Al-Fajr الفجر

به نام خدا، بی‌اندازه مهربان، مهربان. سوگند به سپیده‌دم! سوگند به ده شب! سوگند به میانجی‌گری و به ناکامی! سوگند به شب چون می‌گذرد! آیا در این سوگندی نیست برای کسی که خویشتن‌داری دارد؟

بِسْمِ اِ۬للَّهِ اِ۬لرَّحْمَٰنِ اِ۬لرَّحِيمِ وَالْفَجْرِ وَلَيَالٍ عَشْرٖ وَالشَّفْعِ وَالْوَتْرِ وَاليْلِ إِذَا يَسْرِۦ هَلْ فِے ذَٰلِكَ قَسَمٞ لِّذِے حِجْرٍۖ

آیا ندیده‌ای که سرپرستت با عاد چگونه رفتار کرد، ارم دارای ستون‌ها، که مانندش هرگز در سرزمین‌ها آفریده نشده بود؟ و با ثمود که صخره را در دره می‌تراشیدند؟ و با فرعون، مرد میخ‌ها؟ آنان که در سرزمین‌ها از هر حدی گذشته بودند، و در آن‌ها فساد را فراوان کرده بودند. پس سرپرستت تازیانهٔ کیفر را بر آنان ریخت.

أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ إِرَمَ ذَاتِ اِ۬لْعِمَادِ اِ۬لتِے لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِے اِ۬لْبِلَٰدِ وَثَمُودَ اَ۬لذِينَ جَابُواْ اُ۬لصَّخْرَ بِالْوَادِ وَفِرْعَوْنَ ذِے اِ۬لْأَوْتَادِ اِ۬لذِينَ طَغَوْاْ فِے اِ۬لْبِلَٰدِ فَأَكْثَرُواْ فِيهَا اَ۬لْفَسَادَ فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍۖ

سرپرستت بی‌گمان همواره در کمین است.

إِنَّ رَبَّكَ لَبِالْمِرْصَادِۖ

اما انسان، چون سرپرستش او را می‌آزماید با گرامی داشتن و سرشار کردنش از دهش‌ها، می‌گوید: «سرپرستم مرا گرامی داشت.»

فَأَمَّا اَ۬لْإِنسَٰنُ إِذَا مَا اَ۪بْتَلَيٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكْرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّيَ أَكْرَمَنِۦۖ

اما چون او را می‌آزماید با اندازه گرفتن روزی‌اش، می‌گوید: «سرپرستم مرا خوار کرد.» نه چنین!

وَأَمَّا إِذَا مَا اَ۪بْتَلَيٰهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّيَ أَهَٰنَنِۦ كَلَّاۖ

بلکه شما یتیم را گرامی نمی‌دارید، و به خوراک دادن به تنگ‌دست ترغیب نمی‌کنید، و میراث را با حرصی درنده می‌بلعید، و نیکی را با دوستی‌ای بی‌حد دوست دارید. نه چنین!

بَل لَّا تُكْرِمُونَ اَ۬لْيَتِيمَ وَلَا تَحُضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ اِ۬لْمِسْكِينِ وَتَأْكُلُونَ اَ۬لتُّرَاثَ أَكْلاٗ لَّمّاٗ وَتُحِبُّونَ اَ۬لْمَالَ حُبّاٗ جَمّاٗ كَلَّاۖ

چون زمین پیاپی هموار خواهد شد، و سرپرستت خواهد آمد، با کارگزار، صف‌به‌صف، و در آن روز جهنم آورده خواهد شد… در آن روز، انسان به یاد خواهد آورد. اما این یادآوری او را چه سود خواهد داشت؟

إِذَا دُكَّتِ اِ۬لْأَرْضُ دَكّاٗ دَكّاٗ وَجَآءَ رَبُّكَ وَالْمَلَكُ صَفّاٗ صَفّاٗ وَجِےٓءَ يَوْمَئِذِۢ بِجَهَنَّمَ يَوْمَئِذٖ يَتَذَكَّرُ اُ۬لْإِنسَٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ اُ۬لذِّكْرَىٰۖ

خواهد گفت: «دریغا! ای کاش برای زندگی‌ام پیش برده بودم!»

يَقُولُ يَٰلَيْتَنِے قَدَّمْتُ لِحَيَاتِےۖ

در آن روز، هیچ‌کس همچون او کیفر داده نخواهد شد، و هیچ‌کس همچون او به زنجیر کشیده نخواهد شد.

فَيَوْمَئِذٖ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥ أَحَدٞ وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥ أَحَدٞۖ

ای خویشتنِ آسوده! به سوی سرپرستت بازگرد، خشنود و پسندیده. پس در میان فرمان‌برداران من وارد شو، و در باغ من وارد شو!

يَٰأَيَّتُهَا اَ۬لنَّفْسُ اُ۬لْمُطْمَئِنَّةُ اُ۪رْجِعِے إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةٗ مَّرْضِيَّةٗ فَادْخُلِے فِے عِبَٰدِے وَادْخُلِے جَنَّتِےۖ