Al-Imran ال عمران

و پیش‌تر تورات و انجیل را فرود آورد، راهنمایی برای انسان‌ها، و بازشناسی را فرود آورد.

وانزل التورىة والانجيل من قبل هدى للناس وانزل الفرقان

همانا کسانی که نشانه‌های خدا را انکار کرده‌اند کیفری سخت خواهند داشت.

ان الذين كفروا بايت الله لهم عذاب شديد

اوست که شما را در زهدان‌ها چنان‌که او را پسند افتد شکل می‌دهد.

هو الذي يصوركم في الارحام كيف يشاء

هیچ ایزدی نیست مگر او،

لا اله الا هو

اوست که نوشتار را بر تو فرود آورد؛

هو الذي انزل عليك الكتب منه

در آن نشانه‌های یک‌معنایی هست، که بنیاد نوشتارند، و دیگرانی که در معرض شباهت‌اند.

ءايت محكمت هن ام الكتب واخر متشبهت

اما کسانی که هسته‌هایشان انحرافی دارد، از آنچه در نوشتار در معرض شباهت است پیروی می‌کنند، در جست‌وجوی آزمون و در جست‌وجوی تعبیر آن؛

فاما الذين في قلوبهم زيغ فيتبعون ما تشبه منه ابتغاء الفتنة وابتغاء تاويله

حال آنکه هیچ‌کس تعبیر آن را نمی‌داند، مگر خدا.

وما يعلم تاويله الا الله

و کسانی که در دانش ریشه دوانده‌اند می‌گویند: «به آن باور داریم؛ همه از سوی سرپرست ما است»؛

والرسخون في العلم يقولون ءامنا به كل من عند ربنا

«سرپرست ما، هسته‌های ما را پس از آنکه ما را راه نمودی منحرف مساز، و از سوی خود به ما مهری عطا کن؛

ربنا لا تزغ قلوبنا بعد اذ هديتنا وهب لنا من لدنك رحمة

سرپرست ما، تو آن‌ای که انسان‌ها را برای روزی که هیچ تردیدی در آن نیست فراهم می‌آوری،

ربنا انك جامع الناس ليوم لا ريب فيه

و اینان‌اند سوخت آتش، به شیوهٔ رفتار دودمان فرعون،

واوليك هم وقود النار كداب ءال فرعون

و کسانی که پیش از آنان بودند، که نشانه‌های ما را دروغ انگاشتند؛ آنگاه خدا آنان را برای تقصیرهایشان گرفت.

والذين من قبلهم كذبوا بايتنا فاخذهم الله بذنوبهم

به کسانی که انکار می‌کنند بگو: «شکست داده خواهید شد، و به سوی جهنم گرد آورده خواهید شد.»

قل للذين كفروا ستغلبون وتحشرون الى جهنم

در این دو دسته که رو در رو شدند برای شما نشانه‌ای بود:

قد كان لكم ءاية في فيتين التقتا

یکی در راه خدا می‌جنگید، و دیگری انکار می‌کرد؛ آنان را با چشم برهنه دو برابر آنچه بودند می‌دیدید.

فية تقتل في سبيل الله واخرى كافرة يرونهم مثليهم راي العين

خدا هر که را او را پسند افتد با یاری خود توان می‌بخشد.

والله يويد بنصره من يشاء

دوستیِ خواهش‌ها برای انسان‌ها آراسته شده است: زنان، پسران، قنطارهای انباشته از زر و سیم، اسبان نشان‌دار، دام و شخم‌زار.

زين للناس حب الشهوت من النساء والبنين والقنطير المقنطرة من الذهب والفضة والخيل المسومة والانعم والحرث

اینها کامیابی زندگی نزدیک است؛

ذلك متع الحيوة الدنيا

بگو: «آیا شما را از چیزی بهتر از آن اطلاع خواهم داد؟

قل اونبيكم بخير من ذلكم

برای محتاطان، نزد سرپرست‌شان، باغ‌هایی که رودها از زیر آن‌ها جاری است، که در آن جاودانه خواهند ماند، همسرانی پاک‌شده، و خشنودیِ خدا.»

للذين اتقوا عند ربهم جنت تجري من تحتها الانهر خلدين فيها وازوج مطهرة ورضون من الله

خدا گواهی می‌دهد، و نیز کارگزاران و دارندگان دانش، که هیچ ایزدی نیست مگر او، پابرجا نگه‌دارندهٔ برابری.

شهد الله انه لا اله الا هو والمليكة واولوا العلم قايما بالقسط

هیچ ایزدی نیست مگر او،

لا اله الا هو

قانون نزد خدا همانا بی‌خدشه بودن نزد او است.

ان الدين عند الله الاسلم

و کسانی که نوشتار به آنان داده شد فقط پس از آنکه دانش برایشان آمد اختلاف کردند،

وما اختلف الذين اوتوا الكتب الا من بعد ما جاءهم العلم

از روی زورگویی میان خودشان.

بغيا بينهم

اگر با تو ستیزه کنند، آنگاه بگو: «من سوی خود را نزد خدا بی‌خدشه می‌کنم، و کسانی که از من پیروی کرده‌اند.»

فان حاجوك فقل اسلمت وجهي لله ومن اتبعن

و به کسانی که نوشتار به آنان داده شده است، و به کسانی که پیش‌تر نوشته‌ای نداشتند، بگو: «آیا نزد خدا بی‌خدشه شده‌اید؟»

وقل للذين اوتوا الكتب والامين ءاسلمتم

اگر چنین شوند، آنگاه راهنمایی می‌پذیرند؛

فان اسلموا فقد اهتدوا

و اگر پشت کنند، فقط رساندن بر عهدهٔ تو است.

وان تولوا فانما عليك البلغ

اینان‌اند که کردارهایشان فروریخته است، در زندگی نزدیک و در زندگی واپسین،

اوليك الذين حبطت اعملهم في الدنيا والءاخرة

بگو: «ای خدا، شهریار پادشاهی! پادشاهی را به هر که تو را پسند افتد می‌دهی، و پادشاهی را از هر که تو را پسند افتد می‌ربایی؛ هر که تو را پسند افتد نیرومند می‌کنی، و هر که تو را پسند افتد زبون می‌کنی؛ نیکی در دست تو است؛

قل اللهم ملك الملك توتي الملك من تشاء وتنزع الملك ممن تشاء وتعز من تشاء وتذل من تشاء بيدك الخير

باورمندان انکارکنندگان را، غیر از باورمندان، متحد نگیرند؛

لا يتخذ المومنون الكفرين اولياء من دون المومنين

و هر که چنین کند دیگر هیچ ربطی با خدا ندارد — مگر آنکه از آنان از روی پیشگیری محتاط باشید.

