Ar-Ra'd الرعد

الٓمٓر (الف لام میم را).

المر

اینها نشانه‌های نوشتار است.

تلك ءايت الكتب

و آنچه از سرپرستت بر تو فرود آورده شد حقیقت است،

والذي انزل اليك من ربك الحق

خدا آن است که آسمان‌ها را بی‌ستون‌هایی برافراشت

الله الذي رفع السموت بغير عمد

که بتوانید آن‌ها را ببینید؛

ترونها

سپس بر بنا جا گرفت؛

ثم استوى على العرش

و خورشید و ماه را رام کرد،

وسخر الشمس والقمر

هر یک به سوی سرآمدی نام‌برده روان است.

كل يجري لاجل مسمى

او دستور را سامان می‌دهد،

يدبر الامر

و اوست که زمین را گسترد، و در آن لنگرهای استوار و رودها نهاد؛

وهو الذي مد الارض وجعل فيها روسي وانهرا

و از همهٔ میوه‌ها، در آن دو عنصر از یک جفت نهاد،

ومن كل الثمرت جعل فيها زوجين اثنين

روز را با شب می‌پوشاند.

يغشي اليل النهار

و بر زمین پاره‌هایی است همسایهٔ یکدیگر، باغ‌هایی از انگور، کشت‌ها، نخل‌هایی خوشه‌ای یا تکی، که از یک آب آبیاری می‌شوند،

وفي الارض قطع متجورت وجنت من اعنب وزرع ونخيل صنوان وغير صنوان يسقى بماء وحد

و ما برخی را بر برخی دیگر در خوراک‌ها برتری می‌دهیم.

ونفضل بعضها على بعض في الاكل

و اگر در شگفت شوی، شگفت‌آور است سخن آنان: «آیا چون خاک خواهیم شد، به‌راستی در آفرینشی نو خواهیم بود؟»

وان تعجب فعجب قولهم اءذا كنا تربا اءنا لفي خلق جديد

اینان کسانی‌اند که سرپرست خود را انکار می‌کنند،

اوليك الذين كفروا بربهم

اینان کسانی‌اند که بر گردن‌هایشان غل‌ها خواهند داشت،

واوليك الاغلل في اعناقهم

و از تو می‌خواهند که بدی را پیش از نیکی بشتابانی، در حالی که پیش از آنان نمونه‌هایی پیشین گذشته است.

ويستعجلونك بالسيية قبل الحسنة وقد خلت من قبلهم المثلت

و سرپرست تو بی‌گمان دارندهٔ بخشایش برای انسان‌ها است، با وجود ستمشان؛

وان ربك لذو مغفرة للناس على ظلمهم

و کسانی که انکار می‌کنند می‌گویند: «چرا نشانه‌ای از سرپرستش بر او فرود آورده نشده است!»

ويقول الذين كفروا لولا انزل عليه ءاية من ربه

تو خود جز یک هشداردهنده نیستی،

انما انت منذر

خدا می‌داند هر ماده چه بار دارد، و آنچه زهدان‌ها فرو می‌برند و آنچه می‌افزایند؛

الله يعلم ما تحمل كل انثى وما تغيض الارحام وما تزداد

او که آنچه فراتر از حواس است و آنچه گواهی‌شده است می‌داند،

علم الغيب والشهدة

هر کس پیش روی خود و پشت سر خود نگهبانانی دارد که نوبتی یکدیگر را عوض می‌کنند، به دستور خدا او را پاس می‌دارند.

له معقبت من بين يديه ومن خلفه يحفظونه من امر الله

خدا همانا آنچه را در قومی است تغییر نمی‌دهد تا آنان آنچه را در خودشان است تغییر دهند؛

ان الله لا يغير ما بقوم حتى يغيروا ما بانفسهم

و چون خدا برای قومی بدی بخواهد، هیچ‌چیز نمی‌تواند آن را لغو کند،

واذا اراد الله بقوم سوءا فلا مرد له

اوست که برق را به شما نشان می‌دهد، ترس‌انگیز و امیدبخش، و ابرهای سنگین را پدید می‌آورد؛ و رعد با ستودن او، او را شکوه می‌سراید، و نیز کارگزاران، از ترس او؛

هو الذي يريكم البرق خوفا وطمعا وينشي السحاب الثقال ويسبح الرعد بحمده والمليكة من خيفته

فراخوان حقیقت از آنِ او است؛

له دعوة الحق

و کسانی که غیر از او فرا می‌خوانند، در هیچ چیز به آنان پاسخ نمی‌دهند، مگر چون کسی که کف دست‌ها را به سوی آب می‌گستراند تا به دهانش برسد، بی‌آن‌که هرگز به آن برسد.

والذين يدعون من دونه لا يستجيبون لهم بشىء الا كبسط كفيه الى الماء ليبلغ فاه وما هو ببلغه

بگو: «سرپرست آسمان‌ها و زمین کیست؟» بگو: «خدا.»

