Al-Muddaththir المدثر
Arise and warn قم فأنذر
Summary and links in the frieze
In the frieze He receives the command to arise and warn, and sees what awaits the favored man who denies.
Read just before, 75 leads here: This man did not make the Contact; in the next sura, the severed confess: "We were not of those who made the Contact". 75
It leads to 73: "Arise and warn"; the next sura gives the command to arise again, this time to the one wrapped up, for the night. 73
Closes on “By the pen”
بسم الله الرحمن الرحيم
به نام خدا، بی‌اندازه مهربان، مهربان.
ای ردابه‌دوش! برخیز و هشدار ده،
يايها المدثر قم فانذر
و سرپرست خود را، بزرگی او را اعلام کن،
وربك فكبر
و جامه‌هایت را، پاک کن،
وثيابك فطهر
و آلودگی را، از آن دوری کن،
والرجز فاهجر
و آنچه می‌بخشی را با بسیار شمردن به رخ نکش،
ولا تمنن تستكثر
و برای سرپرستت، شکیبا باش.
ولربك فاصبر
سپس چون در بوق دمیده خواهد شد، آن روز روزی دشوار خواهد بود، به‌هیچ‌روی آسان نه برای انکارکنندگان.
فاذا نقر في الناقور فذلك يوميذ يوم عسير علي الكفرين غير يسير
مرا تنها با آنکه آفریدم واگذار، آنکه برایش دارایی‌های گسترده نهادم، و پسرانی گواه، و برایش همه‌چیز را به‌فراخی هموار ساختم — و باز آز دارد که من بیشتر دهم! نه چنین!
ذرني ومن خلقت وحيدا وجعلت له مالا ممدودا وبنين شهودا ومهدت له تمهيدا ثم يطمع ان ازيد كلا
او در برابر نشانه‌های ما لجوج بود.
انه كان لايتنا عنيدا
او را با سربالایی سخت له خواهم کرد.
سارهقه صعودا
او اندیشید و اندازه گرفت — نابود باد شیوهٔ اندازه‌گیری‌اش! باز هم نابود باد شیوهٔ اندازه‌گیری‌اش! سپس نگریست، سپس ترش‌رویی کرد و چهره‌اش را سخت ساخت، سپس پشت کرد و خودبزرگ‌بین شد، و گفت: «این جز چشم‌بندیِ روایت‌شده نیست، این جز سخن یک آدمی نیست.»
انه فكر وقدر فقتل كيف قدر ثم قتل كيف قدر ثم نظر ثم عبس وبسر ثم ادبر واستكبر فقال ان هذا الا سحر يوثر ان هذا الا قول البشر
او را در سقر خواهم سوزاند.
ساصليه سقر
و چه کسی تو را خواهد شناساند که سقر چیست؟
وما ادريك ما سقر
چیزی را باقی نمی‌گذارد و چیزی را وانمی‌گذارد،
لا تبقي ولا تذر
آدمیان را آشکارا دگرگون می‌کند.
لواحه للبشر
بر آن، نوزده.
عليها تسعه عشر
ما یاران آتش را جز کارگزاران قرار ندادیم،
وما جعلنا اصحب النار الا مليكه
و شمار آنان را مگر آزمونی برای انکارکنندگان مقرر نکردیم، تا کسانی که نوشتار به آنان داده شده است یقین یابند، کسانی که باور دارند در باور بیفزایند، کسانی که نوشتار به آنان داده شده است و باورمندان تردید نکنند، و تا کسانی که هسته‌شان بیماری دارد، و نیز انکارکنندگان، بگویند: «خدا با این نمونه چه خواسته است؟»
وما جعلنا عدتهم الا فتنه للذين كفروا ليستيقن الذين اوتوا الكتب ويزداد الذين امنوا ايمنا ولا يرتاب الذين اوتوا الكتب والمومنون وليقول الذين في قلوبهم مرض والكفرون ماذا اراد الله بهذا مثلا
اینچنین خدا هر که را پسند او افتد گمراه می‌کند و هر که را پسند او افتد راه می‌نماید.
كذلك يضل الله من يشا ويهدي من يشا
و هیچ‌کس لشکرهای سرپرست تو را نمی‌شناسد، مگر او.
وما يعلم جنود ربك الا هو
و این جز یادآوری‌ای برای آدمیان نیست.
وما هي الا ذكري للبشر
نه چنین! سوگند به ماه! سوگند به شب چون فرو کاهد! سوگند به بامداد چون بدرخشد! این بی‌گمان یکی از بزرگ‌ترین چیزهاست، هشداری برای آدمیان، برای هر که از شما را پسند افتد که پیش رود یا پس ماند.
كلا والقمر واليل اذ ادبر والصبح اذا اسفر انها لاحدي الكبر نذيرا للبشر لمن شا منكم ان يتقدم او يتاخر
هر خویشتن در گرو آنچه به دست آورده است نگه داشته شده است، مگر یاران راست،
كل نفس بما كسبت رهينه الا اصحب اليمين
در باغ‌ها، از کنارگذاشته‌شدگان می‌پرسند: «چه چیز شما را به سقر کشاند؟»
في جنت يتسالون عن المجرمين ما سلككم في سقر
خواهند گفت: «ما از کسانی نبودیم که تماس برقرار می‌کردند، و تنگ‌دست را خوراک نمی‌دادیم، و با غوطه‌وران غوطه‌ور می‌شدیم، و روز سررسید را دروغ می‌انگاشتیم، تا آنگاه که یقین بر ما آمد.»
قالوا لم نك من المصلين ولم نك نطعم المسكين وكنا نخوض مع الخايضين وكنا نكذب بيوم الدين حتي اتينا اليقين
آنگاه میانجی‌گریِ میانجی‌ها به آنان سود نخواهد رساند.
فما تنفعهم شفعه الشفعين
آنان را چه شده که از یادآوری روی می‌گردانند، همچون خرهای وحشیِ رمیده، که از برابر شیری می‌گریزند؟
فما لهم عن التذكره معرضين كانهم حمر مستنفره فرت من قسوره
هر شخص از آنان بلکه می‌خواهد که به او سالنامه‌هایی گسترده داده شود.
بل يريد كل امري منهم ان يوتي صحفا منشره
نه چنین! بلکه آنان از زندگی واپسین نمی‌ترسند.
كلا بل لا يخافون الاخره
نه چنین! این یادآوری است.
كلا انه تذكره
هر که بخواهد، آن را به یاد آورد.
فمن شا ذكره
و آنان آن را به یاد نخواهند آورد مگر آنکه خدا را پسند افتد.
وما يذكرون الا ان يشا الله
اوست که سزاوار است از او محتاط باشند، و سزاوار است که بخشایش دهد.
هو اهل التقوي واهل المغفره