ومن يفعل ذلك فليس من الله في شىء الا ان تتقوا منهم تقىة

و خدا شما را در برابر خودِ خود هشیار می‌سازد،

ويحذركم الله نفسه

بگو: «چه آنچه را در سینه‌های شما است پنهان کنید، چه آشکارش کنید، خدا آن را می‌داند.

قل ان تخفوا ما في صدوركم او تبدوه يعلمه الله

و او آنچه را در آسمان‌ها و آنچه را بر زمین است می‌داند.

ويعلم ما في السموت وما في الارض

روزی که هر خویشتنی آنچه را از نیکی کرده است حاضر خواهد یافت،

يوم تجد كل نفس ما عملت من خير محضرا

و آنچه را از بدی کرده است، می‌خواهد که میان آن و او فاصله‌ای دور باشد.

وما عملت من سوء تود لو ان بينها وبينه امدا بعيدا

و خدا شما را در برابر خودِ خود هشیار می‌سازد.

ويحذركم الله نفسه

بگو: «اگر خدا را دوست می‌دارید، از من پیروی کنید: خدا شما را دوست خواهد داشت و تقصیرهای شما را خواهد بخشود.

قل ان كنتم تحبون الله فاتبعوني يحببكم الله ويغفر لكم ذنوبكم

بگو: «خدا و فرستاده را گردن نهید»؛

قل اطيعوا الله والرسول

خدا آدم، نوح، دودمان ابراهیم و دودمان عمران را بر همهٔ هستی‌ها برگزید، نسلی از یکدیگر.

ان الله اصطفى ءادم ونوحا وءال ابرهيم وءال عمرن على العلمين ذرية بعضها من بعض

چون زن عمران گفت: «سرپرست من، آنچه را در شکم من است برایت نذر می‌کنم، آزاده‌شده از هر چیز؛ پس آن را از من بپذیر؛

اذ قالت امرات عمرن رب اني نذرت لك ما في بطني محررا فتقبل مني

سپس چون او را زایید، گفت: «سرپرست من، من او را همانا دختری زاییدم» — با این همه خدا آنچه را زاییده بود بهتر می‌دانست —

فلما وضعتها قالت رب اني وضعتها انثى والله اعلم بما وضعت

«و نر مانند ماده نیست؛

وليس الذكر كالانثى

من ویژگی او را مریم قرار دادم،

واني سميتها مريم

سرپرستش او را با پذیرشی زیبا پذیرفت، و او را با رشدی زیبا رویاند،

فتقبلها ربها بقبول حسن وانبتها نباتا حسنا

و نگهداری او را به زکریا سپرد.

وكفلها زكريا

هرگاه زکریا در نیایشگاه نزد او درمی‌آمد، نزد او روزی‌ای می‌یافت.

كلما دخل عليها زكريا المحراب وجد عندها رزقا

گفت: «ای مریم! این از کجا برای تو آمده است؟»

قال يمريم انى لك هذا

گفت: «این از سوی خدا است.

قالت هو من عند الله

همان‌جا، زکریا سرپرست خود را خواند.

هنالك دعا زكريا ربه

گفت: «سرپرست من، چگونه پسری خواهم داشت، در حالی که پیری مرا دریافته است، و همسرم نازا است؟»

قال رب انى يكون لي غلم وقد بلغني الكبر وامراتي عاقر

گفت: «چنین است:

قال كذلك

گفت: «سرپرست من، برای من نشانه‌ای قرار ده.»

قال رب اجعل لي ءاية

گفت: «نشانهٔ تو آن خواهد بود که با انسان‌ها فقط با اشاره سخن خواهی گفت، سه روز.

قال ءايتك الا تكلم الناس ثلثة ايام الا رمزا

این از اطلاعات دربارهٔ آنچه فراتر از حواس است می‌باشد، که ما بر تو پرده برمی‌داریم.

ذلك من انباء الغيب نوحيه اليك

و نزد آنان نبودی آنگاه که جدال می‌کردند. چون کارگزاران گفتند: «ای مریم! خدا تو را به کلمه‌ای از سوی خود مژده می‌دهد،

وما كنت لديهم اذ يختصمون اذ قالت المليكة يمريم ان الله يبشرك بكلمة منه

و در گهواره و در میان‌سالی با انسان‌ها سخن خواهد گفت،

ويكلم الناس في المهد وكهلا

گفت: «سرپرست من، چگونه فرزندی خواهم داشت، در حالی که هیچ آدمی مرا لمس نکرده است؟»

قالت رب انى يكون لي ولد ولم يمسسني بشر

گفت: «چنین است:

قال كذلك

خدا آنچه را او را پسند افتد می‌آفریند.

الله يخلق ما يشاء

چون چیزی را مقرر می‌کند، فقط به آن می‌گوید: «باش»،

اذا قضى امرا فانما يقول له كن

«و ضابطه، فرزانگی، تورات و انجیل را به او خواهد آموخت، و فرستاده‌ای به فرزندان اسرائیل: برای شما نشانه‌ای از سرپرست‌تان می‌آورم:

ويعلمه الكتب والحكمة والتورىة والانجيل ورسولا الى بني اسرءيل اني قد جيتكم باية من ربكم

از گل، برای شما شکل پرنده‌ای می‌آفرینم، سپس در آن می‌دمم، و آن پرنده‌ای می‌شود، با اجازهٔ خدا.

اني اخلق لكم من الطين كهية الطير فانفخ فيه فيكون طيرا باذن الله

و نابینای مادرزاد و جذامی را بهبود می‌بخشم، و مردگان را دوباره زنده می‌کنم، با اجازهٔ خدا.

وابري الاكمه والابرص واحي الموتى باذن الله

و شما را از آنچه می‌خورید و از آنچه در خانه‌هایتان می‌اندوزید اطلاع می‌دهم.

وانبيكم بما تاكلون وما تدخرون في بيوتكم

و تأییدکنندهٔ آنچه از تورات پیش از من است، و برای آنکه پاره‌ای از آنچه بر شما ممنوع شده بود را برایتان روا کنم.

