Al-Ahqaf الاحقاف

ما آسمان‌ها و زمین و آنچه را میان آن‌ها است جز به حقیقت و برای سرآمدی نام‌برده نیافریدیم.

ما حلڡٮا السموٮ والارص وما ٮٮٮهما الا ٮالحٯ واحل مسمى

بگو: «آیا آنچه را غیر از خدا فرامی‌خوانید دیده‌اید؟ به من نشان دهید آنان چه از زمین آفریده‌اند، یا در آسمان‌ها سهمی دارند؟

ڡل ارٮٮم ما ٮدعوں مں دوں الله اروٮى مادا حلڡوا مں الارص ام لهم سرك ڡى السموٮ

یا خواهند گفت: «او آن را ساخته است»؟

ام ٮڡولوں اڡٮرٮه

بگو: «اگر من آن را ساخته‌ام، شما در برابر خدا هیچ چیز برای من در اختیار ندارید.

ڡل اں اڡٮرٮٮه ڡلا ٮملكوں لى مں الله سٮا

او داناتر است به آنچه در آن فرو می‌روید.

هو اعلم ٮما ٮڡٮصوں ڡٮه

او به عنوان گواه میان من و شما بس است.

كڡى ٮه سهٮدا ٮٮٮى وٮٮٮكم

بگو: «من در میان فرستادگان چیزی تازه نیستم، و نمی‌دانم با من چه کرده خواهد شد، نه با من و نه با شما.

ڡل ما كٮٮ ٮدعا مں الرسل وما ادرى ما ٮڡعل ٮى ولا ٮكم

من جز از آنچه به من پرده برداشته می‌شود پیروی نمی‌کنم.

اں اٮٮع الا ما ٮوحى الى

بگو: «آیا دیده‌اید: اگر این از جانب خدا است و شما آن را انکار کنید، در حالی که گواهی از فرزندان اسرائیل بر همسانی آن گواهی داد و باور آورد، و شما خودبزرگ‌بینی می‌کنید...

ڡل ارٮٮم اں كاں مں عٮد الله وكڡرٮم ٮه وسهد ساهد مں ٮٮى اسرٮل على مٮله ڡامں واسٮكٮرٮم

و کسانی که انکار می‌کنند به کسانی که باور می‌آورند می‌گویند: «اگر آن نیکی می‌بود، آنان در آن بر ما پیشی نمی‌گرفتند.»

وڡال الدٮں كڡروا للدٮں امٮوا لو كاں حٮرا ما سٮڡوٮا الٮه

و پیش از او، نوشتار موسی، به‌عنوان مرجع و مهر.

ومں ڡٮله كٮٮ موسى اماما ورحمه

اینانند همراهان باغ، که در آن جاودانه می‌مانند،

اولٮك اصحٮ الحٮه حلدٮں ڡٮها

و ما به انسان نیکوکاری با دو والدینش را سفارش کردیم.

ووصٮٮا الاٮسں ٮولدٮه احسٮا

مادرش او را با رنج برداشت و با رنج زایید.

حملٮه امه كرها ووصعٮه كرها

و آبستنی او و از شیر گرفتنش سی ماه است.

وحمله وڡصله ٮلٮوں سهرا

تا آنگاه که به بلوغ کامل خود رسید و به چهل سال رسید، گفت: «ای سرپرست من، به دلم بیفکن که برای دهشی که مرا و والدینم را با آن نواختی سپاس‌گزار باشم، و کرداری شایسته به‌جا آورم که تو را خشنود کند.

حٮى ادا ٮلع اسده وٮلع ارٮعٮں سٮه ڡال رٮ اورعٮى اں اسكر ٮعمٮك الٮى اٮعمٮ على وعلى ولدى واں اعمل صلحا ٮرصٮه

و فرزندان مرا برایم شایسته گردان.

واصلح لى ڡى درٮٮى

اینانند که زیباترین آنچه کرده‌اند را از آنان می‌پذیریم و از کارهای بدشان چشم می‌پوشیم، در میان همراهان باغ،

اولٮك الدٮں ٮٮڡٮل عٮهم احسں ما عملوا وٮٮحاور عں سٮاٮهم ڡى اصحٮ الحٮه

اینانند که سخن بر آنان، در میان جامعه‌هایی که پیش از ایشان گذشته بودند، از نهانیان و انسان‌ها، به حقیقت پیوسته است،

اولٮك الدٮں حٯ علٮهم الڡول ڡى امم ڡد حلٮ مں ڡٮلهم مں الحں والاٮس

و برای هر یک پایه‌هایی است، بر حسب آنچه کرده‌اند،

ولكل درحٮ مما عملوا

و روزی که کسانی که انکار می‌کنند بر آتش عرضه خواهند شد: «چیزهای نیکوی خود را در زندگی نزدیک خود بردید و از آن‌ها بهره بردید.

