

و هر آنچه از اطلاعات دربارهٔ فرستادگان برایت بازگو می‌کنیم همان است که آگاهی تو را با آن استوار می‌سازیم؛

وكلا ٮڡص علٮك مں اٮٮا الرسل ما ٮٮٮٮ ٮه ڡوادك

و آنچه در آسمان‌ها و زمین فراتر از حواس است از آنِ خدا است،

ولله عٮٮ السموٮ والارص

و همهٔ دستور به سوی او بازمی‌گردد:

والٮه ٮرحع الامر كله

پس از او فرمان ببر، و به او وکالت بده:

ڡاعٮده وٮوكل علٮه