ومصدقا لما بين يدى من التورىة ولاحل لكم بعض الذي حرم عليكم

و برای شما نشانه‌ای از سرپرست‌تان می‌آورم؛

وجيتكم باية من ربكم

زیرا خدا سرپرست من و سرپرست شما است؛ پس او را فرمان ببرید.

ان الله ربي وربكم فاعبدوه

چون عیسی از آنان انکار را دریافت، گفت: «یاری‌رسانان من به سوی خدا کیستند؟»

فلما احس عيسى منهم الكفر قال من انصاري الى الله

شاگردان گفتند: «ما یاری‌رسانان خداییم.

قال الحواريون نحن انصار الله

و توطئه کردند، و خدا توطئه کرد،

ومكروا ومكر الله

چون خدا گفت: «ای عیسی! همانا من تو را به‌تمامی نگه خواهم داشت، به سوی خود بالا خواهم برد، و از کسانی که انکار کرده‌اند پاک خواهم کرد،

اذ قال الله يعيسى اني متوفيك ورافعك الى ومطهرك من الذين كفروا

و کسانی را که از تو پیروی کرده‌اند بالاتر از کسانی که انکار کرده‌اند خواهم نهاد، تا روز حضور.

وجاعل الذين اتبعوك فوق الذين كفروا الى يوم القيمة

اما کسانی که انکار کرده‌اند، آنان را به کیفری سخت کیفر خواهم داد، در زندگی نزدیک و در زندگی واپسین،

فاما الذين كفروا فاعذبهم عذابا شديدا في الدنيا والءاخرة

و اما کسانی که باور آورده‌اند و کردارهای شایسته به‌جا آورده‌اند، پاداش‌های آنان را به‌تمامی خواهد داد.

واما الذين ءامنوا وعملوا الصلحت فيوفيهم اجورهم

مثال عیسی، نزد خدا، همانا همانند مثال آدم است:

ان مثل عيسى عند الله كمثل ءادم

او را از خاک آفرید، سپس به او گفت: «باش»،

خلقه من تراب ثم قال له كن

حقیقت از سوی سرپرست تو است؛

الحق من ربك

این بی‌گمان روایت درست است،

ان هذا لهو القصص الحق

و ایزدی نیست مگر خدا.

وما من اله الا الله

بگو: «ای دارندگان نوشتار! به سخنی برابر میان ما و شما بیایید: که فقط خدا را فرمان ببریم، که چیزی را با او انباز نگیریم، و اینکه هیچ‌یک از ما دیگران را، غیر از خدا، سرور نگیرد.»

قل ياهل الكتب تعالوا الى كلمة سواء بيننا وبينكم الا نعبد الا الله ولا نشرك به شيا ولا يتخذ بعضنا بعضا اربابا من دون الله

ای دارندگان نوشتار! چرا دربارهٔ ابراهیم ستیزه می‌کنید،

ياهل الكتب لم تحاجون في ابرهيم

در حالی که تورات و انجیل فقط پس از او فرود آورده شد؟

وما انزلت التورىة والانجيل الا من بعده

شما اینک دربارهٔ آنچه اندکی از آن دانش دارید ستیزه می‌کنید؛ اما چرا دربارهٔ آنچه هیچ دانشی از آن ندارید ستیزه می‌کنید؟

هانتم هولاء حججتم فيما لكم به علم فلم تحاجون فيما ليس لكم به علم

خدا می‌داند،

والله يعلم

ابراهیم نه بازگرا بود و نه یاری‌رسان، اما یکسره رو به خدا بود، نزد او بی‌خدشه،

ما كان ابرهيم يهوديا ولا نصرانيا ولكن كان حنيفا مسلما

نزدیک‌ترین انسان‌ها به ابراهیم بی‌گمان کسانی‌اند که از او پیروی کردند، و نیز این اطلاع‌دهنده و کسانی که باور آورده‌اند.

ان اولى الناس بابرهيم للذين اتبعوه وهذا النبي والذين ءامنوا

گروهی از دارندگان نوشتار می‌خواستند شما را گمراه کنند؛

ودت طايفة من اهل الكتب لو يضلونكم

«و فقط به کسی که از قانون شما پیروی می‌کند اعتماد کنید.»

ولا تومنوا الا لمن تبع دينكم

بگو: «راهنمایی همانا راهنمایی خدا است» — مبادا به کسی همانند آنچه به شما داده شده است داده شود، یا نزد سرپرست‌تان با شما ستیزه کنند.

قل ان الهدى هدى الله ان يوتى احد مثل ما اوتيتم او يحاجوكم عند ربكم

بگو: «لطف در دست خدا است،

قل ان الفضل بيد الله

آن را به هر که او را پسند افتد می‌دهد.

يوتيه من يشاء

مهر خود را به هر که او را پسند افتد اختصاص می‌دهد.

يختص برحمته من يشاء

و از میان دارندگان نوشتار کسانی هستند که اگر قنطاری به آنان بسپاری، آن را به تو پس می‌دهند؛

ومن اهل الكتب من ان تامنه بقنطار يوده اليك

و کسانی هستند که اگر دیناری به آنان بسپاری، آن را فقط تا زمانی به تو پس می‌دهند که پای مطالبهٔ آن از ایشان بایستی.

ومنهم من ان تامنه بدينار لا يوده اليك الا ما دمت عليه قايما

این از آن است که می‌گویند: «ما نسبت به کسانی که پیش‌تر نوشته‌ای نداشتند هیچ تعهدی نداریم»،

ذلك بانهم قالوا ليس علينا في الامين سبيل

همانا کسانی که به پیمان خدا و سوگندهای خود بهایی ناچیز می‌خرند — اینان‌اند که در زندگی واپسین هیچ سهمی نخواهند داشت؛ خدا با آنان سخن نخواهد گفت، در روز حضور به آنان نخواهد نگریست، و آنان را پاک نخواهد کرد.

ان الذين يشترون بعهد الله وايمنهم ثمنا قليلا اوليك لا خلق لهم في الءاخرة ولا يكلمهم الله ولا ينظر اليهم يوم القيمة ولا يزكيهم

و از میان آنان بی‌گمان گروهی است که زبان‌های خود را با نوشتار می‌پیچاند، تا آن را گزیده‌ای از نوشتار بپندارید، در حالی که از آن نیست،

وان منهم لفريقا يلون السنتهم بالكتب لتحسبوه من الكتب وما هو من الكتب

و می‌گویند: «این از سوی خدا است»،

ويقولون هو من عند الله

در حالی که از سوی خدا نیست،

وما هو من عند الله

و او به شما دستور نمی‌داد که کارگزاران و اطلاع‌دهندگان را سرور بگیرید.

