Al-Hashr الحشر

به نام خدا، بی‌اندازه مهربان، مهربان. آنچه در آسمان‌ها و بر زمین است شکوهِ خدا را سرود.

ٮسم الله الرحمں الرحٮم سٮح لله ما ڡى السموٮ وما ڡى الارص

اوست که کسانی از دارندگان نوشتار را که انکار کردند، از خانه‌هایشان برای گردآوریِ نخست بیرون کرد.

هو الدى احرح الدٮں كڡروا مں اهل الكٮٮ مں دٮرهم لاول الحسر

شما گمان نمی‌بردید که بیرون خواهند رفت.

ما طٮٮٮم اں ٮحرحوا

و آنان گمان می‌بردند که دژهایشان آنان را از خدا خواهد رهانید.

وطٮوا اٮهم ماٮعٮهم حصوٮهم مں الله

اما خدا از جایی به سوی آنان آمد که انتظار نداشتند.

ڡاٮٮهم الله مں حٮٮ لم ٮحٮسٮوا

و در هسته‌هایشان هراس افکند.

وڡدڡ ڡى ڡلوٮهم الرعٮ

خانه‌های خود را با دست‌های خود و با دست‌های باورمندان ویران می‌کردند.

ٮحرٮوں ٮٮوٮهم ٮاٮدٮهم واٮدى المومٮٮں

و اگر خدا بر آنان تبعید را مقرر نکرده بود، آنان را در زندگی نزدیک کیفر می‌داد.

ولولا اں كٮٮ الله علٮهم الحلا لعدٮهم ڡى الدٮٮا

این بدان سبب است که در برابر خدا و فرستادهٔ او به چنددستگی برخاستند.

دلك ٮاٮهم ساڡوا الله ورسوله

و آنچه خدا از آنان به فرستادهٔ خود بازگرداند، شما برای آن نه اسبی و نه مرکبی به کار نینداختید.

وما اڡا الله على رسوله مٮهم ڡما اوحڡٮم علٮه مں حٮل ولا ركاٮ

اما خدا فرستادگان خود را بر هر که پسند او افتد چیره می‌سازد.

ولكں الله ٮسلط رسله على مں ٮسا

آنچه خدا از مردمان شهرها به فرستادهٔ خود بازگرداند، از آنِ خدا، فرستاده، نزدیکان، یتیمان، تنگ‌دستان و مسافر در راه‌مانده است، تا آن میان توانگران شما دست‌به‌دست نگردد.

ما اڡا الله على رسوله مں اهل الڡرى ڡلله وللرسول ولدى الڡرٮى والٮٮمى والمسكٮں واٮں السٮٮل كى لا ٮكوں دوله ٮٮں الاعٮٮا مٮكم

و آنچه فرستاده به شما می‌دهد، آن را بگیرید.

وما اٮٮكم الرسول ڡحدوه

و آنچه شما را از آن باز می‌دارد، از آن دست بکشید.

وما ٮهٮكم عٮه ڡاٮٮهوا

برای بینوایانِ مهاجر، که از خانه‌ها و دارایی‌هایشان بیرون کرده شده‌اند، در جست‌وجوی لطفی از خدا و خشنودی او، و که خدا و فرستادهٔ او را یاری می‌رسانند.

للڡڡرا المهحرٮں الدٮں احرحوا مں دٮرهم وامولهم ٮٮٮعوں ڡصلا مں الله ورصوٮا وٮٮصروں الله ورسوله

و کسانی که پیش از آنان در دیار و در باور جا گرفتند، کسانی را که به سوی آنان مهاجرت کردند دوست می‌دارند؛ در سینه‌هایشان هیچ نیازی به آنچه به آنان داده شده است نمی‌یابند، و آنان را بر خود ترجیح می‌دهند، هرچند خود در نداری باشند.

