Al-Muddaththir المدثر
You who are covered in a cloak المدثر
The section and its links
“Leave Me” and “be patient”: the messenger facing denial (68, then 69-77)
What was shown before: “Leave Me” and “be patient” come from 68. 68
به نام خدا، بی‌اندازه مهربان، مهربان. ای ردابه‌دوش! برخیز و هشدار ده،
بِسۡمِ اِ۬للَّهِ اِ۬لرَّحۡمَٰنِ اِ۬لرَّحِيمِ يَٰٓأَيُّهَا اَ۬لۡمُدَّثِّرُ قُمۡ فَأَنذِرۡ
و سرپرست خود را، بزرگی او را اعلام کن،
وَرَبَّكَ فَكَبِّرۡ
و جامه‌هایت را، پاک کن،
وَثِيَابَكَ فَطَهِّرۡ
و آلودگی را، از آن دوری کن،
وَاَلرِّجۡزَ فَاَهۡجُرۡ
و آنچه می‌بخشی را با بسیار شمردن به رخ نکش،
وَلَا تَمۡنُن تَسۡتَكۡثِرُ
و برای سرپرستت، شکیبا باش.
وَلِرَبِّكَ فَاَصۡبِرۡ
سپس چون در بوق دمیده خواهد شد، آن روز روزی دشوار خواهد بود، به‌هیچ‌روی آسان نه برای انکارکنندگان.
فَإِذَا نُقِرَ فِي اِ۬لنَّاقُورِ فَذَٰلِكَ يَوۡمَئِذٖ يَوۡمٌ عَسِيرٌ عَلَى اَ۬لۡكٰ۪فِرِينَ غَيۡرُ يَسِيرٖ
مرا با آنکه تنها آفریدم واگذار، آنکه برایش دارایی‌های گسترده نهادم، و پسرانی گواه، و برایش همه‌چیز را به‌فراخی هموار ساختم — و باز آز دارد که من بیشتر دهم! نه چنین!
ذَرۡنِي وَمَنۡ خَلَقۡتُ وَحِيدٗا وَجَعَلۡتُ لَهُۥ مَالٗا مَّمۡدُودٗا وَبَنِينَ شُهُودٗا وَمَهَّدتُّ لَهُۥ تَمۡهِيدٗا ثُمَّ يَطۡمَعُ أَنۡ أَزِيدَ كَلَّآۖ
او در برابر نشانه‌های ما لجوج بود.
إِنَّهُۥ كَانَ لِأٓيَٰتِنَا عَنِيدٗا
او را با سربالایی سخت له خواهم کرد.
سَأُرۡهِقُهُۥ صَعُودًا
او اندیشید و اندازه گرفت — نابود باد شیوهٔ اندازه‌گیری‌اش! باز هم نابود باد شیوهٔ اندازه‌گیری‌اش! سپس نگریست، سپس ترش‌رویی کرد و چهره‌اش را سخت ساخت، سپس پشت کرد و خودبزرگ‌بین شد، و گفت: «این جز چشم‌بندیِ روایت‌شده نیست، این جز سخن یک آدمی نیست.»
إِنَّهُۥ فَكَّرَ وَقَدَّرَ فَقُتِلَ كَيۡفَ قَدَّرَ ثُمَّ قُتِلَ كَيۡفَ قَدَّرَ ثُمَّ نَظَرَ ثُمَّ عَبَسَ وَبَسَرَ ثُمَّ أَدۡبَرَ وَاَسۡتَكۡبَرَ فَقَالَ إِنۡ هَٰذَآ إِلَّا سِحۡرٞ يُؤۡثَرُ إِنۡ هَٰذَآ إِلَّا قَوۡلُ اُ۬لۡبَشَرِ
او را در سقر خواهم سوزاند.
سَأُصۡلِيهِ سَقَرَ
و چه کسی تو را خواهد شناساند که سقر چیست؟
وَمَآ أَدۡر۪ىٰكَ مَا سَقَرُ
چیزی را باقی نمی‌گذارد و چیزی را وانمی‌گذارد،
لَا تُبۡقِي وَلَا تَذَرُ
آدمیان را آشکارا دگرگون می‌کند.
لَوَّاحَةٞ لِّلۡبَشَرِ
بر آن، نوزده.
عَلَيۡهَا تِسۡعَةَ عَشَرَ
ما یاران آتش را جز کارگزاران قرار ندادیم،
۞ وَمَا جَعَلۡنَآ أَصۡحَٰبَ اَ۬لنّ۪ارِ إِلَّا مَلَٰٓئِكَةٗۖ
و شمار آنان را مگر آزمونی برای انکارکنندگان مقرر نکردیم، تا کسانی که نوشتار به آنان داده شده است یقین یابند، کسانی که باور دارند در باور بیفزایند، کسانی که نوشتار به آنان داده شده است و باورمندان تردید نکنند، و تا کسانی که هسته‌شان بیماری دارد، و نیز انکارکنندگان، بگویند: «خدا با این نمونه چه خواسته است؟»
وَمَا جَعَلۡنَا عِدَّتَهُمۡ إِلَّا فِتۡنَةٗ لِّلَّذِينَ كَفَرُواْ لِيَسۡتَيۡقِنَ اَ۬لَّذِينَ أُوتُواْ اُ۬لۡكِتَٰبَ وَيَزۡدَادَ اَ۬لَّذِينَ ءَامَنُوٓاْ إِيمَٰنٗا وَلَا يَرۡتَابَ اَ۬لَّذِينَ أُوتُواْ اُ۬لۡكِتَٰبَ وَاَلۡمُؤۡمِنُونَ وَلِيَقُولَ اَ۬لَّذِينَ فِي قُلُوبِهِم مَّرَضٞ وَاَلۡكَٰفِرُونَ مَاذَآ أَرَادَ اَ۬للَّهُ بِهَٰذَا مَثَلٗاۚ
اینچنین خدا هر که را پسند او افتد گمراه می‌کند و هر که را پسند او افتد راه می‌نماید.
