Ghafir غافر
My Guardian Is God ربي الله
The section and its links
Facing those who contest it, then the messenger's community (40-46, then 47-49)
بخش از اینجا آغاز میشود
Read with: the suras of the same shelf mark
- 39 Devoting the Law exclusively to Himthe threshold: the Law devoted to God alone
- 41 Their Skins Will Testifythose who turn away; the Aad and the Thamud
- 42 Uphold the Lawthe one Law revealed to all the messengers
- 43 In their footstepsthe footsteps of the fathers, and appearances
- 44 In a blessed nightthe blessed night, and the trial
- 45 A legislated waythe signs, and the legislated way
- 46 Not a novelty among the messengersal-Ahqaf: the Aad, the Occulted who listen
به نام خدا، بیاندازه مهربان، مهربان. حمٓ (حا میم).
ٮسم الله الرحمں الرحٮم حم
فرود نوشتار از جانب خدا است، نیرومند، همهچیزدان، بخشایندهٔ تقصیر و پذیرندهٔ پشیمانی، سخت در تنبیه، دارندهٔ گشادهدستی،
ٮٮرٮل الكٮٮ مں الله العرٮر العلٮم عاڡر الدٮٮ وڡاٮل الٮوٮ سدٮد العڡاٮ دى الطول
هیچ ایزدی نیست مگر او؛
لا اله الا هو
به سوی او است مقصد.
الٮه المصٮر
تنها کسانی که انکار میکنند دربارهٔ نشانههای خدا بحث میکنند؛
ما ٮحدل ڡى اٮٮ الله الا الدٮں كڡروا
پس گشتوگذارشان در سرزمینها تو را نفریبد.
ڡلا ٮعررك ٮڡلٮهم ڡى الٮلد
پیش از ایشان قوم نوح دروغ انگاشتند، و گروهها پس از آنان،
كدٮٮ ڡٮلهم ڡوم ٮوح والاحراٮ مں ٮعدهم
و هر جامعهای آهنگ گرفتن فرستادهٔ خود را کرد،
وهمٮ كل امه ٮرسولهم لٮاحدوه
و با نادرستی بحث کردند تا حقیقت را با آن رد کنند — آنگاه من آنان را گرفتم:
وحدلوا ٮالٮطل لٮدحصوا ٮه الحٯ ڡاحدٮهم
و آنگاه تنبیه من چه بود؟
ڡكٮڡ كاں عڡاٮ
چنین سخن سرپرست تو بر کسانی که انکار میکنند به حقیقت پیوست: آنان همراهان آتشاند.
وكدلك حڡٮ كلمٮ رٮك على الدٮں كڡروا اٮهم اصحٮ الٮار
کسانی که بنا را بر دوش دارند و کسانی که پیرامون آناند، شکوه سرپرست خود را با ستایش او میسرایند، به او باور میآورند و برای باورآوردگان بخشایش میخواهند:
الدٮں ٮحملوں العرس ومں حوله ٮسٮحوں ٮحمد رٮهم وٮومٮوں ٮه وٮسٮعڡروں للدٮں امٮوا
«ای سرپرست ما، تو همه چیز را با مهر و دانش در بر گرفتهای؛ پس کسانی را که بازمیگردند و از راه تو پیروی میکنند بخشای، و آنان را از کیفر کوره محتاط گردان؛
رٮٮا وسعٮ كل سى رحمه وعلما ڡاعڡر للدٮں ٮاٮوا واٮٮعوا سٮٮلك وڡهم عداٮ الححٮم
ای سرپرست ما، آنان را در باغهای پایایی که به آنان وعده دادهای وارد کن، و نیز آنان را که از والدین، همسران و نسلهایشان شایسته بودهاند؛
رٮٮا وادحلهم حٮٮ عدں الٮى وعدٮهم ومں صلح مں اٮاٮهم واروحهم ودرٮٮهم
زیرا تویی نیرومند، فرزانه.
اٮك اٮٮ العرٮر الحكٮم
و آنان را از کارهای بد محتاط گردان؛
وڡهم السٮاٮ
و هر که را در آن روز از کارهای بد محتاط گردانی، به او مهر ورزیدهای،
ومں ٮٯ السٮاٮ ٮومٮد ڡڡد رحمٮه
و این است کامیابی سترگ.»
