Nuh نوح

به نام خدا، بی‌اندازه مهربان، مهربان. ما نوح را به سوی قومش فرستادیم: «قوم خود را هشدار ده پیش از آنکه کیفری دردناک بر آنان آید.»

ٮسم الله الرحمں الرحٮم اٮا ارسلٮا ٮوحا الى ڡومه اں اٮدر ڡومك مں ڡٮل اں ٮاٮٮهم عداٮ الٮم

زیرا زمان مقرر خدا، چون فرا رسد، به تعویق انداخته نمی‌شود، اگر می‌دانستید.»

اں احل الله ادا حا لا ٮوحر لو كٮٮم ٮعلموں

گفت: «ای سرپرست من، من همانا قوم خود را شب و روز خواندم، اما خواندنم جز بر گریزشان نیفزود.

ڡال رٮ اٮى دعوٮ ڡومى لٮلا وٮهارا ڡلم ٮردهم دعاى الا ڡرارا

و هر بار که آنان را خواندم تا تو آنان را ببخشایی، انگشتان خود را در گوش‌هایشان نهادند، خود را در جامه‌هایشان پوشاندند، پافشاری کردند و سخت خودبزرگ‌بینی ورزیدند.

واٮى كلما دعوٮهم لٮعڡر لهم حعلوا اصٮعهم ڡى اداٮهم واسٮعسوا ٮٮاٮهم واصروا واسٮكٮروا اسٮكٮارا

سپس آنان را آشکارا خواندم،

ٮم اٮى دعوٮهم حهارا

سپس آن را برایشان علنی اعلام کردم، و نیز در نهان به آنان سپردم، و گفتم: از سرپرست خود بخشایش بخواهید، زیرا او بخشایندهٔ بزرگ است؛ او آسمان ریزان را بر شما خواهد فرستاد، و شما را با دارایی‌ها و پسران بهره‌مند خواهد ساخت، و به شما باغ‌ها خواهد داد، و به شما رودها خواهد داد.

ٮم اٮى اعلٮٮ لهم واسررٮ لهم اسرارا ڡڡلٮ اسٮعڡروا رٮكم اٮه كاں عڡارا ٮرسل السما علٮكم مدرارا وٮمددكم ٮامول وٮٮٮں وٮحعل لكم حٮٮ وٮحعل لكم اٮهرا

شما را چه شده که از خدا وقار امید ندارید، حال آنکه او شما را در مرحله‌های پیاپی آفریده است؟

ما لكم لا ٮرحوں لله وڡارا وڡد حلڡكم اطوارا

آیا ندیده‌اید که خدا چگونه هفت آسمانِ روی هم آفرید، و ماه را در آن‌ها روشنایی نهاد، و خورشید را مشعل؟

الم ٮروا كٮڡ حلٯ الله سٮع سموٮ طٮاڡا وحعل الڡمر ڡٮهں ٮورا وحعل السمس سراحا

و خدا شما را از زمین همچون گیاهی رویاند، سپس شما را به آن بازخواهد برد، و دوباره بیرونتان خواهد آورد.

والله اٮٮٮكم مں الارص ٮٮاٮا ٮم ٮعٮدكم ڡٮها وٮحرحكم احراحا

و خدا زمین را برای شما فرشی گسترده ساخت، تا در آن راه‌هایی بپیمایید، گذرگاه‌های پهن.»

والله حعل لكم الارص ٮساطا لٮسلكوا مٮها سٮلا ڡحاحا

نوح گفت: «ای سرپرست من، آنان همانا از من نافرمانی کردند و از کسی پیروی کردند که دارایی و فرزندانش جز بر زیان نیفزود، و توطئه‌ای بس بزرگ چیدند،

ڡال ٮوح رٮ اٮهم عصوٮى واٮٮعوا مں لم ٮرده ماله وولده الا حسارا ومكروا مكرا كٮارا

و گفتند: ایزدان خود را هرگز وامگذارید، نه ود را وامگذارید، نه سواع را، نه یغوث را، نه یعوق را، نه نسر را.

وڡالوا لا ٮدرں الهٮكم ولا ٮدرں ودا ولا سواعا ولا ٮعوٮ وٮعوٯ وٮسرا

و ستمگران را جز بر گمراهی نیفزای.»

ولا ٮرد الطلمٮں الا صللا

به سبب خطاهایشان غرق شدند، سپس به آتشی درآورده شدند، و غیر از خدا هیچ یاری نیافتند.

مما حطٮٮهم اعرڡوا ڡادحلوا ٮارا ڡلم ٮحدوا لهم مں دوں الله اٮصارا

و نوح گفت: «ای سرپرست من، بر زمین از انکارکنندگان هیچ ساکنی را باقی مگذار!

وڡال ٮوح رٮ لا ٮدر على الارص مں الكڡرٮں دٮارا

زیرا اگر تو آنان را باقی بگذاری، فرمان‌برداران تو را گمراه خواهند کرد، و جز نابکاران، انکارگرانِ بزرگ نخواهند زایید.

اٮك اں ٮدرهم ٮصلوا عٮادك ولا ٮلدوا الا ڡاحرا كڡارا

و ستمگران را جز بر ویرانی نیفزای.»

ولا ٮرد الطلمٮں الا ٮٮارا