كَذَٰلِكَ يُضِلُّ اُ۬للَّهُ مَن يَشَآءُ وَيَهۡدِي مَن يَشَآءُۚ
و هیچ‌کس لشکرهای سرپرست تو را نمی‌شناسد، مگر او.
وَمَا يَعۡلَمُ جُنُودَ رَبِّكَ إِلَّا هُوَۚ
و این جز یادآوری‌ای برای آدمیان نیست.
وَمَا هِيَ إِلَّا ذِكۡر۪يٰ لِلۡبَشَرِ
نه چنین! سوگند به ماه! سوگند به شب چون فرو کاهد! سوگند به بامداد چون بدرخشد! این بی‌گمان یکی از بزرگ‌ترین چیزهاست، هشداری برای آدمیان، برای هر که از شما را پسند افتد که پیش رود یا پس ماند.
كَلَّا وَاَلۡقَمَرِ وَاَلَّيۡلِ إِذَا دَبَرَ وَاَلصُّبۡحِ إِذَآ أَسۡفَرَ إِنَّهَا لَإِحۡدَى اَ۬لۡكُبَرِ نَذِيرٗا لِّلۡبَشَرِ لِمَن شَآءَ مِنكُمۡ أَن يَتَقَدَّمَ أَوۡ يَتَأَخَّرَ
هر خویشتن در گرو آنچه به دست آورده است نگه داشته شده است، مگر یاران راست،
كُلُّ نَفۡسِۢ بِمَا كَسَبَتۡ رَهِينَةٌ إِلَّآ أَصۡحَٰبَ اَ۬لۡيَمِينِ
در باغ‌ها، از کنارگذاشته‌شدگان می‌پرسند: «چه چیز شما را به سقر کشاند؟»
فِي جَنَّٰتٖ يَتَسَآءَلُونَ عَنِ اِ۬لۡمُجۡرِمِينَ مَا سَلَكَكُمۡ فِي سَقَرَ
خواهند گفت: «ما از کسانی نبودیم که تماس برقرار می‌کردند، و تنگ‌دست را خوراک نمی‌دادیم، و با غوطه‌وران غوطه‌ور می‌شدیم، و روز سررسید را دروغ می‌انگاشتیم، تا آنگاه که یقین بر ما آمد.»
قَالُواْ لَمۡ نَكُ مِنَ اَ۬لۡمُصَلِّينَ وَلَمۡ نَكُ نُطۡعِمُ اُ۬لۡمِسۡكِينَ وَكُنَّا نَخُوضُ مَعَ اَ۬لۡخَآئِضِينَ وَكُنَّا نُكَذِّبُ بِيَوۡمِ اِ۬لدِّينِ حَتَّىٰٓ أَتَىٰنَا اَ۬لۡيَقِينُ
آنگاه میانجی‌گریِ میانجی‌ها به آنان سود نخواهد رساند.
فَمَا تَنفَعُهُمۡ شَفَٰعَةُ اُ۬لشَّٰفِعِينَ
آنان را چه شده که از یادآوری روی می‌گردانند، همچون خرهای وحشیِ رمیده، که از برابر شیری می‌گریزند؟
فَمَا لَهُمۡ عَنِ اِ۬لتَّذۡكِرَةِ مُعۡرِضِينَ كَأَنَّهُمۡ حُمُرٞ مُّسۡتَنفِرَةٞ فَرَّتۡ مِن قَسۡوَرَةِۢ
هر شخص از آنان بلکه می‌خواهد که به او سالنامه‌هایی گسترده داده شود.
بَلۡ يُرِيدُ كُلُّ اُ۪مۡرِيٕٖ مِّنۡهُمۡ أَن يُؤۡتَىٰ صُحُفٗا مُّنَشَّرَةٗ
نه چنین! بلکه آنان از زندگی واپسین نمی‌ترسند.
كَلَّاۖ بَل لَّا يَخَافُونَ اَ۬لۡأٓخِرَةَ
نه چنین! این یادآوری است.
كَلَّآ إِنَّهُۥ تَذۡكِرَةٞ
هر که بخواهد، آن را به یاد آورد.
فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ
و آنان آن را به یاد نخواهند آورد مگر آنکه خدا را پسند افتد.
وَمَا يَذۡكُرُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ اَ۬للَّهُۚ
اوست که سزاوار است از او محتاط باشند، و سزاوار است که بخشایش دهد.
هُوَ أَهۡلُ اُ۬لتَّقۡوۭيٰ وَأَهۡلُ اُ۬لۡمَغۡفِرَةِ