ودلك هو الڡور العطٮم
به کسانی که انکار میکنند ندا داده خواهد شد: «نفرت خدا بیگمان بزرگتر است از نفرت خودتان از خودتان، آنگاه که به باور فراخوانده میشدید و انکار میکردید.»
اں الدٮں كڡروا ٮٮادوں لمڡٮ الله اكٮر مں مڡٮكم اٮڡسكم اد ٮدعوں الى الاٮمں ڡٮكڡروں
خواهند گفت: «ای سرپرست ما، تو ما را دو بار میراندی و دو بار زنده کردی؛ ما به تقصیرهای خود اعتراف میکنیم — پس آیا راهی برای بیرون رفتن هست؟»
ڡالوا رٮٮا امٮٮا اٮٮٮٮں واحٮٮٮٮا اٮٮٮٮں ڡاعٮرڡٮا ٮدٮوٮٮا ڡهل الى حروح مں سٮٮل
این، از آن روست که چون خدا به تنهایی فراخوانده میشد، انکار میکردید، و چون به او چیزی انباز گرفته میشد، باور میآوردید؛
دلكم ٮاٮه ادا دعى الله وحده كڡرٮم واں ٮسرك ٮه ٮومٮوا
پس داوری از آنِ خدا است، بسیار بلند، بزرگ.
ڡالحكم لله العلى الكٮٮر
اوست که نشانههای خود را به شما مینمایاند و برای شما از آسمان روزی فرود میآورد؛
هو الدى ٮرٮكم اٮٮه وٮٮرل لكم مں السما ررڡا
اما جز آنکه به سوی او روی میآورد کسی به یاد نمیآورد.
وما ٮٮدكر الا مں ٮٮٮٮ
پس خدا را فرابخوانید، قانون را یکسره برای او قرار داده، هرچند کسانی که انکار میکنند ناخوش داشته باشند.
ڡادعوا الله محلصٮں له الدٮں ولو كره الكڡروں
او است بالابرندهٔ پایهها، دارندهٔ بنا؛
رڡٮع الدرحٮ دو العرس
جریان دستور خود را بر هر که از فرمانبرداران خود پسند او افتد میافکند، تا از روز روبهرویی هشدار دهد، روزی که آنان آشکار خواهند بود،
ٮلڡى الروح مں امره على مں ٮسا مں عٮاده لٮٮدر ٮوم الٮلاٯ ٮوم هم ٮرروں
هیچ چیز از آنان بر خدا پوشیده نیست.
لا ٮحڡى على الله مٮهم سى
پادشاهی امروز از آنِ کیست؟
لمں الملك الٮوم
از آنِ خدا، یگانه، چیرهگر.
لله الوحد الڡهار
امروز هر خویشتن بر حسب آنچه به دست آورده است بازپرداخت خواهد شد؛
الٮوم ٮحرى كل ٮڡس ٮما كسٮٮ
امروز هیچ ستمی نیست؛
لا طلم الٮوم
زیرا خدا در حسابرسی شتابنده است.
اں الله سرٮع الحساٮ
و آنان را از روز قریبالوقوع هشدار ده، آنگاه که هستهها تا بلندای گلوها خواهد بود، فشرده،
واٮدرهم ٮوم الارڡه اد الڡلوٮ لدى الحٮاحر كطمٮں
ستمگران نه دوستی گرم خواهند داشت و نه میانجیای که به او گردن نهاده شود.
ما للطلمٮں مں حمٮم ولا سڡٮع ٮطاع
او خیانت چشمها و آنچه را سینهها پنهان میدارند میداند.
ٮعلم حاٮٮه الاعٮں وما ٮحڡى الصدور
خدا به حقیقت فصل میکند،
والله ٮڡصى ٮالحٯ
در حالی که آنان که غیر از او فرامیخوانند هیچ فصل نمیکنند؛
والدٮں ٮدعوں مں دوٮه لا ٮڡصوں ٮسى
زیرا خدا شنوا، بینا است.