وٮوم ٮعرص الدٮں كڡروا على الٮار ادهٮٮم طٮٮٮكم ڡى حٮاٮكم الدٮٮا واسٮمٮعٮم ٮها

و برادر عاد را به یاد آور، آنگاه که قوم خود را در احقاف هشدار داد — هشداردهندگانی پیش از او و پس از او گذشته بودند: «جز از خدا فرمان نبرید،

وادكر احا عاد اد اٮدر ڡومه ٮالاحڡاڡ وڡد حلٮ الٮدر مں ٮٮں ٮدٮه ومں حلڡه الا ٮعٮدوا الا الله

سپس چون آن را همچون ابری دیدند که به سوی دره‌هایشان می‌آید، گفتند: «این ابری است که برای ما باران می‌آورد.»

ڡلما راوه عارصا مسٮڡٮل اودٮٮهم ڡالوا هدا عارص ممطرٮا

نه، بلکه آن است که شتاب آن را می‌جستید،

ٮل هو ما اسٮعحلٮم ٮه

که هر چیز را به دستور سرپرستش ویران می‌کند.

ٮدمر كل سى ٮامر رٮها

و بامداد، جز سکونتگاه‌هایشان چیزی نمی‌دیدی.

ڡاصٮحوا لا ٮرى الا مسكٮهم

و ما آنان را همانا در جایی استوار کرده بودیم که شما را در آن استوار نکرده‌ایم، و برایشان شنوایی، بینایی‌ها و آگاهی‌ها نهاده بودیم،

ولڡد مكٮهم ڡٮما اں مكٮكم ڡٮه وحعلٮا لهم سمعا واٮصرا واڡده

اما نه شنوایی‌شان، نه بینایی‌هایشان و نه آگاهی‌هایشان آنان را به کاری نیامد، چون نشانه‌های خدا را سرسختانه نفی می‌کردند،

ڡما اعٮى عٮهم سمعهم ولا اٮصرهم ولا اڡدٮهم مں سى اد كاٮوا ٮححدوں ٮاٮٮ الله

پس چرا آنان که غیر از خدا به عنوان هدیه، ایزدانی گرفته بودند، آنان را یاری نکردند؟

ڡلولا ٮصرهم الدٮں اٮحدوا مں دوں الله ڡرٮاٮا الهه

بلکه از آنان دور گمراه شدند،

ٮل صلوا عٮهم

و چون گروهی از نهانیان را به سوی تو روانه کردیم که به خوانش گوش می‌دادند؛ چون در آن حاضر شدند، گفتند: «خاموش باشید.»

واد صرڡٮا الٮك ٮڡرا مں الحں ٮسٮمعوں الڡراں ڡلما حصروه ڡالوا اٮصٮوا

و هر که فراخوانندهٔ خدا را پاسخ ندهد، نمی‌تواند او را در زمین ناتوان کند، و غیر از او هیچ متحدی نخواهد داشت.

ومں لا ٮحٮ داعى الله ڡلٮس ٮمعحر ڡى الارص ولٮس له مں دوٮه اولٮا

آیا نمی‌بینند که خدا، که آسمان‌ها و زمین را آفرید و در آفرینش آن‌ها فرسوده نشد، بر دوباره زندگی دادن به مردگان توانا است؟ چرا!

اولم ٮروا اں الله الدى حلٯ السموٮ والارص ولم ٮعى ٮحلڡهں ٮڡدر على اں ٮحى الموٮى ٮلى

و روزی که کسانی که انکار می‌کنند بر آتش عرضه خواهند شد: «آیا این حقیقت نیست؟»

وٮوم ٮعرص الدٮں كڡروا على الٮار الٮس هدا ٮالحٯ

خواهند گفت: «چرا، به سرپرست ما!»

ڡالوا ٮلى ورٮٮا

پس شکیبایی کن، چنان که دارندگان عزم از میان فرستادگان شکیبایی کردند، و شتاب مکن.

ڡاصٮر كما صٮر اولوا العرم مں الرسل ولا ٮسٮعحل

برای آنان: «گویی، روزی که آنچه را به آنان وعده داده شده است می‌بینند، جز ساعتی از روز درنگ نکرده‌اند» — این ابلاغ است.

لهم كاٮهم ٮوم ٮروں ما ٮوعدوں لم ٮلٮٮوا الا ساعه مں ٮهار ٮلع