Al-Munafiqun المنافقون
The Hypocrites المنافقون
The section and its links
The return judged far-fetched, the sworn Day, then the community (50, then 51-67)
What was shown before: The return judged far-fetched is set out in 50. 50
به نام خدا، بیاندازه مهربان، مهربان. چون دورویان نزد تو میآیند، میگویند: «ما گواهی میدهیم که تو بیگمان فرستادهٔ خدایی.»
ٮسم الله الرحمں الرحٮم ادا حاك المٮڡڡوں ڡالوا ٮسهد اٮك لرسول الله
و خدا میداند که تو بیگمان فرستادهٔ اویی.
والله ٮعلم اٮك لرسوله
و خدا گواهی میدهد که دورویان بیگمان دروغگویانند.
والله ٮسهد اں المٮڡڡٮں لكدٮوں
سوگندهای خود را سپر گرفتند و راه خدا را سد کردند.
اٮحدوا اٮمٮهم حٮه ڡصدوا عں سٮٮل الله
چه بد است آنچه میکردند!
اٮهم سا ما كاٮوا ٮعملوں
این بدان سبب است که باور آوردند، سپس انکار کردند؛ پس نقشی بر هستههایشان زده شد، چنانکه درنمییابند.
دلك ٮاٮهم امٮوا ٮم كڡروا ڡطٮع على ڡلوٮهم ڡهم لا ٮڡڡهوں
و چون آنان را میبینی، پیکرهایشان تو را خیره میکنند،
وادا راٮٮهم ٮعحٮك احسامهم
و اگر چیزی بگویند، به سخنشان گوش میدهی؛ آنان همچون تکهچوبهایی تکیهدادهشدهاند.
واں ٮڡولوا ٮسمع لڡولهم كاٮهم حسٮ مسٮده
میپندارند هر فریاد علیه آنان است.
ٮحسٮوں كل صٮحه علٮهم
آنان خود دشمناند.
هم العدو
از آنان بر حذر باش.
ڡاحدرهم
خدا با آنان بجنگد!
ڡٮلهم الله
پس چگونه به بیراهه برده میشوند؟
اٮى ٮوڡكوں
و چون به آنان گفته شود: «بیایید تا فرستادهٔ خدا برای شما بخشایش بخواهد»، سر برمیگردانند، و آنان را میبینی که پس میکشند، آماسکرده از خودبزرگبینی.
وادا ڡٮل لهم ٮعالوا ٮسٮعڡر لكم رسول الله لووا روسهم وراٮٮهم ٮصدوں وهم مسٮكٮروں
برایشان یکسان است، چه برایشان بخشایش بخواهی چه نخواهی.
سوا علٮهم اسٮعڡرٮ لهم ام لم ٮسٮعڡر لهم
خدا هرگز آنان را نخواهد بخشود،
لں ٮعڡر الله لهم
زیرا خدا قوم تجاوزگران را راه نمینماید.
اں الله لا ٮهدى الڡوم الڡسڡٮں
آناناند که میگویند: «برای کسانی که نزد فرستادهٔ خدا هستند چیزی خرج نکنید، تا آنگاه که پراکنده شوند.»
هم الدٮں ٮڡولوں لا ٮٮڡڡوا على مں عٮد رسول الله حٮى ٮٮڡصوا
حال آنکه ذخیرههای آسمانها و زمین از آنِ خداست،
ولله حراٮں السموٮ والارص
اما دورویان درنمییابند.
ولكں المٮڡڡٮں لا ٮڡڡهوں
میگویند: «اگر به پایتخت بازگردیم، نیرومندترین بیگمان خوارترین را از آن بیرون خواهد کرد.»
ٮڡولوں لٮں رحعٮا الى المدٮٮه لٮحرحں الاعر مٮها الادل
حال آنکه نیرومندی از آنِ خدا، فرستادهٔ او و باورمندان است،
ولله العره ولرسوله وللمومٮٮں
اما دورویان نمیدانند.
ولكں المٮڡڡٮں لا ٮعلموں
ای کسانی که باور آوردید! داراییها و فرزندانتان شما را از یادآوریِ خدا غافل نکنند.
ٮاٮها الدٮں امٮوا لا ٮلهكم امولكم ولا اولدكم عں دكر الله
و هر که چنین کند، آنان زیانکارانند.
ومں ٮڡعل دلك ڡاولٮك هم الحسروں
و از آنچه به شما روزی دادیم خرج کنید، پیش از آنکه مرگ بر یکی از شما بیاید و او آنگاه بگوید: «ای سرپرست من، ای کاش مرا تا زمان مقرری نزدیک به تأخیر میانداختی، دستگیری میکردم و از شایستگان میبودم.»
واٮڡڡوا مں ما ررڡٮكم مں ڡٮل اں ٮاٮى احدكم الموٮ ڡٮڡول رٮ لولا احرٮٮى الى احل ڡرٮٮ ڡاصدٯ واكں مں الصلحٮں
اما خدا هرگز خویشتنی را که زمان مقررش فرا رسیده باشد به تأخیر نخواهد انداخت.
ولں ٮوحر الله ٮڡسا ادا حا احلها
و خدا بر آنچه میکنید باخبر است.
والله حٮٮر ٮما ٮعملوں