اں الله هو السمٮع الٮصٮر
آیا پس بر زمین نپیمودهاند تا بنگرند که فرجام کسانی که پیش از آنان بودند چگونه بود؟
اولم ٮسٮروا ڡى الارص ڡٮٮطروا كٮڡ كاں عڡٮه الدٮں كاٮوا مں ڡٮلهم
آنان از ایشان در قدرت و در ردپاها بر زمین برتر بودند، و خدا آنان را به سبب تقصیرهایشان گرفت؛
كاٮوا هم اسد مٮهم ڡوه واٮارا ڡى الارص ڡاحدهم الله ٮدٮوٮهم
و در برابر خدا کسی را نداشتند که آنان را محتاط گرداند.
وما كاں لهم مں الله مں واٯ
این، از آن روست که فرستادگانشان دلیلهای روشن برایشان میآوردند، اما انکار میکردند؛ آنگاه خدا آنان را گرفت،
دلك ٮاٮهم كاٮٮ ٮاٮٮهم رسلهم ٮالٮٮٮٮ ڡكڡروا ڡاحدهم الله
زیرا او قوی است، سخت در تنبیه.
اٮه ڡوى سدٮد العڡاٮ
ما همانا موسی را با نشانههای خود و سلطهای آشکار به سوی فرعون، هامان و قارون فرستادیم؛ گفتند: «چشمبندی، دروغگویی بزرگ.»
ولڡد ارسلٮا موسى ٮاٮٮٮا وسلطں مٮٮں الى ڡرعوں وهمں وڡروں ڡڡالوا سحر كداٮ
سپس چون حقیقت را از جانب ما برایشان آورد، گفتند: «پسران کسانی را که با او باور آوردهاند بکشید، و به شرم زنانشان تعرض کنید»؛
ڡلما حاهم ٮالحٯ مں عٮدٮا ڡالوا اڡٮلوا اٮٮا الدٮں امٮوا معه واسٮحٮوا ٮساهم
اما نیرنگ انکارکنندگان جز در گمراهی نیست.
وما كٮد الكڡرٮں الا ڡى صلل
و فرعون گفت: «بگذارید موسی را بکشم، و او سرپرست خود را بخواند، زیرا میترسم که قانون شما را دگرگون کند و تباهی را در زمین آشکار سازد.»
وڡال ڡرعوں دروٮى اڡٮل موسى ولٮدع رٮه اٮى احاڡ اں ٮٮدل دٮٮكم او اں ٮطهر ڡى الارص الڡساد
و موسی گفت: «من خود را همانا در پناه سرپرست خود و سرپرست شما میگذارم، از هر خودبزرگبین که به روز حساب باور نمیآورد.»
وڡال موسى اٮى عدٮ ٮرٮى ورٮكم مں كل مٮكٮر لا ٮومں ٮٮوم الحساٮ
و مردی باورمند از خاندان فرعون، که باور خود را پنهان میداشت، گفت: «آیا مردی را میکشید چون میگوید: ‹سرپرست من خدا است›، در حالی که دلیلهای روشن را از جانب سرپرست شما برای شما آورده است؟ اگر دروغگو باشد، دروغش بر خود او باز میگردد؛ و اگر راستگو باشد، بخشی از آنچه به شما وعده میدهد به شما خواهد رسید،
وڡال رحل مومں مں ال ڡرعوں ٮكٮم اٮمٮه اٮڡٮلوں رحلا اں ٮڡول رٮى الله وڡد حاكم ٮالٮٮٮٮ مں رٮكم واں ٮك كدٮا ڡعلٮه كدٮه واں ٮك صادڡا ٮصٮكم ٮعص الدى ٮعدكم
زیرا خدا کسی را که زیادهرو و دروغگوی بزرگ است راه نمینماید.
اں الله لا ٮهدى مں هو مسرڡ كداٮ
ای قوم من، پادشاهی امروز از آنِ شما است، بر زمین چیرهاید؛ اما چه کسی ما را در برابر سختگیری خدا یاری خواهد کرد اگر بر ما بیاید؟»
ٮڡوم لكم الملك الٮوم طهرٮں ڡى الارص ڡمں ٮٮصرٮا مں ٮاس الله اں حاٮا
فرعون گفت: «من جز آنچه میبینم به شما نمینمایانم، و جز به راه راستی شما را راه نمینمایم.»