ولا يامركم ان تتخذوا المليكة والنبين اربابا

و چون خدا پیمان استوار اطلاع‌دهندگان را گرفت: «آنچه از نوشتار و فرزانگی به شما داده‌ام، سپس فرستاده‌ای نزد شما بیاید، تأییدکنندهٔ آنچه با شما است، بی‌گمان باید به او باور آورید، و بی‌گمان باید او را یاری رسانید.»

واذ اخذ الله ميثق النبين لما ءاتيتكم من كتب وحكمة ثم جاءكم رسول مصدق لما معكم لتومنن به ولتنصرنه

گفت: «آیا رضایت دادید و یوغ مرا بر این شرط بر خود گرفتید؟»

قال ءاقررتم واخذتم على ذلكم اصري

گفتند: «رضایت دادیم.»

قالوا اقررنا

آیا پس قانونی غیر از قانون خدا می‌جویند، در حالی که هر که در آسمان‌ها و بر زمین است، با رضایت یا به اجبار، نزد او بی‌خدشه می‌شود،

افغير دين الله يبغون وله اسلم من في السموت والارض طوعا وكرها

و هر که قانونی غیر از بی‌خدشه بودن نزد خدا بجوید، هرگز از او پذیرفته نخواهد شد،

ومن يبتغ غير الاسلم دينا فلن يقبل منه

چگونه خدا قومی را راه می‌نمود که پس از باور آوردن انکار کردند، و پس از آنکه گواهی دادند که فرستاده درست است، در حالی که دلایل روشن برایشان آمده بود؟

كيف يهدي الله قوما كفروا بعد ايمنهم وشهدوا ان الرسول حق وجاءهم البينت

همانا کسانی که پس از باور آوردن انکار می‌کنند، سپس در انکار می‌افزایند، پشیمانی‌شان هرگز پذیرفته نخواهد شد،

ان الذين كفروا بعد ايمنهم ثم ازدادوا كفرا لن تقبل توبتهم

همانا کسانی که انکار می‌کنند و در حال انکار می‌میرند، از هیچ‌یک از آنان زمین سراسر پر از زر هرگز پذیرفته نخواهد شد، هرچند آن را به‌عنوان فدیه عرضه کرده باشد.

ان الذين كفروا وماتوا وهم كفار فلن يقبل من احدهم ملء الارض ذهبا ولو افتدى به

اینان‌اند که کیفری دردناک خواهند داشت،

اوليك لهم عذاب اليم

فضیلت فقط اگر از آنچه دوست می‌دارید هزینه کنید به شما خواهد رسید.

لن تنالوا البر حتى تنفقوا مما تحبون

هر خوراکی برای فرزندان اسرائیل روا بود، مگر آنچه اسرائیل بر خود ممنوع کرده بود، پیش از آنکه تورات فرود آورده شود.

كل الطعام كان حلا لبني اسرءيل الا ما حرم اسرءيل على نفسه من قبل ان تنزل التورىة

بگو: «خدا درست گفته است.

قل صدق الله

پس از آموزهٔ ابراهیم پیروی کنید، یکسره رو به خدا،

فاتبعوا ملة ابرهيم حنيفا

نخستین خانه‌ای که برای انسان‌ها نهاده شد بی‌گمان خانهٔ جایگاه ازدحام است، خجسته و راهنمایی برای همهٔ هستی‌ها؛ در آن نشانه‌های روشن است.

ان اول بيت وضع للناس للذي ببكة مباركا وهدى للعلمين فيه ءايت بينت

ایستگاه ابراهیم،

مقام ابرهيم

و هر که در آن درآید در امنیت است.

ومن دخله كان ءامنا

و حج خانه بر انسان‌ها وظیفه‌ای نزد خدا است، برای هر که توان پیمودن راه آن را دارد؛

ولله على الناس حج البيت من استطاع اليه سبيلا

بگو: «ای دارندگان نوشتار! چرا راه خدا را بر کسی که باور آورده است بازمی‌دارید، می‌کوشید آن را کج سازید، در حالی که خود بر آن گواهید؟»

قل ياهل الكتب لم تصدون عن سبيل الله من ءامن تبغونها عوجا وانتم شهداء

و چگونه انکار می‌کردید، در حالی که نشانه‌های خدا بر شما برخوانده می‌شود، و فرستادهٔ او در میان شما است؟

وكيف تكفرون وانتم تتلى عليكم ءايت الله وفيكم رسوله

ای کسانی که باور آورده‌اید! در برابر خدا محتاط باشید چنان‌که شایستهٔ احتیاط در برابر او است،

يايها الذين ءامنوا اتقوا الله حق تقاته

و همگی، به‌استواری، به ریسمان خدا چنگ زنید،

واعتصموا بحبل الله جميعا

و چنددسته نشوید.

ولا تفرقوا

و دهش خدا را بر خود به یاد آورید، آنگاه که دشمن بودید، و او هسته‌های شما را آشتی داد، چنان‌که به دهش او برادر شدید؛

واذكروا نعمت الله عليكم اذ كنتم اعداء فالف بين قلوبكم فاصبحتم بنعمته اخونا

و بر لبهٔ گودالی از آتش بودید، و او شما را از آن رهانید.

وكنتم على شفا حفرة من النار فانقذكم منها

و باید از میان شما جامعه‌ای برآید که به سوی نیکی فرا می‌خواند، آنچه شناخته‌شده است را دستور می‌دهد، و آنچه مردود است را منع می‌کند.

ولتكن منكم امة يدعون الى الخير ويامرون بالمعروف وينهون عن المنكر

و اینان‌اند که کیفری سترگ خواهند داشت، روزی که چهره‌هایی روشن می‌شود و چهره‌هایی تیره می‌شود.

واوليك لهم عذاب عظيم يوم تبيض وجوه وتسود وجوه

و اما کسانی که چهره‌هایشان روشن شده باشد، در مهر خدا خواهند بود،

واما الذين ابيضت وجوههم ففي رحمة الله

اینها نشانه‌های خدا است، که ما به حقیقت بر تو برمی‌خوانیم.

تلك ءايت الله نتلوها عليك بالحق

و آنچه در آسمان‌ها و آنچه بر زمین است از آنِ خدا است،

ولله ما في السموت وما في الارض

شما بهترین جامعه‌ای هستید که برای انسان‌ها بیرون آورده شده است: آنچه شناخته‌شده است را دستور می‌دهید، آنچه مردود است را منع می‌کنید، و به خدا باور دارید.