قل من رب السموت والارض قل الله

بگو: «آیا پس غیر از او متحدانی گرفته‌اید که برای خود نه سودی دارند و نه آسیبی؟»

قل افاتخذتم من دونه اولياء لا يملكون لانفسهم نفعا ولا ضرا

بگو: «آیا نابینا و بینا برابرند؟

قل هل يستوي الاعمى والبصير

یا تاریکی‌ها و نور برابرند؟»

ام هل تستوي الظلمت والنور

یا برای خدا انبازهایی قرار داده‌اند که همچون آفرینش او آفریده بودند، تا آن‌جا که آفرینش، در نظرشان، به شباهت می‌انجامید؟

ام جعلوا لله شركاء خلقوا كخلقه فتشبه الخلق عليهم

بگو: «خدا آفرینندهٔ هر چیز است،

قل الله خلق كل شىء

از آسمان آبی فرود آورد، و دره‌ها به اندازهٔ خود جاری شدند، و سیلاب کفی برآمده با خود برد؛

انزل من السماء ماء فسالت اودية بقدرها فاحتمل السيل زبدا رابيا

و از آنچه برای زیور یا کاربرد بر آتش می‌گدازند نیز کفی هست.

ومما يوقدون عليه في النار ابتغاء حلية او متع زبد مثله

بدین‌سان خدا حقیقت و ناراست را چند برابر می‌کند:

كذلك يضرب الله الحق والبطل

کف به‌صورت دورریختنی می‌رود،

فاما الزبد فيذهب جفاء

در حالی که آنچه برای انسان‌ها سودمند است بر زمین می‌ماند.

واما ما ينفع الناس فيمكث في الارض

برای کسانی که به سرپرستشان پاسخ می‌دهند زیبا‌ترین از آنِ ایشان است؛

للذين استجابوا لربهم الحسنى

و کسانی که به او پاسخ نمی‌دهند، اگر هر آنچه بر زمین است و همانندش را با آن می‌داشتند، آن را فدیه می‌دادند.

والذين لم يستجيبوا له لو ان لهم ما في الارض جميعا ومثله معه لافتدوا به

اینان کسانی‌اند که حسابی بد خواهند داشت،

اوليك لهم سوء الحساب

و پناهگاهشان جهنم خواهد بود:

وماوىهم جهنم

تنها دارندگان هوش به یاد می‌آورند، آنان که به پیمان خدا وفادارند و پیمان استوار را نمی‌شکنند، آنان که آنچه را خدا دستور داده است پیوند داده شود پیوند می‌دهند، از سرپرستشان بیم دارند و از حساب بد می‌ترسند، آنان که در طلب سوی سرپرستشان شکیبایی کردند، تماس را پابرجا نگه داشتند، از آنچه ما روزی‌شان دادیم پنهانی و آشکارا هزینه کردند، و بدی را با نیکی دفع می‌کنند.

انما يتذكر اولوا الالبب الذين يوفون بعهد الله ولا ينقضون الميثق والذين يصلون ما امر الله به ان يوصل ويخشون ربهم ويخافون سوء الحساب والذين صبروا ابتغاء وجه ربهم واقاموا الصلوة وانفقوا مما رزقنهم سرا وعلانية ويدرءون بالحسنة السيية

باغ‌های پایایی، که در آن‌ها وارد خواهند شد، و نیز کسانی از والدینشان و همسرانشان و اعقابشان که شایسته بودند،

جنت عدن يدخلونها ومن صلح من ءابايهم وازوجهم وذريتهم

«آرامش بر شما باد، برای آن‌که شکیبایی کردید!»

سلم عليكم بما صبرتم

خدا روزی را به هر که پسند او افتد می‌گستراند، و اندازه می‌کند:

الله يبسط الرزق لمن يشاء ويقدر

و آنان به زندگی نزدیک شادمانند،

وفرحوا بالحيوة الدنيا

و کسانی که انکار می‌کنند می‌گویند: «چرا نشانه‌ای از سرپرستش بر او فرود آورده نشده است!»

ويقول الذين كفروا لولا انزل عليه ءاية من ربه

کسانی که باور می‌آورند و هسته‌هایشان با یادآوری خدا آرام می‌گیرند.

الذين ءامنوا وتطمين قلوبهم بذكر الله

بدین‌سان تو را در میان جامعه‌ای فرستادیم که پیش از آن جامعه‌های دیگری گذشته‌اند، تا آنچه را به تو پرده برداشتیم بر آنان برخوانی، در حالی که بی‌اندازه مهربان را انکار می‌کنند.