والدٮں ٮٮوو الدار والاٮمں مں ڡٮلهم ٮحٮوں مں هاحر الٮهم ولا ٮحدوں ڡى صدورهم حاحه مما اوٮوا وٮوٮروں على اٮڡسهم ولو كاں ٮهم حصاصه

و کسانی که پس از آنان آمدند می‌گویند: «ای سرپرست ما، ما را و برادران ما را که در باور بر ما پیشی گرفتند ببخشای، و در هسته‌های ما هیچ کینه‌ای نسبت به کسانی که باور دارند منه،

والدٮں حاو مں ٮعدهم ٮڡولوں رٮٮا اعڡر لٮا ولاحوٮٮا الدٮں سٮڡوٮا ٮالاٮمں ولا ٮحعل ڡى ڡلوٮٮا علا للدٮں امٮوا

آیا ندیده‌ای کسانی را که دورویی کردند، به برادران خود که از دارندگان نوشتار انکار کردند می‌گویند: «اگر بیرون کرده شوید، ما بی‌گمان با شما بیرون خواهیم رفت، و هرگز در برابر شما به کسی گردن نخواهیم نهاد؛ و اگر با شما پیکار کرده شود، بی‌گمان شما را یاری خواهیم رساند.»

الم ٮر الى الدٮں ٮاڡڡوا ٮڡولوں لاحوٮهم الدٮں كڡروا مں اهل الكٮٮ لٮں احرحٮم لٮحرحں معكم ولا ٮطٮع ڡٮكم احدا اٮدا واں ڡوٮلٮم لٮٮصرٮكم

اگر بیرون کرده شوند، با آنان بیرون نخواهند رفت.

لٮں احرحوا لا ٮحرحوں معهم

و اگر با آنان پیکار کرده شود، آنان را یاری نخواهند رساند.

ولٮں ڡوٮلوا لا ٮٮصروٮهم

شما در سینه‌هایشان بیش از خدا تکریم برمی‌انگیزید.

لاٮٮم اسد رهٮه ڡى صدورهم مں الله

آنان همگی با شما جز در شهرهای استوار یا از پشت دیوارها پیکار نخواهند کرد.

لا ٮڡٮلوٮكم حمٮعا الا ڡى ڡرى محصٮه او مں ورا حدر

خشونتشان میان خودشان سخت است.

ٮاسهم ٮٮٮهم سدٮد

آنان را یگانه می‌پنداری، حال آنکه هسته‌هایشان چنددسته است.

ٮحسٮهم حمٮعا وڡلوٮهم سٮى

آنان همانند کسانی‌اند که اندکی پیش از آنان

كمٮل الدٮں مں ڡٮلهم ڡرٮٮا

پیامدهای شومِ رفتار خود را چشیدند.

داڡوا وٮال امرهم

و پایان هر دو آن بود که در آتش باشند، تا در آن جاودانه بمانند.

ڡكاں عڡٮٮهما اٮهما ڡى الٮار حلدٮں ڡٮها

ای کسانی که باور آوردید! نسبت به خدا محتاط باشید، و هر خویشتن بنگرد که برای فردا چه پیش فرستاده است.

ٮاٮها الدٮں امٮوا اٮڡوا الله ولٮٮطر ٮڡس ما ڡدمٮ لعد

و در برابر خدا محتاط باشید،

واٮڡوا الله

و مانند کسانی نباشید که خدا را از یاد بردند و او آنان را از یاد خودشان برد.

ولا ٮكوٮوا كالدٮں ٮسوا الله ڡاٮسٮهم اٮڡسهم

یاران آتش و یاران باغ برابر نیستند.

لا ٮسٮوى اصحٮ الٮار واصحٮ الحٮه

اگر این خوانش را بر کوهی فرود آورده بودیم، آن را می‌دیدی که فروتن می‌شود و می‌شکافد، از خدا بیم دارد.

لو اٮرلٮا هدا الڡراں على حٮل لراٮٮه حسعا مٮصدعا مں حسٮه الله

اوست خدا، هیچ ایزدی نیست مگر او.

هو الله الدى لا اله الا هو

آن‌که آنچه را فراتر از حواس است و آنچه را گواهی‌شده است می‌داند.

علم العٮٮ والسهده

اوست خدا، هیچ ایزدی نیست مگر او، فرمانروا، والاپایه، آرامش، ضامن، برتر، نیرومند، مقاومت‌ناپذیر، پرعظمت.

هو الله الدى لا اله الا هو الملك الڡدوس السلم المومں المهٮمں العرٮر الحٮار المٮكٮر

اوست خدا، آفریننده، هستی‌بخش، شکل‌دهنده.

هو الله الحلٯ الٮارى المصور

زیباترین ویژگی‌ها از آنِ او است.

له الاسما الحسٮى

هر آنچه در آسمان‌ها و بر زمین است او را شکوه می‌سراید.

ٮسٮح له ما ڡى السموٮ والارص