كنتم خير امة اخرجت للناس تامرون بالمعروف وتنهون عن المنكر وتومنون بالله

و اگر دارندگان نوشتار باور آورده بودند، آن برایشان بهتر می‌بود.

ولو ءامن اهل الكتب لكان خيرا لهم

از میان آنان باورمندانی هستند،

منهم المومنون

هرگز نخواهند توانست به شما آسیب برسانند،

لن يضروكم

مگر با آزاری.

الا اذى

و اگر با شما بجنگند، به شما پشت خواهند کرد؛

وان يقتلوكم يولوكم الادبار

خواری بر آنان چسبانده شده است، هر جا که غافلگیر شوند،

ضربت عليهم الذلة اين ما ثقفوا

مگر آنچه با ریسمانی از خدا و ریسمانی از انسان‌ها باشد؛ آنان خشم خدا را بر خود فرا می‌خوانند،

الا بحبل من الله وحبل من الناس وباءو بغضب من الله

و تنگ‌دستی بر آنان چسبانده شده است.

وضربت عليهم المسكنة

این از آن بود که نشانه‌های خدا را انکار می‌کردند، و اطلاع‌دهندگان را بدون حق می‌کشتند.

ذلك بانهم كانوا يكفرون بايت الله ويقتلون الانبياء بغير حق

همگی یکسان نیستند:

ليسوا سواء

به خدا و روز واپسین باور دارند، آنچه شناخته‌شده است را دستور می‌دهند، آنچه مردود است را منع می‌کنند، و به سوی بهترین می‌شتابند.

يومنون بالله واليوم الءاخر ويامرون بالمعروف وينهون عن المنكر ويسرعون في الخيرت

و هر نیکی‌ای که بکنند، هرگز برایشان انکار نخواهد شد.

وما يفعلوا من خير فلن يكفروه

همانا کسانی که انکار می‌کنند، نه دارایی‌هایشان و نه فرزندانشان در برابر خدا هیچ سودی به آنان نخواهد رساند،

ان الذين كفروا لن تغني عنهم امولهم ولا اولدهم من الله شيا

مثالِ آنچه در این زندگی نزدیک هزینه می‌کنند مثالِ بادی یخ‌زده است، که به شخم‌زار قومی که بر خود ستم کرده است می‌رسد، و آن را نابود می‌سازد.

مثل ما ينفقون في هذه الحيوة الدنيا كمثل ريح فيها صر اصابت حرث قوم ظلموا انفسهم فاهلكته

و خدا بر آنان ستم نکرده است،

وما ظلمهم الله

ای کسانی که باور آورده‌اید! محرم رازی غیر از خودیان خود نگیرید: از ایجاد آشفتگی برای شما دست نمی‌کشند، و می‌خواهند که شما در فشار قرار گیرید.

يايها الذين ءامنوا لا تتخذوا بطانة من دونكم لا يالونكم خبالا ودوا ما عنتم

کینه در دهان‌هایشان آشکار شده است، و آنچه سینه‌هایشان پنهان می‌دارد بسیار سنگین‌تر است.

قد بدت البغضاء من افوههم وما تخفي صدورهم اكبر

شما اینک، که آنان را دوست می‌دارید، در حالی که آنان شما را دوست نمی‌دارند، و شما به نوشتار یکسره باور دارید.

هانتم اولاء تحبونهم ولا يحبونكم وتومنون بالكتب كله

و چون با شما روبه‌رو می‌شوند، می‌گویند: «باور آوردیم»؛

واذا لقوكم قالوا ءامنا

اما چون تنها می‌مانند، از غیظ بر شما سر انگشتان را می‌گزند.

واذا خلوا عضوا عليكم الانامل من الغيظ

بگو: «از غیظ خود بمیرید.»

قل موتوا بغيظكم

اگر نیکی‌ای شما را لمس کند، برایشان ناخوشایند است،

ان تمسسكم حسنة تسوهم

و اگر بدی‌ای به شما رسد، از آن شاد می‌شوند.

وان تصبكم سيية يفرحوا بها

اما اگر شکیبایی کنید و محتاط باشید، نیرنگ‌شان هرگز هیچ آسیبی به شما نخواهد رساند،

وان تصبروا وتتقوا لا يضركم كيدهم شيا

و چون بامدادان نزدیکان خود را ترک کردی، تا باورمندان را در جایگاه‌های جنگ بنشانی.

واذ غدوت من اهلك تبوي المومنين مقعد للقتال

آنگاه که دو گروه از شما نزدیک بود سست شوند، در حالی که خدا متحد هر دوی آنان بود —

اذ همت طايفتان منكم ان تفشلا والله وليهما

خدا همانا شما را در بدر یاری رساند، در حالی که خوار گشته بودید.

ولقد نصركم الله ببدر وانتم اذلة

و آنچه در آسمان‌ها و آنچه بر زمین است از آنِ خدا است.

ولله ما في السموت وما في الارض

هر که را او را پسند افتد می‌بخشاید، و هر که را او را پسند افتد کیفر می‌دهد.

يغفر لمن يشاء ويعذب من يشاء

ای کسانی که باور آورده‌اید! بهره‌خواری را، دو برابرِ دو برابر، نخورید.

يايها الذين ءامنوا لا تاكلوا الربوا اضعفا مضعفة

و به سوی بخشایشی از سرپرست خود بشتابید، و باغی که پهنایش پهنای آسمان‌ها و زمین است، آماده برای محتاطان، که در فراخی و آسیب هزینه می‌کنند، غیظ خود را فرو می‌برند، و از مردم چشم می‌پوشند.

وسارعوا الى مغفرة من ربكم وجنة عرضها السموت والارض اعدت للمتقين الذين ينفقون في السراء والضراء والكظمين الغيظ والعافين عن الناس

و کسانی که چون زشتکاری‌ای می‌کنند یا بر خود ستم می‌کنند، خدا را به یاد می‌آورند و برای تقصیرهای خود بخشایش می‌خواهند —

والذين اذا فعلوا فحشة او ظلموا انفسهم ذكروا الله فاستغفروا لذنوبهم

و کیست که تقصیرها را ببخشاید، مگر خدا؟ —

ومن يغفر الذنوب الا الله

اینان‌اند که بازپرداخت‌شان بخشایشی از سوی سرپرست‌شان است، و باغ‌هایی که رودها از زیر آن‌ها جاری است، که در آن جاودانه خواهند ماند.