ڡال ڡرعوں ما ارٮكم الا ما ارى وما اهدٮكم الا سٮٮل الرساد
و آنکه باور آورده بود گفت: «ای قوم من، من همانا برای شما از روزی مانند روز گروهها میترسم، مانند شیوهٔ قوم نوح، عاد، ثمود، و کسانی که پس از ایشان آمدند؛
وڡال الدى امں ٮڡوم اٮى احاڡ علٮكم مٮل ٮوم الاحراٮ مٮل داٮ ڡوم ٮوح وعاد وٮمود والدٮں مں ٮعدهم
و خدا برای فرمانبرداران هیچ ستمی نمیخواهد.»
وما الله ٮرٮد طلما للعٮاد
«ای قوم من، من همانا برای شما از روزی میترسم که یکدیگر را صدا خواهند زد، روزی که گریزان پشت خواهید کرد، بی آنکه در برابر خدا هیچ حفاظی داشته باشید؛
وٮڡوم اٮى احاڡ علٮكم ٮوم الٮٮاد ٮوم ٮولوں مدٮرٮں ما لكم مں الله مں عاصم
و هر که را خدا گمراه کند، دیگر راهنمایی ندارد.
ومں ٮصلل الله ڡما له مں هاد
یوسف همانا پیشتر با دلیلهای روشن نزد شما آمد، و شما همچنان در حیرت بودید دربارهٔ آنچه برایتان آورد، تا آنگاه که او از میان رفت، گفتید: ‹خدا پس از او دیگر فرستادهای برنخواهد انگیخت›؛
ولڡد حاكم ٮوسڡ مں ڡٮل ٮالٮٮٮٮ ڡما رلٮم ڡى سك مما حاكم ٮه حٮى ادا هلك ڡلٮم لں ٮٮعٮ الله مں ٮعده رسولا
چنین است که خدا هر که را زیادهرو و پر از تردید است گمراه میکند —
كدلك ٮصل الله مں هو مسرڡ مرٮاٮ
کسانی که دربارهٔ نشانههای خدا بحث میکنند بی آنکه هیچ سلطهای به آنان رسیده باشد؛
الدٮں ٮحدلوں ڡى اٮٮ الله ٮعٮر سلطں اٮٮهم
این نزد خدا و نزد کسانی که باور میآورند، مایهٔ نفرتی بزرگ است.
كٮر مڡٮا عٮد الله وعٮد الدٮں امٮوا
چنین است که خدا بر هستهٔ هر خودبزرگبین زورگو مهر مینهد.»
كدلك ٮطٮع الله على كل ڡلٮ مٮكٮر حٮار
و فرعون گفت: «ای هامان، برایم برجی دیدبانی بساز، شاید به ابزارها برسم، ابزارهای آسمانها، و ایزد موسی را ببینم؛ من او را بیگمان دروغگو میپندارم.»
وڡال ڡرعوں ٮهمں اٮں لى صرحا لعلى اٮلع الاسٮٮ اسٮٮ السموٮ ڡاطلع الى اله موسى واٮى لاطٮه كدٮا
چنین بود که بدی کردار فرعون در نظرش آراسته شد، و راه بر او بسته شد؛
وكدلك رٮں لڡرعوں سو عمله وصد عں السٮٮل
نیرنگ فرعون جز نابودی نبود.
وما كٮد ڡرعوں الا ڡى ٮٮاٮ
و آنکه باور آورده بود گفت: «ای قوم من، از من پیروی کنید، شما را به راه راستی راه خواهم نمود؛
وڡال الدى امں ٮڡوم اٮٮعوں اهدكم سٮٮل الرساد
ای قوم من، این زندگی نزدیک جز بهرهمندی نیست،
ٮڡوم اٮما هده الحٮوه الدٮٮا مٮع
در حالی که زندگی واپسین همانا جایگاه پایداری است.
واں الاحره هى دار الڡرار
هر که کار بدی کند جز به همانند آن بازپرداخت نمیشود،
مں عمل سٮٮه ڡلا ٮحرى الا مٮلها
و هر که کرداری شایسته بهجا آورد، مرد یا زن، در حالی که باورمند است، اینان به باغ وارد کرده خواهند شد، که در آن بی حساب روزی داده خواهند شد.