كذلك ارسلنك في امة قد خلت من قبلها امم لتتلوا عليهم الذي اوحينا اليك وهم يكفرون بالرحمن

بگو: «او سرپرست من است؛

قل هو ربي

هیچ ایزدی نیست مگر او؛

لا اله الا هو

و هرچند خوانشی بود که با آن کوه‌ها به جنبش درمی‌آمدند، یا زمین شکافته می‌شد، یا با آن با مردگان سخن گفته می‌شد…

ولو ان قرءانا سيرت به الجبال او قطعت به الارض او كلم به الموتى

اما همهٔ دستور از آنِ خدا است:

بل لله الامر جميعا

آیا کسانی که باور می‌آورند پس نیافته‌اند که اگر خدا را پسند می‌افتاد، همهٔ انسان‌ها را راه می‌نمود؟

افلم يايس الذين ءامنوا ان لو يشاء الله لهدى الناس جميعا

و بر کسانی که انکار می‌کنند، به سبب آنچه کرده‌اند، پیوسته کوبه‌ای ناگهانی پیش خواهد آمد، یا نزدیک سرایشان فرو خواهد افتاد، تا آن‌گاه که وعدهٔ خدا بیاید،

ولا يزال الذين كفروا تصيبهم بما صنعوا قارعة او تحل قريبا من دارهم حتى ياتي وعد الله

و همانا پیش از تو فرستادگانی به مسخره گرفته شدند؛ آنگاه من به کسانی که انکار می‌کردند مهلت دادم، سپس آنان را فرا گرفتم:

ولقد استهزي برسل من قبلك فامليت للذين كفروا ثم اخذتهم

آیا کسی که بر هر خویشتن، بر پایهٔ آنچه کسب کرده، نگاهبان است؟

افمن هو قايم على كل نفس بما كسبت

و برای خدا انبازهایی قرار داده‌اند. بگو: «آنان را نام ببرید!

وجعلوا لله شركاء قل سموهم

یا او را از آنچه بر زمین نمی‌داند، یا از آنچه در سخن آشکار است، اطلاع می‌دهید؟»

ام تنبونه بما لا يعلم في الارض ام بظهر من القول

چنین نیست: دسیسه‌شان برای کسانی که انکار می‌کنند آراسته شده است، و راه بر آنان بسته شده است.

بل زين للذين كفروا مكرهم وصدوا عن السبيل

برای آنان در زندگی نزدیک کیفری هست،

لهم عذاب في الحيوة الدنيا

اما کیفر زندگی واپسین سخت‌تر است،

ولعذاب الءاخرة اشق

مثال باغی که به محتاطان وعده داده شده: رودها از زیر آن جاری است، خوراک‌هایش پیوسته است، و نیز سایه‌اش —

مثل الجنة التي وعد المتقون تجري من تحتها الانهر اكلها دايم وظلها

این است فرجام کسانی که محتاط بوده‌اند،

تلك عقبى الذين اتقوا

و کسانی که نوشتار به آنان داده‌ایم از آنچه بر تو فرود آورده شده شادمانند،

والذين ءاتينهم الكتب يفرحون بما انزل اليك

اما از میان گروه‌ها کسانی هستند که بخشی از آن را مردود می‌دانند.

ومن الاحزاب من ينكر بعضه

بگو: «تنها به من دستور داده شده است که از خدا فرمان ببرم، و چیزی را با او انباز نگیرم:

قل انما امرت ان اعبد الله ولا اشرك به

به سوی او فرا می‌خوانم،

اليه ادعوا

و بدین‌سان آن را فرود آوردیم، همچون داوری بی‌عیب:

وكذلك انزلنه حكما عربيا

ما همانا پیش از تو فرستادگانی فرستادیم، و برای آنان همسران و اعقاب قرار دادیم؛

ولقد ارسلنا رسلا من قبلك وجعلنا لهم ازوجا وذرية

و هیچ فرستاده‌ای را نرسد که نشانه‌ای بیاورد مگر با اجازهٔ خدا.

وما كان لرسول ان ياتي باية الا باذن الله

خدا آنچه را پسندش افتد محو می‌کند، و استوار می‌سازد،

يمحوا الله ما يشاء ويثبت

آیا ندیده‌اند که ما به زمین می‌آییم و از کرانه‌هایش می‌کاهیم؟

اولم يروا انا ناتي الارض ننقصها من اطرافها

خدا داوری می‌کند، و هیچ‌کس نمی‌تواند داوری او را بازبینی کند:

والله يحكم لا معقب لحكمه

و کسانی که پیش از آنان بودند پیش‌تر دسیسه چیدند، اما همهٔ دسیسه از آنِ خدا است:

وقد مكر الذين من قبلهم فلله المكر جميعا

او می‌داند هر خویشتن چه کسب می‌کند،

يعلم ما تكسب كل نفس

و کسانی که انکار می‌کنند می‌گویند: «تو فرستاده‌شده نیستی.»

ويقول الذين كفروا لست مرسلا