اوليك جزاوهم مغفرة من ربهم وجنت تجري من تحتها الانهر خلدين فيها

هنجارهایی پیش از شما گذشته است؛

قد خلت من قبلكم سنن

اگر زخمی شما را لمس کند، زخمی همانند آن پیش‌تر آن قوم را لمس کرده است.

ان يمسسكم قرح فقد مس القوم قرح مثله

این‌گونه است روزها: ما آن‌ها را میان انسان‌ها از این به آن می‌گردانیم،

وتلك الايام نداولها بين الناس

تا خدا کسانی را که باور آورده‌اند بازشناسد، و از میان شما گواهانی برگیرد —

وليعلم الله الذين ءامنوا ويتخذ منكم شهداء

محمد فقط فرستاده‌ای است؛ فرستادگانی پیش از او گذشته‌اند.

وما محمد الا رسول قد خلت من قبله الرسل

پس اگر بمیرد، یا کشته شود، آیا بر پاشنه‌های خود واپس می‌چرخید؟

افاين مات او قتل انقلبتم على اعقبكم

و هر که بر پاشنه‌های خود واپس چرخد هیچ آسیبی به خدا نمی‌رساند،

ومن ينقلب على عقبيه فلن يضر الله شيا

و هیچ خویشتنی را نشاید که بمیرد، مگر با اجازهٔ خدا،

وما كان لنفس ان تموت الا باذن الله

بر پایهٔ دفتری با پایان مقرر.

كتبا موجلا

و هر که عوض زندگی نزدیک را بخواهد، آن را به او می‌دهیم؛

ومن يرد ثواب الدنيا نوته منها

و هر که عوض زندگی واپسین را بخواهد، آن را به او می‌دهیم.

ومن يرد ثواب الءاخرة نوته منها

چه بسیار اطلاع‌دهندگانی که کشته شدند، در حالی که در کنارشان بسیاری وابستگان به سرپرست بودند!

وكاين من نبي قتل معه ربيون كثير

برای آنچه در راه خدا به آنان رسید سست نشدند، ناتوان نشدند، و تسلیم نشدند.

فما وهنوا لما اصابهم في سبيل الله وما ضعفوا وما استكانوا

آنگاه خدا به آنان عوض زندگی نزدیک را داد، و عوض زیبای زندگی واپسین را.

فاتىهم الله ثواب الدنيا وحسن ثواب الءاخرة

برعکس، خدا متحد شما است،

بل الله مولىكم

در هسته‌های انکارکنندگان هراس خواهیم افکند، برای آنکه با خدا چیزی را انباز گرفتند که او هیچ اقتداری بر آن فرود نیاورده است.

سنلقي في قلوب الذين كفروا الرعب بما اشركوا بالله ما لم ينزل به سلطنا

و پناهگاه آنان آتش خواهد بود،

وماوىهم النار

خدا همانا وعدهٔ خود را به شما وفا کرد، آنگاه که با اجازهٔ او آنان را درو می‌کردید،

ولقد صدقكم الله وعده اذ تحسونهم باذنه

تا آنگاه که سست شدید، دربارهٔ کار به مجادله افتادید، و نافرمانی کردید، پس از آنکه او آنچه را دوست می‌داشتید به شما نمایاند.

حتى اذا فشلتم وتنزعتم في الامر وعصيتم من بعد ما ارىكم ما تحبون

از میان شما کسانی بودند که زندگی نزدیک را می‌خواستند، و از میان شما کسانی بودند که زندگی واپسین را می‌خواستند؛

منكم من يريد الدنيا ومنكم من يريد الءاخرة

سپس شما را از آنان دور کرد، تا شما را بیازماید.

ثم صرفكم عنهم ليبتليكم

او همانا از شما چشم‌پوشی کرده است.

ولقد عفا عنكم

آنگاه که بالا می‌رفتید، بی‌آنکه رو به سوی کسی کنید، در حالی که فرستاده شما را از پشت صف‌هایتان فرا می‌خواند؛ آنگاه او به شما عوض دلهره‌ای پس از دلهره داد، تا نه از آنچه از شما رفته بود اندوهگین شوید و نه از آنچه به شما رسیده بود.

اذ تصعدون ولا تلون على احد والرسول يدعوكم في اخرىكم فاثبكم غما بغم لكيلا تحزنوا على ما فاتكم ولا ما اصبكم

سپس پس از دلهره، امنیتی بر شما فرود آورد، خواب‌آلودگی‌ای که گروهی از شما را فرا می‌گرفت،

ثم انزل عليكم من بعد الغم امنة نعاسا يغشى طايفة منكم

در حالی که گروهی، مشغولِ خویشتن خود، دربارهٔ خدا، برخلاف حقیقت، گمانی از دوران نادانی می‌پروراند،

وطايفة قد اهمتهم انفسهم يظنون بالله غير الحق ظن الجهلية

می‌گفتند: «آیا ما در این کار کمترین بهره‌ای داریم؟»

يقولون هل لنا من الامر من شىء

بگو: «کار، یکسره، همانا از آنِ خدا است.»

قل ان الامر كله لله

در خود پنهان می‌دارند آنچه را به تو آشکار نمی‌کنند،

يخفون في انفسهم ما لا يبدون لك

می‌گفتند: «اگر در این کار اختیاری می‌داشتیم، در اینجا کشته نمی‌شدیم.»

يقولون لو كان لنا من الامر شىء ما قتلنا ههنا

بگو: «اگر در خانه‌هایتان می‌بودید، کسانی که قتل بر آنان مقرر شده بود حتماً به سوی جایگاه‌هایی می‌رفتند که باید در آن می‌آرمیدند» — و تا خدا آنچه را در سینه‌های شما است بیازماید، و آنچه را در هسته‌های شما است پاک کند.

قل لو كنتم في بيوتكم لبرز الذين كتب عليهم القتل الى مضاجعهم وليبتلي الله ما في صدوركم وليمحص ما في قلوبكم

کسانی از شما که روز رویارویی دو جمع پشت کردند، فقط منحرف‌کننده بود که آنان را به‌سبب بخشی از آنچه به دست آورده بودند لغزاند.