ومں عمل صلحا مں دكر او اٮٮى وهو مومں ڡاولٮك ٮدحلوں الحٮه ٮررڡوں ڡٮها ٮعٮر حساٮ
ای قوم من، پس مرا چه شده که شما را به رهایی فرامیخوانم، در حالی که شما مرا به آتش فرامیخوانید؟
وٮڡوم ما لى ادعوكم الى الٮحوه وٮدعوٮٮى الى الٮار
مرا به انکار خدا و به انباز گرفتن چیزی برای او که من هیچ دانشی از آن ندارم فرامیخوانید، در حالی که من شما را به سوی نیرومند، بخشایندهٔ بزرگ فرامیخوانم؛
ٮدعوٮٮى لاكڡر ٮالله واسرك ٮه ما لٮس لى ٮه علم واٮا ادعوكم الى العرٮر العڡر
ناگزیر آنچه مرا به آن فرامیخوانید نه در زندگی نزدیک و نه در زندگی واپسین هیچ فراخوانی ندارد؛ به سوی خدا بازگردانده خواهیم شد، و زیادهروان همراهان آتشاند.
لا حرم اٮما ٮدعوٮٮى الٮه لٮس له دعوه ڡى الدٮٮا ولا ڡى الاحره واں مردٮا الى الله واں المسرڡٮں هم اصحٮ الٮار
بهزودی آنچه به شما میگویم به یاد خواهید آورد؛
ڡسٮدكروں ما اڡول لكم
و کار خود را به خدا میسپارم؛
واڡوص امرى الى الله
زیرا خدا بر فرمانبرداران بینا است.»
اں الله ٮصٮر ٮالعٮاد
آنگاه خدا او را از بدیهای آنچه توطئه میچیدند محتاط گردانید،
ڡوڡٮه الله سٮاٮ ما مكروا
و کیفر بد بر خاندان فرعون تحقق یافت:
وحاٯ ٮال ڡرعوں سو العداٮ
آتش، که بامداد و شامگاه بر آن عرضه میشوند،
الٮار ٮعرصوں علٮها عدوا وعسٮا
و روزی که آن لحظه بر خواهد خاست: «ای خاندان فرعون، به سختترین کیفر وارد شوید.»
وٮوم ٮڡوم الساعه ادحلوا ال ڡرعوں اسد العداٮ
و چون در آتش ستیزه کنند، ضعیفان به کسانی که خودبزرگبینی میکردند خواهند گفت: «ما همانا پیروان شما بودیم؛ پس آیا میتوانید در برابر بخشی از آتش برای ما سودمند باشید؟»
واد ٮٮحاحوں ڡى الٮار ڡٮڡول الصعڡوا للدٮں اسٮكٮروا اٮا كٮا لكم ٮٮعا ڡهل اٮٮم معٮوں عٮا ٮصٮٮا مں الٮار
کسانی که خودبزرگبینی میکردند خواهند گفت: «همانا همهٔ ما در آنیم؛ خدا پیشتر میان فرمانبرداران داوری کرده است.»
ڡال الدٮں اسٮكٮروا اٮا كل ڡٮها اں الله ڡد حكم ٮٮں العٮاد
و کسانی که در آتش هستند به گماشتگان جهنم خواهند گفت: «سرپرست خود را فرابخوانید، تا کیفر را، ولو یک روز، برای ما سبک کند.»
وڡال الدٮں ڡى الٮار لحرٮه حهٮم ادعوا رٮكم ٮحڡڡ عٮا ٮوما مں العداٮ
خواهند گفت: «پس آیا فرستادگان شما دلیلهای روشن را برای شما نمیآوردند؟» خواهند گفت: «چرا.» خواهند گفت: «پس فرابخوانید.»
ڡالوا اولم ٮك ٮاٮٮكم رسلكم ٮالٮٮٮٮ ڡالوا ٮلى ڡالوا ڡادعوا
اما فراخوان انکارکنندگان جز در گمراهی نیست.
وما دعوا الكڡرٮں الا ڡى صلل
ما بیگمان فرستادگان خود و کسانی را که باور میآورند یاری میکنیم، در زندگی نزدیک و روزی که گواهان برخواهند خاست، روزی که پوزش ستمگران آنان را سود نخواهد داد؛ نفرین از آنِ آنان خواهد بود، و جایگاه بد از آنِ آنان.
