An-Nazi'at النازعات

سوگند به آنان که با فروبردن برمی‌کنند، آنان که با نرمی می‌گشایند، آنان که شناکنان شنا می‌کنند، آنان که پیشی‌گیرانه پیشی می‌گیرند، آنان که کارها را سامان می‌دهند — روزی که نخستین لرزه خواهد لرزاند و دومین از پی آن خواهد آمد،

والنزعت غرقا والنشطت نشطا والسبحت سبحا فالسبقت سبقا فالمدبرت امرا يوم ترجف الراجفه تتبعها الرادفه

هسته‌هایی، در آن روز، لرزان خواهند بود، و بینایی‌هایشان فروتن خواهد بود.

قلوب يوميذ واجفه ابصرها خشعه

می‌گویند: «آیا به‌راستی به حالت نخستین خود بازگردانده خواهیم شد، پس از آنکه استخوان‌هایی پوسیده شده باشیم؟»

يقولون انا لمردودون في الحافره اذا كنا عظما نخره

گفتند: «آنگاه تلافی‌ای بس زیان‌کار می‌بود!» با این همه، تنها یک غرش خواهد بود، و اینک ایستاده‌اند، بر روی جهان.

قالوا تلك اذا كره خاسره فانما هي زجره وحده فاذا هم بالساهره

آیا گفتارِ مربوط به موسی به تو رسیده است؟ چون سرپرستش او را در دره‌ای پاک‌گردانده‌شده، طوی، ندا داد،

هل اتيك حديث موسي اذ ناديه ربه بالواد المقدس طوي

«برو به سوی فرعون، او از حد فراتر رفته است؛ به او بگو: «آیا می‌خواهی خود را پاک کنی، تا من تو را به سوی سرپرستت راه نمایم، تا او را بیم داشته باشی؟»»

اذهب الي فرعون انه طغي فقل هل لك الي ان تزكي واهديك الي ربك فتخشي

او آنگاه بزرگ‌ترین نشانه را به او نشان داد؛ اما دروغ انگاشت و فرمان نبرد، سپس پشت کرد در حالی که می‌کوشید، گرد آورد، بانگ زد و گفت: «من سرور شما هستم، بسیار بالا.» آنگاه خدا او را به سرمشقی بازدارنده از زندگی واپسین و زندگی نخستین گرفت.

فاريه الايه الكبري فكذب وعصي ثم ادبر يسعي فحشر فنادي فقال انا ربكم الاعلي فاخذه الله نكال الاخره والاولي

بی‌گمان در آن درسی است برای کسی که بیم دارد.

ان في ذلك لعبره لمن يخشي

آیا آفریدن شما دشوارتر است، یا آسمان؟

انتم اشد خلقا ام السما

آن را ساخت، سقف آن را بالا برد، سپس آن را شکل داد؛ شب آن را تیره کرد و روشنایی بامدادی آن را بیرون آورد.

بنيها رفع سمكها فسويها واغطش ليلها واخرج ضحيها

و زمین را، پس از آن، او آن را شکوفا کرد: آب آن و چراگاهش را از آن بیرون آورد، و کوه‌ها را، آن‌ها را لنگر انداخت — بهره‌ای برای شما و برای دام‌های شما.

والارض بعد ذلك دحيها اخرج منها ماها ومرعيها والجبال ارسيها متعا لكم ولانعمكم

سپس، چون بلای بزرگ خواهد آمد، روزی که انسان آنچه را برایش کوشیده است به یاد خواهد آورد، و کوره به هر که ببیند نشان داده خواهد شد،

فاذا جات الطامه الكبري يوم يتذكر الانسن ما سعي وبرزت الجحيم لمن يري

اما آن‌که از حد فراتر رفته و زندگی نزدیک را برگزیده است، کوره همانا پناهگاه او خواهد بود؛

فاما من طغي واثر الحيوه الدنيا فان الجحيم هي الماوي

و اما آن‌که از ایستادن در برابر سرپرستش ترسیده است، و برای خویشتن هیجان را ممنوع کرده است، باغ همانا پناهگاه او خواهد بود.

واما من خاف مقام ربه ونهي النفس عن الهوي فان الجنه هي الماوي

از تو دربارهٔ آن لحظه بازپرسی می‌کنند: کی لنگر خواهد انداخت؟

يسلونك عن الساعه ايان مرسيها

پس تو را با یادآوری آن چه کار؟

فيم انت من ذكريها

حد نهایی آن به سوی سرپرست توست.

الي ربك منتهيها

تو فقط هشداردهندهٔ آن‌کسی هستی که از آن بیم دارد.

انما انت منذر من يخشيها

به آنان چنین خواهد نمود، روزی که آن را خواهند دید، که فقط یک عصر یا یک صبح گذرانده‌اند.

كانهم يوم يرونها لم يلبثوا الا عشيه او ضحيها