ان الذين تولوا منكم يوم التقى الجمعان انما استزلهم الشيطن ببعض ما كسبوا

خدا همانا از آنان چشم‌پوشی کرده است،

ولقد عفا الله عنهم

ای کسانی که باور آورده‌اید! مانند کسانی مباشید که انکار کرده‌اند، و دربارهٔ برادران خود، چون زمین را می‌پیمایند یا به سفر جنگی می‌روند، می‌گویند: «اگر نزد ما مانده بودند، نمی‌مردند و کشته نمی‌شدند» — تا خدا آن را حسرتی در هسته‌هایشان سازد.

يايها الذين ءامنوا لا تكونوا كالذين كفروا وقالوا لاخونهم اذا ضربوا في الارض او كانوا غزى لو كانوا عندنا ما ماتوا وما قتلوا ليجعل الله ذلك حسرة في قلوبهم

خدا زنده می‌کند و می‌میراند.

والله يحي ويميت

این به مهری از خدا است که با آنان نرم‌خو بودی؛

فبما رحمة من الله لنت لهم

و اگر درشت‌خو و سخت‌هسته می‌بودی، حتماً از پیرامون تو پراکنده می‌شدند.

ولو كنت فظا غليظ القلب لانفضوا من حولك

پس از آنان چشم بپوش، برای آنان بخشایش بخواه، و با آنان دربارهٔ کار رایزنی کن؛

فاعف عنهم واستغفر لهم وشاورهم في الامر

و چون تصمیم خود را گرفتی، به خدا وکالت بده،

فاذا عزمت فتوكل على الله

اگر خدا شما را یاری رساند، هیچ‌کس نمی‌تواند شما را شکست دهد؛

ان ينصركم الله فلا غالب لكم

و اگر او شما را رها کند، پس کیست که پس از او بتواند شما را یاری رساند؟

وان يخذلكم فمن ذا الذي ينصركم من بعده

اطلاع‌دهنده‌ای را نشاید که سوءاستفاده کند؛

وما كان لنبي ان يغل

و هر که سوءاستفاده کند، در روز حضور با آنچه از راه سوءاستفاده ربوده است خواهد آمد،

ومن يغلل يات بما غل يوم القيمة

آیا آن که خشنودی خدا را پی می‌گیرد همانند آن است که قهر خدا را بر خود فرا می‌خواند، و پناهگاهش جهنم خواهد بود؟

افمن اتبع رضون الله كمن باء بسخط من الله وماوىه جهنم

آنان نزد خدا درجه‌هایی دارند.

هم درجت عند الله

پس چگونه است، چون ناکامی‌ای به شما رسد، در حالی که دو برابرش را خودتان رسانده بودید، می‌گویید: «این از کجاست؟»

اولما اصبتكم مصيبة قد اصبتم مثليها قلتم انى هذا

بگو: «این از خودتان است.»

قل هو من عند انفسكم

و آنچه در روز رویارویی دو جمع به شما رسید، با اجازهٔ خدا بود، و تا او باورمندان را بازشناسد، و کسانی را که دورویی ورزیدند بازشناسد،

وما اصبكم يوم التقى الجمعان فباذن الله وليعلم المومنين وليعلم الذين نافقوا

و به آنان گفته شد: «بیایید در راه خدا بجنگید، یا پس بزنید»؛

وقيل لهم تعالوا قتلوا في سبيل الله او ادفعوا

گفتند: «اگر جنگیدن را می‌دانستیم، حتماً از شما پیروی می‌کردیم.»

قالوا لو نعلم قتالا لاتبعنكم

آن روز آنان به انکار نزدیک‌تر بودند تا به باور،

هم للكفر يوميذ اقرب منهم للايمن

با دهان‌هایشان آنچه را در هسته‌هایشان نبود می‌گفتند.

يقولون بافوههم ما ليس في قلوبهم

کسانی که نشسته ماندند و دربارهٔ برادران خود گفتند: «اگر ما را گردن نهاده بودند، کشته نمی‌شدند.»

الذين قالوا لاخونهم وقعدوا لو اطاعونا ما قتلوا

از دهشی از خدا و لطفی سرمست‌اند، و از اینکه خدا نمی‌گذارد پاداش باورمندان پراکنده شود، کسانی که پس از آنکه زخم به آنان رسید به خدا و فرستاده پاسخ دادند.

يستبشرون بنعمة من الله وفضل وان الله لا يضيع اجر المومنين الذين استجابوا لله والرسول من بعد ما اصابهم القرح

کسانی که مردم به آنان می‌گفتند: «مردم همانا بر ضد شما فراهم آمده‌اند، پس از آنان بیم داشته باشید» — این باورشان را افزود.

الذين قال لهم الناس ان الناس قد جمعوا لكم فاخشوهم فزادهم ايمنا

آنگاه با دهشی از خدا و لطفی بازگشتند، بی‌آنکه هیچ بدی‌ای آنان را لمس کرده باشد، و از خشنودی خدا پیروی کردند.

فانقلبوا بنعمة من الله وفضل لم يمسسهم سوء واتبعوا رضون الله

فقط همین منحرف‌کننده است که شما را از متحدان خود می‌ترساند؛ پس از آنان نترسید،

انما ذلكم الشيطن يخوف اولياءه فلا تخافوهم

و آنان که در انکار می‌شتابند تو را اندوهگین نسازند،

ولا يحزنك الذين يسرعون في الكفر

زیرا هرگز به خدا آسیبی نخواهند رساند.

انهم لن يضروا الله شيا

خدا می‌خواهد در زندگی واپسین هیچ بهره‌ای برایشان قرار ندهد،

يريد الله الا يجعل لهم حظا في الءاخرة

و کسانی که انکار می‌کنند هرگز مپندارند که مهلتی که به آنان می‌دهیم برای خودشان نیکی است:

ولا يحسبن الذين كفروا انما نملي لهم خير لانفسهم

ما آن را فقط به آنان می‌دهیم تا در تخطی بیفزایند،

انما نملي لهم ليزدادوا اثما

خدا را نشاید که باورمندان را در حالی که اکنون هستید رها کند، بی‌آنکه پست را از نیک بازشناسد،

ما كان الله ليذر المومنين على ما انتم عليه حتى يميز الخبيث من الطيب

و خدا را نشاید که شما را به نفوذ در آنچه فراتر از حواس است وادارد،

وما كان الله ليطلعكم على الغيب

اما خدا از میان فرستادگان خود هر که را او را پسند افتد برمی‌گزیند.

