Al-Insan الانسان

به نام خدا، بی‌اندازه مهربان، مهربان. آیا ممکن است که بر انسان زمانی گذشته باشد که چیزی در خور یادکرد نبود؟

بِسۡمِ اِ۬للَّهِ اِ۬لرَّحۡمَٰنِ اِ۬لرَّحِيمِ هَلۡ أَتَىٰ عَلَى اَ۬لۡإِنسَٰنِ حِينٞ مِّنَ اَ۬لدَّهۡر لَّمۡ يَكُن شَيۡـٔٗا مَّذۡكُورًا

ما انسان را از قطره‌ای آمیخته آفریدیم، تا او را بیازماییم؛ پس او را شنوا و بینا ساختیم.

إِنَّا خَلَقۡنَا اَ۬لۡإِنسَٰنَ مِن نُّطۡفَةٍ أَمۡشَاجٖ نَّبۡتَلِيهِ فَجَعَلۡنَٰهُ سَمِيعَۢا بَصِيرًا

ما او را بر راه، راه نمودیم، چه سپاس‌گزار باشد چه انکار کند.

إِنَّا هَدَيۡنَٰهُ اُ۬لسَّبِيلَ إِمَّا شَاكِرٗا وَإِمَّا كَفُورًا

ما همانا برای انکارکنندگان زنجیرها، غل‌ها و اخگرِ افروخته آماده کردیم.

إِنَّا أَعۡتَدۡنَا لِلۡكٰ۪فِرِينَ سَلَٰسِلَا۠ وَأَغۡلَٰلٗا وَسَعِيرًا

نیکوکاران همانا از جامی خواهند نوشید که آمیزه‌اش کافور است، چشمه‌ای که فرمان‌برداران خدا از آن می‌نوشند، و آن را با نیرو جاری می‌سازند.

إِنَّ اَ۬لۡأَبۡرَارَ يَشۡرَبُونَ مِن كَاسٖ كَانَ مِزَاجُهَا كَافُورًا عَيۡنٗا يَشۡرَب بِّهَا عِبَادُ اُ۬للَّهِ يُفَجِّرُونَهَا تَفۡجِيرٗا

به نذرهای خود وفادارند و از روزی می‌ترسند که بدی‌اش گسترده است.

يُوفُونَ بِالنَّذۡرِ وَيَخَافُونَ يَوۡمٗا كَانَ شَرُّهُۥ مُسۡتَطِيرٗا

از شما نه بازپرداختی می‌خواهیم و نه سپاسی.

لَا نُرِيدُ مِنكُمۡ جَزَآءٗ وَلَا شُكُورًا

ما همانا از سرپرستمان روزی سخت‌گیر و بس سخت می‌ترسیم.»

إِنَّا نَخَافُ مِن رَّبِّنَا يَوۡمًا عَبُوسٗا قَمۡطَرِيرٗا

پس خدا آنان را از بدی آن روز محتاط ساخت، و درخشش و شادمانی را به آنان رساند.

فَوَقَىٰهُمُ اُ۬للَّهُ شَرَّ ذَٰلِكَ اَ۬لۡيَوۡمِ وَلَقَّىٰهُمۡ نَضۡرَةٗ وَسُرُورٗا

و آنان را به سبب آنکه شکیبا بودند، با باغی و ابریشم بازپرداخت کرد، تکیه‌زده بر تخت‌های آراسته، که در آن نه آفتاب می‌بینند و نه سرمای سخت؛ سایه‌هایش بر آنان نزدیک است، و خوشه‌هایش رام‌شده، در دسترس.

وَجَزَىٰهُم بِمَا صَبَرُواْ جَنَّةٗ وَحَرِيرٗا مُّتَّكِـِٔينَ فِيهَا عَلَى اَ۬لۡأَرَآئِكِۖ لَا يَرَوۡنَ فِيهَا شَمۡسٗا وَلَا زَمۡهَرِيرٗا وَدَانِيَةً عَلَيۡهِمۡ ظِلَٰلُهَا وَذُلِّلَتۡ قُطُوفُهَا تَذۡلِيلٗا

و میان آنان تنگ‌هایی از نقره و لیوان‌هایی که چون بلور بودند، گردانده خواهد شد،

وَيُطَافُ عَلَيۡهِم بِـَٔانِيَةٖ مِّن فِضَّةٖ وَأَكۡوَابٖ كَانَتۡ قَوَارِيرَا۠

بلوری از نقره، که گنجایش آن را به‌درستی اندازه گرفته‌اند.

