An-Naba النبا

به نام خدا، بی‌اندازه مهربان، مهربان. دربارهٔ چه؟

ٮسم الله الرحمں الرحٮم عم

آنان از یکدیگر دربارهٔ اطلاعِ سترگ می‌پرسند، همان که دربارهٔ آن اختلاف دارند.

ٮٮسالوں عں الٮٮا العطٮم الدى هم ڡٮه محٮلڡوں

نه چنین! به‌زودی خواهند دانست. سپس، نه چنین! به‌زودی خواهند دانست.

كلا سٮعلموں ٮم كلا سٮعلموں

آیا زمین را گسترهٔ آماده‌شده نساخته‌ایم، و کوه‌ها را میخ‌ها؟ آیا شما را جفت‌جفت نیافریده‌ایم، و خواب شما را آسایشی نساخته‌ایم؟ آیا شب را لباسی، و روز را وسیلهٔ هستی نساخته‌ایم؟ آیا بالای سر شما هفت استوار نساخته‌ایم، و چراغی فروزان ننهاده‌ایم؟ و از فشارندگان آبی فراوان فرود نیاورده‌ایم، تا با آن دانه و رستنی و باغ‌های درهم‌پیچیده بیرون آوریم؟

الم ٮحعل الارص مهدا والحٮال اوٮادا وحلڡٮكم اروحا وحعلٮا ٮومكم سٮاٮا وحعلٮا الٮل لٮاسا وحعلٮا الٮهار معاسا وٮٮٮٮا ڡوڡكم سٮعا سدادا وحعلٮا سراحا وهاحا واٮرلٮا مں المعصرٮ ما ٮحاحا لٮحرح ٮه حٮا وٮٮاٮا وحٮٮ الڡاڡا

روز جدایی همانا وعده‌گاهی معین است — روزی که در شیپور دمیده خواهد شد، و شما گروه‌گروه خواهید آمد، و آسمان گشوده خواهد شد و درها خواهد گشت، و کوه‌ها به جنبش درآورده خواهند شد و سراب خواهند گشت.

اں ٮوم الڡصل كاں مٮڡٮا ٮوم ٮٮڡح ڡى الصور ڡٮاٮوں اڡواحا وڡٮحٮ السما ڡكاٮٮ اٮوٮا وسٮرٮ الحٮال ڡكاٮٮ سراٮا

جهنم همانا دیده‌بانگاهی است، جایگاه بازگشت کسانی که از هر حدی می‌گذرند، که روزگارانی دراز در آن خواهند گذراند.

اں حهٮم كاٮٮ مرصادا للطعٮں ماٮا لٮٮٮں ڡٮها احڡاٮا

در آنجا نه خنکی خواهند چشید و نه نوشابه‌ای، به استثنای آبی جوشان و مایعی گندیده — بازپرداختی دقیقاً متناسب.

لا ٮدوڡوں ڡٮها ٮردا ولا سراٮا الا حمٮما وعساڡا حرا وڡاڡا

آنان هیچ حسابی امید نمی‌داشتند، و نشانه‌های ما را با پافشاری دروغ انگاشتند.

اٮهم كاٮوا لا ٮرحوں حساٮا وكدٮوا ٮاٮٮٮا كداٮا

حال آنکه ما هر چیز را در دفتری برشمرده‌ایم.

وكل سى احصٮٮه كٮٮا

پس بچشید! ما فقط کیفر شما را افزون خواهیم کرد.

ڡدوڡوا ڡلں ٮرٮدكم الا عداٮا

برای کسانی که محتاط بوده‌اند همانا پیروزی‌ای هست: باغ‌هایی دربسته و تاک‌ها، همراهانی سرشار از زندگی، بارور و هم‌تبار، و جامی لبریز. در آنجا نه بیهودگی خواهند شنید و نه دروغ —

اں للمٮڡٮں مڡارا حداٮٯ واعٮٮا وكواعٮ اٮراٮا وكاسا دهاڡا لا ٮسمعوں ڡٮها لعوا ولا كدٮا

بازپرداختی از سرپرستت، مقرری‌ای که به‌درستی حساب شده است،

حرا مں رٮك عطا حساٮا

بی‌اندازه مهربان؛ آنان توانِ مخاطب قرار دادن او را ندارند،

الرحمں لا ٮملكوں مٮه حطاٮا

روزی که جریان و کارگزاران به صف خواهند ایستاد، و هیچ‌کس سخن نخواهد گفت مگر کسی که بی‌اندازه مهربان به او اجازه داده باشد، و سخنِ درست بگوید.

ٮوم ٮڡوم الروح والملٮكه صڡا لا ٮٮكلموں الا مں ادں له الرحمں وڡال صواٮا

پس هر که می‌خواهد، به سوی سرپرستش جایی برای بازگشت برگیرد.

ڡمں سا اٮحد الى رٮه ماٮا

ما شما را همانا از کیفری نزدیک هشدار داده‌ایم، روزی که مرد آنچه را دستانش پیش بردند خواهد نگریست، و آن‌که انکار می‌کند خواهد گفت: «ای کاش خاک بودم!»

اٮا اٮدرٮكم عداٮا ڡرٮٮا ٮوم ٮٮطر المر ما ڡدمٮ ٮداه وٮڡول الكاڡر ٮلٮٮٮى كٮٮ ٮرٮا