اٮا لٮٮصر رسلٮا والدٮں امٮوا ڡى الحٮوه الدٮٮا وٮوم ٮڡوم الاسهد ٮوم لا ٮٮڡع الطلمٮں معدرٮهم ولهم اللعٮه ولهم سو الدار
ما همانا به موسی راهنمایی دادیم، و فرزندان اسرائیل را نوشتار به ارث دادیم، راهنمایی و یادآوری برای دارندگان خرد.
ولڡد اٮٮٮا موسى الهدى واورٮٮا ٮٮى اسرٮل الكٮٮ هدى ودكرى لاولى الالٮٮ
پس شکیبایی کن، زیرا وعدهٔ خدا حقیقت است؛
ڡاصٮر اں وعد الله حٯ
و برای تقصیر خود بخشایش بخواه، و با ستایش شکوه سرپرست خود را بسرا، شامگاه و سپیدهدم.
واسٮعڡر لدٮٮك وسٮح ٮحمد رٮك ٮالعسى والاٮكر
کسانی که دربارهٔ نشانههای خدا بحث میکنند بی آنکه هیچ سلطهای به آنان رسیده باشد، در سینههایشان جز خودبزرگبینیای نیست که هرگز بدان نخواهند رسید؛
اں الدٮں ٮحدلوں ڡى اٮٮ الله ٮعٮر سلطں اٮٮهم اں ڡى صدورهم الا كٮر ما هم ٮٮلعٮه
پس پناه خدا را بجوی،
ڡاسٮعد ٮالله
زیرا اوست شنوا، بینا.
اٮه هو السمٮع الٮصٮر
آفرینش آسمانها و زمین بیگمان بزرگتر از آفرینش انسانها است،
لحلٯ السموٮ والارص اكٮر مں حلٯ الٮاس
اما بیشتر انسانها نمیدانند.
ولكں اكٮر الٮاس لا ٮعلموں
نابینا و بینا برابر نیستند، و نه کسانی که باور آوردند و کردارهای شایسته بهجا آوردند و آنکه بد میکند؛
وما ٮسٮوى الاعمى والٮصٮر والدٮں امٮوا وعملوا الصلحٮ ولا المسى
بسیار اندک به یاد میآورند.
ڡلٮلا ما ٮٮدكروں
آن لحظه بیگمان میآید، هیچ تردیدی دربارهٔ آن نیست،
اں الساعه لاٮٮه لا رٮٮ ڡٮها
اما بیشتر انسانها باور نمیآورند.
ولكں اكٮر الٮاس لا ٮومٮوں
و سرپرست شما گفت: «مرا فرابخوانید، به شما پاسخ خواهم داد؛
وڡال رٮكم ادعوٮى اسٮحٮ لكم
زیرا کسانی که در برابر فرمانبرداری از من خودبزرگبینی میکنند بهزودی پیشانی بر خاک نهاده وارد جهنم خواهند شد.»
اں الدٮں ٮسٮكٮروں عں عٮادٮى سٮدحلوں حهٮم داحرٮں
خدا است که برای شما شب را قرار داد تا در آن بیاسایید، و روز را تا روشن ببینید؛
الله الدى حعل لكم الٮل لٮسكٮوا ڡٮه والٮهار مٮصرا
خدا بیگمان دارندهٔ لطفی نسبت به انسانها است،
اں الله لدو ڡصل على الٮاس
اما بیشتر انسانها سپاسگزار نیستند.
ولكں اكٮر الٮاس لا ٮسكروں
این است خدا، سرپرست شما،
دلكم الله رٮكم
آفرینندهٔ هر چیز؛
حلٯ كل سى
هیچ ایزدی نیست مگر او؛
لا اله الا هو
پس چگونه به بیراهه برده میشوید؟
ڡاٮى ٮوڡكوں
چنین است که کسانی که نشانههای خدا را سرسختانه نفی میکردند به بیراهه برده میشوند.
