Abasa عبس

چهره درهم کشید و پشت کرد، زیرا نابینا به نزد او آمد.

عبس وتولي ان جاه الاعمي

و چه چیز تو را از آن آگاه می‌کند؟

وما يدريك

شاید خود را پاک کند، یا به یاد آورد، و یادآوری برایش سودمند باشد.

لعله يزكي او يذكر فتنفعه الذكري

اما آن‌که خود را توانگر می‌بیند، تو به پیشواز او می‌روی، و بر عهدهٔ تو نیست که او خود را پاک نکند.

اما من استغني فانت له تصدي وما عليك الا يزكي

این یادآوری است،

انها تذكره

— هر که می‌خواهد آن را به یاد آورد —، در سالنامه‌هایی گرامی‌داشته‌شده، بلند و پاک‌شده، در دستان پیک‌هایی، بزرگوار و نیکوکار.

فمن شا ذكره في صحف مكرمه مرفوعه مطهره بايدي سفره كرام برره

انسان هلاک باد، چه بسیار که انکار می‌کند!

قتل الانسن ما اكفره

او را از چه چیز آفریده است؟

من اي شي خلقه

از قطره‌ای او را آفرید، سپس او را اندازه گرفت، سپس راه را برایش آسان ساخت، سپس او را میراند و در گور نهاد.

من نطفه خلقه فقدره ثم السبيل يسره ثم اماته فاقبره

سپس، چون او را پسند افتد، او را گسترش خواهد داد.

ثم اذا شا انشره

نه چنین! هنوز آنچه را به او تکلیف کرده بود به پایان نرسانده است.

كلا لما يقض ما امره

پس انسان به خوراک خود بنگرد:

فلينظر الانسن الي طعامه

این ما هستیم که آب را فراوان ریختیم، سپس زمین را به شکاف‌هایی شکافتیم، سپس در آن دانه و انگور و علوفه و زیتون‌ها و نخل‌ها و باغ‌های دربستهٔ انبوه و مزه‌ها و چراگاه‌ها رویاندیم، به‌عنوان بهره برای شما و دام‌های شما.

انا صببنا الما صبا ثم شققنا الارض شقا فانبتنا فيها حبا وعنبا وقضبا وزيتونا ونخلا وحدايق غلبا وفكهه وابا متعا لكم ولانعمكم

سپس، چون کرکننده خواهد آمد، روزی که مرد از برادرش و مادرش و پدرش و همدمش و پسرانش خواهد گریخت،

فاذا جات الصاخه يوم يفر المر من اخيه وامه وابيه وصحبته وبنيه

برای هر کس از میان آنان، در آن روز، مشغولیتی خواهد بود که او را به خود خواهد گرفت.

لكل امري منهم يوميذ شان يغنيه

چهره‌هایی، در آن روز، درخشان خواهند بود، خندان، شادمان.

وجوه يوميذ مسفره ضاحكه مستبشره

و چهره‌هایی، در آن روز، غبار بر خود خواهند داشت، پوشیده از غبار سیاه.

ووجوه يوميذ عليها غبره ترهقها قتره

اینان آنانی‌اند که انکار می‌کنند، تبهکاران.

اوليك هم الكفره الفجره