ولكن الله يجتبي من رسله من يشاء

پس به خدا و فرستادگانش باور آورید؛

فامنوا بالله ورسله

و کسانی که از آنچه خدا از لطف خود به آنان داده است خست می‌ورزند هرگز مپندارند که این برایشان نیکی است؛

ولا يحسبن الذين يبخلون بما ءاتىهم الله من فضله هو خيرا لهم

برعکس، برایشان بدی است.

بل هو شر لهم

در حلقهٔ آنچه از آن خست ورزیدند گرفته خواهند شد، در روز حضور.

سيطوقون ما بخلوا به يوم القيمة

و میراث آسمان‌ها و زمین به خدا می‌رسد.

ولله ميرث السموت والارض

خدا حتماً سخن کسانی را که گفتند: «خدا بینوا است و ما توانگریم» شنیده است.

لقد سمع الله قول الذين قالوا ان الله فقير ونحن اغنياء

کسانی که گفتند: «خدا ما را به پیمانی پای‌بند کرده است که به هیچ فرستاده‌ای اعتماد نکنیم، تا آنگاه که برای ما هدیه‌ای بیاورد که آتش آن را می‌سوزاند»،

الذين قالوا ان الله عهد الينا الا نومن لرسول حتى ياتينا بقربان تاكله النار

هر خویشتن مرگ را خواهد چشید،

كل نفس ذايقة الموت

و پاداش‌های شما تنها در روز حضور به‌تمامی به شما داده خواهد شد.

وانما توفون اجوركم يوم القيمة

پس هر که از آتش دور داشته شود و به باغ درآورده شود، به‌راستی کامیاب شده است.

فمن زحزح عن النار وادخل الجنة فقد فاز

بی‌گمان در دارایی‌هایتان و در خویشتن‌تان آزموده خواهید شد، و بی‌گمان از کسانی که پیش از شما نوشتار به آنان داده شده و از کسانی که انباز گرفتند، آزارهای بسیار خواهید شنید.

لتبلون في امولكم وانفسكم ولتسمعن من الذين اوتوا الكتب من قبلكم ومن الذين اشركوا اذى كثيرا

و آنگاه که خدا از کسانی که نوشتار به آنان داده شد پیمان استوار گرفت: «بی‌گمان آن را برای مردم روشن خواهید کرد و پنهانش نخواهید داشت»؛ اما آنان آن را پشت سر خود افکندند و بدان بهایی ناچیز خریدند.

واذ اخذ الله ميثق الذين اوتوا الكتب لتبيننه للناس ولا تكتمونه فنبذوه وراء ظهورهم واشتروا به ثمنا قليلا

هرگز مپندار که کسانی که به آنچه کرده‌اند شادمانند و دوست دارند برای آنچه نکرده‌اند ستوده شوند — هرگز مپندار که آنان از کیفر خواهند رست.

لا تحسبن الذين يفرحون بما اتوا ويحبون ان يحمدوا بما لم يفعلوا فلا تحسبنهم بمفازة من العذاب

و پادشاهی آسمان‌ها و زمین از آنِ خدا است.

ولله ملك السموت والارض

بی‌گمان در آفرینش آسمان‌ها و زمین و در پی‌درپی آمدن شب و روز، نشانه‌هایی است برای صاحبان خرد، کسانی که خدا را به یاد می‌آورند، ایستاده، نشسته، یا خوابیده به پهلو، و در آفرینش آسمان‌ها و زمین می‌اندیشند:

ان في خلق السموت والارض واختلف اليل والنهار لءايت لاولي الالبب الذين يذكرون الله قيما وقعودا وعلى جنوبهم ويتفكرون في خلق السموت والارض

«ای سرپرست ما، تو این را بیهوده نیافریده‌ای. شکوه بر تو باد!

ربنا ما خلقت هذا بطلا سبحنك

ای سرپرست ما، هر که را تو به آتش درآوری، همانا او را رسوا کرده‌ای،

ربنا انك من تدخل النار فقد اخزيته

ای سرپرست ما، ما ندای دعوتگری را شنیدیم که به باور فرا می‌خواند: به سرپرست خود باور آورید — و ما باور آوردیم.

ربنا اننا سمعنا مناديا ينادي للايمن ان ءامنوا بربكم فامنا

ای سرپرست ما، و آنچه را که به‌واسطهٔ فرستادگانت به ما وعده داده‌ای به ما عطا کن، و ما را در روز حضور رسوا مکن،

ربنا وءاتنا ما وعدتنا على رسلك ولا تخزنا يوم القيمة

پس سرپرست‌شان به آنان پاسخ داد: «من کردار هیچ‌یک از شما را که کار می‌کند، مرد یا زن، تباه نمی‌گذارم —

فاستجاب لهم ربهم اني لا اضيع عمل عمل منكم من ذكر او انثى

شما از یکدیگرید.

بعضكم من بعض

کسانی که کوچ کردند، از خانه‌های خود رانده شدند، در راه من آزار دیدند، جنگیدند و کشته شدند، بی‌گمان بدی‌هایشان را خواهم پوشاند، و بی‌گمان آنان را به باغ‌هایی که رودها از زیر آن‌ها جاری است در خواهم آورد» — عوضی از جانب خدا.

فالذين هاجروا واخرجوا من ديرهم واوذوا في سبيلي وقتلوا وقتلوا لاكفرن عنهم سياتهم ولادخلنهم جنت تجري من تحتها الانهر ثوابا من عند الله

این بهره‌ای اندک است،

متع قليل

سپس پناهگاه‌شان جهنم خواهد بود،

ثم ماوىهم جهنم

اما کسانی که نسبت به سرپرست خود محتاط بودند، باغ‌هایی خواهند داشت که رودها از زیر آن‌ها جاری است، جاودانه در آن می‌مانند، به‌عنوان پذیرایی از جانب خدا.

لكن الذين اتقوا ربهم لهم جنت تجري من تحتها الانهر خلدين فيها نزلا من عند الله

و از میان دارندگان نوشتار، بی‌گمان کسانی هستند که به خدا باور دارند، و به آنچه بر شما فرود آورده شد و به آنچه بر آنان فرود آورده شد، فروتن در برابر خدا،

وان من اهل الكتب لمن يومن بالله وما انزل اليكم وما انزل اليهم خشعين لله

و به‌وسیلهٔ نشانه‌های خدا بهایی ناچیز نمی‌خرند.

لا يشترون بايت الله ثمنا قليلا

اینان‌اند که پاداش‌شان نزد سرپرست‌شان است،

اوليك لهم اجرهم عند ربهم