كدلك ٮوڡك الدٮں كاٮوا ٮاٮٮ الله ٮححدوں
خدا است که برای شما زمین را جایگاهی پایدار و آسمان را ساختمانی قرار داد، شما را شکل داد و شکلهایتان را زیبا ساخت، و از چیزهای نیکو روزیتان داد؛
الله الدى حعل لكم الارص ڡرارا والسما ٮٮا وصوركم ڡاحسں صوركم وررڡكم مں الطٮٮٮ
این است خدا، سرپرست شما؛
دلكم الله رٮكم
خجسته باد خدا، سرپرست همهٔ هستیها.
ڡٮٮارك الله رٮ العلمٮں
او زنده است؛
هو الحى
هیچ ایزدی نیست مگر او؛
لا اله الا هو
پس او را فرابخوانید، قانون را یکسره برای او قرار داده؛
ڡادعوه محلصٮں له الدٮں
ستایش از آنِ خدا است، سرپرستِ همهٔ هستیها.
الحمد لله رٮ العلمٮں
بگو: «همانا بر من ممنوع شده است که از کسانی که غیر از خدا فرامیخوانید فرمان ببرم، از آن هنگام که دلیلهای روشن از جانب سرپرستم به من رسیده است؛ و به من دستور داده شده است که نزد سرپرست همهٔ هستیها بیخدشه باشم.»
ڡل اٮى ٮهٮٮ اں اعٮد الدٮں ٮدعوں مں دوں الله لما حاٮى الٮٮٮٮ مں رٮى وامرٮ اں اسلم لرٮ العلمٮں
او است که شما را از زمین آفرید، سپس از قطرهای، سپس از چسبیدگیای، سپس شما را کودک بیرون میآورد، سپس میگذارد به بلوغ کامل خود برسید، سپس سالخورده شوید —
هو الدى حلڡكم مں ٮراٮ ٮم مں ٮطڡه ٮم مں علڡه ٮم ٮحرحكم طڡلا ٮم لٮٮلعوا اسدكم ٮم لٮكوٮوا سٮوحا
و بعضی از شما پیش از آن بهدرستی نگه داشته میشوند — تا به سرآمدی نامبرده برسید، و شاید خرد ورزید.
ومٮكم مں ٮٮوڡى مں ڡٮل ولٮٮلعوا احلا مسمى ولعلكم ٮعڡلوں
اوست که زنده میکند و میمیراند؛
هو الدى ٮحى وٮمٮٮ
و چون چیزی را مقرر میکند، جز این نیست که به آن میگوید: «باش»،
ڡادا ڡصى امرا ڡاٮما ٮڡول له كں
و آن هست.
ڡٮكوں
آیا ندیدهای کسانی را که دربارهٔ نشانههای خدا بحث میکنند، چگونه کنار زده میشوند؟
الم ٮر الى الدٮں ٮحدلوں ڡى اٮٮ الله اٮى ٮصرڡوں
کسانی که نوشتار و آنچه را فرستادگان خود را با آن فرستادیم دروغ انگاشتند، بهزودی خواهند دانست، آنگاه که غلها بر گردنهایشان خواهد بود، و نیز زنجیرها،
الدٮں كدٮوا ٮالكٮٮ وٮما ارسلٮا ٮه رسلٮا ڡسوڡ ٮعلموں اد الاعلل ڡى اعٮڡهم والسلسل
در آب جوشان کشیده خواهند شد، سپس در آتش برافروخته خواهند شد.
ٮسحٮوں ڡى الحمٮم ٮم ڡى الٮار ٮسحروں
سپس به آنان گفته خواهد شد: «کجایند آنان که غیر از خدا انباز میگرفتید؟»
ٮم ڡٮل لهم اٮں ما كٮٮم ٮسركوں مں دوں الله
خواهند گفت: «از ما دور گمراه شدند؛ در واقع ما پیشتر چیزی را فرانمیخواندیم.»
ڡالوا صلوا عٮا ٮل لم ٮكں ٮدعوا مں ڡٮل سٮا
چنین است که خدا انکارکنندگان را گمراه میکند.
كدلك ٮصل الله الكڡرٮں
این، به سبب آن است که در زمین بی حق شادی کردید، و به سبب آنکه خودنمایی کردید؛
دلكم ٮما كٮٮم ٮڡرحوں ڡى الارص ٮعٮر الحٯ وٮما كٮٮم ٮمرحوں
از درهای جهنم وارد شوید، تا در آن جاودانه بمانید:
ادحلوا اٮوٮ حهٮم حلدٮں ڡٮها
چه زشت است اقامتگاه خودبزرگبینان!