قَوَارِيرَاْ مِن فِضَّةٖ قَدَّرُوهَا تَقۡدِيرٗا

و در آنجا از جامی نوشانده خواهند شد که آمیزه‌اش از زنجبیل است، چشمه‌ای، آنجا، به نام سلسبیل.

وَيُسۡقَوۡنَ فِيهَا كَاسٗا كَانَ مِزَاجُهَا زَنجَبِيلًا عَيۡنٗا فِيهَا تُسَمَّىٰ سَلۡسَبِيلٗا

و میان آنان کودکانی جاودانه‌گردانده‌شده خواهند چرخید؛ اگر آنان را می‌دیدی، آنان را مرواریدهایی پراکنده می‌پنداشتی.

۞ وَيَطُوفُ عَلَيۡهِمۡ وِلۡدَٰنٞ مُّخَلَّدُونَ إِذَا رَأَيۡتَهُمۡ حَسِبۡتَهُمۡ لُولُؤٗا مَّنثُورٗا

و سرپرستشان آنان را از نوشیدنی‌ای کاملاً پاک‌کننده نوشانده است.

وَسَقَىٰهُمۡ رَبُّهُمۡ شَرَابٗا طَهُورًا

این برای شما بازپرداختی بوده است، و کوشش شما با سپاس‌گزاری پذیرفته شده است.

إِنَّ هَٰذَا كَانَ لَكُمۡ جَزَآءٗ وَكَانَ سَعۡيُكُم مَّشۡكُورًا

این ما هستیم که خوانش را بر تو فرود آورده‌ایم، با فرودی تدریجی.

إِنَّا نَحۡن نَّزَّلۡنَا عَلَيۡكَ اَ۬لۡقُرۡءَانَ تَنزِيلٗا

پس بر داوری سرپرستت شکیبایی کن، و از میان آنان نه به تجاوزگر گردن نِه و نه به انکارگر بزرگ.

فَاَصۡبِر لِّحُكۡمِ رَبِّكَ وَلَا تُطِعۡ مِنۡهُمۡ ءَاثِمًا أَوۡ كَفُورٗا

و نام سرپرستت را در بامداد و هنگام بازگشت به خانه به یاد آور.

وَاَذۡكُرِ اِ۪سۡمَ رَبِّكَ بُكۡرَةٗ وَأَصِيلٗا

و برای او پیشانی بر خاک بنه بخشی از شب، و سراسر شبی دراز شکوه او را بسرا.

وَمِنَ اَ۬لَّيۡلِ فَاَسۡجُدۡ لَهُۥ وَسَبِّحۡهُ لَيۡلٗا طَوِيلًا

اینان زندگی بی‌درنگ را دوست دارند، و فراتر از خود روزی سنگین را وا می‌گذارند.

إِنَّ هَٰؤُلَآءِ يُحِبُّونَ اَ۬لۡعَاجِلَةَ وَيَذَرُونَ وَرَآءَهُمۡ يَوۡمٗا ثَقِيلٗا

این ما هستیم که آنان را آفریده‌ایم و ساختارشان را استوار کرده‌ایم؛ و چون ما را پسند افتد، آنان را یکسره با همانندانشان جایگزین خواهیم کرد.

نَّحۡنُ خَلَقۡنَٰهُمۡ وَشَدَدۡنَا أَسۡرَهُمۡۖ وَإِذَا شِينَا بَدَّلۡنَا أَمۡثَٰلَهُمۡ تَبۡدِيلًا

پس هر که بخواهد، به سوی سرپرست خود راهی برگیرد.

فَمَن شَآءَ اَ۪تَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ سَبِيلٗا

زیرا خدا همه‌چیزدان و فرزانه است.

إِنَّ اَ۬للَّهَ كَانَ عَلِيمًا حَكِيمٗا

و برای ستمگران، کیفری دردناک آماده کرده است.

وَاَلظَّٰلِمِينَ أَعَدَّ لَهُمۡ عَذَابًا أَلِيمَۢا