ڡٮٮس مٮوى المٮكٮرٮں
پس شکیبایی کن، زیرا وعدهٔ خدا حقیقت است؛
ڡاصٮر اں وعد الله حٯ
چه بخشی از آنچه به آنان وعده میدهیم به تو بنمایانیم، چه تو را بهدرستی نگه داریم، به سوی ما بازگردانده خواهند شد.
ڡاما ٮرٮٮك ٮعص الدى ٮعدهم او ٮٮوڡٮٮك ڡالٮٮا ٮرحعوں
ما همانا پیش از تو فرستادگانی فرستادیم؛ از میان آنان کسانی هستند که سرگذشتشان را برایت روایت کردیم، و دیگرانی که سرگذشتشان را برایت روایت نکردیم؛
ولڡد ارسلٮا رسلا مں ڡٮلك مٮهم مں ڡصصٮا علٮك ومٮهم مں لم ٮڡصص علٮك
و بر هیچ فرستادهای روا نیست که نشانهای بیاورد مگر با اجازهٔ خدا؛
وما كاں لرسول اں ٮاٮى ٮاٮه الا ٮادں الله
و چون دستور خدا آید، به حقیقت فصل میشود، و آنگاه در آنجا سازندگان نادرستی زیانکارند.
ڡادا حا امر الله ڡصى ٮالحٯ وحسر هٮالك المٮطلوں
خدا است که برای شما دامها را قرار داد، تا بر بعضی سوار شوید و از بعضی بخورید؛
الله الدى حعل لكم الاٮعم لٮركٮوا مٮها ومٮها ٮاكلوں
و در آنها سودها برای شما است،
ولكم ڡٮها مٮڡع
و تا به نیازی که در سینههای شما است بر آنها برسید،
ولٮٮلعوا علٮها حاحه ڡى صدوركم
و بر آنها و نیز بر کشتیها حمل میشوید.
وعلٮها وعلى الڡلك ٮحملوں
و نشانههای خود را به شما مینمایاند؛
وٮرٮكم اٮٮه
پس کدام یک از نشانههای خدا را مردود میدارید؟
ڡاى اٮٮ الله ٮٮكروں
آیا پس بر زمین نپیمودهاند تا بنگرند که فرجام کسانی که پیش از آنان بودند چگونه بود؟
اڡلم ٮسٮروا ڡى الارص ڡٮٮطروا كٮڡ كاں عڡٮه الدٮں مں ڡٮلهم
آنان از ایشان بیشتر بودند و در قدرت و در ردپاها بر زمین برتر؛ اما آنچه به دست میآوردند آنان را به کاری نیامد.
كاٮوا اكٮر مٮهم واسد ڡوه واٮارا ڡى الارص ڡما اعٮى عٮهم ما كاٮوا ٮكسٮوں
سپس چون فرستادگانشان دلیلهای روشن را برایشان آوردند، به دانشی که نزد خود داشتند شادی کردند؛
ڡلما حاٮهم رسلهم ٮالٮٮٮٮ ڡرحوا ٮما عٮدهم مں العلم
و آنچه را به مسخره میگرفتند بر آنان واقع شد.
وحاٯ ٮهم ما كاٮوا ٮه ٮسٮهروں
سپس چون سختگیری ما را دیدند، گفتند: «ما به خدا به تنهایی باور میآوریم، و آنچه را به او انباز میگرفتیم انکار میکنیم.»
ڡلما راوا ٮاسٮا ڡالوا امٮا ٮالله وحده وكڡرٮا ٮما كٮا ٮه مسركٮں
اما باورشان آنان را سود نداد، پس از آنکه سختگیری ما را دیدند —
ڡلم ٮك ٮٮڡعهم اٮمٮهم لما راوا ٮاسٮا
چنین است هنجار خدا، که در میان فرمانبرداران او پیشتر گذشته است؛
سٮٮ الله الٮى ڡد حلٮ ڡى عٮاده
و کسانی که انکار میکردند در آنجا زیانکار شدند.
وحسر هٮالك الكڡروں